LOGINShare
บทนำ
Last Updated:
2025-11-27 12:11:21ปัง!!
เสียงลูกตะกั่วกระทบกับลูกบิดประตูในระยะประชิด หญิงสาวที่หลับไหลอยู่ในห้องกับหญิงชราอีกคนต้องเบิกตาโพลงด้วยความตกใจ ไม่ต้องเดาพวกเธอก็รู้ว่าเป็นเสียงอะไร เพราะนี่เป็นครั้งที่สามแล้วที่เธอย้ายที่อยู่ และสาเหตุที่ต้องย้ายก็มีเพียงแค่เหตุผลเดียวนั่นคือโดนไล่ล่า “ยายคะ” เธอจับมือของยายไว้แน่น “ไม่ต้องกลัวนะ” หญิงชราวัย 60 ปีพยักหน้าให้หลานสาว แม้เธอจะอายุ 60 แล้วเธอก็ยังแข็งแรง เพราะเธอมักจะถูกหลานสาวคะยั้นคะยอให้ไปออกกำลังกายด้วยกันอยู่เสมอ “ยายตามหนูมานะ” เธอลุกขึ้นจากที่นอนก่อนจะเดินอ้อมไปอีกฝั่งแล้วก้มลงไปหยิบบันไดที่อยู่ใต้ที่นอนออกมา เธอเดินไปยังระเบียงห้องก่อนจะมองซ้ายมองขวา เธอพาดบันไดกับระเบียงห้องของเธอและห้องข้าง ๆ สำหรับปีนข้ามไป ลำพังเธอแค่กระโดดข้ามก็ได้ แต่จะให้ยายของเธอทำแบบนั้นไม่ได้ “ระวังนะคะ” เธอบอกยายขณะที่มือยังจับบันไดไว้ให้ยายข้าม เมื่อยายข้ามไปถึงระเบียงห้องข้าง ๆ เธอก็ไม่ลืมที่จะหันมาล็อคประตูระเบียงจากด้านนอก แล้วก็รีบข้ามตามไปโดยไม่รีรอ บันไดถูกดึงมาเก็บไว้ทันที “นั่งลงก่อนค่ะ” เธอดึงให้ยายแอบตรงระเบียง เพราะคืนนี้เจ้าของห้องไม่อยู่ เนื่องจากเป็นช่วงปิดเทอม นักศึกษาส่วนใหญ่ในหอพักแห่งนี้จึงกลับบ้าน เหลืออยู่ก็แค่ไม่กี่ห้องเท่านั้น เพล้ง!! คราวนี้เป็นเสียงกระจกตรงประตูระเบียงห้องที่โดนสันปืนทุบจนแตก “นังริบบิ้น!!...แกอยู่ไหน” ชายฉกรรจ์หนึ่งในสองคนที่บุกเข้ามาในห้องเอ่ยเรียกหญิงสาว “ออกมาเดี๋ยวนี้นะ ฉันรู้ว่าแกแอบอยู่แถวนี้” หญิงสาวยังคงกอดยายของเธอไว้แน่น ไม่ใช่เธอไม่กลัว แต่เธอจะแสดงความกลัวออกมาไม่ได้ เธอยังมีคนที่เธอต้องปกป้อง ถ้าเธอแสดงอาการหวาดกลัวออกมา แล้วยายของเธอล่ะ? “หรือมันหนีไปแล้วลูกพี่” “กูมั่นใจว่ามันยังอยู่” ปืนก็แกว่งไปเรื่อยตามจุดโฟกัสสายตา “พี่! นี่ผ้าอะไร” ชายหนุ่มอีกคนดึงผ้าที่มัดต่อกันยาว ๆ ขึ้นมา “นั่งนี่มันร้ายนัก” ผ้าในมือถูกขย้ำจนยับยู่ยี่ “ข้างล่างนั่น” ทั้งสองก้มลงไปก็เห็นรองเท้าหล่นอยู่บนกอหญ้า เนื่องจากด้านหลังของหอพักเป็นป่ารก ทั้งสองเลยคิดว่ายายหลานคู่นี้คงจะไต่ผ้าลงไปด้านล่างแล้ว “เอาไงต่อครับ” “ก็ตามไปสิ ไอ้โง่” พูดจบชายฉกรรจ์ก็เดินตามหลังกันออกไปทันที ริบบิ้น หรือ รสิตา หญิงสาววัย 27 ปี เธอโตมากับยาย พ่อแม่ของเธอเสียชีวิตไปตั้งแต่เด็ก เธอเป็นผู้หญิงที่ฉลาดและมีไหวพริบ “ยายรออยู่ตรงนี้นะคะ หนูจะกลับไปเอาของใช้ที่จำเป็น เราอยู่ที่นี่ไม่ได้แล้วค่ะ” “ระวังตัวด้วยนะลูก” หลังจากที่ข้ามกลับมารสิตาก็หยิบกระเป๋าที่อยู่ใต้ที่นอนออกมา เนื่องจากไม่ใช่ครั้งแรก เธอเลยเตรียมพร้อมไว้ตลอด รวมไปถึงผ้าที่ถูกผูกไว้เมื่อหลายวันก่อนเพื่อสร้างสถานการณ์ว่าเธอกับยายหนีลงไปทางนั้น รวมไปถึงรองเท้าที่เธอโยนลงไปเพื่อให้ดูสมจริง เนื่องจากเมื่อสามวันก่อนตอนเธอออกไปซื้อของเธอรู้สึกเหมือนโดนสะกดรอยตามนั่นเอง รสิตาพายายของเธอข้ามมาอีกสองห้อง เนื่องจากห้องนี้ไม่มีคนอยู่ประตูระเบียงเลยไม่ได้ล็อค ทั้งคู่นั่งแท็กซี่มาจนถึงบ่อนคาสิโนแห่งหนึ่งที่ดูเหมือนจะเปิด 24 ชั่วโมง ซึ่งสถานที่นี้ เธอแวะมาดูสองครั้งแล้ว ทั้งๆ ที่ตั้งใจจะมาในอีกสองวันข้างหน้า แต่คืนนี้เกิดเหตุการณ์ไม่คาดฝันซะก่อน เธอเลยต้องมาคืนนี้ “เรามาทำอะไรที่นี่” หญิงชราถามขึ้นด้วยความสงสัย “เราจะมาอยู่ที่นี่ค่ะ” “ริบบิ้น หนูจะมาทำงานที่นี่เหรอลูก” ริบบิ้น คือชื่อเล่นที่หญิงชราเป็นคนตั้งให้หลานสาว ซึ่งเดิมพ่อแม่ตั้งชื่อเล่นให้ว่าฟาง แต่เพราะตอนที่ริบบิ้นเป็นทารก เวลานอนเปลเธอก็จะชอบมองริบบิ้นสีแดงที่ยายผูกไว้ที่เปลแล้วหัวเราะชอบใจ นั่นจึงเป็นที่มาชื่อเล่นของรสิตา “ใช่ค่ะ หนูมาสมัครไว้แล้ว” เธอบอกตามตรง “เข้าไปด้านในกันเถอะค่ะ” รสิตาพาหญิงชราเข้าไปอีกทางตามที่ผู้จัดการบอกเธอไว้ตอนเธอมาสมัครงาน แต่ระหว่างที่เธอกำลังจะเลี้ยวตรงหัวมุมก็เจอกลุ่มผู้ชายใส่สูทชุดดำเดินออกมาพอดี “โอ๊ย!!” “หลบไป” หนึ่งในสองคนปัดมือมาโดนยายของเธอทำให้เซไปจนเกือบล้ม ดีที่รสิตาคว้าเอาไว้ได้ทัน รสิตาโอบไหล่ยายของเธอแล้วมองคนทั้งสองเดินผ่านไป เธอเข้าใจว่าคงไปหมดแล้ว ขณะที่เธอก้าวเท้าหน้าเธอก็หันกลับมามองด้านหน้าพอดี และแล้วเธอก็ต้องหยุดชะงัก เมื่อเจอชายหนุ่มร่างสูงคนหนึ่งกำลังเดินมาใกล้เธอเขาปรายตามองเธอก่อนจะเดินผ่านไป รสิตาก้มหน้าลงไม่กล้าสบตาเขา เธอรับรู้ว่าผู้ชายคนนี้คงจะเป็นเจ้านายของผู้ชายที่ใส่สูททั้ง 4 คน เพราะมีอีกสองคนที่เดินตามหลังเขาคนนี้มา คราวนี้เมื่อมั่นใจแล้วว่าไม่มีใครเดินออกมาจากประตูนั้นอีก รสิตาก็พายายของเธอเข้าไป “มาแล้วเหรอ” หนุ่มใหญ่ตำแหน่งผู้จัดการเอ่ยทักรสิตา เพราะเขาจำเธอได้ หน้าตาที่โดดเด่นของเธอเป็นจุดสนใจให้ผู้ที่พบเห็นอยากจดจำ “ค่ะ มากะทันหันเลย ขอโทษด้วยนะคะ” รสิตารู้สึกเกรงใจ “นี่ยายที่บอกเมื่อวันก่อนใช่มั้ย” ผู้จัดการชี้ไปที่หญิงชรา “ใช่ค่ะ” “ถ้าอย่างนั้นเข้าที่พักก่อน คืนนี้ยังไม่ต้องเริ่มงาน” เขาตบไหล่รสิตาอย่างเอ็นดู “ห้องที่พี่พาไปดูนะ” นี่คือสาเหตุที่รสิตาเลือกมาทำงานที่คาสิโนแห่งนี้ เพราะมีห้องพักให้กับพนักงานทุกคนหากมีความประสงค์จะอยู่ โดยเธอมองไปว่าที่นี่คงจะเป็นที่ที่ปลอดภัยที่สุดแล้วสำหรับเธอในตอนนี้ เพราะเธอรู้มาว่าที่นี่เป็นคาสิโนที่อยู่ภายใต้การดูแลของมาเฟียผู้มีอิทธพลในแถบนี้ “ค่ะ...ขอบคุณคุณโจมากนะคะ” เธอยกมือไหว้เขา “คุณ...เคิน...อะไร เรียกพี่ได้เลย พนักงานที่นี่ก็เรียกพี่ทั้งนั้นแหละ เราอยู่กันแบบพี่น้อง” ผู้จัดการคนนี้จะเป็นกันเองกับลูกน้องทุกคน “ค่ะพี่โจ ยังไงก็ขอบคุณอีกครั้งค่ะ” “พอแล้ว ๆ พายายไปพักผ่อนไป” โจ หรือ จักรพงศ์ ผู้จัดการคาสิโนแห่งนี้ เขาเป็นลูกน้องคนสนิทของเจ้าของคาสิโนที่ได้รับความไว้วางใจให้ดูแลบ่อน สามารถตัดสินใจได้ทุกอย่างโดยไม่ต้องผ่านนายใหญ่ “อยู่ได้มั้ยคะ” รสิตาหันไปถามยายที่กำลังเดินสำรวจห้อง “ได้สิ ยายอยู่ตรงไหนก็ได้แค่มีริบบิ้น” หญิงชราหันมาตอบ “หนูขอโทษนะคะที่ทำให้ยายต้องลำบาก” รสิตารู้สึกผิด “ไม่เป็นไรลูก” “พักผ่อนนะคะ คืนนี้คงจะได้หลับสนิทกันสักที” คืนนี้รสิตาตั้งใจจะหลับให้สนิทและเต็มตื่น เพราะหลายคืนแล้วที่เธอไม่ได้หลับเต็มตา ตั้งแต่รู้ตัวว่าที่ซ่อนแห่งใหม่โดนค้นพบเธอก็เอาแต่คิดวางแผนเพื่อเตรียมรับมือ
Latest chapter
ลวงใจรสิตา ตอนพิเศษ 5 รีบกินรีบนอน
บนโต๊ะอาหาร ที่วันนี้พิเศษกว่าทุก ๆ วัน เพราะมีหนุ่มน้อยหน้ามน 4 ชีวิตนั่งเรียงหน้ากันอยู่ฝั่งตรงข้ามของรสิตาและรมิดา แต่เจ้าของบ้านอย่างรณกรไม่ได้รู้สึกพิเศษเลยแม้แต่น้อย มันเป็นความรู้สึกไม่ชอบใจมากกว่าที่มีหนุ่มแปลกหน้าถึงสามคนมานั่งประจันหน้าลูกสาวของเขา “ทานกันเยอะ ๆ เลยนะ ไม่ต้องเกรงใจ” รสิตาบอกเด็กหนุ่มทั้งสาม “ครับคุณน้า” “รีบ ๆ กินแล้วก็ขึ้นห้องไปนอนได้แล้ว” รณกรพูดเสียงเข้ม “หะ” สามหนุ่มอุทานออกมาพร้อมกัน แทนที่จะหันมองหน้าคนที่พูดแต่กลับหันไปมองรวิกรเป็นตาเดียวเพื่อขอคำอธิบาย “เอ่อ” รวิกรยิ้มแหย ๆ ให้เพื่อนทั้งสาม เขาเข้าใจสถานการณ์ตอนนี้ดี อาการหวงลูกสาวของพ่อคงจะกำเริบอีกแล้ว “ยังไม่หนึ่งทุ่มเลยนะครับป๊า” “เมญ่าก็รีบกินแล้วขึ้นไปอ่านหนังสือ” “ป๊า ญ่าปิดเทอมอยู่นะคะ” เธอพูดเตือนสติพ่อของเธอ “อ่านของเทอมหน้าไง” รณกรเฉไฉไปเรื่อย “คุณคะ” “ว่าไงครับ” ทันทีที่ภรรยาเรียก น้ำเสียงของเขาก็ดูเปลี่ยนไป “รีบทานเถอะค่ะ” “ทำไมเหรอ”
ลวงใจรสิตา ตอนพิเศษ 4 หล่อน้อยกว่าป๊า
ใต้ต้นไม้ใหญ่ ภายในรั้วบ้านตรงม้านั่งสีขาว มีเด็กสาววัย 16 ปีกำลังนั่งอ่านหนังสือ ความน่ารักของเธอทำให้คนที่ได้พบเจอตกหลุมรักอย่างไม่รู้เนื้อรู้ตัว เพราะเหตุผลนี้การเป็นลูกสาวคนเดียวของบ้านจึงทำให้เธอใช้ชีวิตอย่างยากลำบาก “เมญ่า” เมญ่า หรือรมิดา ลูกสาวคนเล็กของรณกรและรสิตา เธอเป็นเด็กผู้หญิงผิวขาว แก้มป่อง จมูกกับตาได้พ่อส่วนโครงหน้าและปากได้แม่มา เพราะเป็นลูกสาวคนเดียว เธอเลยถูกประคบประหงมเป็นพิเศษ และยิ่งไปกว่านั้นด้วยความที่พ่อหวงมากเธอจึงถูกส่งไปเรียนโรงเรียนหญิงล้วน “คะหม่าม๊า” “ยกขนมไปให้พี่มาร์ตินที่ห้องหน่อย” “ได้ค่ะ” รมิดาลุกจากเก้าอี้แล้วเดินเข้าไปหาแม่ในครวทันที เป็นปิดเทอมแรกในรั้วมหาวิทยาลัยของรวิกร ดูเหมือนเขาจะสนุกกับสิ่งที่ตัวเองเลือก แม้สาขาวิชาที่เขาเรียนจะได้เกี่ยวข้องกับธุรกิจของครอบครัว แต่ทุกคนก็สนับสนุนเขาอย่างเต็มที่ รมิดาถือจานขนมเดินขึ้นไปยังห้องของพี่ชาย นี่เป็นครั้งแรกที่เธอถูกวานให้นำขนมมาให้พี่ชาย หลังจากที่เมื่อตอนเธออายุได้ 10 ขวบ ตอนนั้นพี่ชายพาเพื่อนมาที่บ้านเธออาสาถือ
ลวงใจรสิตา ตอนพิเศษ 3 โซ่ทองคล้องใจ
บนชายหาดที่มีแสงแดดอ่อน ๆ และเกลียวคลื่นซัดขึ้นมาบนหาดทราย น้ำทะเลสีฟ้าที่กำลังกระทบแสงทำให้บนผิวน้ำระยิบระยับราวกับมีกลุ่มของดวงดาวอยู่บนนั้น เพราะเลือกมาเที่ยวหาดที่มีความเป็นส่วนตัวสูงจึงทำให้ไม่มีผู้คนพลุกพล่านมากนัก นี่เป็นครั้งแรกที่พวกเขามาเที่ยวกันแบบครอบครัวภาพเด็กน้อยกำลังวิ่งเล่นอย่างสนุกสนาน ทำคนเป็นปู่ ย่า และทวด ต่างนั่งมองด้วยความสุข ตั้งแต่รสิตาคลอดรวิกรออกมาพวกเขาก็ไม่ยอมเจ็บยอมป่วย คงเป็นเพราะอยากอยู่ชื่นชมเด็กน้อยไปนาน ๆ“ป๊า” เด็กน้อยวิ่งไปหาผู้เป็นพ่อที่กำลังนั่งอาบแดดอยู่ไม่ไกลจากที่เขาวิ่งเล่นมากนักชายหนุ่มที่ใส่เพียงแค่กางเกงขาสั้น ส่วนท่อนบนเปลือยเปล่าโชว์ซิกแพ็คก้อนโต แว่นตาแบรนด์ดังที่ประดับอยู่บนใบหน้ายิ่งเพิ่มเสน่ห์ให้แก่ผู้สวมใส่ ไม่พ้นที่ใครเดินผ่านก็ต่างพากันหันมอง แต่กลับไม่มีใครได้อยู่ในสายตาของเขา เพราะแววตาภายใต้แว่นดำนั้นกลับมีแต่ภาพหญิงสาวที่ใส่ชุดว่ายน้ำทูพีชแบบเซ็กซี่เปิดช่วงอก และกลางลำตัว เขาแอบหวงเธออยู่ลึก ๆ ตั้งใจจะห้ามไม่ให้เธอใส่ แต่สุดท้ายก็ข่มใจไว้ ไม่พูดออกไป “ว่าไงครับ” แต่ก็ยังมีคนสำคัญอีกคนที่สามารถทำให้เขาละสายตาจากภร
ลวงใจรสิตา ตอนพิเศษ 2 จะหาป๋าใหม่ให้มาร์ติน NC+
หลายคนมักจะพูดว่า เวลาเปลี่ยนคนก็เปลี่ยน คำนี้มักจะใช้ได้กับทุกยุคทุกสมัย สำหรับหญิงสาวที่เธอต้องหลับไปพร้อมกับลูกชายมาหลายคืนแล้ว เพราะสามีของเธอไม่ยอมกลับบ้าน โทรไปก็ติดต่อไม่ได้เหมือนเขามีเรื่องอะไรปิดบังเธอไว้ เธอจะทำอะไรได้หากเขาจะเปลี่ยนไป “ม๊าฮะ” เด็กน้อยวัยสามขวบวิ่งเข้ามาหาผู้เป็นแม่ “ป๊าไปไหนฮะ” “ป๊าไปทำงานครับ” นี่คือคำที่รสิตาบอกลูกชายมาตลอดอาทิตย์ที่ผ่านมา “คิดถึงป๊า” “ม๊าก็คิดถึง” เพราะเธอก็คิดถึงพ่อของลูกมากเช่นกัน “ไปหาป๊า” เด็กน้อยชูมือสองข้างขึ้นเพื่อให้ผู้เป็นแม่อุ้ม “คืนนี้มาร์ตินนอนกับย่านะ เดี๋ยวม๊าจะไปพาป๊ากลับมาให้” เธอคิดไว้ว่าถ้าภายในเย็นนี้หากสามีของเธอไม่กลับมา เธอจะไปตามหาเขา “ฮะ” คืนนั้นรสิตาให้แม่ของรณกรเอาหลานไปนอนด้วย พอเวลาสองทุ่มตรงเธอก็จัดการเปลี่ยนชุดแล้วแอบออกไปทางหลังบ้าน เพื่อไม่ให้ลูกน้องเห็น ที่เธอต้องทำแบบนี้ เพราะว่าหลายครั้งที่เธอพยายามออกไปหารณกร ลูกน้องก็มักจะเข้ามาขวางแล้วบอกเธอว่ารณกรสั่งไว้ ไม่อนุญาตให้ออกไปไหน รสิตาไปจนถึงคาสิโน
ลวงใจรสิตา ตอนพิเศษ 1 ชุดนอน...ไม่ได้นอน NC++
ณ.ย่านการค้าในตัวเมือง หลังจากที่รณกรเสร็จธุระ เขาสั่งให้ลูกน้องจอดรถในขณะที่กำลังผ่านร้าน ๆ หนึ่ง “นายจะทำอะไรครับ” เอกสิทธิ์ถามด้วยความแปลกใจ “มาจองชุด” เขาตอบขณะกำลังเดินเข้าร้านไป “จองชุด ให้ใครครับ นายจะไปงานแต่งเหรอ” เอกสิทธิ์รีบเดิมตามไป พร้อมยังตั้งคำถามกับเจ้านาย “เปล่า ฉันจะแต่งงาน” “หา!! ตะ...แต่งงาน แต่งกับใครครับ” คำตอบของรณกรทำเอกสิทธิ์ปากค้าง เขาพยายามตั้งสติ นี่เขาไม่ได้หูฝาดไปใช่มั้ย “ก็เมียฉันนะสิ” “เมียนาย คนไหนครับ” “มึงอยากตายหรือไง” รณกรหยุดเดินแล้วหันกลับมาทำตาเขียวใส่อกสิทธิ์ “พูดเหมือนฉันมีหลายคน อย่าไปพูดแบบนี้ให้รสิตาได้ยินเป็นอันขาดนะ” “คะ...ครับ” คราวนี้สมภพรู้แล้วว่าเมียที่รณกรหมายถึงคือใคร หลังจากรณกรเข้าไปในร้านได้ไม่นาน สาวๆ พนักงานต่างก็รีบเข้ามาต้อนรับมาเฟียหนุ่ม ความหล่อของเขาทำสาว ๆ ในร้านต่างพากันเพ้อฝัน “คุณลูกค้าหาชุดแบบไหนคะ” “ชุดแต่งงาน” “ถ้าเป็นชุดเจ้าบ่าวเชิญทางนี้ค่ะ” “อยากดูช
ลวงใจรสิตา บทส่งท้าย แม่เสือสาว (END)
หลังส่งลูกน้อยเข้านอน รสิตาก็ขึ้นมานั่งบนเตียงกว้างที่มีผู้เป็นสามีนอนรออยู่ก่อนแล้ว เธอขยับเข้าไปใกล้เขาแล้วซบลงบนอกแกร่งนั้น “เลี้ยงลูกเหนื่อยหรือเปล่า ให้ฉันจ้างคนมาช่วยเลี้ยงมั้ย” นี่เป็นคำถามครั้งที่เท่าไหร่แล้วไม่รู้ตั้งแต่เธอคลอดลูกชายให้เขา รณกรมักจะเป็นห่วงสุขภาพของรสิตา กลัวว่าเธอจะพักผ่อนไม่เพียงพอ เขาจึงอยากจ้างคนมาช่วยเลี้ยง แต่รสิตาก็ปฏิเสธตลอด “ไม่ต้องหรอกค่ะ ตอนกลางวันยายของฉันก็อยู่ ไหนจะคุณแม่กับคุณพ่อของคุณที่แวะเวียนมาไม่หยุดอีก กลางวันฉันแทบจะไม่ต้องเลี้ยงเองเลยค่ะ” “เมื่อไหร่ฉันจะได้ของ ๆ ฉันคืน”“ของอะไรคะ” รสิตาเอียงคอถาม เธอไม่เข้าใจว่าของที่สามีพูดถึงคืออะไร “นี่ไง” รณกรจิ้มไปที่อกกลมที่มันใหญ่กว่าเดิมเป็นสองเท่า เพราะรสิตากำลังเป็นคุณแม่ลูกอ่อนที่ต้องให้นมบุตร “นั่นลูกคุณนะคะ” “ลูกก็เถอะ ถ้ามาแย่งของรักของหวงฉันก็ไม่ยอม” “ไม่งอแงนะคะ อีกไม่นานมาร์ตินก็หย่านมแล้ว ถึงตอนนั้นมันก็จะกลับมาเป็นของคุณ” รสิตาพยายามอธบายให้สามีเข้าใจ “แต่ผมอยากได้คืนตอนนี้” “ค
You may also like
พลาดรักมาเฟีย
โนเนจัง13.2K viewsขย่มรักมาเฟีย
รินธารา165.8K viewsพายุร้ายพ่ายเมีย
นามปากกา อายดอลลี่9.3K viewsสยบรักเสือร้าย
มดตัวจี๊ด6.0K viewsFORCED LOVE พันธกานต์รัก(เลว)
ดาวแคระ (miss.mk)2.2K viewsเดิมพันรักมาเฟีย (Bet On Love)
ซีซั่นฟิน3.2K viewsพ่ายรักร้าย
ลภัสลัล1.3K viewsมาเฟียคลั่งรัก (Love as first sex)
จินต์พิชา5.8K views
