ตอนที่ 9 ขอแค่ใครสักคน

หน้าห้องฉุกเฉิน อัญญายกมือไหว้สวดมนต์ มองไปอีกห้องหนึ่งที่ข้าวปั้นกำลังถูกเช็ดตัวเพื่อลดความร้อนในตัว เสียงเด็กน้อยร้องดังมากเท่าไรเธอก็ยิ่งเสียสติ

            กวินมองเห็นมือที่สั่นเทาก็เข้าไปนั่งใกล้แล้วจับมือไว้แน่นเพื่อปลอบ หญิงสาวไม่พูดอะไร แทบจะไม่สนใจเขาด้วยซ้ำเพราะกำลังมองไปทางประตูห้องฉุกเฉิน

            เมื่อเห็นว่ายังไม่ออกมาก็ลุกขึ้นไปห้องปฐมพยาบาลอีกห้องหนึ่ง ทันทีที่เด็กน้อยเห็นผู้เป็นแม่ก็กอดแน่น “ปั้นเจ็บ”

            “ลูกตัวร้อนมาก หากไม่รีบทำให้ไข้ลดจะเป็นเหมือนน้องอีก”

            “หอมอยู่ไหน” ข้าวปั้นถาม นั่นยิ่งทำให้คนเป็นแม่สะอึกจนพูดไม่ออก ทุกอย่างตันที่ลำคอไม่รู้จะอธิบายยังไง ภาวนาให้ลูกสาวเธอไม่เป็นอะไรมากก็พอ

            “เดี๋ยวน้องก็ออกมาแล้วลูก”

            “ทางนี้ป้อนยาลดไข้ให้แล้วนะคะ รอพบคุณหมอสักครู่ค่ะ”

พยาบาลเชิญเธอออกจากห้องปฐมพยาบาลเบื้องต้น เมื่อไปรอด้านนอกเธอก็ตรงไปยังห้องฉุกเฉิน เดินไปได้ไม่กี่ก้าวก็กังวลว่าหมอทางนี้จะเรียกอีก

            “พี่ไปรอที่หน้าห้องฉุกเฉินเถอะ เดี๋ยวถ้าหมอเรียกชื่อผมจะไปตาม” กวินรู้ใจรีบบอกโดยที่เธอไม่ต้องขอร้อง อัญญาหันไปสบตา หากแต่ไม่มีอารมณ์จะพูดอะไรออกไป ตอนนี้เธอร้อนใจเสียยิ่งกว่าอะไร หัวใจเหมือนจะขาดเสียให้ได้

            ช่วงเวลาแห่งความทรมานผ่านไปไม่นานประตูห้องฉุกเฉินก็เปิดออกมา อัญญาอุ้มลูกชายเดินไปรอหน้าห้อง เมื่อหมอเห็นคนเป็นแม่ก็รีบพูด

            “เด็กปลอดภัยแล้วครับ โชคดีที่มีอาการไม่นาน เลยทำให้ไม่ได้รับผลกระทบอะไร ตอนนี้เหลือแค่รอไข้ลด และเฝ้าระวังไม่ให้เกิดขึ้นอีก ผมจะให้เด็กอยู่ในห้องฉุกเฉินก่อนนะครับ” คุณหมอมองเด็กน้อยอีกคน “คุณแม่จะจองห้องฉุกเฉินอีกห้องไหมครับ ไว้นอนรออีกคนหายดีค่อยออกไปห้องพิเศษด้านนอก”

            “ค่ะ ขอบคุณคุณหมอมากค่ะ”

            การเฝ้าเด็กสองคนในเวลาเดียวกันไม่ใช่เรื่องง่ายสำหรับเธอเลยสักนิด

            เสียงมือถือดังขึ้นทำให้เธอหันไปรับสายเพราะจำได้ว่าเป็นใคร เมื่อกดรับ ปลายสายเอ่ยด้วยน้ำเสียงหงุดหงิดรำคาญใจ

            “โทรมาทำไมดึก ๆ”

            อัญญามีหลายคำพูดในใจที่อยากบอกเล่าเรื่องราวทั้งหมดตั้งแต่ต้นจนจบ แต่เธอกลับเลือกคำสั้นเหมือนเป็นประโยคบอกเล่า

            “ลูก ๆ ไม่สบาย”

            “ไม่สบายก็ไปหาหมอก็จบแล้ว จะ โทร.มาทำไม พรุ่งนี้ผมต้องไปร่วมสัมมนาแต่เช้าอีก”

            ปลายสายตัดไปแล้ว แต่เธอกลับยังไม่กดวาง แต่รอให้มันตัดสัญญาณไปเอง ใจสั่นเมื่อคิดว่าเธอกำลังเหมือนอยู่ตัวคนเดียว พอมีปัญหาก็ไม่สามารถหาใครช่วยเหลือได้สักคน

            “พี่ครับ คุณหมอเรียกแล้ว” เสียงด้านหลังเรียกเธอที่กำลังอยู่ในโลกหม่นเพียงลำพัง เมื่อเธอหันมองเขากลับรู้สึกถึงความอบอุ่นรอบกายของเขา

            “พี่อุ้มไหวไหม มา ผมอุ้มให้” กวินเข้ามารับข้าวปั้นไปอุ้ม แต่เด็กน้อยไม่อยากไป ยังเกาะคอเธอไว้แน่น

            “ไม่เป็นไร ลูกพี่ไม่ค่อยคุ้นกับคนแปลกหน้า”

เธอเดินนำไปก่อนเหลือเพียงชายหนุ่ม เขาเลยหันมายิ้มให้เด็กน้อยเพื่อสานสัมพันธ์ให้ดีกว่าเดิม แต่เด็กน้อยกลับหน้าบึ้งใส่เขาอย่างไม่สนใจ เขาจึงยิ้มปลอบกับตัวเองว่าค่อยเป็นค่อยไป เพราะได้ห้องนอนฉุกเฉินเพียงแค่กำแพงกั้น แต่เพราะคนเฝ้ามีคนเดียว สุดท้ายแล้วเธอก็ต้องขอร้องให้กวินช่วยอยู่เป็นเพื่อนอีกคนหนึ่ง

            โชคดีที่อาการของข้าวหอมตอบสนองต่อยา จึงหายป่วยเร็วกว่าที่คิด นอนเพียงแค่คืนเดียวก็ย้ายเข้าห้องปกติได้ มาตอนนี้อัญญามองสองเตียงที่อยู่ตรงหน้า คนหนึ่งเริ่มซึมลง ส่วนอีกคนที่อาการหนักเริ่มดีขึ้น มักจะเป็นแบบนี้เสมอสำหรับลูกแฝด

            “พี่จะเอาอะไรเพิ่มไหม ผมจะได้ไปซื้อมาให้ก่อนไปทำงาน”

            เธอลืมเรื่องทำงานไปสนิท มองนาฬิกาก็บ่ายสองแล้ว เขาเป็นพนักงานต้องตอกบัตรทำงานก่อนบ่ายสาม “นายไปเถอะ ขาดเหลืออะไรฉันให้ป้านิลเอามาให้แล้ว”

            ตั้งแต่เมื่อวานจนถึงวันนี้เขามีสิ่งหนึ่งอยากจะพูด สุดท้ายก็ทนไม่ไหวถามออกไปจนได้ “สามีพี่ไปไหน”

            “เขาไปทำงาน”

            “ทำงานแล้วไม่มีเวลา โทร.หาลูกเลยเหรอ ทั้ง ๆ ที่ลูกป่วยอยู่”

            ยิ่งถามก็ยิ่งตอกย้ำความเสียใจของหญิงสาว “ไม่ใช่เรื่องของนายที่จะมายุ่ง”

            “นี่เหรอครับผู้ชายที่พี่เลือกเป็นสามี”

อัญญาหันมองคนพูด “นายไม่รู้เรื่องอะไรก็อย่ามาตัดสินคนอื่นแบบนี้”

            พอเธอขึ้นเสียงชายหนุ่มก็ลดเสียงลงเพื่อให้เธออารมณ์เย็นลง “ผมไปทำงานก่อน”

            การกระทำของเขาทำให้เธอลดความโมโหลงได้เร็ว จากที่คิดจะระเบิดความเครียดที่ผ่านมาหลายปีออกไป สามีเธอไม่เคยใส่ใจเรื่องเล็กพวกนี้ก็จริง แต่มีบางอย่างที่คนอย่างเขาไม่มี

          อัญญาหยุดความคิดในอดีตไว้ ก่อนหันมาสนใจดูแลลูกทั้งสองคนต่อ จนกระทั่งผ่านไปตอนเย็น คนที่คิดว่าจะกลับมาพรุ่งนี้กลับโผล่หน้ามาให้พร้อมกับป้านิล

            “พอดีป้าจะเอาเสื้อผ้ามาให้น่ะค่ะ แล้วคุณภพกลับมาพอดี” ป้านิลวางกระเป๋าเสื้อผ้าที่อัญญาสั่งบนเก้าอี้แล้วขอตัวกลับ ปล่อยให้สองผัวเมียคุยกันเอง

            ทุกอย่างยังมีแต่ความเงียบ ความน้อยเนื้อต่ำใจบางอย่างเป็นก้อนจุกอยู่ที่คอเลยทำให้หญิงสาวเลือกจะไม่เอ่ยออกไป