บทที่3

ใบลานรับคำเสียงสูงด้วยความชอบใจ รอยยิ้มร้ายกาจปรากฏชัดบนใบหน้า

เสียงเพลงบีทหนักๆ จากฟลอร์แดนซ์ด้านนอกสั่นสะเทือนผนังปูนของห้องน้ำชายจนรู้สึกได้ ภายในห้องน้ำบล็อกในสุด แสงไฟนีออนสลัวสีส้มแดงสาดส่องลงบนพื้นกระเบื้องที่เปียกชื้น บรรยากาศสลัวมัวเมาเคล้ากลิ่นบุหรี่ กลิ่นแอลกอฮอล์เต็มไปด้วยความดิบเถื่อน

กริ๊ก..

ประตูบานหนึ่งห้องในสุดของห้องน้ำมีร่างสูงใหญ่ในชุดช็อปช่างสีแดงยืนพิงผนังคนละฝั่งจ้องตากันด้วยภาพเบลอๆ แต่ชัดเจนในความรู้สึกว่าเป็นเพื่อนกลุ่มเดียวกัน คณะเดียวกัน กินเที่ยวสร้างชื่อเสียงความเกรี้ยวกราดมาด้วยกัน

คนหนึ่งหัวเกรียนคิ้วแตกเป็นรอยแผลเป็น ปากบางหยักคมกริบยามยิ้มมุมปากกว้างเหมือนตัวร้าย สายตาดุดันแต่ดูสนุกสนานไม่เคยกลัวอะไร ใบลาน บรรพต บริสุทธิ์สว่าง ชื่อสกุลอันไพเราะเพราะพริ้งไม่เข้ากับใบหน้าร้ายๆ นิสัยขวานผ่าซากและการกระทำล่อมือล่อตีนชาวบ้าน

อีกคนคือลูกชายช่างตัดผมมือดีแต่กับผมของลูกตัวเองเป็นข้อยกเว้น มันคือความเชื่อแบบไทยสมัยก่อนที่ไม่สามารถขัดใจพ่อแม่ได้ พายุ พรรณา เศียรเป็นศรี ชายหนุ่มวัยย่างยี่สิบสามร่างสูงไหล่กว้างช่วงเอวคอดเป็นทรงสามเหลี่ยมคว่ำ หุ่นดีราวกับนายแบบ จมูกโด่งรับใบหน้าเรียวตาชั้นเดียวแต่เท่อย่าบอกใคร นิสัยหน้านิ่งแต่หัวร้อนจนมองไม่ออกนั่นคืออาวุธ หล่อสุขุมขี้รำคาญโดยเฉพาะคนพูดมากอย่าใบลานที่เป็นเพื่อนกัน เพียงแต่มันชินเสียแล้ว

ท่อนเนื้อประจำกายที่โตตามตัวต่างถูกงัดออกมาอวดสายตาอีกฝ่ายเบื้องหลังประตูตัดขาดจากโลกภายนอก แต่ภายในห้องสี่เหลี่ยมแคบๆ มีความระทึกประทุแรงขึ้นทุกทีๆ

ตึกๆๆๆๆ

"แม่ง... กูคงบ้าไปแล้วที่เล่นอะไรแบบนี้กับมึง"

ฟื้ดดด~

ทั้งคู่ปลดกระดุมกางเกงรูดซิปลงอีกครั้ง ปลายนี้วหยาบกร้านขยับจัดการดึงรั้งเนื้อผ้าลงพร้อมกันในพื้นที่คับแคบ

เสียงรูดซิปดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงันของห้องน้ำด้านในสุด

"ของมึงขาวจังวะ"

ใบลานเอ่ยทักหน้าตาเฉย ดวงตาเยิ้มพราวระยับกวาดมองสำรวจท่อนเอ็นของอีกฝ่ายที่เพิ่งหลุดพ้นจากร่มผ้า แก่นกายสีขาวจัดขยายขนาดขึ้นเล็กน้อย

"กูสะอาดไงไอ้สกปรก!"

พายุสวนกลับเสียงห้วน ใบหน้าหล่อขึ้นสีแดงจัดด้วยความขัดเขิน ท่อนเนื้อของเจ้าตัวยังคงอ่อนปวกเปียกจากฤทธิ์แอลกอฮอล์

"แหม~ แค่กูตัวดำกว่าควยสีเข้มกว่าทำมาบูลลี่น้องชายกู กูอาบน้ำวันละแปดรอบนะสะอาดสุดล้ะ~"

ใบลานหัวเราะร่วนในลำคออย่างชอบใจ มือใหญ่เริ่มกอบกุมแก่นกายของตัวเองแล้วขยับข้อมือรูดรั้งขึ้นลงช้า ๆ

ฟึ่บๆๆๆ

เสียงขยับมือดังเคล้าไปกับเสียงลมหายใจหอบกระชั้นของคนทั้งคู่

"เชี่ยมัน ไม่ขึ้น.."

พายุสบถเบา ๆ ขมวดคิ้วมุ่นด้วยความขัดใจ เมื่อพยายามใช้นิ้วมือรูดรั้งแก่นกายที่ดื้อดึงไม่ยอมตื่นตัวตามสั่งเนื่องจากความมึนเมา

"เอางี้มั้ย~"

ใบลานแสยะยิ้มเจ้าเล่ห์ นัยน์ตาวาววับด้วยประกายความนึกสนุก

ร่างหนาของคนหัวเกรียนก้าวเข้าหาพายุที่ผงะถอยจนแผ่นหลังติดผนังกระเบื้องเย็นเฉียบ ยืนหันหน้าเข้าหากันในระยะประชิด

ใบลานขยับเข้าใกล้พายุยืนหอบหายใจรดต้นคอกันในระยะประชิด พายุผงะใบหน้าแดงก่ำด้วยฤทธิ์เหล้าออกแต่เพียงครึ่งก้าวก็ติดผนังห้องน้ำแคบๆ ความตื่นเต้นที่ควรจะมีกับการทำกับสาวสวยหรือมีตอนที่ดูหนังผู้ใหญ่กลับตีรวนขึ้นมาเพียงแค่ยืนเบียดเพื่อนสนิท

เพื่อนสนิทที่ไม่ค่อยลงรอยกันแต่..

อึ้ก!

พายุสะดุ้งเฮือก กลืนน้ำลายเหนียวหนืดลงคอเมื่อช่วงตัวร้อนผ่าวแนบชิดติดกันจนสัมผัสได้ถึงกลิ่นกายและลมหายใจร้อนรุ่ม ท่อนเอ็นที่เคยนิ่มยวบเริ่มกระตุกเกร็งและพองขยายขึ้นทีละนิดตามแรงอารมณ์ที่ถูกจุดชนวน

"ขึ้นแล้วนี่"

ใบลานกระซิบเสียงพร่าชิดริมฝีปาก รอยแผลเป็นที่คิ้วขวาขยับไหวตามรอยยิ้มร้ายกาจ สายตาคมมองแก่นกายของพายุที่เริ่มตั้งชันและเต้นตุبสู้มือขึ้นมาอย่างเห็นได้ชัด

"หุบปากไปไอ้เหี้ย!"

พายุหันหน้าหนีหลบสายตา ใบหน้าหล่อเหลาขึ้นสีแดงก่ำลามไปจนถึงใบหู ร่างกายเกร็งขึงด้วยความกระดากอายแต่กลับทำได้เพียงยืนนิ่งปล่อยให้ความใกล้ชิดครอบงำ

ท่อนเนื้อขนาดเขื่องตามรูปร่างสมส่วนสูงใหญ่วัยเจริญพันธุ์เปิดเปลือยช่วงล่างใกล้กันจนมวลความร้อนอบอวลขึ้นมา แท่งเนื้อขนาดเขื่องตื่นตัวราวกับนั่งดูหนังโป๊ที่ชอบยิ่งใบลานขยับเข้าใกล้ร่างของพายุ เจ้าเครื่องเพศไม่รักดีกลับตื่นตัวแข็งขืนชูชันเส้นเลือดปูดโปนพันรอบแท่งเนื้อแข่งกันขึ้นเป็นเส้นพาดอย่างน่ากลัว

"แฮ่ก... ไอ้ใบ... มึงเข้ามาใกล้ไป"

พายุหอบหายใจกระชั้น ใบหน้าคมคายแดงก่ำขึ้นสีจัดจนลามไปถึงใบหู ร่างกายเกร็งขึงด้วยความประหม่าปนปั่นป่วนในท้องน้อย

"ก็ตอนกูอยู่ไกลมึงไม่แข็ง"

ใบลานตอบเสียงพร่าทุ้มต่ำ แววตาพราวระยับฉายแววเจ้าเล่ห์เพทุบายยามจ้องมองปฏิกิริยาของเพื่อนสนิท

ลมหายใจร้อน ๆ ที่ออกมาจากปลายจมูกโด่งของใบลานทำเอาขนอ่อนของพายุลุกชูชัน แท่งเนื้อสองอันเบียดเฉียดกันเพียงผิวเผิน ความรู้สึกจากก้นบึ้งแล่นปราดเข้าจู่โจมท้องน้อยของพายุอย่างแรงจนทั้งร่างสะดุ้งเฮือก

"ซี๊ดดด..."

ไม่ใช่เสียงของพายุ แต่เป็นเสียงของคนหัวเกรียนที่สะดุ้งเฮือก กัดฟันกรอดด้วยความเสียวซ่านที่พุ่งวาบขึ้นมาจนตั้งตัวไม่ทัน

"แม่ง... อะไรวะเนี่ย แค่ควยถูกกันก็รู้สึกขนาดนี้... มึงก็ด้วย"

ใบลานสบถเบา ๆ ลมหายใจสะดุดกึกยามที่ความอุ่นร้อนและผิวสัมผัสเสียดสีกันผ่านช่องว่างแคบ ๆ

"กะ... ก็แค่..."

พายุเสียงสั่นพร่า พยายามจะถอยหนีแต่แผ่นหลังกลับชนเข้ากับผนังปูนเย็นเยียบจนไปไหนไม่ได้

หมั่บบบ

เสียงฝ่ามือตะปบเข้าที่แก่นกายเต็มแรงท่ามกลางความมืดมิด

"อ๊ะ! ไอ้... ไอ้ใบ มึงจับของกูทำไม"

พายุสะดุ้งเฮือกสุดตัว เผลอร้องครางเสียงหลง ใบหน้าเหเกร็งด้วยความตกใจปนเสียววูบที่แล่นแปลบไปถึงสันหลัง

แก่นกายบิ๊กไซส์ที่พองขยายจนตั้งชันแข็งค้างออกมารับอากาศ ถูกฝ่ามือหยาบกร้านกอบกุมเต็มไม้เต็มมือ รูดรั้งขึ้นลงด้วยน้ำหนักมือที่หนักหน่วงและชำนาญ

"กูอยากรู้ว่าชักให้คนอื่นจะรู้สึกยังไง มึงจับของกูดิ เปลี่ยนกติกานิดหน่อย ใครชักให้อีกฝ่ายแตกได้ต้องตามใจทุกอย่าง ดีมะ"

ใบลานเอ่ยกระซิบชิดริมฝีปาก น้ำเสียงแหบพร่าเต็มไปด้วยแรงอารมณ์ที่เริ่มพุ่งสูง

"เหี้ย..."

.

.