บทที่ 12

“ใช่” จ้าวเหยียนเจี๋ยอดที่จะอมยิ้มไม่ได้ อย่างน้อยหญิงสาวก็ยังไม่ได้ขาดการระวังเสียทีเดียว นางยังฉลาดที่จะชวนเขาคุย เพื่อให้มั่นใจว่าเขาไม่ได้ข้ามไปอีกฝั่งเพื่อแอบดู

“แล้วบ้านท่าน นอกจากท่านยังมีคนอื่นหรือไม่ เอ๊ะ ท่านแต่งงานหรือยังนะ ในเมื่อคนที่นี่น่าจะแต่งงานกันตั้งแต่อายุยังน้อยนี่นา” เหยียนหว่านเอ๋อร์นึกขึ้นได้

“ข้าเป็นทหารที่ใช้ชีวิตอยู่ในสนามรบ ข้า...ยังไม่แต่งงาน” จ้าวเหยียนเจี๋ยใคร่ครวญก่อนตอบออกมาเสียงเรียบ

“ท่านอายุเท่าไหร่กัน อย่าหาว่าข้าเสียมารยาทเลยนะ เราสองคนน่าจะรู้จักกันให้มากกว่านี้หน่อย” เหยียนหว่านเอ๋อร์ชวนเขาคุยไปเรื่อย

“ยี่สิบ”

“ยี่สิบ!!” เหยียนหว่านเอ๋อร์อุทาน

“มีอะไรน่าตกใจกัน” จ้าวเหยียนเจี๋ยชะงักเมื่อได้ยินน้ำเสียงประหลาดใจ

“ท่านเพิ่งจะอายุยี่สิบก็ไปเป็นทหารแล้วเหรอ” เหยียนหว่านเอ๋อร์เอ่ยถามอย่างสงสัยระคนตกใจ

“ที่จริงข้าเริ่มออกสนามรบตั้งแต่อายุได้สิบห้าด้วยซ้ำ แล้วเจ้าเล่า” จ้าวเหยียนเจี๋ยเอ่ยถามบ้าง เขาเดาว่าหญิงสาวไม่น่าจะเกินสิบเจ็ดกระมังและเขาก็เดาถูกเสียด้วย

“สิบเจ็ด”ย่างสิบแปดแต่ก็สิบเจ็ดนั่นแหละ หญิงสาวคิดในใจ

“ปักปิ่น[1]แล้วสินะ” จ้าวเหยียนเจี๋ยอมยิ้ม

“ท่านว่าอะไรนะ” เหยียนหว่านเอ๋อร์เอ่ยถามขึ้นเพราะได้ยินไม่ชัด

“ข้าบอกว่าเจ้าควรจะขึ้นจากน้ำได้แล้ว อากาศเย็นเจ้าอาจจะเป็นไข้ได้” จ้าวเหยียนเจี๋ยเอ่ยพร้อมกับชูไม้ปลายแหลมที่ใช้แทนฉมวกขึ้นตรงปลายของไม้มีปลาชะตาขาดตัวโตกำลังดิ้นไปมาอยู่

“ได้” เหยียนหว่านเอ๋อร์รับคำแล้วค่อยๆ หลบไปแต่งตัว เพราะเดินทางมาทั้งวัน หลังจากที่แช่น้ำไปนานพอสมควรก็รู้สึกสดชื่นขึ้น ทว่าจะแช่นานก็ไม่ดีเพราะน้ำค่อนข้างจะเย็น หญิงสาวจึงเชื่อฟังเขาเป็นอย่างดี

มื้อค่ำนี้คือปลาย่างที่แม้ว่าจะรสชาติจืดไปหน่อย แต่เหยียนหว่านเอ๋อร์ก็พบว่าตัวเองเจริญอาหารไม่น้อย ปลาย่างสามตัวชายหนุ่มกินไปเพียงส่วนน้อยเท่านั้น ที่เหลือคนตัวเล็กกว่าฟาดเรียบ ทั้งยังบอกว่าเสียดายหากเหลือเอาไว้ ร่างเล็กนั่งมองจ้าวเหยียนเจี๋ยเก็บเศษอาหารออกไปฝังด้านนอก โดยเขาให้เหตุผลว่ากลิ่นของมันอาจจะนำสัตว์น้อยใหญ่เข้ามา หญิงสาวพบว่าเขาทำอะไรรวดเร็วดีเหลือเกินทั้งยังดูชำนาญไปหมด ในเวลาไม่นานเขาทั้งจับปลา ก่อไฟ ย่างปลาและยังออกไปตัดหญ้ามาให้ม้าทั้งยังพามันไปอาบน้ำเสร็จสรรพ

“นั่นอะไรน่ะสวยดี” เหยียนหว่านเอ๋อร์เดินเข้ามานั่งลงข้างๆ กองไฟใกล้ๆ ชายหนุ่ม

“อะไรหรือ” เขาเงยหน้าขึ้นมาจากการทำความสะอาดมีดสั้นในมือ เขาพบว่าป้ายหยกของเขาหล่นลงไปบนพื้นข้างๆ ไม่ไกลนัก

“สวยจัง ข้าเห็นมันหล่นลงจากตัวท่านเมื่อครู่” เหยียนหว่านเอ๋อร์พลิกป้ายหยกสีม่วงรูปจันทร์เสี้ยวแกะสลักลายมังกรไปมา

“หยกมังกรม่วง” จ้าวเหยียนเจี๋ยตอบ

“หยกมังกรม่วง นั่นสินะมันถูกแกะลายมังกร ดูท่าจะมีค่ามากนะ” เหยียนหว่านเอ๋อร์มอบคืนให้เขา

“มันคือหยกที่พ่อของข้ามอบให้ตอนที่ข้าเกิด เป็นหยกประจำตัวของข้าเอง”

“ว้าว ดูท่าบ้านท่านจะรวยนะ ขนาดของรับขวัญยังแพงขนาดนี้ ว่าแต่พ่อกับแม่ท่านใจดีไหม”

“พ่อข้าเป็นคนเข้มงวด ส่วนแม่ของข้าตายไปตั้งแต่ข้ายังเด็ก แม่รองเป็นคนเลี้ยงข้ามา”

“อ้าว ขอโทษด้วยนะ”

“ทำไมเจ้าต้องขอโทษ”

“ไม่รู้สิ เช่นนั้นเปลี่ยนคำถาม แม่เลี้ยงท่านใจดีไหม เพราะหากข้าไปเมืองหลวงแล้วหาหมอจางไม่เจอเกิดข้าไปอยู่บ้านท่าน ข้าจะได้ทำตัวถูก” เหยียนหว่านเอ๋อร์เอ่ยถามขึ้นด้วยน้ำเสียงจริงจัง

“ข้าไม่ได้อยู่บ้านเดียวกันกับท่านพ่อ ข้ามีบ้านของข้าเอง” จ้าวเหยียนเจี๋ยเอ่ยมือยังคงขัดทำความสะอาดมีดสั้นไปเรื่อยๆ

“จริงหรือ งั้นก็ดียิ่ง” เหยียนหว่านเอ๋อร์หัวเราะ “ข้าไปอยู่บ้านท่านได้ใช่หรือไม่”

“เจ้าอยู่ได้ตราบที่เจ้าต้องการ” จ้าวเหยียนเจี๋ยพยักหน้ารับ

“พูดแล้วห้ามคืนคำล่ะ ไม่ใช่ว่าพอเห็นข้ากินจุแล้วไล่กันทีหลังนะ” เหยียนหว่านเอ๋อร์ยื่นหน้ามาใกล้พร้อมกับหรี่ตามองเขา

“ข้าไม่มีทางกลับคำ” ชายหนุ่มยิ้ม

“ให้มันแน่เถอะ” เหยียนหว่านเอ๋อร์เอ่ยแล้วลุกขึ้นเดินไปยังอีกฝั่งของกองไฟเพื่อเตรียมตัวเข้านอน “ท่านมีพี่น้องหรือไม่ ในเมื่อคนที่นี่นิยมมีลูกมีหลานหลายคน” แม้จะล้มตัวลงไปนอนทว่าปากก็ยังคงเอ่ยชวนเขาคุย

“ข้ามีพี่น้องผู้ชายห้าคน น้องสาวอีกเจ็ด”

“อะไรนะ!” เสียงอุทานลั่นของเหยียนหว่านเอ๋อร์ พร้อมกับร่างบางที่ดีดตัวขึ้นมานั่ง ทำเอาจ้าวเหยียนเจี๋ยอดที่จะหันไปมองไม่ได้

“แม่เลี้ยงท่านคนนี้ร้ายกาจจริงๆ คลอดลูกถึงสิบสองคนเลย”

“ข้าไม่ได้บอกว่านางคลอดคนเดียวสิบสองคน พวกเขาทั้งหมดต่างก็เกิดจากฮูหยินรองของพ่อข้า” จ้าวเหยียนเจี๋ยเอ่ยเสียงเรียบ

“เดี๋ยวนะพ่อของท่านมีเมียกี่คนกัน”

“ข้าไม่เคยนับจริงๆ จังๆ สักครั้ง”

“ให้ตายเถอะ ข้าลืมไปนะว่าที่นี่นิยมมีภรรยาหลายคน แต่ก็ไม่นึกว่าพ่อท่านจะหลายใจขนาดนั้น ลูกสิบสองคน เมียจะกี่คนกัน”

“ทำไมหรือ ที่แคว้นของเจ้าไม่เหมือนกันหรือ”

“ไม่เหมือนกันแน่นอน ที่บ้านของข้านิยมพวกผัวเดียวเมียเดียว อีกทั้งผู้หญิงมีสิทธิเทียบเท่ากับผู้ชายด้วย พวกเราออกไปทำงานนอกบ้าน กินเลี้ยง สังสรรค์ ตลอดจนหาเลี้ยงตัวเองอย่างอิสรเสรีไม่ต้องพึ่งพาผู้ชายอย่างคนที่นี่หรอก ตัวข้าเองก็คิดว่าโชคดีที่เป็นเช่นนั้น” เหยียนหว่านเอ๋อร์เอ่ยเสียงขึ้นจมูกอย่างไม่รู้ตัว

จ้าวเหยียนเจี๋ยฟังแล้วเลิกคิ้วขึ้นสูง

“ไม่ต้องมามองข้าแบบนั้น ข้าเห็นด้วยกับแนวคิดที่ว่า หากเป็นภรรยาคนเดียวไม่ได้ก็มิสู้อยู่คนเดียวไปเลยดีกว่า”

“ภรรยาหรือ”

[1] พิธีปักปิ่นของเด็กสาวที่อายุครบสิบห้าคือการประกาศว่าเด็กสาวได้เข้าสู่วัยออกเรือนหรือบรรลุนิติภาวะ ส่วนเด็กผู้ชายจะเรียกว่าพิธีสวมหมวกแต่จะต่างกันที่เด็กชายจะต้องอายุครบยี่สิบ