Partager

Chapter 10. อย่าหาว่าข้าไม่เตือน

last update Date de publication: 2024-06-20 21:56:38

พ่อครัวเจี่ยนมองไปรอบๆ ยังดีที่ที่นี่เป็นห้องเก็บฟืน ต่อให้ฝนตกก็ยังไม่เปียกปอน อาจจะหนาวสักหน่อยแต่เห็นนางเอาผ้าห่มมาเพิ่มก็วางใจ อย่างไรเขาก็รู้สึกห่วงใยเจ้าเด็กซุกซนคนนี้เหมือนเป็นลูกเป็นหลาน เห็นนางมาตั้งแต่แปดขวบ ตอนนี้เป็นหญิงสาววัยสิบหกแล้ว

            “รีบนอนเสีย ยังมีงานให้ทำแต่เช้า”

            “ข้าทราบแล้วเจ้าค่ะ”  

นางยังแย้มยิ้มราวกับโทษที่ได้รับครั้งนี้เป็นของขวัญมากกว่าโทษ เมื่อพ่อครัวใหญ่ออกไปแล้ว นางจึงปิดประตูแล้วจัดที่หลับที่นอนให้เรียบร้อยก่อนจะนั่งบนเสื่อ หยิบเอาผ้าออกมาตัดเป็นรูปฝ่ามือของ        อู่เฉียง มือของเขาทั้งหยาบกระด้างและมีรอยแผลเป็น ยามหิมะโปรยปรายเขาต้องเจ็บปวดจนเข้ากระดูกเป็นแน่ นางตัดผ้าเสร็จแล้วกำลังจะร้อยด้ายกับเข็มเพื่อเนาผ้าสองชิ้นนี้เสียก่อน แต่เปลวเทียนในห้องวูบไหว  มือเล็กจึงชะงักไปและเพียงครู่หนึ่ง ฝนก็เทลงมา

นางนั่งบนเสื่อ กระเถิบตัวเองไปชิดผนังด้านหนึ่ง อีกด้านคือท่อนไม้ขนาดต่างๆ ที่เรียงอย่างเป็นระเบียบเพื่อสะดวกในการนำมาใช้งาน แน่นอนว่าเป็นคำสั่งของพ่อครัวเจี่ยน นางไม่ใช่คนกลัวเสียงฟ้าร้องฟ้าผ่า อยู่ในพรรคเพลิงอัคนีมาแปดปี ได้ยินเสียงก้องกัมปนาทกว่าเสียงฟ้าผ่ามาแล้ว แต่อากาศรอบกายที่เริ่มเย็นขึ้นเรื่อยๆ ทำให้นางต้องคว้าผ้ามาห่มกายทั้งที่ยังนั่งเย็บผ้าอยู่ ทว่าแรงลมที่รอดผ่านเข้ามาทำให้แสงเทียนวูบไหวทำให้นางไม่อาจเย็บผ้าได้ เกรงว่าถุงมือของอู่เฉียงจะนิ้วไม่ครบนางจึงต้องหยุดเย็บผ้าเก็บใส่ตะกร้าตามเดิม

เสียงฟ้าร้องลั่นคำรามดังมาจากทางหุบเขาทำให้นางสะดุ้ง ลมวูบหนึ่งพัดเข้ามาจนเปลวเทียนดับลง ร่างเล็กขดตัวกอดเข่า พยายามสงบใจไม่คิดถึงเรื่องที่น่ากลัว ป่านนี้อู่เฉียงคงออกไปพ้นเกาะแล้ว อาจจะขึ้นฝั่งไปแล้วก็ได้ เด็กๆ ที่หุบเขาจะเป็นอย่างไรนะ เด็กที่ถูกเลี้ยงถูกฝึกฝนให้เป็นนักฆ่า หญิงสาวถอนหายใจบางเบา นางโชคดีแล้วที่ไม่ถูกส่งไปฝึกที่หุบเขานั้น มือเรียวดึงผ้าห่มขึ้นคลุมกายจนมิดลำคอ นางเอนตัวลงนอนฟังเสียงฝนที่กระหน่ำลงอย่างหนัก ฟังเสียงฝนจนผล็อยหลับไปในที่สุด

หญิงสาวหลับไปนานเพียงใดไม่รู้ เลยกลางดึกไปแล้ว บานประตูเปิดออกพร้อมเงาร่างในชุดดำก้าวเข้ามาอย่างเงียบเชียบและลมฝนที่แทรกตัวเข้ามา ร่างเล็กสัมผัสไอเย็นจึงขยับตัวกระชับผ้าห่มโดยไม่รู้สึกตัว ทว่าในชั่วลมหายใจต่อมารับรู้ถึงไออุ่นที่แผ่กระจายอยู่ในห้อง

ปลายนิ้วเย็นเฉียบดุจน้ำแข็งยื่นไปแตะผิวแก้มของหญิงสาวอย่างเบามือ แม้ร่างกายมีไอร้อนแต่ผิวกายเยียบเย็นดุจแผ่นน้ำแข็งในฤดูหนาว ปลายจมูกของนางขยับกระดุกกระดิกเห็นแล้วนึกถึงลูกแมวตัวเล็ก นางยกมือปัดสิ่งเย็นๆ ที่มาแตะแก้มของตนด้วยนึกไปว่าเป็นหยดน้ำ รุ่งเช้านางจะรายงานพ่อบ้านจูโหย่งเจาให้คนมาซ่อมหลังคาห้องเก็บฟืน

เสียงหัวเราะบางเบาที่ไม่มีใครเคยได้ยินดังขึ้นในห้องเก็บฟืน ร่างสูงใหญ่โน้มหน้าลงประทับริมฝีปากของตนกับแก้มอิ่มของหญิงสาว  สูดดมกลิ่นนางเข้าไว้เต็มปอด ให้ร่างกายได้ดูดซับกลิ่นนางจนรู้สึกได้ว่านางอยู่ในกายของเขาแล้วจึงได้ผละถอยออกมาอย่างช้าๆ ก้าวออกไปอย่างไร้ร่องรอย

หญิงสาวในชุดสีแดงเลือดนกยืนกอดอกมองบุรุษในชุดดำที่ก้าวออกมาจากห้องเก็บฟืน ใบหน้างามกระตุกยิ้ม เป็นอย่างที่นางคาดเดาไม่ผิด หากซินหรานเป็นเพียงหญิงรับใช้ เหตุใดจอมมารประมุขพรรคเพลิงอัคนีถึงต้องลดตัวลงมาหานางที่ห้องเก็บฟืนด้วยเล่า

“ข้านึกว่าเจ้าหมดสิ้นเรี่ยวแรงหลับไปแล้ว” เหิงหยางเซิงรู้ว่า  จางเย่วถิงยืนอยู่ไม่ไกลนัก เขาเดินเข้าไปใกล้ แววตาเปิดเผยความไม่พอใจที่เห็นนางมาอยู่ที่นี่

“ก็เพราะเจ้าช่วยขับพิษให้ข้า กำลังวังชาของข้าจึงฟื้นตัวเร็วเช่นนี้” จางเย่วถิงหัวเราะร่วน ไม่สนใจน้ำฝนที่สาดกระทบร่างนางจนเสื้อผ้าแนบเนื้อรัดเรือนร่างเผยสัดสวนอันเย้ายวน

“ปกติข้าไม่ชอบกินของเดิมซ้ำ หากเจ้าถูกใจคนในพรรคเพลิงอัคนีก็ชี้นิ้วสั่งเอาได้”

“เช่นนั้นข้าก็เอานางไปได้ใช่หรือไม่”

ดวงตาคมกริบตวัดมองไปยังหญิงสาวที่ยืนยิ้มกริ่มไม่สนใจดวงตาที่จ้องมองราวกับจะฉีกนางเป็นชิ้นๆ

“ข้าชอบนางจริงใจ จะส่งคนมาสู่ขอนางเป็นอนุของข้า”

“ถ้าเจ้าไม่ต้องการถอนพิษที่เหลือก็ลองดู!”

จางเย่วถิงถึงกับแหงนหน้าหัวเราะ นางชอบสตรีอย่างเปิดเผย มีหญิงงามนางบำเรออยู่มากนัก ส่วนตำแหน่งภรรยาเอกนั้นยังไม่ได้แต่งตั้งหญิงใดขึ้นมา คงต้องรอให้พิษร้อยชายนี้ถูกกำจัดไปเสียก่อนจึงจะคิดเรื่องนั้น

“ถ้าเจ้ายังไม่เลิกตอแยนางอีก อย่าหาว่าข้าไม่เตือน!”

“ตราบใดที่เจ้ายังไม่คิดจะกินนาง ข้าก็ย่อมมีสิทธิ์หวังในตัวนาง”

หญิงสาวในชุดสีแดงเลือดนกกระตุกยิ้มที่มุมปาก ดวงตาดุจหงส์มองไปยังห้องเก็บฟืน นางแลบลิ้นเลียริมฝีปากตนเองก่อนหมุนตัวเดินจากมา ทิ้งบุรุษร่างสูงใหญ่ที่ข่มโทสะของตนเต็มที

หากไม่ใช่เพราะต้องการแร่ยอดเหล็กสำหรับหลอมกระบี่ มีหรือเขาจะยอมให้นางปีศาจอย่างจางเย่วถิงเข้ามาวุ่นวายที่เกาะเพลิงอัคนีเช่นนี้!

            น่าแปลกที่มีฝนตกติดต่อกันถึงสามวันสามคืน แม้ไม่ตกหนัก

มากนักแต่เรียกได้ว่าทำให้คนรู้สึกรำคาญ โดยเฉพาะใบหน้าบึ้งตึ้งของจอมมารเหิงหยางเซิง ซึ่งปกติก็...ใบหน้าเป็นเช่นนี้อยู่เสมอ

            แม้มีฝนโปรยปรายเช่นนี้ จางเย่วถิงยังต้องเดินทางออกจากเกาะเพลิงอัคนีตามกำหนดเดิม จอมมารเหิงหยางเซิงขับไล่จางเย่วถิงกลับอย่างไม่ไว้หน้า จางเย่วถิงก็หน้าหนาไม่น้อยแม้ถูกขับไล่ก็ยังหัวเราะร่าไม่แยแสท่าทีเกรี้ยวกราดของเหิงหยางเซิง โดยเฉพาะก่อนจากไป   จางเย่วถิงให้คนไปตามซินหรานมาพบ

            “ข้าให้เจ้า”

            “ให้บ่าวหรือเจ้าคะ” ซินหรานขมวดคิ้วแต่ยื่นมือไปรับหีบไม้ใบย่อมสลักลวดลายสวยงามมาไว้ในอ้อมแขน

            “ข้าตั้งใจให้เจ้า” จางเย่วถิงเอ่ยขึ้นแต่เหลือบตาไปยังเหิงหยางเซิงที่ยืนกอดอกมองด้วยสายตาแทบจะกินเลือดกินเนื้อนางอยู่แล้ว เพราะท่าทางของเหิงหยางเซิงทำให้จางเย่วถิงโน้มหน้าลงกระซิบข้างใบหูของซินหราน “ข้าชอบเจ้าอย่างจริงใจ หากเจ้ามีใจติดตามข้ากลับไปที่พรรคกระเรียนแดง ข้าจะมอบแก้วแหวนเงินทองให้มากกว่าในหีบใบนี้ ซ้ำยังแต่ตั้งให้เจ้าเป็นอนุของข้าอีกด้วย”

            ซินหรานได้ยินชัดเจน ซ้ำยังถูกปลายลิ้นของจาวเย่วถิงตวัดเลียใบหูน้อยๆ ของนางอีก หญิงสาวถึงกับหดคอเหมือนเต่าตัวหนึ่ง นางกระถดตัวถอยหนีเผลอกอดหีบไม้ในอ้อมแขนแน่นเพื่อป้องกันตัว แต่พอนึกได้ว่านางกอดสิ่งของที่จางเย่วถิงให้มารีบดันหีบไม้ส่งคืน จางเย่วถิงเห็นท่าทางน่าเอ็นดูของซินหรานแล้วแหงนหน้าหัวเราะ

            “รับไว้เถิด เครื่องประดับเหล่านี้ย่อมเหมาะกับหญิงงาม ในหีบใบนั้นมีหยกตราสัญลักษณ์ของพรรคกระเรียนแดง เจ้าเก็บไว้ให้ดีหากต้องการพบข้าสามารถใช้หยกเพื่อพบข้าได้”

            เดิมทีนางคิดจะปฏิเสธ น้ำหนักในหีบไม่น้อย หากข้างในเป็นเครื่องประดับจริง คงมีมูลค่ามากและยังมีหยกที่ว่านั้นอีก แต่พอหันซ้ายหันขวาขอความช่วยเหลือ นางสบตากับพ่อบ้านจูโหย่งเจาที่ขยิบตาให้เป็นเชิงบอกให้นางรับไว้ หญิงสาวจึงได้แต่กล่าวคำขอบคุณเสียงเบา ยืนส่งขบวนของจางเย่วถิงออกประตูคฤหาสน์เพลิงอัคนีแล้วจึงรีบวิ่งเอาหีบใบนั้นมาเก็บในห้องของนาง จะเปิดดูก็ไม่กล้า ทำไมรู้สึกหวาดกลัวมากกว่ายินดี ซินหรานได้แต่สะบัดหน้าแรงๆ ยกหีบใบนั้นวางบนชั้นใกล้กับกล่องเก็บหน้ากากที่นายท่านให้มา และยังมีถุงใส่ลูกปัดเครื่องประดับเล็กๆ น้อยๆ ที่พี่ๆ ให้นางมาอีก

Continuez à lire ce livre gratuitement
Scanner le code pour télécharger l'application

Dernier chapitre

  • ลำนำน้ำค้าง ดอกไม้ผลิบานในฤดูกาลที่ผันเปลี่ยน   Chapter 56.  จบ

    ดวงตาร้อนแรงที่จ้องมองเหมือนจะกลืนกินทำให้ซินหรานต้องหลับตารับรู้สัมผัสร้อนผ่าวจากเรียวลิ้นของเขาที่แทรกเข้ามาในโพรงปาก มือใหญ่ปล่อยฝ่ามือนางที่อาจไม่ขยับไปจากแผ่นอกของเขาได้เปลี่ยนมัดร่างนางให้แนบชิดกับร่างของเขาแน่นขึ้นราวกับจะผสานเป็นเนื้อเดียว ลิ้นร้อนไล่ลุกเร้ากับลิ้นน้อยๆ จนยอมจำนนให้เกี่ยวกระหวัด เสียงครางครือในลำคอของหญิงสาวทำให้บุรุษหนุ่มฮึกเฮิมดันร่างบางไปชิดก้อนหินกลมเกลี้ยงก้อนใหญ่ให้แผ่นหลังของนางแนบชิด ดอกบัวคู่งามจึงเชิดชันท้าท้ายให้บุรุษหนุ่มอ้าปากครอบครอง เม้มริมฝีปากดูดดึงจนหญิงสาวไม่อาจกลั้นเสียงครวญครางของตนเองได้ “ประเดี๋ยวมีใครมาเห็น” นางใช้สองมือที่อ่อนแรกผลักเขาออก “ไม่มีหรอก” เขาหัวเราะชั่วร้ายในลำคอ “หากมีก็แค่ควักตาออกเสีย” ซินหรานไม่รู้จะโต้เถียงอย่างไร เขาดึงดันจะกลืนกินนางและเขาก็ทำให้นางไม่เหลือสติสัมปชัญญะใดๆ อีก ราวกับร่างกายของนางก็โหยหิวสัมผัสของเขาเช่นกัน นางถอนหายใจเฮือกใหญ่เมื่อเขายอมเลิกทรมานทรวงอกของนาง ทว่าริมฝีปากร้ายพรมจูบหน้าท้องของนาง เพราะรู้ว่าเขากำลังจะทำอะไร นางรีบร้องห้ามทั้งที่ตัวเองอ่

  • ลำนำน้ำค้าง ดอกไม้ผลิบานในฤดูกาลที่ผันเปลี่ยน   Chapter 55.  คำสั่งแรก

    ใครเลยจะรู้ว่าคำสั่งแรกในฐานะฮูหยินของประมุขพรรคเพลิงอัคนีคือการสั่งให้ทุกคนเดินทางพร้อมกันไม่มีแยกเป็นสองขบวนตามที่เหิงหยางเซิงตกลงกับเฉินเอ๋อร์ “ตั้งแต่คลอดเฉินเอ๋อร์ออกมา เขาไม่เคยห่างจากข้าเลยสักครั้ง ท่านจะผลักไสให้ข้ากับลูกแยกกันได้อย่างไร” เหิงหยางเซิงได้แต่ก้มหน้ารับชะตากรรม แม้หญิงสาวผู้นี้จะยังคงเป็นซินหรานที่แลดูอ่อนแอบอบบางไร้ปากเสียง แต่ยามที่นางต้องการสิ่งใดก็ไม่นิ่งเงียบอีกต่อไป แต่อย่างน้อยเขาก็ผลักไสให้อู่เฉียงไปไกลหูไกลตา และจางเย่วถิงที่แสร้งทำเป็นอยากเดินทางด้วย แต่เพราะนางยังต้องการยาอายุวัฒนะนั้นอยู่จึงออกไล่ล่าช่วงชิงยาวิเศษที่ถูกเปลี่ยนมือไปแล้ว ก่อนเอ่ยคำลา ซินหรานคืนหยกประจำกายของจางเย่วถิง ที่ผ่านมานางไม่เคยคิดว่าหยกชิ้นนี้มีความหมายมากขนาดนี้ แม้สิ่งนี้จะทำให้นางออกคำสั่งคนของพรรคกระเรียนแดงได้ก็ตาม แต่จางเย่วถิงกลับยิ้มแล้วส่ายหน้าไปมาแล้วเอ่ยปาก “สิ่งใดที่ข้าให้แล้วย่อมไม่เอาคืน ถือเสียว่าข้าให้เป็นของขวัญเจ้าก็แล้วกัน” ด้วยเหตุนี้ซินหรานจึงไม่อาจปฏิเสธได้อีก นางเก็บหยกชิ้นนั้นไว้แล้ว

  • ลำนำน้ำค้าง ดอกไม้ผลิบานในฤดูกาลที่ผันเปลี่ยน   Chapter 54.  ส่งท้าย

    “อู่ชิงอู่ยินเอาม้าของข้าให้อู่เฉียงไป”“ขอรับ” คนที่อยู่ด้านนอกรีบตอบรับ หลังจากเหตุการณ์วุ่นวายผ่านไป เดิมทีจอมมารเหิงหยางเซิงต้องการเดินทางกลับเกาะเพลิงอัคนีทันทีและแน่นอนว่ากลับไปครั้งนี้มีฮูหยินติดตามกลับไปด้วย ทว่าเมื่อเร่งรีบออกจากหมู่บ้านมาเพื่อไม่ต้องการพบกับคนของทางการ ทั้งหมดจึงได้ไปอาศัยหลบอยู่อีกหมู่บ้านไม่ไกลมากนักเพื่อให้อู่เฉียงได้รักษาตัว แต่สิ่งที่เหนือความคาดหมายคือพระสนมหลิวเสียนเฟยผู้นี้ไม่ยอมเดินทางกลับเมืองหลวง“ข้าจะอยู่ดูแลผู้มีพระคุณสักสามสี่วันจะเป็นไรไป” แม้นางจะไม่ให้ใครเอ่ยถึงนางในฐานะพระสนมคนโปรดขององค์ฮ่องเต้ แต่ลักษณะท่าทางสูงส่งแม้กระทั้งน้ำเสียงเย่อหยิ่งถือดีนั้นก็ไม่อาจเปลี่ยนแปลงได้ เหิงหยางเซิงผู้เป็นประมุขพรรคมารมิชอบใจท่าทีเช่นนี้ เขาต้องการเดินทางกลับอยู่ทุกวันคืนไม่ใช่เพียงไม่ชอบท่าทีของสตรีผู้นี้แต่เพราะไม่ต้องการให้ซินหรานอยู่ใกล้อู่เฉียงแม้บาดแผลจะทำให้เสียเลือดมากแต่เพราะมีพ่อบ้านจูโหย่งเจาอยู่จึงดูแลรักษาอู่เฉียงให้ฟื้นกำลังได้อย่างรวดเร็ว ในวันที่สามก็สามารถเคลื่อนไหวร่างกายได้ปกติ และถูกจอมมารเหิงหยางเซิงขึงตาขับไล่อย่างไม่ไว้หน้า เ

  • ลำนำน้ำค้าง ดอกไม้ผลิบานในฤดูกาลที่ผันเปลี่ยน   Chapter 53. ข้าคือจอมมาร

    สุดท้ายก็ไม่ต่างจากสุนัขขี้เรื้อนไม่เหลือหน้าตาให้หยัดยืนใน ยุทธภพ เปลี่ยนแปลงตนเอง เข้าไปในวังวนของวังหลวง หวังให้ตำแหน่งของตนสูงสุด แต่สุดท้ายกลับถูกเจ้าเด็กเมื่อวานซืนทำลายป่นปี้ ด้วยความแค้นทำให้กั๋วกงกงลืมกลยุทธไปหมดสิ้นต่อสู้เหมือนคนตาบอดสะเปะสะปะไปมา ยิ่งสู้ยิ่งไม่อาจยอมรับความแพ้พ่าย หางตาเห็นสตรีสวมหน้ากากผู้นั้นยืนอยู่คนเดียว จึงเปลี่ยนเป็นพุ่งเป้าไปที่หญิงสาวบอบบาง ซินหรานเบิกตากว้างที่จู่ๆ กั๋วกงกงเปลี่ยนเป้าหมายพุ่งมาที่นาง ทว่าเมื่อประสายสายตากันกลับเป็นกั๋วกงกงที่ชะงักงันแล้วกรีดร้องคลุ้งคลั่ง “ไม่จริง! ข้าจะไม่ตายเช่นนั้น! ข้าไม่มีวัน...!” ยังไม่ทันจบประโยคดี แสงสีเพลิงจากกระบี่อัคนีพิฆาตก็แทงทะลุร่างของกั๋วกงกง ดวงตาคู่นั้นก้มมองปลายกระบี่ที่ทะลุหน้าอกตนเอง ใบหน้าบิดเบี้ยวเอี้ยวมองไปด้านหลัง เห็นเพียงรอยยิ้มโหดเหี้ยมของเหิงหยางเซิง เขาบิดข้อมือทำให้กระบี่ควานเนื้อเรียกโลหิตให้หลั่งออกมาจนนองพื้น “เจ้า...เจ้ามัน...มาร...ปีศาจ...ร้าย” “ถูกต้อง ข้าคือจอมมารเหิงหยางเซิงแห่งพรรคเพลิงอัคนี” เพียงชั

  • ลำนำน้ำค้าง ดอกไม้ผลิบานในฤดูกาลที่ผันเปลี่ยน   Chapter 52. อย่าสบตา

    ไม่ต่างจากเมื่อครั้งที่นางเป็นเด็กแปดขวบ หญิงสาวเบิกตาโต ความทรงจำที่เลือนลางไปเต็มทีแล้วกลับเด่นชัดขึ้นมาอีกครั้ง บ้านของนางไฟไหม้ บิดามารดาฉุดแขนให้นางวิ่งออกมา ทว่าบิดาถูกคนร้ายใช้ดาบฟันกลางหลัง แต่กระนั้นก็ยังกอดนางกับมารดาไว้ คนร้ายหัวเราะทั้งที่มารดาหวีดร้องเหมือนคนเสียสติ พุ่งเข้าไปใช้เพียงมือเปล่าทุบตีคนเหล่านั้น หนึ่งนั้นใช้ฝ่ามือฟาดใส่หน้ามารดาถึงกับเซถลาล้มลง พวกมันหัวเราะร่ากระตุกเท้ามารดาไว้แล้วฉีกทึ้งเสื้อผ้าของมารดา‘หนีไป! หนีไป!’เด็กน้อยตัวแข็งทื่อก้าวเท้าไม่ออก ร่างเล็กของเด็กหญิงวัยแปดขวบถูกฉุดกระชากอย่างแรงจนแขนเสื้อของเด็กหญิงขาด เด็กหญิงตัวน้อยหวีดร้องสุดเสียง พยายามสะบัดแขนขาที่ถูกเกาะกุมด้วยชายร่างใหญ่หลายคนที่ล้อมตัวนางอยู่ เด็กหญิงสู้แรงชายเหล่านั้นไม่ได้ ร่างของนางถูกยกขึ้นเหนือพื้นแขนสองข้าง ขาสองข้างถูกมือสกปรกจับยกขึ้น แม้น้ำตาไหลอาบแก้มแต่นางยังมองเห็นเปลวเพลิง ผู้คนที่ถูกฆ่าอย่างเหี้ยมโหด บนพื้นนองไปด้วยเลือดสีแดงสด ท้องฟ้าถูกย้อมด้วยสีแดงของเปลวเพลิง เด็กหญิงหวีดร้องจนเจ็บคอไปหมด ราวกับมีเลือดผสมน้ำลาย เสียงหัวเราะราวกับคนเสียสติดังขึ้น

  • ลำนำน้ำค้าง ดอกไม้ผลิบานในฤดูกาลที่ผันเปลี่ยน   Chapter 51. นางเป็นฮูหยินของข้า

    อู่เฉียงได้ยินเสียงเปิดประตูจึงหันกลับมามองพร้อมกับพระสนมหลิวเสียนเฟยที่ปรายตามองเล็กน้อย ซินหรานก้าวออกมายืนแล้วกวาดตามองเหมือนค้นหาสิ่งผิดปกติ “เอ่อ...ข้าคงรู้สึกไปเอง เหมือนมีผู้อื่นอยู่ที่นี่” ซินหรานอึกอักหน้าแดง นางคงกังวลเกินเหตุไป พระสนมหลิวเสียนเฟยส่งยิ้มเอ็นดูให้ ได้ยินว่าหญิงสาวผู้นี้อายุยี่สิบแล้วและมีลูกชายน่ารัก แต่ลักษณะท่าทางยังเหมือนเด็กสาวมิได้ออกเรือน ยามเขินอายก็แก้มแดงระเรื่อ ช่างดูไร้เดียงสานัก พลันอดคิดถึงตนเองยามเป็นเด็กสาวไม่ได้ นางเหม่อลอยไปครู่หนึ่งสายตาดุจตาหงส์สังเกตสิ่งที่อยู่ในมือของซินหรานนั้นคุ้นตา จึงเอ่ยถามออกไป “นี่นะหรือ?” ซินหรานยื่นหน้ากากอันนั้นส่งให้พระสนม แต่เมื่ออีกฝ่ายย้ำให้พูดคุยกับนางเช่นเดียวกับคนธรรมดาทั่วไป ซินหรานจึงเอ่ยกับอีกฝ่ายดุจสนทนากับคนที่ฐานะเท่าเทียมกัน “เจ้าได้หน้ากากนี่มาจากที่ใด” พระสนมหลิวเสียนเฟยเอ่ยถาม ดวงตามีประกายความตื่นเต้นไม่น้อย “เรียนตามตรง ท่านจอมมารให้ข้ามา เป็นหนึ่งในเครื่องบรรณาการที่ส่งมาให้ท่านจอมมาร แต่ข้าจำไม่ได้แล้วว่ามาจากที่ใด” “เจ้าเคยใช้หรือไม่?” ซินหรานอึกอักอยู่ครู่หนึ่งจึงเอ่ยไปตรง “ครั้

  • ลำนำน้ำค้าง ดอกไม้ผลิบานในฤดูกาลที่ผันเปลี่ยน   Chapter 13. นายท่าน!

    พื้นดินที่เปียกชื้นต้นหญ้าอ่อนถูกพรมด้วยน้ำค้าง ริมฝีปากอิ่มเผยอขึ้นอย่างตกใจเมื่อรู้สึกว่าตนเองกำลังหงายหลัง นางหลับตาเตรียมรับความเจ็บปวดที่จะได้รับ ทว่าร่างของนางไม่ได้กระแทกพื้นอย่างที่คิด แต่เอนพิงแผ่นอกแกร่งที่มายืนซ้อนอยู่ด้านหลังอย่างไม่รู้ตัว ร่างอ่อนนุ่มเอนเข้าสู่แผ่

  • ลำนำน้ำค้าง ดอกไม้ผลิบานในฤดูกาลที่ผันเปลี่ยน   Chapter 9. ที่แท้นางเป็นคนโปรดของท่านจอมาร

    “เอาปลาแห้งไปด้วย” พ่อครัวเจี่ยนหน้าบึ้งตึงแต่จิตใจดี ไม่ต่างจากพ่อบ้านจูงโหย่งเจานัก แม้ไม่ใช่หน้าที่ของเขาแต่เห็นนางใส่ใจเรื่องเล่านี้ก็รู้สึกดี ไม่เพียงแค่ อู่เฉียง หากคนอื่นที่ออกไปปฏิบัติภารกิจตามคำสั่งของท่านจอมมาร นางย่อมช่วยจัดเตรียมเสบียงเล็กๆ น้อยๆ เหล่านี้ให้เสมอ “เจ้าค่ะ

  • ลำนำน้ำค้าง ดอกไม้ผลิบานในฤดูกาลที่ผันเปลี่ยน   Chapter 8. ตื่นตกใจ

    ซินหรานเก็บอาการตื่นตกใจซ่อนไว้ด้วยท่าทีนิ่งเฉย บรรดาคนสนิทที่มาพร้อมกับ จางเย่วผิงค้อมตัวแล้วถอยออกไปอย่างเงียบเฉียบ บ่าวรับใช้ผู้อื่นนำสุราอาหารมาวางไว้แล้วถอยออกไป ในห้องจึงเหลือเพียงแค่เหิงหยางเซิง จางเย่วถิงและซินหราน นางกลอกตามองไปยังเหิงหยางเซิง เมื่อไม่เห็นท่านจอมมารมีปฏิกิริย

  • ลำนำน้ำค้าง ดอกไม้ผลิบานในฤดูกาลที่ผันเปลี่ยน   Chapter 7. นางคิดว่าตัวเองอายุเท่าไหร่กัน

    เพราะเดินอย่างเหม่อลอย กว่าจะรู้ตัวเขามาหยุดยืนอยู่ด้านหลังที่ลานซักล้างแล้ว ลมพัดแรง ผ้าที่ตากอยู่บนราวเชือกนั้นพลิ้วสะบัดไปมา เขามองเห็นร่างบอบบางที่กำลังตากผ้า ใบหน้าหมดจดแดงเรื่อ แขนเสื้อถูกม้วนขึ้นถึงข้อศอกทำให้เห็นท่อนแขนเรียวเล็ก ผมยาวถูกเกล้าขึ้นเป็นก้อนกลมๆ สองข้างบนศีรษะของนาง ทำให้มุมปาก

Plus de chapitres
Découvrez et lisez de bons romans gratuitement
Accédez gratuitement à un grand nombre de bons romans sur GoodNovel. Téléchargez les livres que vous aimez et lisez où et quand vous voulez.
Lisez des livres gratuitement sur l'APP
Scanner le code pour lire sur l'application
DMCA.com Protection Status