ตอนที่ 1 ทำแผล

เป็นเวลาเกือบหนึ่งเดือนแล้วที่รสิตามาทำงานที่นี่ เธอขยันขันแข็งและเรียนรู้งานได้ไวจนเป็นที่รักของพนักงานคนอื่น ๆ ส่วนลูกค้ากระเป๋าหนักก็ติดใจในรูปร่างหน้าตาของเธอเป็นจำนวนมาก จนแย่งกันยื่นข้อเสนอต่าง ๆ มากมายให้เธอ เพื่อให้เธอไปนั่งดื่มด้วย แต่เธอปฎิเสธ

ที่นี่จะแบ่งพนักงานบริการออกเป็นสามกลุ่ม กลุ่มแรกคือกลุ่มที่บริการลูกค้าเล่นพนันตามโต๊ะต่าง ๆ กลุ่มที่ สองคือพนักงานนั่งดริ้งบริการลูกค้าที่โต๊ะขณะนั่งดื่ม กลุ่มที่สามคือกลุ่มพนักงานเสิร์ฟ บริการเสิร์ฟเครื่องดื่มต่าง ๆ ไปยังโต๊ะซึ่งมีพนักงานกลุ่มที่สองคอยดูแลอยู่แล้ว

 “ริบบิ้น เอาเครื่องดื่มไปเสิร์ฟโต๊ะนั้นหน่อย”

“ได้ค่ะ” รสิตารับเครื่องดื่มแล้วนำไปเสิร์ฟให้ลูกค้า

หลังเลิกงานรสิตาก็เปลี่ยนชุดและใช้เส้นทางหลังร้านเพื่อกลับไปที่พัก มือข้างหนึ่งของเธอถือกล่องอาหารที่จะเอาไปฝากยาย ส่วนมืออีกข้างถือถุงกระดาษที่มีชุดทำงานของเธออยู่ในนั้น

“พวกมึงเร็ว ๆ”

เสียงพูดคุยและเสียงฝีเท้าที่ดังใกล้เข้ามาเรื่อย ๆ   ทำให้รสิตายิ่งสงสัย เธอจึงหยุดอยู่ตรงประตู แล้วเงี่ยหูฟังหลังจากได้ยินเสียงผู้ชายคนหนึ่งออกคำสั่ง

“เฮ้ย!! หลีกไป” ชายหนุ่มคนที่มจากด้านหลังผลักรสิตาออกไปให้พ้นทางเพื่อเปิดทางให้กับคนที่กำลังเข้ามา

ด้านรสิตาเมื่อโดนผลักเธอก็เซไปจนติดขอบประตู

“นายล่ะ” คนที่ผลักรสิตาถามหาเจ้านายของเขา

“ข้างหลังครับพี่ภพ” ชายหนุ่มที่เข้ามาเป็นคนแรกชี้ไปด้านหลัง

รสิตามองตามไป ก็เห็นผู้ชายคนหนึ่งกำลังพยุงผู้ชายอีกคนหนึ่งมาทางที่เธอยืนอยู่ เหมือนว่าคนที่ถูกพยุงกำลังบาดเจ็บ รสิตาไม่รู้จักว่าเขาคือใคร เพราะความมืดจึงเห็นหน้าของเขาไม่ชัด จนทั้งคู่เข้ามาในร้านนั่นแหละเธอถึงได้เห็นเขาเต็มตา

“ทำไมไม่พานายไปโรงพยาบาลวะไอ้บิ๊ก” สมภพมือซ้ายของมาเฟียหนุ่มเจ้าของบ่อนคาสิโนแห่งนี้ถามขึ้นอีกครั้ง เมื่อลูกน้องคนสุดท้ายเดินเข้ามาในร้าน

“นายบอกแค่ถาก ๆ ครับพี่ภพ ไม่ต้องไป” บดินทร์ตอบกลับไป

“ตลอดเลย แล้วใครจะกล้าทำแผลให้วะ” สมภพบ่นเบา ๆ เพราะกลัวเจ้านายได้ยิน “หรือมึงกล้า”

“ไม่ๆ ผมมือหนัก ผมไม่ทำนะ” บดินทร์รีบยกมือปฏิเสธ

“หรือมึงไอ้เชน” สมภพชี้ไปทาง ราเชนทร์

“เออ ๆ ใครจะทำแผลค่อยมาเป่ายิ้งฉุบกัน แต่ตอนนี้พานายขึ้นไปด้านบนก่อน” เอกสิทธิ์มือขวาของมาเฟียหนุ่มพูดตัดบท เพราะเขาพยุงเจ้านายของพวกเขาเดินนำมาสักพักแล้ว แต่พอหันกลับไปกลับเห็นทั้งสามคนยืนคุยอะไรกันอยู่ก็ไม่รู้ จนเขาต้องปล่อยให้เจ้านายจับราวบันไดไว้แล้วเดินมาตามทั้งสาม

การทำแผลไม่ใช่เรื่องยากเลยสำหรับลูกน้องมาเฟียแบบพวกเขา เพราะผ่านกระสุนมาเยอะ แต่ปัญหามันอยู่ที่ว่าเวลาที่เจ้านายเจ็บตัวมาแล้วมาทำแผลกันเองโดยไม่ไปโรงพยาบาล คนที่ซวยที่สุดคือคนที่ทำแผลให้ พูดง่ายๆ คือเจ็บทีถีบที ถ้ามีปืนก็เจ็บทีหนึ่งนัด

ทุกอย่างเกิดขึ้นไวมาก ทั้งหมดเดินผ่านไปราวลมพัดผ่าน รสิตางงกับสิ่งที่เห็นเพราะเธอไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น แต่ถ้าให้เดา พวกเขาคงไปมีเรื่องมา แล้วก็ได้แผลกลับมาด้วย แต่ทำไมต้องตกใจกันขนาดนั้นก็ไม่รู้ หากถึงขั้นคอขาดบาดตายแบบนั้นทำไมไม่พาไปโรงพยาบาล

หมับ!!!

จังหวะที่รสิตากำลังจะก้าวขาออกทางประตู เธอก็โดนมือหนาคว้าแขนไว้

พรึ่บ!!!

รสิตาใช้ทักษะป้องกันตัวที่มีสะบัดมือของชายหนุ่มคนนั้นออกไปโดยง่าย ทำให้ชายหนุ่มคนดังกล่าวล้มหงายหลังลงไป ส่วนเธอก็รีบหมุนตัวเพื่อที่จะเดินออกจากตรงนั้น

แกร็ก!!!

รสิตาคุ้นเคยกับเสียงนี้ดี เธอจึงยกมือสองข้างขึ้นแล้วค่อยๆ หันกลับมามองคนที่กำลังถือปืนจ่อเธออยู่

“ถ้าไปด้วยกันดี ๆ ก็ไม่ต้องเจ็บตัว” สมภพกล่าวขณะที่ยังเล็งปืนไปทางรสิตา

“จะพาฉันไปไหน”

“ทำแผลเป็นมั้ย”

“เป็น”

“ดีเลย งั้นไปช่วยทำแผลให้นายหน่อย” สมภพลดปืนลง รสิตาจึงลดมือลงเช่นกัน

“พวกพี่ก็ทำเป็นไม่ใช่เหรอ” รสิตาถามกลับ

“ผู้หญิงมือเบากว่า” ชายหนุ่มเชื่อแบบนั้น “น้องเป็นพนักงานที่นี่ใช่มั้ย”

“ใช่ค่ะ”

“ไปช่วยทำแผลก่อน เดี๋ยวฉันบอกคุณโจเพิ่มโบนัสให้”

ความลังเลของรสิตาหายไป เมื่อได้ฟังข้อเสนอของสมภพ

“แค่ทำแผลใช่มั้ย” 

“อื้อ แค่ทำแผล” สมภพยืนยัน

“ก็ได้” รสิตารับคำ

“ตามมา”

รสิตาเดินตามไปจนถึงห้องทำงานที่อยู่ด้านบน เธอไม่เคยขึ้นมาบนนี้เลยสักครั้งตั้งแต่มาทำงานที่นี่ แต่เธอจำได้ว่ามีสาวนั่งดริ้งที่เธอค่อนข้างสนิทเคยบอกเธอไว้ว่าถ้าไม่จำเป็นห้ามขึ้นมาวุ่นวายบนนี้เด็ดขาด มันเป็นสถานที่ต้องห้าม หากเจ้านายไม่เรียกพบห้ามไปเหยียบเด็ดขาด

“เข้าไปสิ” หลังจากเปิดประตูสมภพก็หลีกทางให้รสิตาเข้าไป

“ในนี้เหรอ” รสิตาชี้ไปในห้องที่ประตูถูกเปิดอ้าไว้ เธอมองเข้าไปด้านก็เห็นโต๊ะทำงานขนาดใหญ่วางอยู่ใจกลางห้อง

“อือ”

“แล้วพี่ไม่เข้าไปเหรอ” รสิตาหันกลับมาถามคนที่อยู่ด้านหลัง

“ฉันรอด้านนอก”

“แล้วด้านในมีใครบ้าง”

“เข้าไปเถอะน่า อย่าถามมาก”

“อ๊ะ...” รสิตาโดนผลักเข้าไปโดยที่เธอไม่ทันตั้งตัว ทำให้เธอเกือบล้มคะมำ

ทุกสายตาจับจ้องมาที่เธอยกเว้นหนุ่มร่างสูงกำยำที่ตอนนี้นอนราบไปกับโซฟาพร้อมท่อนบนที่เปลือยเปล่า ตรงซี่โครงด้านขวามีรอยกระสุนเฉี่ยวเป็นทางยาว

“ใครอนุญาตให้เธอเข้ามา” เอกสิทธิ์ถามขึ้น

“พี่คนที่อยู่ด้านนอกบอกให้ฉันเข้ามาช่วยทำแผล” เธอชี้ออกไปนอกห้อง

“อ้อ...ดีเลย มา ๆ” ทันทีที่ได้ยินว่ามาช่วยทำแผล ทั้งหมดก็วางอุปกรณ์ทำแผลที่อยู่ในมือลงและเปิดทางให้รสิตาทันที

รสิตาค่อย ๆ เดินเข้าไปอย่างไม่แน่ใจมากนัก เธอก็แค่ผู้หญิงตัวเล็ก ๆ คนหนึ่ง

“เริ่มเลย เช็ดเลือดสิ”

บดินทร์ผายมือให้รสิตาเริ่มลงมือ รสิตาจึงวางของที่เธอถือมาลงบนโต๊ะ ก่อนจะเข้าไปดูแผลใกล้ๆ

“พวกเราไปรอด้านนอกเถอะ ดูน้องมันเขิน ๆ” ราเชนทร์เสนอ

“เฮ้ย!! จะทิ้งน้องมันไว้กับนายเหรอวะ” บดินทร์รีบแย้ง

“แต่งตัวเชย ๆ แบบนี้นายไม่ทำอะไรหรอก มึงก็รู้สาว ๆ ของนาย ขาว สวย หมวย เอ็กซ์” ราเชนทร์กระซิบตอบ เพราะกลัวมาเฟียหนุ่มที่นอนอยู่ได้ยิน

“กูไม่ได้หมายถึงเรื่องนั้น”

“แล้วอะไร” ราเชนทร์ถาม

“ก็ถ้านายอารมณ์เสียก็โดนไง”

“นายไม่ทำผู้หญิงหรอกน่า มึงเชื่อกู แต่ถ้าพวกเรายังอยู่เนี่ย พอนายไม่ทำผู้หญิงใช่มั้ย นายก็จะมาทำพวกเราแทน” บดินทร์ขยายความ

“เออ จริงว่ะ” เอกสิทธิ์ที่นิ่งฟังอยู่ก็เห็นด้วย เพราะเขาอยู่กับมาเฟียคนนี้มาตั้งแต่แรก เขารู้นิสัยของเจ้านายดี

รสิตามองตามทั้งสามคนที่พากันเดินออกไปอย่างน่าสงสัย เธอหันกลับมามองคนที่ยังนอนอยู่บนโซฟาซึ่งเขาเอามือก่ายหน้าผากแล้วหลับตา เธอเองก็ไม่แน่ใจว่าเขาหลับหรือเปล่า

‘ถ้าคนพวกนั้นเรียกเขาว่าเจ้านาย แสดงว่าผู้ชายคนนี้ก็คือ รณกร มาเฟียหนุ่มเจ้าของคาสิโนแห่งนี้น่ะสิ’ 

‘เอาเถอะ เขาจะเป็นใครก็ช่าง ตอนนี้รีบทำแผลให้เขาให้เสร็จ จะได้รีบกลับไปหายาย’ ลลิลคิดในใจ

เธอหยิบผ้าผืนเล็กชุบลงไปในน้ำแล้วบิดพอหมาด ๆ จากนั้นก็เช็ดรอยเลือดบริเวณรอบ ๆ ออก ตอด้วยสำลีชุบแอลกอฮอร์แล้วเช็ดไปรอบ ๆ แผลอย่างเบามือ คนที่นอนอยู่สะดุ้งเล็กน้อยแต่ไม่ได้หันมามอง เขายังหลับตาอยู่อย่างนั้น

จริง ๆ ถ้าไปโรงพยาบาลเขาอาจจะโดนเย็บแผล แต่เมื่อไม่ไปก็ต้องทำแผลไปตามปกติ

“ซี๊ด!!!” เสียงร้องซี๊ดทำรสิตาตกใจ เธอเบิกตากว้างเมื่อผู้ชายร่างสูงใหญ่ที่นอนอยู่ลุกขึ้นนั่งแล้วยกมือขึ้นเหมือนจะฟาดเธอ

รสิตารีบก้มหน้าลงแล้วยกแขนเพื่อป้องกันตัวเอง

“อ๊ะ...” แต่ทว่าไม่ได้เป็นอย่างที่เธอคิด เมื่ออยู่ๆ รสิตาก็โดนมาเฟียหนุ่มกระชากแขนแล้วดึงเธอขึ้นไปนั่งบนตักพร้อมทั้งใช่มือข้างหนึ่งบีบคางของเธอไว้

“ใครส่งเธอมา”