Share

บทที่ 445

Author: หยกงาม
จี้หานอีถูกเสิ่นซื่อช่วยจับมือลงจากรถม้าหลายหนแล้ว ก่อนหน้านี้ยังรู้สึกขวยเขินและนึกอยากหลบเลี่ยงอยู
Continue to read this book for free
Scan code to download App
Locked Chapter

Latest chapter

  • ลิขิตรักท่านโหวเย็นชา   บทที่ 930

    แน่นอนว่าในหมู่ชาวบ้าน มีไม่น้อยที่ผู้อาวุโสเขียนหนังสือแบ่งครอบครัวกันเอง แล้วแยกเรือนโดยไม่ส่งเรื่องไปยังที่ว่าการ ขอเพียงไม่มีใครไปร้องเรียน ทางการก็จะไม่เข้ามายุ่งแต่เสิ่นซื่อรับราชการในราชสำนัก ชื่อเสียงเป็นสิ่งสำคัญ หากเขาคิดแยกจวน ย่อมต้องเขียนหนังสือส่งไปยังที่ว่าการ ทั้งในสกุลเสิ่นไม่มีเรื่องใดไม่อาจไกล่เกลี่ย หากยังดึงดันจะแยกครอบครัว ก็อาจถูกยื่นฎีกากล่าวโทษเสิ่นซื่อมีหน้าที่ตรวจสอบและกล่าวโทษขุนนาง เขาย่อมไม่มีทางไม่เข้าใจเรื่องนี้ฮูหยินผู้เฒ่าเสิ่นมองบุตรชายด้วยความตกตะลึง “เจ้า… อย่าได้พูดเช่นนี้อีก การแยกจวนใช่ว่านึกอยากแยกก็แยกได้เสียเมื่อใด?”เสิ่นซื่อมองมารดาด้วยท่าทีเรียบเฉย “หากท่านแม่กังวลว่าข้าจะถูกกล่าวโทษ เช่นนั้นก็วางใจเถิดขอรับ ในเมื่อข้าเสนอเรื่องนี้ขึ้นมาเอง ย่อมรู้ว่าจะรับมืออย่างไร”“บัดนี้เพียงต้องการให้ท่านแม่กับท่านพ่อเห็นชอบเท่านั้น”“ยามนี้ท่านพ่อไม่อยู่ในเมืองหลวง กำลังท่องเที่ยวชมทิวทัศน์วสันตฤดูอยู่ที่หยางโจว วันนี้ข้าจะเขียนจดหมายไปถามความเห็นท่าน แต่คิดว่าท่านพ่อต้องยินยอมแน่”ฮูหยินผู้เฒ่าเสิ่นสบตาเสิ่นซื่อ แววตาของเขาแน่วแน่เช่นนี้มาแ

  • ลิขิตรักท่านโหวเย็นชา   บทที่ 929

    การกระทำอันเย็นชาไร้ปรานีของเสิ่นซื่อทำให้ไป๋หมิงเยียนสิ้นหวัง นางทรุดฮวบลงด้วยสีหน้าหม่นหมองหมดอาลัยบ่าวรับใช้เข้ามาอย่างรวดเร็ว สุ้มเสียงขณะพาตัวไป๋หมิงเยียนออกไปทำให้ทุกคนในห้องเย็นวาบไปทั้งตัวฮูหยินผู้เฒ่าเสิ่นไม่อยากเห็นเรื่องวุ่นวายนี้อีก จึงให้คนที่เหลือถอยออกไปทั้งหมดนางชุยจึงรีบเข้าไปช่วยหลี่ซู่อวี้ประคองนางไป๋ออกไปพร้อมกันเมื่อกลับถึงเรือน และเข้ามาอยู่ในห้อง นางไป๋ก็ให้บ่าวถอยออกไปก่อนถามหลี่ซู่อวี้ว่า “เมื่อครู่เหตุใดจึงช่วยออกหน้าแทนข้าหรือ?”หลี่ซู่อวี้ยืนอยู่ตรงหน้านางไป๋ นางหลุบตาลง ขณะกล่าวอย่างชัดเจนมีเหตุผล “สะใภ้กับท่านแม่เป็นคนบ้านเดียวกัน หากท่านแม่เดือดร้อน สะใภ้ก็ย่อมอยู่ไม่เป็นสุขเช่นกันเจ้าค่ะ”“ทั้งสะใภ้เพิ่งเข้าจวน ไม่ใช่สะใภ้คนโต ต่อให้ฮูหยินผู้เฒ่าตำหนิหรือลงโทษ ก็ไม่ได้ส่งผลอันใด แต่ท่านแม่ดูแลร้านค้าและบัญชีเหล่านี้ของจวนสกุลเสิ่น หากสูญเสียความไว้วางใจจากฮูหยินผู้เฒ่า ผู้ที่พลอยได้รับผลกระทบก็คือคนในเรือนเราทั้งหมด”นางไป๋รับฟังด้วยความตกตะลึง ด้วยไม่คิดเลยว่าหลี่ซู่อวี้จะรู้จักคำนึงถึงส่วนรวมเช่นนี้ จึงกุมมืออีกฝ่ายไว้ เอ่ยชมไม่ขาดปาก คิดว่า

  • ลิขิตรักท่านโหวเย็นชา   บทที่ 928

    ขณะนั้นเสียงอันราบเรียบของเสิ่นซื่อพลันดังขึ้น “ไม่ว่าผู้ใดเป็นคนเริ่มเรื่อง ทำผิดก็ต้องรับโทษ”ฮูหยินผู้เฒ่าเสิ่นฟังคำพูดของเสิ่นซื่อแล้วก็พยักหน้า ก่อนกล่าวกับหลี่ซู่อวี้ด้วยความเย็นชาว่า “เรื่องในเรือนของอาห้า เจ้าเข้าไปยุ่งอะไรด้วยไม่ทราบ? ถึงคราวให้เจ้าก้าวก่ายแล้วหรือ?”“ในเมื่อเจ้าเป็นคนยุยง ก็ให้งดเบี้ยรายเดือนครึ่งปี ค่าใช้จ่ายทั้งหมดที่เบิกจากกองกลางลดลงครึ่งหนึ่ง และกักบริเวณอีกสองเดือน ให้ขัดเกลาจิตใจตนเองเสียบ้าง”“เจ้ามีอะไรจะพูดหรือไม่?”หลี่ซู่อวี้ก้มศีรษะโขกพื้นรับคำไม่อิดออดฮูหยินผู้เฒ่าเสิ่นหันไปมองนางไป๋อีกครั้ง “แม้เรื่องนี้ลูกสะใภ้เจ้าเป็นคนเสนอความคิด แต่เจ้าเป็นแม่สามี กลับแยกแยะถูกผิดไม่ได้ คล้อยตามคนรุ่นหลังทำเรื่องเหลวไหล นี่ก็นับเป็นความผิดของเจ้าเช่นกัน เรื่องบัญชีรวมของจวนระงับไว้ชั่วคราว ส่วนคลังสมบัติให้หานอีเป็นคนดูแล”คำตัดสินที่คล้ายมีความเป็นธรรมของฮูหยินผู้เฒ่าเสิ่นนั้น ความจริงก็คือการค่อย ๆ โอนถ่ายอำนาจในมือนางไป๋ไปให้จี้หานอีทีละน้อยจี้หานอีดูแลทั้งไร่นาและคลังสมบัติ หากบัญชีรวมตกไปอยู่ในมืออีกฝ่ายด้วย นางไป๋ก็แทบไม่เหลือที่ยืนในจวนนี้แล

  • ลิขิตรักท่านโหวเย็นชา   บทที่ 927

    ทันทีที่เสิ่นซื่อกล่าวจบ ทุกคนที่นั่งอยู่ในห้องโถงต่างก็หันไปมองไป๋หมิงเยียนใบหน้านางไป๋ยิ่งซีดเซียวหากพูดเรื่องนี้กันเป็นการส่วนตัวยังพอว่า แต่กลับเอ่ยขึ้นต่อหน้าคนมากมายภายในห้อง นางเองจึงเริ่มร้อนรนขึ้นมาเช่นกันนางส่งสายตาไปทางไป๋หมิงเยียนผู้คุกเข่า เป็นเชิงเตือนไม่ให้พูดอันใดส่งเดช แต่เห็นได้ชัดว่าไป๋หมิงเยียนถูกความน่าเกรงขามของเสิ่นซื่อข่มขวัญจนหวาดกลัว ตัวสั่นเทาขณะสารภาพทุกอย่างหมดสิ้นฮูหยินผู้เฒ่าเสิ่นฟังจบก็สูดลมหายใจลึก ชี้นิ้วไปที่นางไป๋ แต่ผ่านไปครู่ใหญ่ก็พูดคำใดไม่ออกตระกูลใหญ่เช่นสกุลเสิ่น ต่อให้เป็นอนุก็ต้องมาจากครอบครัวขาวสะอาด ไป๋หมิงเยียนผู้นี้จะนับเป็นสตรีพื้นเพขาวสะอาดได้อย่างไร อย่าว่าแต่นางเป็นบุตรสาวของภรรยาลับเลย แม้แต่มารดาก็ยังเป็นถึงหญิงจากหอคณิกาที่ออกหน้าออกตาไม่ได้ หากเรื่องนี้สำเร็จขึ้นมาจริง ๆ แล้วมีคนขุดคุ้ยชาติกำเนิดของไป๋หมิงเยียนในภายหลัง ไม่แน่ว่าอาจทำให้เสิ่นซื่อพลอยเสื่อมเสียชื่อเสียงไปด้วยฮูหยินผู้เฒ่าเสิ่นจ้องนางไป๋ด้วยความเดือดดาล “นี่หรือญาติห่าง ๆ ที่เจ้าว่า?”“สตรีผู้นี้น่ะหรือที่เจ้าบอกว่าพื้นเพขาวสะอาด?”นางไป๋หน้าซีดเผือด ร

  • ลิขิตรักท่านโหวเย็นชา   บทที่ 926

    จี้หานอีนึกไม่ถึงจริง ๆ ว่านางไป๋จะใช้วิธีต่ำช้าอย่างการให้ไป๋หมิงเยียนไปปรากฏตัวต่อหน้าเสิ่นซื่อเช่นนี้แต่ลองคิดดูก็พอเข้าใจ นางไป๋คงคิดว่าหากสืบประวัติไป๋หมิงเยียนอาจพบปัญหา จึงให้อีกฝ่ายไปปรากฏตัวต่อหน้าเสิ่นซื่อก่อน ถ้าเขาเกิดถูกใจ เรื่องชาติกำเนิดก็จะไม่ใช่ปัญหาอีกต่อไปเรื่องหาเหตุให้นางขุ่นใจ นางไป๋ย่อมทุ่มเทสุดกำลังมาแต่ไหนแต่ไรแล้วแม่นมฟางเดินตามหลังจี้หานอี ขมวดคิ้วพลางกระซิบ “เมื่อตอนเช้าสตรีผู้นั้นยังดูว่าง่ายรู้ความอยู่เลย พอตกบ่ายกลับประพฤติตนยั่วยวนเช่นนี้เสียแล้ว”“มีสตรีแบบใดที่ท่านโหวไม่เคยเห็นบ้างเจ้าคะ แต่ก่อนสาวใช้ในเรือนที่คิดยั่วยวนท่านโหว ถึงกับเปลื้องผ้าจนหมดก็มี ท่านโหวรังเกียจการกระทำเช่นนี้ที่สุด สตรีผู้นั้นจิตใจไม่ซื่อตรง ฮูหยินห้ามเก็บนางไว้เด็ดขาด หากให้อยู่ต่อก็ไม่รู้จะก่อเรื่องอันใดขึ้นอีก”จี้หานอีย่อมไม่มีทางรับนางไว้หลังเกิดเรื่องเช่นนี้ ทั้งก็ไม่ได้คิดรับไว้ตั้งแต่แรกอยู่แล้วด้วยเมื่อมาถึงโถงหน้า เหล่าสตรีของบ้านใหญ่ก็อยู่กันพร้อมหน้า นางไป๋นั่งสีหน้าแข็งค้างอยู่ด้านข้าง กลางห้องปรากฏสาวใช้คนหนึ่งนั่งคุกเข่าเคียงข้างหมิงเยียน ทั้งสองคนถูกจั

  • ลิขิตรักท่านโหวเย็นชา   บทที่ 925

    จี้หานอีจรดพู่กันเขียนไปพลางฟังหรงชุนไปพลาง ซึ่งหรงชุนก็พูดไม่ผิด สตรีผู้นั้นงดงามนัก แม้แต่จี้หานอีเองก็ต้องยอมรับเช่นกันทั้งดูจากสีหน้าแววตาแล้วก็น่าจะเป็นคนขี้กลัว เครื่องหน้าประณีตงดงาม ท่าทีชวนให้ผู้คนอยากปกป้อง ฝั่งจี้หานอีก็ยังมีเผลอคิดไปชั่วขณะว่า ถึงเสิ่นซื่อจะบอกนางว่าไม่รับอนุ แต่หากเขาเห็นสตรีที่งามล้ำเช่นหมิงเยียน ไม่ทราบจะหวั่นไหวบ้างหรือไม่ความคิดพลันว่างเปล่าไปชั่วขณะ ก่อนจี้หานอีจะหลุบตาลงเขียนต่อ ไม่คิดถึงเรื่องนี้อีกกลับเป็นหรงชุนที่อยู่ด้านข้างรำพึงขึ้นด้วยน้ำเสียงเป็นกังวล “หากท่านโหวเกิดถูกใจนางขึ้นมาจริง ๆ เล่าเจ้าคะ”จี้หานอียิ้มเล็กน้อยหรงชุนเห็นจี้หานอียิ้ม ก็ถาม “ฮูหยินไม่กังวลบ้างหรือ?”จี้หานอีส่งเสียงรับคำในลำคอ คิดในใจว่าใช่ไม่กังวลเสียทีเดียว แต่นางเห็นว่าเสิ่นซื่อไม่ใช่คนที่จะชอบพอผู้ใดโดยง่ายเพียงเพราะรูปโฉมงดงามทั้งคำมั่นที่เสิ่นซื่อกระซิบบอกข้างหูเมื่อคืนก็ยังชัดเจนอยู่ในใจ ในเมื่อนางเชื่อใจเขา ก็จะไม่คิดระแวงสงสัยเด็ดขาดจี้หานอีให้คนนำจดหมายไปส่งเมื่อเขียนเสร็จ หลังตรวจสอบบัญชีอีกครู่หนึ่ง ก็ขอให้แม่นมฟางสอนเย็บรองเท้ายามบ่ายเมื่อเสิ

More Chapters
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status