เข้าสู่ระบบแชร์
ตอนที่ 165 คืนหิมะ ฤทธิ์ใจใต้หลังคา NC 1
ปรับปรุงล่าสุด:
2025-09-17 19:19:34
บทล่าสุด
ลิขิตรัก องค์ชายไร้ใจ ตอนที่ 266 ปีกหงส์ที่โอบอุ้ม
ตำหนักชิงอวิ๋นภายในตำหนักชิงอวิ๋น กลิ่นกำยานสงบจิตที่ไป๋ลี่เยว่เคยโปรดปราน บัดนี้กลับฉุนกึกจนชวนให้นางรู้สึกคลื่นเหียนจนต้องเบือนหน้าหนี มือเรียวบางที่กำลังคัดอักษรอยู่บนโต๊ะสั่นเทาจนบังคับพู่กันไม่อยู่ ทำให้หยดหมึกสีเข้มหยดบนกระดาษซวนจื่อกระจายเลอะเป็นดวงโหว่... ดุจลางร้ายที่กำลังคืบคลานเข้ามา “พระชายา…” หงเหมยบ่าวคนสนิทประคองถ้วยแกงเข้ามาด้วยท่าทางพะว้าพะวัง สีหน้าเป็นกังวลปิดไม่มิด “เสวยน้ำแกงเกสรบัวสักหน่อยเถิดเพคะ ผิวพรรณพระองค์ดูซีดเซียวลงไปมาก ช่วงนี้ดูเหนื่อยเพลียง่ายกว่าผิดปกติเหลือเกิน จนหม่อมฉันใจคอไม่ดีแล้วนะเพคะ” เพียงแค่เห็นไอร้อนจากถ้วยน้ำแกง ไป๋ลี่เยว่ก็รู้สึกว่าลำคอถูกบีบรัด กลิ่นคาวอ่อนๆ ของบัวโชยแตะจมูกกลับทำให้นางพะอืดพะอม จนต้องรีบผินหน้าหนีไปทางอื่น วางพู่กันลงอย่างแรงเกินควรจนน้ำหมึกกระเซ็น ก่อนจะรีบใช้ผ้าเช็ดหน้าปิดปากกลั้นอาการคลื่นเหียน ร่างบางรีบลุกขึ้นเดินถอยไปที่หน้าต่าง เปิดบานไม้รับลมหนาวที่พัดเอาละอองหิมะเข้ามาปะทะใบหน้า แววตาที่เคยนิ่งสงบดุจน้ำ กลับไหวระริกฉายแววตระหนกวูบหนึ่ง‘หรือว่า... ข้าจะ...’ มือเรียววางทาบลงบนหน้าท้องที่ยังราบเรียบของตนเอง
ลิขิตรัก องค์ชายไร้ใจ ตอนที่ 265 รอยยิ้มหลังม่านพิรุณนิรันดร์
ณ ศาลาเร้นเมฆา ตั้งอยู่ท่ามกลางหมู่แมกไม้หนาทึบ บรรยากาศเงียบสงัดจนได้ยินเพียงเสียงหยดน้ำที่ไหลจากชายคาตกกระทบลงสู่รางหิน... ติ่ง... ติ่ง... แสงโคมสลัวรางพาดผ่านม่านโปร่งบาง พลิ้วไหวตามแรงลมราวมือของปีศาจที่กำลังกรีดกรายเริงระบำในความมืดบนโต๊ะไม้กฤษณาหอม ปรากฏปลายนิ้วเรียวยาวขาวจัดราวกระเบื้องเคลือบ กำลังบรรจงปักด้ายไหมสีเทาหม่นลงบนผืนผ้าสีนิลอย่างเชื่องช้า เข็มเงินวาววับแทงทะลุเนื้อผ้า ให้เส้นไหมสีเทาหม่นสอดประสานกันเป็นรูปลักษณ์ซับซ้อน ปมพิรุณนิรันดร์ ที่พันเกี่ยวจนหาจุดสิ้นสุดมิได้เสียงฝีเท้าแผ่วเบาดังขึ้น ก่อนที่เงาร่างหนึ่งในชุดดำสนิทจะทรุดกายลงคุกเข่าที่มุมมืดด้านหลังศาลา“นายท่าน... ข่าวด่วนจากนกพิราบสื่อสาร” เสียงบุรุษสั่นพร่า“หน่วยพิรุณที่ส่งไปชิงขบวนเสบียง ทำงานพลาด เว่ยหลางนำหน่วยม้าเร็วเข้าแทรกแซงได้ทันเวลา พร้อมนำกำลังเข้าตอบโต้ คนของเรา... กลืนยาพิษปลิดชีพตนเองเพื่อรักษาความลับจนสิ้น บัดนี้เสบียงเข้าสู่ค่ายของหลงเจิ้งหยางแล้วพ่ะย่ะค่ะ”“บัดนี้เสบียง…ถึงค่ายแล้ว”มือที่กำลังปักผ้าชะงักเพียงชั่วครู่ ทว่ามิได้สั่นไหว ปลายนิ้วลูบไล้ไปตามปมผ้าที่เพิ่งปักเสร็จอย่างแผ่วเบา“
ลิขิตรัก องค์ชายไร้ใจ ตอนที่ 264 หมากตัวที่สาม
“นั่น... ขบวนเสบียง ขบวนเสบียงหลวงมาถึงแล้ว” ทหารยามบนป้อมค่ายแผดเสียงตะโกนฝ่าลมหนาวและม่านหิมะดังไปทั่วค่าย เสียงฝีเท้านับพันและล้อเกวียนบดอัดแผ่นหิมะดังสนั่นกึกก้องจากทิศตะวันออก เสียงโห่ร้องปะทุขึ้นแทบพร้อมกัน ขวัญกำลังใจที่เคยร่วงหล่นถูกร้อยกลับคืนมาแน่นหนายิ่งกว่าเดิมนชั่วพริบตา หลงเจิ้งหยางเดินออกมาจากกระโจมบัญชาการด้วยท่วงท่าสงบสง่า เขาไม่ได้ดูประหลาดใจแม้แต่น้อย แววตาคมปลาบจ้องมองไปยังเงาตะคุ่มของขบวนเกวียนนับร้อยที่ค่อยๆ เคลื่อนฝ่าม่านหมอกเข้ามา โดยมีเว่ยหลางควบม้านำหน้ามาด้วยใบหน้าเปื้อนฝุ่นแต่ดวงตามีประกายแห่งชัยชนะ เว่ยหลางกระโดดลงจากหลังม้าแล้วคุกเข่าลงเบื้องหน้าแม่ทัพใหญ่ทันที“รายงานท่านแม่ทัพ... กระหม่อมนำขบวนเสบียงหลวงกลับมาถึงค่ายโดยสวัสดิภาพแล้วพ่ะย่ะค่ะ เป็นดังที่พระองค์ทรงคาดการณ์… พวกมันสลับป้ายลวงขบวนเกวียนให้วนเวียนอยู่ในหุบเขาฉิงหลัวจนเกือบสิ้นแรง” ด้านหลังของเว่ยหลาง นายกองลำเลียงที่สภาพอิดโรยและใบหน้าเต็มไปด้วยความละอายใจ รีบคลานเข้าหมอบกราบลงกับพื้น ตัวสั่นเทา หน้าซีดเผือด “ท่านแม่ทัพ... ข้าน้อยผิดไปแล้ว ข้าน้อยโง่เขลานักที่เชื่อคำคนนำทางและแผนที่อัปมงค
ลิขิตรัก องค์ชายไร้ใจ ตอนที่ 263 เส้นทางเสบียงที่หายไป
ท่ามกลางหิมะที่เริ่มจับตัวหนาขึ้นอย่างเชื่องช้า ลานค่ายพักทัพกลับเงียบงันผิดวิสัย ความเงียบนั้นไม่ใช่ความสงบ หากเป็นความเงียบแบบเดียวกับก่อนคมดาบจะฟาดฟันความเงียบที่คนผ่านศึกมาโชกโชนอย่างหลงเจิ้งหยางไม่เคยไว้วางใจเขาก้าวไปหยุดที่กองกระสอบข้าวซึ่งยึดมาได้จากโรงเตี้ยมในเมือง มือหนาล้วงลงไปในกระสอบ หยิบเมล็ดข้าวขึ้นมาปล่อยให้ไหลผ่านนิ้วช้า ๆ เมล็ดข้าวขาวสะอาด แห้งสนิท ลื่นมือ ไร้กลิ่นอับชื้นแม้แต่น้อย“ข้าวพวกนี้…” หลงเจิ้งหยางเอ่ยเสียงต่ำเยือกเย็น “ใหม่เกินกว่าจะเป็นเสบียงสำรองยามขัดสนอย่างที่หูเฉิงอ้าง”เขาหยุดนิ่งไปชั่วอึดใจ ก่อนเอ่ยต่ออย่างเย็นเยียบ “ปริมาณเท่านี้... ต่อให้ประหยัด ก็เลี้ยงทหารได้ไม่ถึงสิบวัน” หานเจี้ยนรองแม่ทัพคู่กายขมวดคิ้วจนเป็นปมสีหน้าเคร่งเครียด ใบหน้าคร่ำเครียดกว่าที่เคยเป็น “พ่ะย่ะค่ะท่านแม่ทัพ... ทว่าเสบียงหลวงชุดหลักจากวังหลวง กลับเงียบหายไปนานถึงห้าวันแล้ว… ตามกำหนดการควรมาถึงตั้งแต่ห้าวันก่อนแล้ว นี่ราวกับระเหยกลายเป็นไอท่ามกลางพายุหิมะ”หลงเจิ้งหยางไม่ตอบ เขาเพียงสะบัดมือให้ทหารรอบข้างถอยออก ก่อนเดินตรงเข้าสู่กระโจมบัญชาการ แสงตะเกียงส่องให้เงาร่างสูง
ลิขิตรัก องค์ชายไร้ใจ ตอนที่ 262 กระชากหน้ากากวิหคเพลิง
เช้าวันรุ่งขึ้น หูเฉิงเดินทางมาที่ค่ายพักทัพด้วยใบหน้าแสยะยิ้มแกมดูแคลน ที่พยายามปกปิดไว้ เขาตั้งใจจะมาดูภาพกองทัพที่ใกล้พินาศ ทหารที่นอนซมด้วยความอดอยาก และเสียงคร่ำครวญของทหารที่หมดแรงสู้ หลงเจิ้งหยางที่ต้องก้มหัวขอร้องเขาประดุจขอทาน เขาจะใช้โอกาสนี้เห็นอกเห็นใจและถ่วงเวลาต่อไปทว่าเมื่อก้าวเข้าสู่เขตค่าย... หูเฉิงกลับต้องยืนตะลึงจนพัดในมือแทบหล่นภาพที่เห็นไม่ใช่กองทัพที่ใกล้ตาย แต่เป็นเหล่านักรบที่กำลังฝึกซ้อมอาวุธด้วยพละกำลังมหาศาล เสียงโห่ร้องก้องกังวานไปทั่วค่ายใบหน้าของทหารแต่ละนายดูอิ่มเอิบ ผิวพรรณมีเลือดฝาดจากการพักผ่อนอย่างเต็มอิ่ม กลิ่นหอมกรุ่นของข้าวหุงใหม่และเนื้อย่างลอยมาจากโรงครัวในค่าย จนหูเฉิงแทบไม่อยากเชื่อสายตา‘นี่มัน... เป็นไปได้อย่างไร’ หูเฉิงพึมพำ ตัวสั่นเทาด้วยความสับสน‘ข้าส่งไปเพียงข้าวฟ่างเน่าไม่กี่กระสอบ พวกมันควรจะนอนรอความตายมิใช่หรือ’ หลงเจิ้งหยางเดินออกมาจากกระโจมที่พักด้วยท่าทางสง่างาม แววตาคมปลาบดุจพยัคฆ์จ้องตรงมาที่เจ้าเมืองหูเฉิงที่กำลังยืนหน้าซีดเผือด“ท่านหู มาแต่เช้าเชียวหรือ” หลงเจิ้งหยางเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเฉยแต่แฝงไปด้วยแรงกดดัน หูเฉิงรีบป
ลิขิตรัก องค์ชายไร้ใจ ตอนที่ 261 เล่ห์กลเหลียนเฉิง
ภายในกระโจมพักทัพอันหนาวเหน็บ แสงเทียนวูบไหวสะท้อนเงาของหลงเจิ้งหยางที่พาดผ่านผนังผ้าใบราวกับอสูรยืนเด่นกลางหิมะ หูเฉิงเดินเข้ามาพร้อมกับขบวนผู้ติดตามที่แบกข้าวฟ่างมาสามกระสอบ เขาคุกเข่าลงอย่างแรงจนหิมะฟุ้งกระจาย แล้วไอโขลกขลักอย่างผู้ทุกข์ยาก “ท่านแม่ทัพ...ข้าน้อยนำเสบียงมาสมทบเพิ่มพ่ะย่ะค่ะ” เสียงนั้นสั่นพร่า มือหนึ่งกำผ้าเช็ดหน้าซับน้ำตา“ใจข้าน้อยแทบขาดที่เห็นทหารต้องทนหิว เหลียนเฉิงยามนี้ขัดสนยิ่งนัก แม้แต่ข้าน้อยเองก็ลดอาหารเหลือเพียงมื้อเดียว…”หลงเจิ้งหยางนิ่งมิได้ขยับ เพียงทอดสายตามองนิ้วมืออวบอ้วนที่กำผ้าเช็ดหน้าแน่น กลิ่นเครื่องเทศชั้นดีลอยกรุ่นออกมาจากอาภรณ์ขุนนางไหมราคาแพง กลิ่นที่ไม่ควรอยู่บนร่างของผู้ที่อดอยากมานาน “เจ้าเมืองหู ช่างมีความลำบากที่น่าเลื่อมใสนัก” เขาเอ่ยเสียงเรียบ “ข้าต้องขอบคุณแทนทหารทั้งกอง บุญคุณครั้งนี้… ข้าจะตอบแทนให้สาสมในเร็ววัน” แม้ท่านแม่ทัพจะเอ่ยราบเรียบ ทว่าซูเหวินที่ยืนด้านข้างกลับสัมผัสได้ถึงไอสังหารที่แผ่ออกมา รับรู้ได้ทันทีว่า คำว่า ตอบแทน นั้นเย็นยิ่งกว่าลมหนาวหูเฉิงชะงักไปครู่หนึ่ง รู้สึกเย็นสันหลังวาบ ก่อนรีบก้มศีรษะต่ำกว่าเดิม แล้วพ
บางทีคุณอาจจะชอบ
ท่านร้ายข้าก็ร้าย...มีสิ่งใดไม่เหมาะสม
รอรีวัน46.9K viewsฝ่ามิติพลิกชะตาอ๋องผู้ถูกเนรเทศ
ซินต้งหรูสุ่ย235.5K viewsท่านอ๋องกับพระชายาพาลูกหนีภัยธรรมชาติ
หลันซานอวี่139.7K viewsท่านแม่ทัพได้โปรดปล่อยข้าไป
ป่าดอกท้อ34.7K viewsเหมันต์ไร้ใจ
หรงเย่า / นาย่า48 viewsหนิงซินกงจู่ เชลยแค้นแสนรัก
Karawek House1.7K viewsชีวิตที่สองขอเป็นเพียงสตรีไร้ค่า
ท่านจอมยุทธ์1991312 viewsท่านอาจารย์อย่ารบกวนข้าเลย
ม่านกู่580 views
