ตอนที่ 2 อยากตายหรือไง

“ใครส่งเธอมา” น้ำเสียงดุดันนั้นทำให้รสิตาต้องสะดุ้ง

“มะ...ไม่มี...ไม่มีใครส่งมาทั้งนั้นแหละ” ลมหายใจที่รดอยู่บนต้นคอทำให้รสิตาต้องย่นคอหนี แถมความใกล้ชิดนี้ยังทำให้เธอหายใจติดขัด

“แล้วเธอเข้ามาทำไม” รณกรจับให้เธอเอียงหน้ามามองเขา

รสิตาต้องสะดุ้งอีกครั้งเมื่อเจอสายตาคมคู่สีนิลนั้น แววตาที่มองมาที่เธอไม่มีความอ่อนโยนเลยสักนิด รสิตาจึงรีบเสมองไปทางอื่นเพื่อหลบสายตาของรณกร

“อยากตายหรือไง” เมื่อรสิตาเริ่มดิ้นรณกรเลยพูดขู่ “อยู่นิ่งๆ”

“ฉันเจ็บนะ”

“เมื่อกี้ฉันก็เจ็บ” รณกรย้อน “เธอตั้งใจทำให้ฉันเจ็บใช่มั้ย”

“มะ...ไม่ใช่นะ...ฉะ...ฉันแค่...อื้อ...” ดวงตาเบิกโพลงด้วยความตกใจสุดขีดเมื่อรณกรโน้มหน้าเข้ามาแล้วจูบไปบนปากของรสิตา เธอพยายามดิ้นสุดแรง แต่ยิ่งดิ้นเขาก็ยิ่งบดเบียดริมฝีปากอย่างหนักจนรสิตารู้สึกเจ็บ

รณกรพยายามบีบคางเพื่อให้หญิงสาวที่นั่งอยู่บนตักเปิดปากให้เขา แต่ไม่เลยเธอกลับเม้มปากเข้าหากันจนแน่น

“โอ๊ย!!!...ยัยบ้านี่” รณกรร้องสุดเสียง

รสิตาไม่มีทางเลือก เธอเอานิ้วกดไปตรงแผลของรณกร จนเลือดติดมือของเธอมาด้วย ถึงแม้จะเป็นอย่างนั้นแต่รณกรก็ไม่ยอมปล่อยเธอ รสิตายังนั่งอยู่บนตักของเขาและมือของเขาก็ยังบีบคางเธออยู่อย่างนั้น แต่ตอนนี้มือทั้งสองข้างของรสิตาถูกเขารวบไว้ด้านหลังของเธอแล้ว

“นายครับ” สมภพและลูกน้องอีกสามคนรีบกรูกันเข้ามาเมื่อได้ยินเสียงร้องของรณกร ภาพที่เห็นทำให้ทั้งหมดต่างก็งงและหันมองหน้ากันด้วยความแปลกใจ

ปากที่แดงระเรื่อของรสิตานั้นทำให้พวกเขาได้คำตอบ และในคราวเดียวกันก็แอบสงสารเธออยู่ไม่น้อย ที่ต้องมาเจอกับเจ้านายของพวกเขา

“เธอเป็นใคร!!” รณกรถามลูกน้องด้วยน้ำเสียงที่ไม่ว่าใครได้ฟังก็รับรู้ได้ว่าเขากำลังอารมณ์ไม่ดี

“นายใจเย็น ๆ ครับ” เอกสิทธิ์รีบยกมือห้าม “เธอไม่ใช่ผู้หญิงที่พวกผมหามาให้นายนะครับ”

พวกเขาคิดว่าที่รณกรหงุดหงิดเพราะพาผู้หญิงที่ไม่ถูกใจมาให้

“ใช่ ๆ ครับ” สมภพช่วยเสริม “เธอเป็นพนักงานในร้านครับเห็นว่าเลิกงานพอดี เลยให้ช่วยมาทำแผล”

“ใครเป็นคนอนุญาตให้ขึ้นมา” รณกรกวาดสายตามองลูกน้องทั้งสี่คน

“ผะ...ผมครับ” สมภพค่อย ๆ ยกมือขึ้น

“เสร็จเรื่องนี้ฉันจะจัดการกับแก ออกไปให้หมด” พูดจบรณกรก็เอ่ยไล่ลูกน้องทันที ตอนนี้เขารู้แล้วว่าหญิงสาวตรงหน้าไม่ใช่บุคคลอันตรายสำหรับเขา

“ปล่อยฉันได้ยัง...โอ๊ย!!” รสิตาร้องเพราะเธอโดนผลักล้มลงไปบนพื้น “คุณมัน...”

เธอลุกขึ้นแล้วหันมากำลังจะชี้หน้าเขา แต่เมื่อนึกได้ว่าชายหนุ่มตรงหน้าคือมาเฟียและเป็นเจ้านายของเธอ เธอจึงลดมือลง เพราะเธอรู้ดีว่าหากเธอกร่างใส่ผู้ชายคนนี้เธอจะโดนอะไร

“ฉันมันทำไม” เขาจ้องหน้าเธอเขม็ง

“เปล่าค่ะ” รสิตาเดินไปหยิบของที่เธอวางไว้อย่างรวดเร็ว เพื่อที่จะรีบวิ่งออกไปจากห้อง

“จะไปไหน” ไม่ทันที่เธอจะได้ก้าวเท้าออกไป รณกรก็เรียกไว้

“ออกไปข้างนอก” เธอตอบโดยไม่หันมามองเขา

“ใครอนุญาต”

“ก็คุณไล่ให้ออกไปให้หมด” คราวนี้รสิตาก็ค่อยๆ หมุนตัวกลับมา

“ไม่ได้หมายถึงเธอ”

“แล้วฉันต้องอยู่ทำไมคะ” เธอเหลือบมองรณกรนิดหนึ่งก่อนจะหลุบตาลงแล้วมองต่ำ

“มาทำแผลให้ฉันไม่ใช่เหรอ” เขาเลิกคิ้วถาม “มาทำต่อให้เสร็จ”

พูดจบรณกรก็นอนลงไปแล้วเอามือก่ายหน้าผากเหมือนเดิม ท่าทางของเขาตอนนี้เหมือนกำลังใช้ความคิด

รสิตาเองก็จำใจเดินกลับไปทำแผลให้รณกร ซึ่งคราวนี้รณกรนอนนิ่งๆ ปล่อยให้รสิตาจัดการกับแผลของเขา จนรสิตาปิดแผล นั่นแหละเขาถึงหันมามอง

เข้าของดวงตาสีนิลพินิจพิจารณาภาพของหญิงสาวที่ผมถูกรวบไว้ง่ายๆ แถมยังดูกระเซอะกระเซิง ใบหน้ารูปไข่ ปากอิ่มที่แดงระเรื่อ จมูกเล็กได้รูป ทำเขาเผลอมองอยู่พักใหญ่ รู้ตัวอีกทีก็ตอนที่รสิตาลุกขึ้นยืน

“เสร็จแล้วค่ะ” เธอเอาผ้าเช็ดมือของตัวเองให้สะอาด “อย่าลืมทานยาแก้อักเสพ อ้อถ้ามียาแก้ปวดแก้ไข้ก็ทานคู่กันไปเลยนะคะ กันไว้เผื่อแผลร้าวเดี๋ยวจะไม่สบาย อีกอย่างพรุ่งนี้อย่าลืมล้างแผลด้วยนะ หากเป็นไปได้ถ้าคุณมีเวลาคุณก็ไปโรงพยาบาลซะนะ แผลของคุณบางทีอาจจะต้องเย็บ ปล่อยไว้เดี๋ยวจะติดเชื้อ”

รณกรนั่งมองหน้าหญิงสาวที่แนะนำเขาอย่างฉะฉาน แต่แปลกที่เธอไม่สบตาเขาเลย ทั้ง ๆ ที่มีผู้หญิงมากมายอยากนั่งจ้องตากับเขา แต่เธอกลับทำเป็นไม่สนใจเขา

‘มองไม่เห็นความหล่อของฉันหรือไง ยัยบ้านี่’ เขาคิดในใจ

“ถ้าไม่มีอะไรแล้วฉันขอตัวนะคะ”

“เดี๋ยว” ขณะที่รสิตาก้มลงไปหยิบของรณกรก็เรียกไว้

“คะ” รสิตายืนนิ่ง “มีอะไรหรือเปล่า”

“ไปเถอะ” รณกรเหมือนจะพูดอะไร แต่สุดท้ายเขาก็ไม่พูด

“ค่ะ” รสิตารีบก้มไปหยิบของที่เธอวางไว้แล้วรีบเดินออกไปจากห้องทันที

คราวนี้รณกรไม่ได้เรียกไว้เขานั่งมองเธอเดินออกไปจากห้อง ก่อนที่เขาจะทิ้งตัวลงนอนอีกครั้ง

“เป็นไง เรียบร้อยมั้ย”

เพียงแค่ประตูถูกเปิดออกมา ลูกน้องของรณกรก็กรูกันเข้ามาถามถึงสถานการณ์ด้านใน ไม่ใช่เพราะเป็นห่วงรสิตา แต่เพราะเป็นห่วงชีวิตของตัวเองมากกว่า

“เรียบร้อยดีค่ะ”

“เฮ้อ” ลูกน้องทั้งสี่พร้อมใจกันถอนหายใจออกมายาวๆ

“ไปแล้วนะคะ”

“ขอบใจมากไอ้น้อง” สมภพตะโกนตามหลัง

“ค่า” รสิตารีบวิ่งลงไป เธอไม่อยากพูดอะไรให้มากมาย เพราะกลัวจะเกิดเรื่องที่ไม่คาดคิดขึ้นอีก

หลังจากนอนคิดอะไรเพลิน ๆ รณกรจึงลุกขึ้นนั่งก่อนจะเดินไปหยิบสื้อโค้ชมาใส่

“ไอ้ภพ!!”

“คะ...ครับนาย” สมภพรีบขานรับทั้ง ๆ ที่เขายังยืนอยู่ด้านนอก ตอนนี้หัวใจของเขาหล่นไปอยู่ที่ตาตุ่มแล้ว

“มีใครบาดเจ็บอีกมั้ย” เพียงแค่สมภพโผล่เข้ามารณกรก็เอ่ยปากถาม

“มีสองคนครับ ตอนนี้ส่งตัวไปรักาที่โรงพยาบาลเรียบร้อยแล้ว” สมภพรู้สึกโล่งใจ เพราะเขาคิดว่ารณกรจะเรียกเขามาลงโทษซะอีก “นายจะให้ทำยังไงกับเชลยครับ”

“เค้นความจริงให้ได้ แล้วฆ่าทิ้งซะ” รณกรตอบแบบไม่ใส่ใจ

“ครับนาย”

“พวกนายไม่บาดเจ็บใช่มั้ย”

คำถามของรณกรทำให้สมภพเผลอยิ้มออกมา รณกรมักจะเป็นแบบนี้ ในสายตาของคนภายนอกอาจจะมองรณกรเป็นมาเฟียที่เหี้ยมโหดไร้เมตตา แต่เปล่าเลยกับลูกน้องคนสนิทรณกรมักมีความเมตตาให้เสมอ

“ไม่ครับ”

“ดีแล้ว” รณกรเอนหลังไปบนโซฟาก่อนจะหลับตาลง “ไปพักผ่อนเถอะ”

หลังสมภพออกไปแล้วรณกรก็ลืมตาขึ้น เขารินเหล้าที่อยู่บนโต๊ะแล้วดื่มลงไปหลายแก้ว หลายครั้งที่เขาขยับตัวแล้วทำให้รู้สึกแสบตรงบาดแผล ภาพของใครคนหนึ่งก็มักจะโผล่ขึ้นมา หญิงสาวที่ยกแขนขึ้นเพื่อปกป้องตัวเอง สัญชาติญานของเธอคนนี้ก็ไวอยู่เหมือนกัน แต่เขาก็ยังไวกว่าเธอมากนักเธอเลยถูกจับยกมานั่งอยู่บนตักของเขาโดยง่ายดาย

ท่าทางหวงตัวของเธอยังติดตาเขา นานแล้วที่เขาไม่เจอผู้หญิงเล่นตัวกับเขาแบบนี้ ปกติมีแต่สาวสวยหุ่นแซ่บเข้าแถวรอเขาทั้งนั้น แต่เธอคนนี้แม้แต่หน้าของเขาเธอยังไม่มอง พอนึกถึงตรงนี้รณกรยิ่งหงุดหงิด เขารินเหล้าแล้วดื่มติดต่อกันหลายแก้ว

ปั่ก!!!

เสียงแก้วเปล่าถูกวางลงบนโต๊ะอย่างแรง ก่อนเขาจะลุกขึ้นไปนั่งดูเอกสารต่อบนโต๊ะทำงาน...