ตอนที่7 ไม่ควรใกล้กัน

            กว่าสามีเธอจะรับรู้ปัญหาเรื่องนี้ก็ผ่านไปแล้วสามปี แต่เขาพึ่งเจอเธอแค่สองวันก็รู้ปัญหาข้อนี้แล้ว อัญญาเกลียดความรู้สึกแบบนี้เหลือเกิน ความใส่ใจของเขากำลังทำลายกำแพงหนาที่เธอสร้างขึ้นมาตลอดเจ็ดปีลงไปทีละนิด

            “ไม่ใช่เรื่องที่นายจะมาใส่ใจ” เธอเดินไปที่ประตูแล้วเปิดออก ในเมื่อไล่ไม่ไปเธอก็จะไล่เขาออกไปเอง

            ชายหนุ่มเดินมาที่ประตู เขาจับแขนหญิงสาวแล้วดึงเข้ามาพร้อมกับเอามือปิดประตูไว้เช่นเดิม ก่อนจะดันตัวเธอติดกับประตู กักเธอไว้ในอ้อมแขน

            สายตานั้นมีแววรู้สึกผิด “เป็นเพราะผม?”

            “ไม่เกี่ยวกับนาย” อัญญาเบนสายตาไปทางอื่นไม่กล้าสบตา นั่นยิ่งทำให้ชายหนุ่มมั่นใจ

            “พี่กำลังโกหก เวลาพี่โกหกใคร พี่จะไม่ยอมสบตาคนคนนั้น”

            หญิงสาวหันมองเขา สบตาเขาแล้วพูดให้เขารู้สึกสำคัญตัวน้อยลง “ฉันก็แค่ไม่อยากเห็นหน้านายเท่านั้น ฉันขอย้ำอีกครั้ง เรื่องที่นายคิดก็ไม่จริง และฉันก็ไม่จำเป็นต้องอธิบายอะไรทั้งนั้น ดังนั้น นายไปทำงานของนายได้แล้ว” เธอไล่เขาอีกรอบ

            “เวลาผมเจอพี่ พี่ไม่ไล่ผมเหมือนหมูหมาสักครั้งจะได้ไหม”

            ที่เขาเจอน้อยกว่าที่เธอเจอเสียอีก แล้วจะมาบ่นแค่เรื่องเล็กน้อยได้อย่างไร “นายควรกลับไปทำงาน และอีกอย่าง ฉันเป็นนายจ้างที่จ้างลูกน้องให้มาทำงาน ไม่ได้มาหาเรื่องให้ปวดหัวเสียเงิน”

            เขากัดกรามแน่นแล้วถอยออก ลมหายใจอุ่นที่ถอยห่างไปก็ทำให้อัญญาโล่งใจขึ้นมา หัวใจที่เต้นระรัวก่อนหน้าเริ่มเบาลงทีละนิด

            “เงินที่พี่ต้องจ่ายวันนี้ลงบัญชีผมไว้เลย ถ้าเงินเดือนออกก็หักไป ผมไม่ยอมให้พี่ขาดทุนหรอก”

            “เงินแค่นั้นจะพอจ่ายอะไร” อัญญาพูดออกไปเบา ๆ อย่างที่คิด ส่วนเขาก็ถึงกับกัดฟัน

            “ครับ ผมมันจนเลยไม่ได้ดีพอที่พี่จะรอผม อย่างไรเชฟจน ๆ ก็ไม่ดีไปกว่าหมอหรอก”

            “กวิน!!” เขาลามปามมากไปแล้ว อัญญาเริ่มหมดความอดทน แต่ก็ไม่อาจแสดงความรู้สึกที่ผ่านมาออกไปให้เขารับรู้ได้

            “ใช่ ยังไงหมอก็ดีกว่า ถึงพี่จะทำร้านจนเจ๊งพี่ก็ไม่อดตาย ส่วนเราถ้าไม่ทำงานก็คงต้องถูกไล่ออก” เสียงท้ายประโยคของเธอเข้มขึ้นบ่งบอกว่าเอาจริง เลยทำให้กวินต้องยอมลงให้ เขาเป็นคนประเภทยอมถอย แต่ไม่ยอมหัก

            “ผมขอโทษที่พูดไปแบบนั้น แม้ว่าผมจะน้อยใจจริง ๆ เพียงแค่คิดว่าพี่ไม่รักผมแล้ว ผมก็รู้สึกเสียใจจนไม่อยากทำอะไร”

            “เจ็ดปีนะกวิน นายมาเสียใจอะไรตอนนี้” อัญญาไม่อยากเห็นเขาแล้ว จึงเลือกเดินไปที่โต๊ะทำงานอีกครั้ง แล้วนั่งลงหยิบเอกสารมาอ่าน แม้ว่าจะอ่านไม่รู้เรื่องก็ตาม

            ความเงียบกลับมาปกคลุมอีกแล้ว ชายหนุ่มยังคงยืนอยู่ที่เดิมไม่ไปไหน สายตาคะนึงหาคู่นั้นทอดมองหญิงสาวที่เป็นทั้งรักแรก และรักเดียวของเขามาตลอดเจ็ดปี

            “ถ้าผมกลับมาเร็วกว่านี้ มาก่อนที่พี่จะมีคนอื่น พี่จะยังรักผมได้อีกไหม”

            เป็นคำถามที่สะเทือนใจที่สุด ในใจของอัญญากำลังร้องไห้ออกมา เธอไม่แม้แต่จะเงยหน้ามองอีกฝ่ายด้วยซ้ำ เพราะพยายามกลั้นน้ำตาเอาไว้

            “มันไม่มีคำว่าถ้าอีกแล้ว เพราะตอนนี้ฉันมีสามี และลูกที่รักมากอยู่ ดังนั้นนายควรเลิกพูดถึงเรื่องในอดีตแล้วทำงานของตัวเองไป หรือถ้าทำไม่ได้ก็ลาออกไปเสีย”

            ปัง!! เธอวางแฟ้มเอกสารในมือลงบนโต๊ะเสียงดัง บ่งบอกว่าเธอไม่พอใจที่เขายังอยู่ที่เดิม

            กวินแม้จะเห็นแบบนั้น แต่เขาก็ไม่ออกไป ยังคงเดินเข้าไปหาเธออีกครั้ง อัญญาเงยหน้ามองเขา ชายหนุ่มก็จับบ่าเธอแล้วก้มลงมา

“นายจะทำอะไร”

เสียงต่อว่าหายไปทันทีเมื่อเขาก้มลงจูบเธอ ริมฝีปากอุ่นร้อนประกบปากเธอ บดขยี้อย่างหนักหน่วงให้ริมฝีปากนุ่มขยับตามแรงจูบ หญิงสาวรู้สึกเหมือนหายใจไม่ออก หัวใจเริ่มเต้นระรัว มือไม้ยกขึ้นปัดเขาออกไป พยายามยกเท้าขึ้นจะถีบเขา เขาก็ยกเข่าวางกดบนน่องของเธอเอาไว้ แล้วผลักเธอกดลงกับพนักพิงเก้าอี้

            มือที่พยายามปัดเขาออกไปก็ถูกจับรวบกดไว้เหนือหัว อัญญายังคงร้องในลำคอให้เขาปล่อยออกไป จังหวะที่เขาผ่อนแรงทำให้เธอหายใจเข้าปากก่อนที่จะหมดลมหายใจ พอกำลังจะด่าก็ถูกเขาบดขยี้อีกครั้ง คราวนี้ลิ้นร้อนนั้นแทรกเข้ามาในปากของเธอ ร่างกายเธอเริ่มสั่นเทา มือไม้ที่ปัดป้องเริ่มอ่อนแรงลง ความไม่ยอมก่อนหน้าเริ่มน้อยลง จนกระทั่งในที่สุดเธอก็ยอมรับจูบของเขา ถ่ายทอดความรู้สึกเกลียด เสียใจ รอคอย และคะนึงหาตลอดเจ็ดปีส่งไปผ่านจูบนั้น

            เขาเองก็รู้สึกได้ถึงความรู้สึกของหญิงสาวจึงยอมปล่อยมือเธอ แล้วยอมปล่อยเธอเป็นอิสระ เขาอยากสบตาคู่นั้นให้ชัดเจนอีกครั้ง น้ำเสียงแหบนั้นเอ่ย

“พี่ก็ยังรักผมใช่ไหม”

            อัญญาเกลียดตัวเอง เพียงได้สัมผัสคนตรงหน้าเธอกลับไม่มีแรงต่อต้านสักนิด ความผิดชอบชั่วดีของเธอตอนนี้หายไปสิ้น เหลือเพียงแค่ความปรารถนาในกาย

            เธอยกมือขึ้นดึงคอเขามาจูบต่อเหมือนไม่อยากให้เขาพูดมาก หากอยากจะทำก็ให้มันเสร็จ ๆ โดยเร็วก่อนที่คนอื่นจะมาเห็น

            ชายหนุ่มโอบเอวเธอขึ้นมา พลางกวาดเอกสารที่อยู่บนโต๊ะออกไป จากนั้นก็วางเธอลงบนโต๊ะ เขาก้มลงพรมจูบที่ใบหู เสียงทุ้มละมุนเอ่ย

“ผมคิดถึงพี่มากเลย คิดถึงเสียงร้องของพี่ คิดถึงริมฝีปากของพี่ คิดถึงร่างกายของพี่ คิดถึงสิ่งที่เราเคยมีความสุขด้วยกัน”