บทที่ 11

จ้าวเหยียนเจี๋ยยิ่งเห็นรอยยิ้มนั้นยิ่งหนักใจ เขาคล้ายสังหรณ์ใจว่าต่อแต่นี้ไปชีวิตเขาคงต้องยุ่งวุ่นวายแน่ ดูจากที่เมื่อครู่ตอนที่เขาหานางไม่พบ เขาทั้งโกรธทั้งร้อนใจ แต่เมื่อเจอตัวการกลับพบว่าเขาโล่งอกมากกว่าที่จะอยากลงโทษคนตรงหน้า “เมื่อครู่เจ้าเรียกข้าว่า...”

“แหมก็ชื่อสั้นๆ เรียกง่ายดีนี่นา ข้าเรียกเจี๋ยเฉยๆ ไม่ดีหรือไง” เพราะคิดว่าเขาโกรธหญิงสาวจึงบ่นออกมาเบาๆ

“ข้าก็ยังไม่ได้บอกว่าไม่ได้” เขาเอ่ยเสียงเรียบนั่นหมายถึงอนุญาตนั่นเอง

หญิงสาวยิ้มแป้น “ไปเถอะเราต้องออกเดินทางแล้ว” เหยียนหว่านเอ๋อร์ยิ้มเมื่อเขายื่นถุงน้ำที่เขาเพิ่งไปเติมจนเต็มให้ และเดินตามเขาไปโดยดี

ครั้งนี้เป็นครั้งแรกที่เหยียนหว่านเอ๋อร์ได้ขี่ม้า ดังนั้นจึงรู้สึกตื่นเต้นอยู่ไม่น้อย ผิดกับจ้าวเหยียนเจี๋ยเขาต้องสงบจิตใจไปตลอดทางเมื่อมีร่างนุ่มนิ่มทั้งยังหอมกรุ่นนั่งเบียดอยู่ด้านหน้า บาดแผลของเขายังไม่หายสนิทจึงเพียงแต่ปล่อยให้ม้าวิ่งเยาะๆ ไม่ได้ควบวิ่งเต็มเหยียดอย่างที่เขาชอบทำตอนที่ขี่ม้า พวกเขาจึงเดินทางได้ไม่เร็วนัก กระทั่งบ่ายคล้อยทั้งสองจึงสามารถข้ามเขามาได้ เมื่อครู่ตอนที่อยู่บนเขาเหยียนหว่านเอ๋อร์สามารถมองเห็นเมืองเล็กๆ อย่างชัดเจน ทว่าทิศทางที่จ้าวเหยียนเจี๋ยพาขี่ม้าไปกลับเป็นคนละทิศทางกัน

“ท่านไม่หิวหรือ” เหยียนหว่านเอ๋อร์เอี้ยวตัวกลับมาถามเขา

“เจ้าหิวแล้วหรือ” เหยียนเจี๋ยเอ่ยถามตายังคงมองไปข้างหน้า

“เปล่า...แต่เมื่อย”

“ทนอีกสักนิดเถิด ใกล้จะถึงลำธารแล้ว เราจะพักที่นั่น” จ้าวเหยียนเจี๋ยบังคับม้าอย่างชำนาญ ทั้งยังจดจ่อกับการมองไปรอบๆ เพื่อระแวดระวังภัย เพราะยิ่งเขาเข้าใกล้เมืองหลวงเท่าไหร่อันตรายที่รออยู่ก็ยิ่งมากเท่านั้น

“เราจะไม่พักโรงเตี้ยมเช่นทุกครั้งหรือ”

“วันนี้เราจะไม่เข้าไปในเมือง”

“แล้วเราจะไปพักที่ไหนเล่า”

“นอกเมืองมีลำธารเล็กๆ ตัดผ่าน สุดลำธารนั้นมีวัดร้างอยู่ ข้ากับคนของข้าเคยค้างแรมที่นั่น ข้าจะลองไปดูว่าเขาทิ้งเบาะแสอะไรเอาไว้หรือไม่” จ้าวเหยียนเจี๋ยเอ่ย

“นี่ถ้าที่นี่มีโทรศัพท์คงดีนะ” เหยียนหว่านเอ๋อร์หัวเราะ

“เจ้าพูดว่าอย่างไรนะ”

“เปล่าหรอก ว่าแต่ลำธารนั่นน่าจะมีปลาเรากินปลาย่างกันดีไหม” เหยียนหว่านเอ๋อร์ชวนเขาคุยเสียงเจื้อยแจ้ว โดยไม่ได้สนใจมองเลยว่าจ้าวเหยียนเจี๋ยนั้นกำลังสอดส่ายสายตาระวังภัยไปตลอดทาง ไม่นานหลังจากนั้นทั้งสองก็เดินทางมาถึงวัดร้าง จ้าวเหยียนเจี๋ยเล่าให้หญิงสาวฟังว่าวัดร้างแห่งนี้เคยถูกพายุพัดจนหินถล่มลงมา ตัววัดเสียหายไปกว่าครึ่ง เมื่อเจ้าอาวาสเห็นว่ายากเกินจะบูรณะ จึงได้พาพระลูกวัดย้ายไปพำนักยังวัดที่ชาวบ้านสร้างขึ้นใหม่ ใกล้ๆ กับหมู่บ้านที่สันเขา

“ดูลึกลับจัง คงไม่มีผีหรอกนะ” เหยียนหว่านเอ๋อร์เอ่ยติดตลก ทว่าบรรยากาศโดยรอบก็ทำให้นึกถึงบ้านผีสิงอยู่เหมือนกัน

“เจ้ากลัวผีหรือ”

“กลัวสิ”

“เคยเห็นหรือไร”

“ไม่เคย แต่ก็ไม่ได้อยากจะเห็นหรอก ว่าแต่ตอนที่หินถล่มมีคนตายหรือเปล่า”เหยียนหว่านเอ๋อร์อดที่จะถามขึ้นมาไม่ได้

“ไม่รู้สิข้าไม่ได้เห็นกับตา” จ้าวเหยียนเจี๋ยไม่ได้บอกไปว่ามีพระลูกวัดหลายรูปที่โดนหินทับไปพร้อมกับอาราม เนื่องจากหนีออกมาไม่ทัน ที่จริงเขาเพียงได้ยินมาเท่านั้นไม่ได้เห็นกับตาจึงไม่ถือว่าเขาโกหก

“เอาเถอะ จะอย่างไรก็คงดีกว่านอนที่โล่งๆ” เหยียนหว่านเอ๋อร์เดินตามจ้าวเหยียนเจี๋ยเข้าไปด้านใน

จากทางเข้าที่ดูน่ากลัวกลับพบว่าด้านในไม่ได้แย่อย่างที่คิด จากเดิมส่วนที่ควรจะเป็นห้องโถงใหญ่ของอาราม ตอนนี้กลายเป็นห้องกว้างห้องหนึ่ง ทั้งยังโล่งและอากาศก็ยังถ่ายเทได้ดี โพรงหินที่ทับซ้อนกันนั้นมีช่องว่างมากมาย ด้านบนที่ควรจะเป็นหลังคาตอนนี้มีหินก้อนใหญ่กลิ้งลงมาทับจนกลายเป็นหลังคาหินแทน เมื่อเดินไปสำรวจดูโดยรอบแล้วไม่พบร่องรอยใดๆ จ้าวเหยียนเจี๋ยจึงเดินกลับมาหาเหยียนหว่านเอ๋อร์ หญิงสาวนั่งลงบิดตัวไปมาเพื่อไล่ความปวดเมื่อยจากการขี่ม้า

“พบอะไรหรือไม่”

“ไม่มี อีกทั้งที่นี่ไม่มีคนเข้ามานานมากแล้ว ข้าจะไปจับปลา เจ้าบอกว่าอยากจะกินปลาย่างนี่”

เหยียนหว่านเอ๋อร์รับห่อผ้ามาจากเขา แล้วเดินเข้าไปยังกองหญ้าแห้งๆ มุมหนึ่งของห้องก่อนจะเริ่มรื้อค้นข้าวของ

“นั่นเจ้าทำอะไร”

“จะไปอาบน้ำ”

“เช่นนั้นเจ้าไปอาบน้ำก่อนข้าจะก่อกองไฟ”

“ไม่เอาหรอก ถ้าหากมีคนผ่านมาตอนข้าอาบน้ำเล่า ไปพร้อมท่านมีอะไรท่านจะได้ช่วยข้าทัน” เหยียนหว่านเอ๋อร์เอ่ย

“แต่....”

“ถ้าหากท่านกล้าแอบดูข้าล่ะก็...” เหยียนหว่านเอ๋อร์หันมามองเขาแล้วทำท่าเอานิ้วปาดคอ “อย่าคิดว่าข้าทำไม่ได้นะ”

“...” จ้าวเหยียนเจี๋ยได้แต่อ่อนอกอ่อนใจกับหญิงสาวเสียจริงๆ เพราะดูเหมือนหญิงสาวจะไว้ใจเขาจนสนิทใจเลยทีเดียว

เมื่อทั้งสองเดินมาที่ลำธาร จ้าวเหยียนเจี๋ยให้เหยียนหว่านเอ๋อร์ไปอาบน้ำอีกด้าน ซึ่งจุดนั้นมีหินก้อนใหญ่ยื่นออกมาจนกั้นสายตาของเขาเพราะเขาเองก็ต้องจับปลาเช่นกัน

“นี่ ท่านเป็นคนเมืองหลวงโดยกำเนิดเลยหรือ” เหยียนหว่านเอ๋อร์ชวนเขาคุยตอนอาบน้ำ