ตอนที่8   อะไรจะมาเกิดวันนี้พอดี

เขาเม้มกัดที่ใบหูก่อนจะใช้ลิ้นร้อนเลียแล้วลากลงมาที่ซอกคอก่อนจะใช้ริมฝีปากจะเม้มกัดที่คอ อัญญารีบยกมือขึ้นปัดริมฝีปากเขาออกไป

“ไม่ได้”

            เขาเหมือนจะเข้าใจจึงเปลี่ยนไปจูบที่หน้าผาก ในใจนึกเสียใจที่เธอไม่ใช่ของเขาทั้งหมด แต่เมื่อใจตรงกัน เหตุใดจะมีความหวังไม่ได้

            ชายหนุ่มพรมจูบไล่ลงมายังจมูกได้รูปสวยที่เขาเคยหลงใหล ก่อนจะเลื่อนลงมาจูบริมฝีปากที่โหยหา จากนั้นเขาไม่รอช้าที่จะเลื่อนมืออีกข้างไปที่ชายกระโปรงยาวถึงเข่าแล้วดึงให้ร่นขึ้นมา ใบหน้าเขาเองก็ขยับลงจูบไปถึงคางแล้วเลื่อนต่ำลงไปถึงลำคอ ก่อนที่มืออีกข้างจะปลดกระดุมสองเม็ดออกไปเผยให้บราสีขาวลูกไม้

            “ผมชอบพี่ใส่บราสีดำมากกว่า” ดวงตาหรี่ลง แววตาวาววับเมื่อนึกถึงเรื่องในอดีต มือด้านล่างของเขารั้งกระโปรงเธอขึ้นมาจนสุดแล้วจับที่ขอบกางเกงในสีขาว

            เขาประทับจูบแลกความอุ่นร้อนเพื่อสร้างความปรารถนาในกายไม่ให้หญิงสาวได้สติหรือผลักไสเขาอีก “พี่ก็ต้องการใช่ไหม”

            ท่าทางของเธอเหมือนคนกระหายเรื่องบนเตียง นั่นคงเพราะตั้งแต่คลอดลูกเธอกับสามีก็แทบจะไม่มีกิจกรรมแบบนี้เท่าไร จนสุดท้ายก็กลายเป็นความเคยชิน จนเธอคิดว่าไม่จำเป็นต้องมีเรื่องนี้พวกเธอก็สามารถเป็นครอบครัวที่อบอุ่นเหมือนเดิมได้

            เธอคิดผิด เธอต้องการ!!

            เสียงมือถือดังขึ้น ทำให้คนที่เผลอตัวเผลอใจได้สติกลับมา อัญญารีบหยุดมือที่เขากำลังจะล้วงเข้าไปในกระโปรง

“ฉันต้องรับสายนี้” เธอรีบผลักอีกฝ่ายออกแล้วหันมองตามเสียง เมื่อเห็นมือถือตกอยู่ก็รีบเก็บขึ้นมากดรับ

            “ขอโทษที่ป้า โทร.กวนนะคะ แต่ตอนนี้หนูข้าวหอมเหมือนจะไม่สบายค่ะ เมื่อเย็นตอนที่คุณไปก็ยังเล่นดี ๆ อยู่ สักพักก็บ่นว่าปวดหัว ป้าเลยให้กินยาไปแล้ว แต่ตอนนี้ตัวร้อนจี๋เลยค่ะ ร้องหาแต่แม่ตลอดเวลา ให้ป้าทำยังไงดีคะ”

            “เดี๋ยวฉันรีบกลับไปนะคะ ตอนนี้ป้าใช้ผ้าชุบน้ำเช็ดตัวให้น้อง อย่าให้น้องตัวร้อนเกินก็พอค่ะ”

            “ค่ะ คุณรีบมาเลยนะคะ คนพี่ก็เหมือนจะป่วยตามด้วย เริ่มงอแงแล้ว”

            ทั้งข้าวปั้นข้าวหอมป่วยพร้อมกันอีกแล้ว เมื่อเป็นแฝดก็มักจะเป็นแบบนี้บ่อย ๆ ความหนักของการดูแลลูกป่วยสองคนไม่ใช่แค่เหนื่อยธรรมดา แต่เรียกว่าเหนื่อยมากของที่สุดก็ว่าได้ เธอสั่งป้านิลให้เตรียมเสื้อผ้าของเธอให้พร้อม

            อัญญาตกใจเมื่อมีมืออุ่นมากอดด้านหลัง ทำให้เธอได้สติว่าในห้องมีใครอีกคน พอเป็นเรื่องลูกทุกอย่างรอบตัวก็ไม่สำคัญอีกแล้ว จากที่เคยโอนอ่อนผ่อนตามก่อนหน้าก็เอ่ยเสียงแข็งกว่าเดิม

            “นายกลับไปทำงานของนาย ส่วนฉันจะรีบไปโรงพยาบาล”

            เขาได้ยินแล้วว่าลูกของเธอไม่สบาย เด็กสองคนที่เขาเจอวันนั้นอายุเท่าไรกันนะ ถ้าจำไม่ผิดน่าจะห้าขวบ นั่นเท่ากับเลิกกับเขาแค่หนึ่งปีพี่ยาก็แต่งงานกับหมอ สายตาเขามองประตูที่ปิดลง

            ความรักของเขามันจางหายเร็วขนาดนั้นเลยหรือ

          เขาไม่เชื่อหรอกว่ามันจะเป็นแบบนั้น พี่ยาก็แค่ต้องการคนปลอบใจเท่านั้นเอง

            อัญญารีบกลับไปที่บ้าน เมื่อไปถึงข้าวหอมลูกสาวก็เข้ามากอด เธอยกมือแตะตัวลูกก็สัมผัสได้ถึงความร้อน “เท่าไรป้านิล”

            “38.9 ค่ะ ให้ยาลดไข้ไปเมื่อครึ่งชั่วโมงก่อนก็ไม่ลดลง”

            “ไปโรงพยาบาลเถอะค่ะ” เธอหันไปจับมือลูกชายอีกคน ส่วนอีกมือก็อุ้มลูกสาวไว้แล้วพาขึ้นรถ

            “ให้ป้าไปด้วยไหมคะ”

            เธอจับลูกนั่งคาร์ซีต “ไม่ต้องหรอกค่ะ เดี๋ยวไปถึงก็มีพยาบาลช่วย” เธอหยิบกระเป๋าเงินออกมาแล้วส่งเงินให้มากกว่าปกติสองเท่า

            ป้านิลยกมือขอบคุณ สีหน้ายังเต็มไปด้วยความกังวล และอดไม่ได้ที่จะบ่น “เวลาเกิดเรื่องคุณภพชอบไม่อยู่ตลอดเลย”

            อัญญาถอนหายใจ ก็เพราะเขายุ่งมาก ส่วนเธอสามารถปลีกเวลามาได้ตลอด งานที่มีอยู่ก็ไม่ได้ล้นมืออะไรเพราะมีคนไว้ใจคอยดูแลให้อยู่

            “ฉันไม่เหนื่อยหรอก” เธอยิ้มแล้วรีบขึ้นรถขับออกไป เพราะกลัวว่าเด็กน้อยจะชักระหว่างทาง ระยะจากบ้านไปโรงพยาบาลไกลแค่สิบกิโล แต่วันนี้ไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น รถถึงไม่ยอมขยับเลยตั้งแต่ออกจากซอยมา

            จากทีแรกที่คิดว่าคงใช้เวลาไม่นาน กลายเป็นว่าตอนนี้เธอเริ่มอยู่ไม่ติด ข้าวปั้นก็เริ่มร้องไห้เสียงดังออกมา

            “ปั้นปวดหัว”

            “ใจเย็น ๆ ลูก ใกล้ถึงแล้ว”

            ข้าวปั้นหันไปเขย่าน้องสาว แต่อีกฝ่ายกลับนอนนิ่งไม่ยอมตื่น “หอม หอม ทำไมไม่พูดกับพี่”

            คนด้านหน้าถึงกับหันมองไปด้านหลัง เสียงแตรด้านหลังก็ดังขึ้นเร่งให้เธอขยับรถไปข้างหน้าอีกก่อนที่รถคันอื่นจะมาแทรก อัญญารีบหันมามองด้านหน้าแล้วขับไป ตอนนี้เธอเริ่มใจไม่สงบแล้ว ด้วยความเคยชินเธอจึงรีบกด โทร.หาสามีก่อน

            เสียงสัญญาณดังอยู่นาน แต่อีกฝ่ายก็ยังไม่ยอมรับโทรศัพท์ เธอมองนาฬิกาบนหน้าจอรถเห็นว่าเป็นเวลาสี่ทุ่มพอดี จังหวะนั้นเธอทำอะไรไม่ถูกจึงกดสาย โทร.หาโรงพยาบาลอีกรอบ แต่ก็ได้รับคำตอบมาว่าไม่สามารถออกมาได้ เพราะตอนนี้มีอุบัติเหตุหน้าโรงพยาบาลพอดี

            อะไรจะมาเกิดวันนี้พอดี

            “แม่ น้องเป็นอะไรไม่รู้ เต้นใหญ่เลย”

            ชัก!! เธอหันมองด้านหลัง ปกติข้าวหอมไม่เคยชักแบบนี้มาก่อน ตอนนี้เธอมือสั่นจนขับรถต่อไปไม่ไหว เสียงแตรด้านหลังก็เร่งบีบให้เธอขยับ แต่ตอนนี้เธอสติแตก กระโดดข้ามเบาะไปยังเบาะหลังแล้วอุ้มลูกลงจากคาร์ซีตจับลูกสาวนอนตะแคง แล้วอุ้มออกจากรถเพื่อไปขอความช่วยเหลือ อีกคนก็ร้องอยู่ในรถ

          น้ำตาของอัญญาไหลออกมา ตะโกนขอร้องให้คนช่วยอย่างขาดสติ จังหวะที่คิดว่าเธอต้องเสียลูกสาวไปแล้วนั้นก็มีเสียงแตรดังขึ้นด้านหลัง

            “พี่”

            อัญญาที่หมดหวังหันมองคนด้านหลังที่นั่งอยู่บนมอเตอร์ไซค์ ชายหนุ่มหันไปบอกจราจรที่ขับตามหลังมา เขาหันไปหยิบกุญแจรถส่งให้ตำรวจ ส่วนเขาก็อุ้มลูกชายเธอแล้วเรียกเธอให้ขึ้นรถมอเตอร์ไซค์โดยเร็ว