All Chapters of ลับหลังวิศวะ: Chapter 1 - Chapter 10

ค่ำคืนวันศุกร์ปลายเทอม ภายในร้านเหล้ายอดฮิตใกล้มหาวิทยาลัย บรรยากาศครึกครื้น เสียงเพลงจังหวะ EDM หนักๆเปิดกระหน่ำแข่งกับเสียงพูดคุยกระโชกโฮกฮากของบรรดานักศึกษากลุ่มใหญ่ โต๊ะยาวตัวในสุดอัดแน่นไปด้วยแก๊งเด็กวิศวะรวม 8 คน ประกอบด้วย พายุ, ใบลาน, ปั๊ป, โจ้, น็อต, กรณ์, พี และเต้ยหรือที่รู้จักกันดีในนามแก๊งตองแปดบนโต๊ะเต็มไปด้วยขวดของมึนเมาหลายยี่ห้อล้มระเนระนาดและแก้วน้ำแข็งที่ละลายจนหมดแก้ว ต่างคนต่างซดเหล้าผสมโซดาชนแก้วที่พึ่งตีกะชาวบ้านมา สภาพของแต่ละคนเริ่มเมาแอ๋ ตาเยิ้ม ทรงตัวแทบไม่ไหว ภายในมุมของร้านเหล้าวิศวะแก๊งตองแปดนั่งล้อมวงดื่มกินกันส่งเสียงดังอึกทึกเช่นทุกที"พายุวันนี้มึงโหดชิบ ซัดอริฝั่งนั้นคนเดียวจนเละไปหลายคน"เพื่อนในกลุ่มเอ่ยทัก พายุเพียงปรายตามองนิ่งสนิท ไม่ได้สะทกสะท้าน "นั่นดิมึงกับไอ้ใบกำลังชิงตำแหน่งขาโหดของแก๊งตองแปดเหรอวะ""เพ้อเจ้อ ทำไมกูต้องไปแข่งกับไอ้หน้าด้านนี่ด้วย" พายุตอบเสียงเรียบ นัยน์ตาเย็นชาปัดมือไล่ก่อนจะยกแก้วขึ้นจิบจองมึนเมา"เอ๊า ไอ้นี่"คนทรงผมสกินเฮดเลิกคิ้วบากแต่งแต้มรอยแผลเป็นอันเป็นเอกลักษณ์ไหวไหล่เล็กน้อย ส่งยิ้มกวนประสาทกลับไปทันที เพื่

ใบลานรับคำเสียงสูงด้วยความชอบใจ รอยยิ้มร้ายกาจปรากฏชัดบนใบหน้าเสียงเพลงบีทหนักๆ จากฟลอร์แดนซ์ด้านนอกสั่นสะเทือนผนังปูนของห้องน้ำชายจนรู้สึกได้ ภายในห้องน้ำบล็อกในสุด แสงไฟนีออนสลัวสีส้มแดงสาดส่องลงบนพื้นกระเบื้องที่เปียกชื้น บรรยากาศสลัวมัวเมาเคล้ากลิ่นบุหรี่ กลิ่นแอลกอฮอล์เต็มไปด้วยความดิบเถื่อนกริ๊ก..ประตูบานหนึ่งห้องในสุดของห้องน้ำมีร่างสูงใหญ่ในชุดช็อปช่างสีแดงยืนพิงผนังคนละฝั่งจ้องตากันด้วยภาพเบลอๆ แต่ชัดเจนในความรู้สึกว่าเป็นเพื่อนกลุ่มเดียวกัน คณะเดียวกัน กินเที่ยวสร้างชื่อเสียงความเกรี้ยวกราดมาด้วยกันคนหนึ่งหัวเกรียนคิ้วแตกเป็นรอยแผลเป็น ปากบางหยักคมกริบยามยิ้มมุมปากกว้างเหมือนตัวร้าย สายตาดุดันแต่ดูสนุกสนานไม่เคยกลัวอะไร ใบลาน บรรพต บริสุทธิ์สว่าง ชื่อสกุลอันไพเราะเพราะพริ้งไม่เข้ากับใบหน้าร้ายๆ นิสัยขวานผ่าซากและการกระทำล่อมือล่อตีนชาวบ้านอีกคนคือลูกชายช่างตัดผมมือดีแต่กับผมของลูกตัวเองเป็นข้อยกเว้น มันคือความเชื่อแบบไทยสมัยก่อนที่ไม่สามารถขัดใจพ่อแม่ได้ พายุ พรรณา เศียรเป็นศรี ชายหนุ่มวัยย่างยี่สิบสามร่างสูงไหล่กว้างช่วงเอวคอดเป็นทรงสามเหลี่ยมคว่ำ หุ่นดีราวกับนายแบบ จม

พายุสะดุ้งเฮือก หน้าตาเหยเกความเสียวแล่นพล่านขึ้นสมอง ร่างกำยำสมส่วนดูเร้าอารมณ์แต่สั่นสะท้านไปทั้งตัว พายุเสียวจนต้องขยับสะโพกเด้าซอยเอวยิกๆ เข้าหากำมือของใบลานที่คุมเกมอยู่ฟึ่บๆๆๆ!แรงกระแทกจากสะโพกของพายุสวนกระแทกเข้าใส่มือของใบลานอย่างรัวเร็วตามความเงี่ยนง่านที่พุ่งทะยานจนฉุดไม่อยู่"อ๊าส์... ซี๊ด... มือมึงกำแน่นเกินไป... อย่าเพิ่งขยี้หัวควย!" พายุครางกระเส่าเสียงหลง สะโพกสอบยังคงซอยยิกๆ เข้าหากำมือของใบลานไม่ยั้งแรง ลมหายใจหอบกระชั้นจนตัวโยนใบลานเห็นท่าทางของพายุที่ทั้งเสียวทั้งร่าน ยิ่งได้ใจหนักขึ้นไปอีก ใบหน้าที่ชุ่มเหงื่อโน้มต่ำลงอย่างหิวกระหาย อ้าปากครอบงัดยอดอกของพายุผ่านเนื้อผ้าเสื้อยืดที่เปียกชุ่มไปด้วยเหงื่องั่บบ"อื๊อออ!"ลิ้นร้อนตวัดเลียและดูดดึงแรงๆ จนเกิดเสียงดังสลับกับเสียงหอบหายใจจ๊วบ!"อ๊าส์! ไอ้เหี้ยใบลาน... นมกูเสียว... ซี๊ดดด! เสียวไปถึงหัวควยจนกูจะแตก ไอ้สัตว์!" พายุสะบัดหน้าเร่าด้วยความเสียวซ่านที่แล่นแปลบไปทั่วร่างจนแทบสิ้นสติ"กูรู้ว่าหัวนมมึงเซ้นส์ซิทีฟ... กูเป็นเพื่อนมึง กูรู้ทุกเรื่องเกี่ยวกับมึงนั่นแหละ" ใบลานพูดเสียงพร่ากระเส่าชิดผิวเนื้อจ๊วบบบ"อู

ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าหนัก ๆ พร้อมกับเสียงพูดคุยของเพื่อนในกลุ่มอีกสองคนที่กำลังเดินตรงมาทางโซนห้องน้ำก็ดังแทรกขึ้นมาท่ามกลางความเงียบงัน ปึ้ง! เสียงผลักประตูห้องน้ำด้านนอกดังสนั่น ตามด้วยเสียงบ่นงึมงำ "มึงเห็นผู้ชายดูดปากกันหน้าห้องน้ำมะ บัดสีชิบหาย!" เสียงเพื่อนตัวดีพูดลอย ๆ เข้ามา ทำเอาคนในห้องน้ำที่กำลังกอดก่ายเกี่ยวพันกันอยู่ถึงกับสะดุ้งสุดตัว แรงตกใจทำให้ร่างทั้งสองเบียดกันแนบแน่นติดผนังห้องน้ำมากยิ่งขึ้น หัวใจของพายุและใบลานหล่นไปอยู่ที่ตาตุ่ม สติที่เกือบหลุดลอยกระเจิงไปกับความเสียวซ่านกลับมาวูบใหญ่ในพริบตา ความตื่นเต้นระดับขีดสุดพุ่งพล่านขึ้นมาทันทีด้วยความกลัวว่าเพื่อนสนิทในกลุ่มจะมาเปิดประตูเจอภาพอุจาดตาเข้า ใบลานรีบใช้มือหนาปิดปากของพายุไว้แน่นเพื่อป้องกันไม่ให้หลุดเสียงครางเล็ดลอดออกมาแม้แต่แอะเดียว ขณะที่พายุเบิกตากว้างด้วยความระทึก ร่องเสียวด้านล่างที่ยังคงฝังแช่ดุ้นควยอันโตค้างคาไว้ขมิบตอดท่อนควยแน่นปรี๊ดด้วยความตื่นตระหนกและหวาดเสียวจนแทบหยุดหายใจ "ไอ้ใบ! ไอ้พายุ! มึงอยู่นี่ป่ะวะ พวกกูจะกลับแล้วนะ มึงมาเข้าห้องน้ำนานชิบหายเลยวะ?" เสียงตะโกนเรียกดังลั่นมาจากด้านน

"ไอ้ใบลานมึงเข้ามาใกล้ไป.."มือหยาบกร้านสอดเลาะชายเสื้อช็อปและเสื้อยืดของพายุเข้าไปด้านในสัมผัสผิวเนียนร้อนระอุอย่างถือวิสาสะ "อ่ะ!"นิ้วมืออุ่นจัดลูบไล้ขึ้นไปบีบขยำยอดอกไวความรู้สึกจนเสียงประท้วงดังขึ้น แต่เพียงพายุหันมามองว่าเป็นใครกลับถลึงตาโตพูดด่าไม่ออกเช่นที่เคยทำใบลานไม่พูดมากเหมือนทุกทีมีเพียงแววตาเลื่อนลอยเบียดเข้าหาราวกับต้องมนต์สะกด ฝ่ามือคู่นั้นรุกล้ำลวนลามลับหลังผู้คนผ่านเนื้อผ้าและปลายนิ้วขยี้ยอดอกอย่างแนบเนียน"อ๊ะ! ไอ้... ไอ้ใบลาน!" พายุสะดุ้งสุดตัวจนสันหลังวาบวาบ เผลอร้องอุทานเสียงแหบพร่า จู่ๆ ก็อ่อนแรงลงไปดื้อ ๆ ด้วยความเสียวซ่านที่แล่นแปลบเข้าจู่โจมไม่ทันตั้งตัว"ชูส์... เสียงดังเดี๋ยวพวกมันก็หันถามหรอกว่าพวกเรา..เล่นอะไรกัน หึหึ" ใบลานก้มตัวลงกระซิบชิดริมหู น้ำเสียงแหบพร่า "เห็นหน้ามึงก้มโก่งตูดแบบนี้มันเหมือนท่าที่เอากันเลยว่ะ... น้องชายกูมันแข็งกับตูดแข็งๆของมึงได้ไงวะ...พายุ""ไอ้!... ไอ้บ้า โรคจิต เอามือออกไปนะเว้ย!" พายุหน้าดำหน้าแดงก่ำ กัดริมฝีปากตัวเองแน่นจนหอบสะท้าน มือทั้งสองข้างที่ค้ำโต๊ะอยู่จิกเกร็งลงบนขอบเหล็ก "มีคนอยู่เต็มห้อง มึงจะมาทำบ้าอะไรแบบนี