ตอนที่1 บทนำ

อัญญานั่งถอนใจมองสภาพบ้านที่พึ่งจะจัดเรียบร้อยเมื่อวาน ตอนนี้กลับกลายมาเป็นเหมือนเดิมด้วยฝีมือของลูกสองคนที่ทำเอาไว้ในวันนี้ ข้าวปั้นกับข้าวหอม ลูกชายลูกสาวฝาแฝดที่เธอได้มาเมื่อห้าปีก่อนกำลังระบายสีข้างฝาที่ตอนนี้ไม่เหลือสีเดิมของมันเหมือนที่เข้ามาอยู่เมื่อหกปีก่อนอีกแล้ว

          เธอถอนใจแล้วยืนนิ่งอยู่ครู่หนึ่ง ทั้งที่วันนี้เป็นวันหยุดของเธอ แต่ทำไมกลับรู้สึกเหนื่อยกว่าเดิม เสียงมือถือที่ดังขึ้นทำให้เธอได้สติ อัญญาจึงเดินไปรับโทรศัพท์แทน พอเห็นข้าวปั้นกำลังปีนขึ้นโต๊ะก็รีบตะโกนห้าม

            “เดี๋ยวตกนะลูก” แต่ข้าวปั้นไม่ได้สนใจฟังสักนิด ยังคงมุ่งมั่นที่จะปีนขึ้นไปบนโต๊ะเพื่อหยิบสีที่เธอยึดไว้ไม่ให้เล่นต่อ มือหนึ่งรับสาย อีกมือก็หิ้วปีกแขนลูกลงมา “แม่บอกว่าห้ามปีน” พูดไปพลางมองตาดุ แต่คนปีนกลับยิ้มไม่รู้สึกกลัวสักนิด ก่อนจะยกมือที่เปื้อนสีน้ำแปะที่แก้มของแม่

            “ข้าวปั้น” เสียงเข้มกว่าเดิม จนคนปลายสายได้ยินชัด “แม่จะทนไม่ไหวแล้วนะ”

            เสียงปลายสายยังเงียบเหมือนรอเธอพูดให้จบ พอความเงียบเข้ามาเพราะตัวแสบวิ่งไปแปะสีใส่ตัวน้องสาวแทน อัญญาก็เอ่ยถาม “คุณคะ เมื่อไหร่จะกลับบ้าน”

นาฬิกาบนผนังบอกเวลาสี่โมงเย็นแล้ว สมควรที่เขาจะกลับจากที่ทำงาน และเปลี่ยนเวรกับเธอได้แล้ว เพราะวันนี้พี่เลี้ยงเด็กหยุดกะทันหัน หากไม่ไปตอนนี้เธอจะไม่ทันเปิดร้าน วันนี้มีนัดสัมภาษณ์ผู้ช่วยเชฟเสียด้วย หากไม่รับก่อนวันจันทร์จะต้องมีปัญหาใหญ่เป็นแน่

          “ผมคงกลับไปช้าหน่อย บังเอิญยังไม่เสร็จธุระ”

            “ว่ายังไงนะคะ คุณรับปากฉันแล้วว่าจะกลับ แล้วฉันต้องทำยังไง”

            “คุณก็พาลูกไปด้วยสิ ให้แกวิ่งเล่นที่ร้านอาหาร”

            “ฉันไปสัมภาษณ์งานนะคะ ไม่ได้ไปนั่งดริงค์หรือทำงานแล้วมีลูกน้องคอยดูให้ วันก่อนพวกแกไปยังทำจานแตกเป็นสิบใบ”

            “คุณก็จับแกขังในห้องทำงานสิ จะอะไรหนักหนา”

          “คุณหมอคะ ห้องได้แล้วค่ะ”

            ตรีภพหัวเสีย แต่ก็ยังหันไปตอบคนเรียก “ครับ ๆ เดี๋ยวผมไป” เขานิ่งไปครู่หนึ่งแล้วหันมาพูดต่อ “แค่นี้แล้วกัน คุณจัดการได้อยู่แล้วไม่ใช่ว่าไม่เคยเจอ” จากนั้นก็ตัดสายไป

            เสียงผู้หญิงนั่นคือเสียงผู้หญิงคนนั้น อัญญาแทบจะอดกลั้นความโมโหไม่ไหว เธอกำหมัดแน่น พยายามควบคุมอารมณ์ตัวเองเอาไว้ สุดท้ายก็เดินเข้าห้อง แล้วล้มตัวนอนคว่ำหน้าลงกับหมอนเพื่อให้ช่วยเก็บเสียง ก่อนส่งเสียงกรี๊ดที่เก็บไว้ออกมา

            พอกรี๊ดจนพอใจแล้วก็เงยหน้าขึ้นมา หยิบกระเป๋าใบเล็กมาเปิดแล้วใส่เสื้อผ้ากับของเล่นเด็กลงไป จากนั้นก็ออกไปนอกห้องแล้วตบมือเรียก “ข้าวปั้น ข้าวหอม ไปกับแม่ แม่จะไปร้าน”

            “เย่ พวกเราได้เที่ยวแล้ว” ข้าวหอมกระโดดอย่างดีใจ

            “แม่ครับ ผมอยากกินเฟรนช์ฟรายส์”

            “วันนี้ร้านหยุดลูก แม่แค่ไปสัมภาษณ์คนมาสมัครงานเท่านั้น”

            “ฮือออ แต่ผมอยากกิน” ข้าวปั้นเริ่มงอแง เธอเองก็รู้สึกปวดหัวขึ้นมา จึงรีบสงบศึกเสียก่อนที่จะเก็บอารมณ์ไม่อยู่จนปรี๊ดแตก  

            “ได้ ๆ  แม่จะทอดให้”

            “ข้าวหอมขอไก่ทอดด้วย”

            เธอนับหนึ่งถึงห้า “ได้ ไก่ทอดด้วย ไปขึ้นรถเร็วเข้า ถ้าทำตัวดี ๆ แม่จะให้กินไก่ทอดกับเฟรนช์ฟรายส์”

            ถึงร้านอาหารของเธอจะเป็นร้านอาหารตะวันตกผสมกับไทยโมเดิร์น แต่สองเมนูนี้ห้ามขาดเด็ดขาด ไม่อย่างนั้นเธอคงไม่ได้ทำงานอย่างที่ตั้งใจ

            ระหว่างนั่งรถที่ไม่เคยได้สะอาดหรือเรียบร้อยอย่างที่ควรจะเป็นเพราะถูกสองแสบด้านหลังทำเอาไว้ “แม่พึ่งเก็บรถเมื่อวานเองนะ” จะไปร้านให้เขาทำให้ก็ไม่มีเวลาว่างพอจะทำแบบนั้น เพราะเธอไม่ได้เป็นแค่แม่บ้าน แต่ยังเป็นเจ้าของร้านอาหาร ส่วนสามีของเธอเป็นถึงจิตแพทย์ชื่อดัง แม้จะมีวันหยุดเสาร์อาทิตย์ แต่เขาก็ไม่เคยยุ่งวุ่นวายกับลูกสักเท่าไร เพียงแค่ชวนเล่นกับลูกได้สักสิบนาที ให้เธอได้หายใจก็บุญเท่าไรแล้ว