เข้าสู่ระบบแชร์
228
วันที่เผยแพร่:
2026-02-25 02:07:59
บทล่าสุด
ลิขิตรักข้ามกาลเวลา 332
เสวี่ยรีบปล่อยมือแล้วถอยหลังไปหนึ่งก้าว “หม่อมฉันผิดไปแล้ว ขอประทานอภัยด้วยเพคะองค์ชาย” นางย่อกายกล่าวอย่างสำนึกผิด แล้วเงยหน้ามองเขาด้วยแววตาอ้อนวอน “ได้โปรดให้หม่อมฉันเข้าไปหาคุณหนูเถิดเพคะ หม่อมฉันเป็นห่วงนางเหลือเกินเพคะ”“ดูอย่างเดียวเท่านั้นนะเสวี่ย ห้ามปริปากแม้แต่นิดเดียว ถ้าจะคุยให้ออกไปคุยกันข้างนอก รับปากสิ”“เพคะ”ได้ยินดังนั้นองค์เซียนจึงเล่าสิ่งที่ได้เห็นมากับตาให้สาวใช้คนสนิทของคนรักฟัง แล้วจึงพานางเข้าไปดูให้เห็นกับตาด้วยอีกคนสิ่งที่เห็นทำให้เสวี่ยแทบเป็นลมล้มทั้งยืน นางยกมือปิดปากแน่นเมื่อเห็นใบหน้าที่แก่ชราของคุณหนู น้ำตาไหลพรากอย่างกับทำนบพัง แล้วรีบหมุนตัวก้าวยาว ๆ ออกไปจากห้องเมื่อเห็นคนบนเตียงขยับตัวองค์เซียนไม่ได้ตามสาวใช้ออกไปในทันที เขายืนมองร่างบางบนเตียงที่พลิกตัวช้า ๆ พร้อมกับอาการนิ่วหน้าและสูดปากอย่างเจ็บปวด... แต่ใจของเขาเจ็บปวดยิ่งกว่า มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่..หรือว่านางโดนยาพิษจริง ๆปล่อยเอาไว้ไม่ได้แล้ว เขาจะต้องทำอะไรสักอย่างก่อนที่ทุกอย่างมันจะสายเกินแก้ เขายืนมองจนแน่ใจว่านางไม่ตื่นขึ้นมา จึงเดินออกไปจากห้องด้วยฝีเท้าที่เงียบกริบ................
ลิขิตรักข้ามกาลเวลา 331
ร่างบางที่นอนหลับสะดุ้งตื่น หรี่ตามองไปที่เงาร่างใหญ่กลางแสงเทียนสลัว“ท่านพี่..” นางขยับตัวลุกขึ้นนั่งอย่างอ่อนเปลี้ยเพลียแรง รู้สึกเจ็บตามข้อตามกระดูกแปลก ๆ พิกล แต่ก็ฝืนเอาไว้ “ท่านกลับมานานแล้วหรือ”เสียงหวาน ๆ นั่นคือเสียงของนางแน่แท้ แต่ทำไมใบหน้านั้นถึงเปลี่ยนเป็นหญิงชราเช่นนั้นเล่า เกิดอะไรขึ้นกับนางกันแน่.. นางยังไม่รู้ตัวสินะ เขารีบปรับสีหน้าให้เป็นปกติแล้วเดินเข้าไปหานาง“ข้ากลับมาถึงสักพักแล้ว”“ท่านพี่กินข้าวหรือยัง”“ยังเลย”“หิวไหม ข้าจะรีบบอกให้เสวี่ยเตรียมสำรับนะ”เขารีบเดินเข้าไปหานางแล้วจับให้นอนลง ไม่อยากให้นางเดินออกไป ไม่อยากให้คนอื่นเห็นนางในสภาพนี้ และที่สำคัญกว่าสิ่งอื่นใดคือไม่อยากให้นางรู้ตัว“เจ้าดูเหมือนไม่ค่อยมีแรงนะเป่าเป้ย ไม่สบายหรือ” ใบหน้าชราภาพเหมือนสตรีอายุอานามประมาณห้าหกสิบของนางยังดูงดงาม แต่อะไรที่ทำให้นางเป็นเช่นนี้ เมื่อยามอิ่วนางยังเป็นเป่าเป้ยวัยสิบหกของเขาอยู่เลย แล้วทำไมเวลาแค่หนึ่งชั่วยามกว่า ๆ นางถึงเปลี่ยนไป“ท่านพี่ดูออกด้วยหรือ”“เจ้าเป็นเมียรักของข้านะ ข้าจะไม่ใส่ใจได้อย่างไร บอกข้ามาให้หมดว่าตอนนี้รู้สึกอย่างไรบ้าง”“รู้สึกอ่อนเพลี
ลิขิตรักข้ามกาลเวลา 330
องค์เซียนมองสตรีรูปงามตรงหน้าอย่างใช้ความคิด..เขาไม่ชอบนิสัยของนางแต่ก็ไม่อยากทำให้พระบิดาเจ็บช้ำใจ จึงตัดสินใจไม่เปิดปากเล่าเรื่องที่เกิดขึ้นให้ฟัง เขาจะทนให้ถึงที่สุดก่อนก็แล้วกัน“ที่กระหม่อมไม่พอใจนางเพราะนางดูถูกกระหม่อมว่าอัปลักษณ์ต่างหาก เรื่องอื่นกระหม่อมไม่ได้เอามาใส่ใจด้วยซ้ำ”คิ้วพาดเฉียงของจักรพรรดิถังโจวกระตุกเข้าหากัน แววตาเป็นกังวลในตอนแรกเปลี่ยนเป็นดุดันขณะมองไปที่พระชายา“เจ้าพูดเช่นนั้นจริงหรือฮองเฮา” เสียงของเขาเคร่งเครียดพอ ๆ กับใบหน้า “ถ้าเจ้าพูดเช่นนั้นจริงข้าจะไม่พอใจมาก” เขาบอกกับสตรีที่นั่งนิ่งไม่พูดไม่จา น้ำตาคลอเบ้า“หม่อมฉัน..” น้ำตาของนางเริ่มหลั่งริน “หม่อมฉันไม่ได้ตั้งใจจะว่าองค์ชายนะเพคะฝ่าบาท ที่พูดออกไปแบบนั้นก็แค่อยากเตือนสติองค์ชายเท่านั้น”มุมปากองค์เซียนกระตุกเล็กน้อยก่อนจะปั้นหน้านิ่งฟังคำแก้ตัวของนางต่อ“เตือนสติอย่างไร” ฝ่าบาทซักต่อ“หม่อมฉันแค่เตือนองค์เซียนเรื่องความรับผิดชอบต่อบัลลังก์ในอนาคต แต่องค์เซียนไม่ฟังหม่อมฉันบ้างเลย หม่อมฉันยอมรับเพคะว่าโมโห คำพูดก็เลยอาจจะฟังห้วน ๆ ไปบ้างตามอารมณ์ แต่ได้โปรดเชื่อหม่อมฉันเถิดเพคะว่าหม่อมฉันไม่มีเจต
ลิขิตรักข้ามกาลเวลา 329
“ฝ่าบาทต้องการพบองค์ชายเดี๋ยวนี้พ่ะย่ะค่ะ” ขันทีวัยกลางคนรายงานทันทีองค์เซียนถอนหายใจหนักหน่วงเพราะพอจะเดาได้ว่าเรื่องอะไร และไม่ได้อยากจะไปสักนิด แต่ก็อยากรู้ว่าบิดาจะพูดว่าอย่างไรบ้าง“ออกไปรอข้างนอกก่อน”“องค์ชายควรรีบไปพบฝ่าบาทนะพ่ะย่ะค่ะ” ขันทีหนิวเตือน“ข้ารู้แล้ว”“พ่ะย่ะค่ะ” ขันทีหนิวยอมถอยออกไปชายหนุ่มกลับไปในห้องอาบน้ำ เห็นคนรักทำหน้าฉงนอยู่ตรงข้างอ่างอาบน้ำก็นึกสงสัย“มีอะไรหรือ”“ข้ากำลังสงสัยว่าเสวี่ยผสมน้ำปรุงผิดขวดเพคะท่านพี่ ข้าให้นางใส่กลิ่นที่พี่โจเซฟเอามาให้พร้อมกับครีมอาบน้ำเพราะข้าชอบกลิ่นนั้น แต่นางเอาขวดไหนมาใส่กันนี่ กลิ่นหอมแรงแบบนี้ข้าไม่คุ้นเอาเสียเลย” นางมองไปที่ชั้นวางน้ำปรุงหลากหลายสิบขวด ซึ่งล้วนแต่เป็นของขวัญจากตำหนักอื่นแทบทั้งสิ้น“ผสมใหม่ก็ได้นี่”“แต่ท่านพี่จะอาบแล้วนี่นา”“ยังไม่ได้อาบหรอก ข้าต้องรีบไปเข้าเฝ้าเสด็จพ่อก่อน”“ถ้าอย่างนั้นก็รีบไปเถิดเพคะ” การที่ฝ่าบาทตามให้ไปเข้าเฝ้าแบบนี้แสดงว่าต้องมีเรื่องสำคัญแน่นอน นางจึงรีบไล่ให้เขาไป“ข้าจะรีบกลับมานะ ระหว่างนี้เจ้าก็อาบน้ำรอท่าไปก่อน แล้วเราค่อยกินข้าวพร้อมกันดีไหม”“ดีเพคะ”เขาจูบนางหนึ่งทีแ
ลิขิตรักข้ามกาลเวลา 328
“ที่เจ้าร้องไห้เพราะกลัวว่าจะมีลูกให้ข้าไม่ได้อย่างนั้นหรือ..” เขาคลี่ยิ้มอ่อนโยนเมื่อนางพยักหน้ายอมรับ กรีดเส้นผมที่ตกมาปิดบังใบหน้าเปื้อนน้ำตาทัดกับซอกหู “ข้ายอมรับว่าอยากมีลูกกับเจ้ามาก และอยากมีหลาย ๆ คนด้วย แต่ถ้าเจ้าไม่สามารถมีให้ข้าได้ข้าก็ไม่คิดจะต่อว่าเจ้าสักคำ อย่าเสียใจไปเลยนะ เพราะจะช้าหรือเร็วข้าก็มั่นใจว่าเจ้าจะต้องมีลูกให้ข้าแน่นอน”“แล้วถ้าข้าตั้งท้องลูกของท่านไม่ได้เล่า”“ต้องได้สิ เจ้าบอกให้ข้ามองโลกในแง่ดี คิดแต่เรื่องดี ๆ ไม่ใช่หรือ แล้วทำไมเจ้าถึงคิดแต่เรื่องแย่ ๆ เล่า”“ท่านก็รู้ว่าทำไม”“แต่มารดาของเจ้าก็ให้กำเนิดเจ้ากับพี่ชายออกมา เจ้าเพิ่งจะสิบหก ถ้าต้องรอถึงสิบปีก็ยังไม่สายเกินไปไม่ใช่หรือ แต่ก็ไม่แน่หรอกนะ เจ้าอาจจะมีลูกให้ข้าถึงสิบคนเลยก็ได้ใครจะรู้”หญิงสาวมองใบหน้ายิ้มละมุนของคนรัก ดึงมือใหญ่มากุมไว้“ท่านรอได้แน่นะ”“แน่สิ รอไปอีกหน่อยก็ดีเหมือนกัน ให้หน้าข้าหายเป็นปกติก่อนเราค่อยมีลูกด้วยกัน เพราะข้าก็ไม่อยากให้ลูกเกิดมาเห็นความอัปลักษณ์ของข้านักหรอก” เขายกเอาเรื่องหน้ามาอ้างเพื่อให้นางสบายใจขึ้น“ท่านพี่ไม่ใช่คนอัปลักษณ์เสียหน่อย และข้าเชื่อว่าลูกก็คิด
ลิขิตรักข้ามกาลเวลา 327
เขาคลี่ยิ้มกว้าง มองใบหน้าแดงระเรื่อกับแววตาเอียงอายนั้นด้วยสายตาเปี่ยมรัก “เป่าเป้ยของข้า ข้ารักเจ้ามากเหลือเกินรู้ไหม”“เพคะ” นางตอบแล้วมองตามร่างใหญ่ที่ค่อย ๆ คุกเข่าลงตรงหน้า เผยอปากรับจูบของเขา โรมรันพันตูกันด้วยปลายลิ้นอย่างดูดดื่ม...ใบหน้าคมคายโน้มต่ำไปหาอกเต่งตึง หยอกเย้าเพียงเล็กน้อยก็เลื่อนต่ำลงไปอีก.. ใจนางเต้นรัวเมื่อริมฝีปากของเขานาบลงบนเนินเนื้อ พรมจูบอย่างอ่อนโยนก่อนจะฉกชิม...นางหลับตาพริ้ม ดื่มด่ำความเสียวซ่านที่นางชอบมากเป็นพิเศษ ก่อนจะลืมตาและมองการกระทำของเขา ยิ่งเห็นก็ยิ่งเร่าร้อน สั่นกระเส่าไปทั่วทุกรูขุมขนองค์เซียนยืนขึ้นเต็มความสูงเมื่อทำให้คนรักมีอารมณ์ร่วมได้อีกครั้ง ขยับตัวเข้าใกล้ร่างบาง แทรกแก่นกายอุ่นเข้าไปเยือนในบึงพิศวาสของนาง... สองมือรั้งสะโพกงอนงาม ขยับให้รับกับสะโพกสอบของเขาไม่เบานัก แต่ก็ไม่หนักและรุนแรงจนเกินไป เสียงร้องครางอย่างมีความสุขจากปากของนางทำให้อารมณ์เขาเตลิด ขยับสะโพกหนักหน่วงกว่าเดิม ส่งเสียงครางกระเส่าดังขึ้นเรื่อย ๆ มันทั้งเสียวทั้งซ่าน สุขสันต์ยากจะบรรยายเขายกร่างบางขึ้นมาอุ้ม จูบอย่างหลงใหลใคร่รักแล้วโยกร่างบางขึ้นลงรับกับสะโพก
ลิขิตรักข้ามกาลเวลา 185
ได้ยินดังนั้นหลินโม่วก็รีบเม้มปากเข้าหากันแน่น รู้ตัวว่าได้เผลอแสดงความรู้สึกแบบสตรีออกไป“ข้าเพิ่งนึกได้ว่าท่านจอห์นใช้ให้ข้ามาต้มชา ข้าต้องรีบไปแล้ว” นางหาทางออกให้ตัวเองด้วยการพูดเรื่องจริง“ไปเถิด คราวหน้าค่อยคุยกันใหม่” เขาอยากจะรั้งนางไว้ แต่ก็ไม่อยากให้นางต้องลำบากใจ“ขอรับ ลาก่อนท่านเอียน”
ปรับปรุงล่าสุด : 2026-03-30ลิขิตรักข้ามกาลเวลา 183
หญิงสาวคลี่ยิ้มกว้างส่งให้เขา “เขียนเสร็จแล้วท่านช่วยเป็นธุระจัดส่งให้หน่อยนะจอห์น” “หลินโม่ว มันจะมากไปแล้วนะ” ก็จะทำให้อยู่หรอก เพียงแต่แกล้งทำเสียงข่มขู่ไปอย่างนั้นเอง“ก็ท่านทำได้ง่ายกว่าข้านี่ จะฝากหัวหน้าจั๊วส่งก็โดนบ่นแล้วบ่นอีกอยู่นั่นแหละ กว่าจะรับจดหมายจากข้าได้หูของข้านี่ชาไป
ปรับปรุงล่าสุด : 2026-03-30ลิขิตรักข้ามกาลเวลา 168
“ขอรับ” ริมฝีปากจิ้มลิ้มขบเม้มเพื่อกลั้นยิ้ม เดินไปรินน้ำชาใส่จอกทั้งห้าให้เขาแทนแล้วถอยกลับไปยืนที่เดิมอีกไม่เกินครึ่งชั่วยามท่านได้รู้ฤทธิ์กาแฟของท่านแน่ ครั้งนี้เป็นการเตือนสถานเบาเท่านั้นนะ ถ้ามีครั้งหน้าข้าจะเพิ่มให้เร็วขึ้นอีก ถ้ามีครั้งต่อไปข้าจะให้มันออกฤทธิ์ทันทีที่กลืนลงท้อง หึ ๆ ๆหนึ่ง
ปรับปรุงล่าสุด : 2026-03-29ลิขิตรักข้ามกาลเวลา 178
“ได้สิ” เขาตอบรับแล้วเปิดตู้เสื้อผ้าของตัวเอง หยิบผ้าสีขาวผืนบางที่ถูกเตรียมเอาไว้ใช้พันแผลในยามเกิดอุบัติเหตุออกมา “ควรจะอบฆ่าเชื้อโรคสักหน่อยนะ” เขาไม่ยอมยื่นให้เด็กหนุ่มง่าย ๆ“ไม่ต้องหรอก เพราะข้าไม่ได้มีบาดแผล” นางบอกกับเขา “ท่านเอาน้ำว่านนี้แตะ ๆ ไปทั่วผ้าที่จะพันลงบนข้อมือข้าก่อน..พอแล้ว ๆ”
ปรับปรุงล่าสุด : 2026-03-29
บางทีคุณอาจจะชอบ
ข้านะหรือคือฮูหยินของท่านแม่ทัพ
ป่าดอกท้อ28.5K viewsหลังหย่า ราชาสงครามอ้อนขอข้าคืนดี
เชี่ยเก้อจวี๋จื่อ250.1K viewsมาเฟียสาวทะลุมิติมาเป็นคุณหนูตัวร้าย
หนูเหมยจ้า30.4K viewsเกิดใหม่หนีรักทรยศ มาตกหลุมรักแม่ทัพพิการ
กากบาทเย่54.3K viewsประดุจหนึ่งหอมหวานปานน้ำผึ้ง
อาหลานเร่อ2.9K viewsไม่รั้งรักสามีเจ้าสัว
ม่านซู/เหมือนนับหมื่น42 viewsเมื่อมิอาจรั้งรัก
ม่านซู/เหมือนนับหมื่น571 viewsข้าขอนอนสักงีบเถิด
กัญฉัตร240 views
