Se connecterPartager
228
Date de publication:
2026-02-25 02:07:59
Dernier chapitre
ลิขิตรักข้ามกาลเวลา 373
“ข้าก็เคยเห็นคุณหนูไป๋ไปที่คฤหาสน์กุ้ยอ๋องอยู่บ่อย ๆ ข้าจำรถม้าของนางได้ ผ่านทีไรก็เห็นจอดอยู่ที่หน้าคฤหาสน์ทุกที”“ข้ายิ่งมั่นใจมากขึ้นก็ตอนที่ได้ยินชาวบ้านเขาคุยกันนี่แหละ”“ถ้าพวกเจ้าอยากคุยเรื่องคุณหนูไป๋กับอ๋องน้อยมากนักก็เชิญไปคุยกันที่อื่น พวกข้าจะขายของ อย่ามายืนบังหน้าร้านแบบนี้” มะลิหมดความอดทนที่จะฟังคำพูดบาดหู จึงขึ้นเสียงใส่บุรุษวัยกลางคนทั้งสาม“เจ้าจะมาอารมณ์เสียกับเรื่องที่น่ายินดีนี้ไม่ได้นะแม่หนู”“แล้วยังไง จะให้ข้าดีใจจนเอาไปพูดต่อเลยไหม”“ดีสิ เรื่องน่ายินดีแบบนี้ต้องรีบเล่าสู่ให้คนอื่นฟัง พวกเขาจะได้แสดงความยินดีกับอ๋องน้อยและคุณหนูไป๋ เพราะถ้าพวกเขาแต่งงานกันจริง ๆ คนที่ดีใจที่สุดก็คงไม่พ้นเจ้าของตลาดแห่งนี้ เพราะพวกเขาก็คงอยากมีหลานไว้สืบสกุลเหมือนกัน”“พวกท่านแน่ใจนะว่าสองตระกูลนั้นจะดองกัน”“แน่ใจสิ”“ท่านเห็นกับตาเลยใช่ไหมว่าพวกเขาอยู่ด้วยกันเมื่อคืนก่อน”“ใช่ ๆ”“พวกท่านคงเข้าใจผิดแล้ว” จำปีเอ่ยปากพูดขึ้นหลังจากเป็นฝ่ายฟังเงียบ ๆ มาตลอด เพราะไม่สามารถทนเก็บความหึงหวงเอาไว้ได้อีกแล้ว เขากับนางรักกัน ส่วนคุณหนูไป๋คือมือที่สามที่แทรกเข้ามา นางจะไม่ยอมเสียเขาไป
ลิขิตรักข้ามกาลเวลา 372
“ข้าไปดูแม่ของอาเส้ากับอาซันมา”“อาเส้า อาซัน.. เด็กสองคนเมื่อวานน่ะเหรอ”“เจ้าค่ะ”“นางเป็นอย่างไรบ้าง”“ท่านหมอบอกว่าอีกประมาณเจ็ดวันก็น่าจะแข็งแรงขึ้น พักฟื้นต่ออีกสักหน่อยก็กลับมาเป็นปกติเจ้าค่ะ”“ได้ยินแบบนี้ก็สบายใจ” คนตัวใหญ่โน้มตัวลงสบตา ใบหน้าห่างแค่คืบกับหญิงคนรัก “แต่ตอนนี้ข้าหิวมากเลย”“หิวก็รีบกลับคฤหาสน์ของท่านสิเจ้าคะ ข้าไม่มีเวลาทำอะไรให้ท่านกินหรอก”“เจ้ายังไม่หายน้อยใจข้าอีกเหรอ”“ข้าต้องรีบทำซาลาเปา ป้าเย็นแม่ของมะลิสั่งซาลาเปาข้าห้าสิบลูก ท่านจะเอาไปฝากญาติสามีแต่เช้า” นางยังมีอีกหลายเรื่องที่อยากคุยกับเขา แต่วันนี้เวลาไม่เป็นใจจึงไม่อยากเอ่ยขึ้นมา“ถ้าอย่างนั้นข้าอยู่ช่วยนะ”“อย่าเลยเจ้าค่ะ อยู่ก็ช่วยอะไรไม่ได้ กลับไปพักผ่อนที่คฤหาสน์ของท่านเถิด”กุ้ยหย่งเฟิงเริ่มรู้สึกแปลกใจกับอาการไม่ยินดียินร้ายของนาง “เจ้าแปลกไปนะจำปี มีอะไรอยากพูดกับข้าหรือเปล่า”“ข้าเหนื่อยเจ้าค่ะ อยากทำซาลาเปาให้เสร็จเร็ว ๆ จะได้พักผ่อนบ้าง”“ถ้าไม่อยากบอกตอนนี้ก็ไม่เป็นไร ข้าจะยอมกลับไปก่อนก็ได้ แต่พรุ่งนี้ข้าต้องเดินทางไปต่างเมือง อีกสามวันถึงจะกลับ ข้าคงมาหาเจ้าไม่ได้”“เจ้าค่ะ” พูดจบหญิ
ลิขิตรักข้ามกาลเวลา 371
“ข้าได้ยินข่าวลือแปลก ๆ มา”“ข่าวลืออะไรเจ้าคะ” หญิงสาวสงสัย“ข้าเคยได้ยินมะลิพูดให้ฟังว่าเจ้ามีคนรักแล้ว”“เจ้าค่ะ” หญิงสาวยอมรับอย่างหวั่นใจ ไม่ได้รู้สึกกระดากอายแต่รู้สึกกลัวอย่างบอกไม่ถูก“คนรักของเจ้าเป็นใครมาจากไหน เจ้าพอจะบอกให้ข้ารู้ได้ไหม”“ป้า ที่ข้าไม่ได้บอกเล่าให้ป้าฟังตั้งแต่แรกก็เพราะข้ายังไม่รู้ว่าจะเริ่มต้นบอกอย่างไร และยังไม่มั่นใจพอ เห็นว่ามันยังไม่ถึงเวลาที่เหมาะสมก็เท่านั้น ไม่ใช่ว่าไม่อยากบอกป้าหรอกเจ้าค่ะ” จำปีรีบแก้ตัวเมื่อรู้สึกเหมือนว่ากำลังถูกอีกฝ่ายตัดพ้อ“ได้รู้ความคิดของเจ้าแล้วข้าก็สบายใจ ข้านึกว่าความรักจะทำให้เจ้ากลายเป็นคนบ้าไร้สติไปแล้ว”“ไม่หรอกเจ้าค่ะ มันเพิ่งเริ่มต้นเท่านั้น และข้ากับเขาก็ต่างกันมาก ตอนที่ข้าตัดสินใจรับรักเขาข้าก็ได้เผื่อใจเอาไว้แล้วเหมือนกันเจ้าค่ะ”เย็นมองหญิงสาวผู้อาภัพด้วยสายตาเห็นใจ ไม่เคยคิดกีดกันความรักของหนุ่มสาว แต่เมื่อรู้ว่าบุรุษที่นางรักนั้นเป็นชนชั้นสูงนางก็กลัวมาตลอด เพราะหลายคู่ที่นางรู้จักมักจะจบไม่สวย และยังไม่เคยเห็นใครได้เป็นเมียเอกสักราย ต้องกลายเป็นแค่อนุที่ตรอมตรมเพราะฐานะอันต่ำต้อยแล้ววันนี้สิ่งที่นางได้ยินม
ลิขิตรักข้ามกาลเวลา 370
“จะซื้อไปทำไม ถ้าอยากกินก็กินสิ”“ท้องข้าจะแตกแล้ว”“แล้วจะซื้อไปทำไม”“จะซื้อให้เด็กสองคนนั้น” แล้วนิ้วเรียวยาวก็ดีดดังเปรี้ยะ ทำให้เด็กสองคนที่แต่งตัวมอมแมม กำลังเดินขอเศษเงินจากผู้คนที่เดินผ่านหันมามอง “มานี่..หิวไหม”“หิว” เด็กชายวัยประมาณเจ็ดขวบและแปดขวบตอบพร้อมกัน“เอาซาลาเปาไปกินนะ” หย่งเฟิงยื่นซาลาเปาให้พวกเขาคนละลูก “อิ่มไหม”“อิ่ม แต่ข้าขออีกสองลูกได้ไหม” เด็กชายคนที่โตกว่าไม่ยอมกัดซาลาเปาที่ได้รับแต่ยัดใส่เอาไว้ในอกแทน“ขอไปทำไม”“ข้าจะเอาไปให้ท่านแม่ที่ป่วยกับน้องสาว”“แม่เจ้าป่วยเป็นอะไร”“ไม่รู้ แต่แม่ป่วยมาหลายวันแล้ว แม่ก็เลยไม่ได้พาเราไปขออาหารที่โรงทาน ข้ากับน้องอยากได้เงินไปรักษาแม่ ก็เลยชวนกันออกมาขอทาน”“น่าสงสารนัก แล้วตอนนี้แม่เจ้าอยู่ที่ไหนเล่า”น้ำเสียงหดหู่ที่ดังแทรกขึ้นมาทำให้กุ้ยหย่งเฟิงและจำปีที่มัวแต่ให้ความสนใจอยู่กับเด็กชายหันไปมองทันทีที่ได้เห็นหน้ากันและกัน สตรีทั้งสองต่างก็จำอีกฝ่ายได้ทันที ไป๋หลานนั้นตกใจมากแต่ก็แสร้งเก็บอาการทำเหมือนไม่รู้จักอีกฝ่าย นึกก่นด่าสาวใช้ที่ไม่ยอมบอกให้รู้ก่อนว่าศัตรูหัวใจก็คือนาง“อ๋องน้อย!” ไป๋หลานแสร้งทำเป็นตกใจที่ได้
ลิขิตรักข้ามกาลเวลา 369
คฤหาสน์กุ้ยอ๋อง“หม่อมฉันนึกว่าตัวเองจะไร้วาสนาได้พบอ๋องน้อยเสียแล้วเพคะ” ไป๋หลานกล่าวด้วยน้ำเสียงหวานกังวาน อิ่มเอิบไปทั้งหัวใจที่วันนี้มีโอกาสได้พบกับบุรุษที่เสียเวลาเทียวหามานานวัน“คุยแบบกันเองดีกว่านะคุณหนู ข้าไม่ใช่คนเจ้ายศเจ้าอย่าง ชอบทำตัวติดดินด้วยซ้ำไป”“เจ้าค่ะอ๋องน้อย”“ได้ยินท่านแม่พูดว่าคุณหนูแวะมาเยี่ยมเยียนอยู่บ่อย ๆ แต่วันนี้ท่านพ่อกับท่านแม่ของข้าไม่อยู่หรอกนะ เจ้าคงมาเสียเที่ยวแล้ว”“ไม่เป็นไรเจ้าค่ะ โอกาสหน้ายังมี” ทำไมนางจะไม่รู้ว่าท่านอ๋องกับพระชายาเดินทางไปพักผ่อนที่ต่างเมือง ที่มาในวันนี้ก็เพราะรู้ดีต่างหาก “อ๋องน้อยสบายดีหรือเจ้าคะ”“ข้าสบายดี แล้วเจ้าล่ะ”“สบายดีเจ้าค่ะ ข้ามาที่นี่บ่อย ๆ แต่ไม่เคยเจออ๋องน้อยเลย”“ข้าไม่ค่อยได้อยู่บ้านหรอก ไปช่วยงานของท่านพ่อบ้าง ดูงิ้วจิบน้ำชากับสหายบ้าง บางทีก็เข้าวังหลวงไปสอนหลาน ๆ ฟันดาบ เจ้าก็งานยุ่งมากไม่ใช่หรือ ต้องช่วยท่านผู้เฒ่าทำงานแต่ก็ยังมีเวลาแวะมาเยี่ยมกันอีก”“เจ้าค่ะ งานของข้ายุ่งทั้งวัน แต่ข้าก็อยากมาทักทายพระชายากับท่านอ๋อง เพราะได้คุยด้วยแล้วรู้สึกสบายใจ ทำให้ข้าอบอุ่นใจเหมือนได้คุยกับท่านพ่อท่านแม่”“อย่างน
ลิขิตรักข้ามกาลเวลา 368
เสียงร้องตามด้วยเสียงตุบทำให้บุรุษที่เดินนำหน้าไปก่อนประมาณห้าก้าวหันกลับไปมองทางด้านหลัง มองพื้นหญ้าที่มีร่างระหงนอนคว่ำหน้าอยู่.. เขาเดินไปหานางแล้วนั่งยอง มองคนที่กำลังประคองตัวเองขึ้น“เจ็บไหม”“เจ็บสิ ถามได้” เธอทำหน้ามุ่ยข่มความอายใส่เขา “ผีผี่นะผีผี่ มานี่เลยนะ มาให้ข้าตีเสียดี ๆ” นางหันไปชี้นิ้ว ทำเสียงเขียวใส่หมาน้อยที่ยืนจ้องห่างออกไป“ให้ข้าฆ่ามันเลยไหม”“ไม่นะ!” จำปีรีบจับมือคนรักเอาไว้ เพราะท่าทางขึงขังของเขาทำให้นางคิดว่าเขาจะทำจริง “มันก็แค่เล่นด้วยเท่านั้น ข้าไม่ทันระวังตัวเอง”“แต่มันทำให้เจ้าเจ็บ”“ท่านนั่นแหละที่ผิด” นางกระตุกมือที่จับเขาไว้“มาพาลใส่ข้าได้อย่างไร”“ก็เพราะข้าจะรีบเดินตามท่านให้ทันน่ะสิ” นางปล่อยมือจากเขาแล้วลุกขึ้น.. แล้วสะท้านไปทั้งใจเมื่อถูกคนตัวใหญ่ที่ยังนั่งยองปัดเศษดินเศษหญ้าที่ติดตามชุดออกให้ “เขาะขอบคุณ”“เจ็บตรงไหนบ้าง”“ไม่เจ็บหรอก”“แน่ใจเหรอ”“เจ้าค่ะ”“แต่ข้าอยากให้เจ้าเจ็บนะ”“ทำไมถึงอยากให้ข้าเจ็บนัก ข้าเพิ่งจะหายป่วยเองนะ”“เพราะข้าอยากจะอุ้มเจ้าน่ะสิ”หญิงสาวสะท้านหวั่นไหวกับคำพูดและแววตาจริงจังของเขาจนต้องหลบสายตา“เลิกหยอกข้าเล่นส
ลิขิตรักข้ามกาลเวลา 246
“เจ้านี่มันเด็กดื้อจริง ๆ เลย” มารดาบ่นแต่ริมฝีปากกลับยิ้มด้วยความเอ็นดูบุตรสาวตัวแสบที่ทำหน้าออดอ้อน“ลูกไม่ได้ดื้อซักหน่อย ลูกเชื่อมั่นในความถูกต้องต่างหาก”“ท่านป้าอย่าถือสานางเลยนะขอรับ สำหรับข้าแล้วนางเปรียบเสมือนน้องสาวคนเล็ก ต่อให้นางไม่กอดข้าก่อนข้าก็ต้องเป็นฝ่ายกอดนางก่อนเหมือนกัน” โจเซฟออ
Dernière mise à jour : 2026-04-04ลิขิตรักข้ามกาลเวลา 242
คนถูกตำหนิหันไปส่งยิ้มกว้างให้อดีตพ่อบ้านที่ดูแลคฤหาสน์หลังนี้มาตั้งแต่รุ่นพ่อสามีด้วยความรักและซื่อสัตย์ ตอนนี้เขาได้ปลดประจำการแล้ว แต่เพราะไม่มีครอบครัวดูแล นางกับสามีจึงรับอุปการะเลี้ยงดูและให้มีคนคอยดูแลอย่างใกล้ชิด“ข้ายังไม่อยากให้นางแต่งงานนี่ท่านพ่อบ้าน”“โธ่พระชายา เป็นสตรีถ้าอายุเกินสิบแ
Dernière mise à jour : 2026-04-04ลิขิตรักข้ามกาลเวลา 245
“เจ้านี่เหมือนแม่ข้าจริง ๆ ถ้าพ่อข้าอยากมีอนุข้าจะเสนอเจ้าเป็นคนแรก โอ๊ย! ข้าเจ็บนะเสวี่ย” คนโอดครวญลูบแขนที่โดนตีสาวใช้รีบหันมองรอบ ๆ..โชคดีที่ไร้ผู้คน “ข้าจะตีให้หนักกว่านี้อีกถ้าท่านหญิงพูดไม่คิด ห้ามพูดแบบนั้นอีกนะคะ ถ้าคนอื่นมาได้ยินเข้ามันจะไม่งาม ใคร ๆ ในฉางอานล้วนรู้กันว่าท่านอ๋องรักพระชาย
Dernière mise à jour : 2026-04-04ลิขิตรักข้ามกาลเวลา 232
“ข้ามีความสุขจนจะสำลักอยู่แล้วหย่งหมิงที่รัก แล้วท่านเล่า” สุดท้ายแล้วคนที่คิดเอาไว้ว่าจะเล่นงานสามีด้วยกามาจนลืมไม่ลง ก็กลายเป็นฝ่ายเอ่ยปากถามอย่างหอบสะท้าน เพราะถูกเขาสำเร็จความใคร่ให้หลายครั้งหลายคราจนแทบอ่อนแรง“เจ้าอิ่มแล้วหรือ” เห็นใบหน้าชื้นเหงื่อของนางพยักหงึก ๆ เขาก็คลี่ยิ้มกว้าง “ถ้าเจ้าอ
Dernière mise à jour : 2026-04-03
Vous vous intéresseriez aussi à
ท่านอ๋องกับพระชายาพาลูกหนีภัยธรรมชาติ
หลันซานอวี่144.4K Vuesชายาหมอเทวดาตัวแสบ: ดื้อรักท่านอ๋องเทพสงคราม
เย่ชิงขวง128.8K Vuesลิขิตแห่งรัก
ป่าดอกท้อ21.6K Vuesชายาอัปลักษณ์ของท่านอ๋องรูปงาม
จันทร์ส่องแสง43.7K Vues1978 เกิดใหม่เป็นแม่สามีใจร้ายพลิกชีวิตยากจนด้วยมิติวิเศษ
พิมพ์สีทอง / หยุ่นไฮ่ / ฉินมอร์305 Vuesทะลุมิติมาเป็นนางร้ายในนิยาย เลยขอเปลี่ยนบทให้กลายเป็นฮาเร็ม
ต้นไม้แห้ง243 Vuesองค์หญิงเช่นข้าต้องง้อท่านด้วยหรือ
ลัยลา2.1K Vuesเมื่อคุณหนูไร้ค่าเปิดฮาเร็มหมื่นลี้
ม่านกู่202 Vues
