ตอนที่ 146 เผยข่าวลือ 1

ในท้องพระโรงอันโอ่อ่า เสียงพิณที่บรรเลงอย่างละเมียดละไมกลับชะงักลงโดยไร้สัญญาณคล้ายแม้แต่สายดีดยังหวาดสะท้านต่อบรรยากาศที่เริ่มพลิกเปลี่ยน เมื่อถ้อยคำของหลี่ซุนเหม่ยที่พรั่งพรูออกมา

“สตรีที่พระสนมชิงอวี่และองค์ชายสองเลือกแล้ว... ใครก็ย่อมแตะต้องไม่ได้” หลี่ซุนเหม่ยยังคงส่งเสียงนุ่มนวล แต่แฝงความท้าทายนางเอ่ยต่ออย่างอาจหาญ “ตอนนั้น…คงขึ้นอยู่ที่ฝีมือ ว่าต้องก้มหัวหรือไม่”

คำพูดนั้นแทนที่จะยกตนขึ้นสูง กลับเร้าความขุ่นเคืองแก่ผู้ฟังอย่างพระชายาซูเหยา ผู้เพียงเหลือบตามองอย่างเยือกเย็น ท่ามกลางบรรยากาศที่เริ่มหนักอึ้งความเงียบโถมลงทั้งตำหนัก ขุนนางฝ่ายใน ภริยาขุนนางใหญ่และเหล่าสนมทั้งหลายเริ่มกระซิบกระซาบ บ้างยกพัดขึ้นบังครึ่งหน้า บ้างยิ้มมุมปากคล้ายเย้ยหยัน

พระชายาซูเหยาเหลือบตามองอย่างเยียบเย็น ไม่จำเป็นต้องเอ่ยถ้อยคำ ก็เพียงพอจะทำให้ผู้คนรอบข้างสัมผัสได้ถึงแรงกดดันอันน่าสะพรึง

เสียงหนึ่งพลันดังขึ้นทำลายความเงียบอย่างจงใจ ภริยาเสนาบดีหวังเอื้อนเอ่ยเสียงชัดถ้อย ราวตั้งใจให้ได้ยินทั่วทั้งท้องพระโรง

“บุปผาที่งามเกินควร บางครั้งก็ยากที่จะหลีกพ้นเงื้อมมือบุรุษ…โดยเฉพาะหากเบ่งบานในยามวิกา