書庫
搜尋
首頁 / รักโบราณ / ลิขิตรักท่านโหวเย็นชา / บทที่ 895

分享

บทที่ 895

作者: หยกงาม
สิ่งที่จี้หานอีกังวลมากที่สุดยังคงเป็นเรื่องที่นางไป๋อาจลอบก่อเรื่อง หรือพูดจาเหลวไหลลับหลัง

นางรู้
在 APP 繼續免費閱讀本書
掃碼下載 APP
上一章 下一章
已鎖定章節

最新章節

  • ลิขิตรักท่านโหวเย็นชา   บทที่ 896

    เช้าตรู่วันรุ่งขึ้น เสิ่นซื่อไม่ยอมให้จี้หานอีลุกจากเตียง เขาไปที่เรือนของฮูหยินผู้เฒ่าเพียงลำพังความจริงจี้หานอีเองก็ยินดีที่ได้เกียจคร้านสักวันยามนี้เป็นเดือนสาม แต่อากาศช่วงต้นฤดูใบไม้ผลิยังคงหนาวเย็น ร่างกายของนางเกียจคร้านไร้เรี่ยวแรง ส่วนภายในห้องกลับอบอุ่น ทุกสิ่งล้วนสุขสบาย จี้หานอีจึงไม่อยากลุก ได้แต่นอนหลับต่ออย่างง่วงงุนสบายใจไม่รู้ว่าเป็นเพราะคำสั่งของเสิ่นซื่อหรืออย่างไร ตลอดทั้งวันจึงไม่มีผู้ใดเข้ามารบกวน ทำให้จี้หานอีได้ใช้ชีวิตอย่างสงบสุขเพียงแต่ยามค่ำคืนขณะหรงชุนกำลังสนทนากับจี้หานอี ก็ได้เอ่ยถึงเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อช่วงเช้าให้ฟังหรงชุนไม่เคยมีความรู้สึกที่ดีต่อหลี่ซู่อวี้มาแต่ไหนแต่ไร ทั้งยังสนิทสนมกับบรรดาสาวใช้ในโรงครัวราวเป็นพวกเดียวกัน การรับรู้ข่าวคราวต่าง ๆ จึงนับว่ารวดเร็วยิ่งเดิมทีนางก็เป็นสาวใช้ที่ชอบเสาะหาข่าวซุบซิบอยู่แล้ว ขอเพียงภายในจวนเกิดเรื่องเล็กน้อย นางก็มักรวบรวมมาบอกเล่าให้จี้หานอีฟังเสมอได้ยินว่าตอนพบปะญาติในตระกูลวันนี้ เสิ่นฉางหลิงไม่ได้ตามหลี่ซู่อวี้มาด้วย เดิมทีเขาได้รับวันหยุดสำหรับงานแต่งถึงสามวัน แต่ก็เดินทางกลับไปยังค่ายทหาร

  • ลิขิตรักท่านโหวเย็นชา   บทที่ 895

    สิ่งที่จี้หานอีกังวลมากที่สุดยังคงเป็นเรื่องที่นางไป๋อาจลอบก่อเรื่อง หรือพูดจาเหลวไหลลับหลังนางรู้ดีว่าภายในจวนมีผู้คนมากมาย ต่อให้นางทำเรื่องใดได้ดี ก็แทบไม่มีผู้ใดหยิบยกมากล่าวถึง แต่ทันทีที่ทำบางอย่างไม่ดีพอ เรื่องนั้นกลับจะแพร่สะพัดอย่างรวดเร็วเสิ่นซื่อเลิกคิ้วขึ้นเมื่อได้ฟังคำพูดของจี้หานอี หลังนางดูแลจวนมาหลายวัน อุปนิสัยของนางก็ถูกขัดเกลาให้จัดการทุกสิ่งอย่างรอบคอบและพิจารณาเรื่องราวทุกด้านอย่างถี่ถ้วนทว่าเรื่องที่นางกำลังกังวลนั้นกลับไม่มีความจำเป็น ต่อให้เขาจะเลี้ยงดูจี้หานอีจนกลายเป็นคนบอบบาง เอาแต่ใจ และมากเรื่องจริง ๆ แต่จะมีผู้ใดกล้าพูดจาส่งเดชต่อหน้าเขาหรือไรแล้วจะมีผู้ใดกล้าตำหนิว่าจี้หานอีทำหน้าที่ได้ไม่ดีเล่าถึงอย่างไรทั้งหมดก็เป็นเพราะเขาตามใจนางเองตรงกันข้าม เขากลับอยากให้จี้หานอีรู้จักเอาแต่ใจและทำตัวบอบบางบ้าง จะได้ไม่ต้องเหน็ดเหนื่อยเพื่อรักษาชื่อเสียงเพียงเล็กน้อยตลอดเวลา ถึงอย่างไรขอเพียงเขาคอยอยู่เคียงข้างนาง ปกป้องนางจากลมฝนก็พอแล้วจี้หานอีในยามนี้รู้ความมากเกินไปด้วยซ้ำ ทุกเรื่องล้วนไม่อยากให้เกิดข้อผิดพลาด ล้วนอยากทำทุกอย่างให้ทุกคนพึงพอใจ เช่น

  • ลิขิตรักท่านโหวเย็นชา   บทที่ 894

    ทันทีที่ท่านหมอประจำจวนกล่าวจบ ภายในห้องก็พลันเงียบสงัดฝ่ามือของเสิ่นซื่อที่โอบกอดจี้หานอีไว้สั่นไหวเล็กน้อยแทบสังเกตไม่เห็นแม้เขาจะไม่ได้เฝ้ารอเด็กคนนี้ด้วยความร้อนใจอันใด แต่ขณะได้ยินว่าจี้หานอีตั้งครรภ์ลูกของพวกตนทั้งสองคน ในใจก็ยังคงปรากฏความรู้สึกยากอธิบายโดยไม่รู้ตัวเพียงนึกว่าเด็กในท้องคือลูกของเขากับจี้หานอี ความรู้สึกดังกล่าวก็ถาโถมเข้ามาประหนึ่งคลื่นยักษ์ซัดภูผายามนี้เขาถึงเพิ่งเข้าใจว่า ตนเองก็เฝ้ารอการมาถึงของลูกน้อยเช่นกันสีหน้าของเสิ่นซื่อยังคงสงบนิ่ง ขณะขมวดคิ้วถามท่านหมอประจำจวน “มีโอกาสตรวจผิดหรือไม่?”ท่านหมอประจำจวนรีบตอบ “ข้าน้อยไม่มีทางตรวจชีพจรมงคลผิดแน่นอนขอรับ”เสิ่นซื่อสูดลมหายใจลึก ก่อนถามต่อ “แล้วร่างกายของนางเล่า? เมื่อใดถึงจะฟื้น?”ท่านหมอประจำจวนครุ่นคิดเล็กน้อยแล้วตอบว่า “การที่ฮูหยินหมดสติในครั้งนี้ เกิดจากความเหนื่อยล้าสิ้นเปลืองกำลังมากเกินไป ประกอบกับกำลังตั้งครรภ์ ลมปราณและโลหิตจึงไหลลงสู่เบื้องล่าง ส่งผลให้ครรภ์ไม่มั่นคงเล็กน้อย ขอเพียงพักผ่อนให้ดีและกินยาสงบจิตบำรุงครรภ์สักหลายเทียบ ร่างกายก็จะฟื้นตัวขึ้นเองขอรับ”“ส่วนเมื่อใดจะฟื้นนั

  • ลิขิตรักท่านโหวเย็นชา   บทที่ 893

    จี้หานอีมองตามแผ่นหลังของเสิ่นฉางหลิง เมื่อเห็นเขาตกอยู่ในสภาพเช่นนี้ ภายในใจก็รู้สึกขมขื่นยิ่งนางไม่ได้รั้งอยู่ในป่าท้อนานนัก ก่อนค่อย ๆ เดินไปทางโรงครัวความจริงตั้งแต่ตื่นขึ้นมาเช้าวันนี้ จี้หานอีก็รู้สึกวิงเวียนและมึนศีรษะเล็กน้อยเมื่อสองวันก่อนตอนตื่นนอนช่วงเช้า นางก็มีอาการเช่นนี้แล้ว จี้หานอีคิดว่าคงเป็นเพราะช่วงนี้ตนวุ่นวายเกินไปจึงไม่ได้ใส่ใจ เพียงแต่ยามนี้กลับเริ่มรู้สึกคลื่นไส้และใจสั่น แต่นางก็ยังต้องไปตรวจตราโรงครัวด้วยตนเอง งานมงคลครั้งใหญ่เช่นนี้จะปล่อยให้เกิดข้อผิดพลาดไม่ได้วันรุ่งขึ้นซึ่งเป็นวันมงคลสมรสของเสิ่นฉางหลิง ขณะจี้หานอีนั่งรับรองแขกเหรื่ออยู่ในโถงบุปผา แผ่นหลังของนางกลับมีเหงื่อเย็นผุดซึมขึ้นมาชั้นหนึ่ง กระทั่งผู้คนข้างกายสนทนาด้วย นางก็แทบรับมือไม่ไหวคนเหล่านั้นต่างกล่าวว่าจี้หานอีช่างเก่งกาจยิ่ง เพิ่งแต่งเข้ามาเป็นสะใภ้ใหม่แท้ ๆ แต่กลับสามารถจัดงานเลี้ยงใหญ่โตได้หลายต่อหลายครั้งโดยไม่มีข้อผิดพลาด มิน่าเล่าฮูหยินผู้เฒ่าจึงมักชื่นชมอยู่เสมอ นับว่าเป็นคนที่มีความสามารถอย่างแท้จริงใบหน้าของจี้หานอีประดับด้วยรอยยิ้มอันสดใส น้ำเสียงขณะสนทนาก็ยังคงอ่อนโ

  • ลิขิตรักท่านโหวเย็นชา   บทที่ 892

    อีกเพียงไม่กี่วันก็จะถึงวันมงคลสมรสของเสิ่นฉางหลิงแล้วช่วงเช้าของวันนี้ จี้หานอีนั่งตรวจดูเทียบเชิญที่คนเฝ้าประตูนำมาส่งอยู่ภายในห้อง คิดไม่ถึงว่าจะเห็นเทียบเชิญจากจวนสกุลเซี่ยฉบับหนึ่งจี้หานอีประหลาดใจเล็กน้อย จึงหยิบออกมาพิจารณาโดยละเอียด ปรากฏว่าเป็นเทียบเชิญงานมงคลระหว่างเซี่ยอวี้เหิงกับหลี่หมิงโหรว โดยกำหนดวันแต่งไว้หลังพิธีมงคลสมรสของเสิ่นฉางหลิงเพียงหนึ่งวันเท่านั้นจี้หานอีอดนึกถึงหน้าท้องที่นูนออกมาเล็กน้อยของหลี่หมิงโหรวในวันนั้นไม่ได้หรงชุนอดกล่าวไม่ได้ว่า “คนสกุลเซี่ยยังมีหน้าส่งเทียบเชิญเช่นนี้มาอีกหรือเจ้าคะ”จี้หานอีพิจารณาลายมือบนเทียบเชิญ ลายมือนั้นอ่อนช้อยงดงาม ชัดเจนว่าเป็นลายมือสตรี หลี่หมิงโหรวคงตั้งใจส่งมาให้นางดูเป็นแน่สกุลเซี่ยคงไม่โง่เขลาถึงขั้นส่งเทียบเชิญมายั่วยุนางเช่นนี้จี้หานอีรู้สึกขบขัน นางเลิกสนใจเรื่องราวทางฝั่งสกุลเซี่ยนานแล้วนางสั่งให้สาวใช้นำเทียบเชิญไปทิ้ง ก่อนหันไปคลี่ยิ้มให้หรงชุนพลางกล่าว “ไม่ว่าอย่างไร คนทั้งสองก็นับว่าเหมาะสมกันดี เจ้าว่าหรือไม่?”หรงชุนชะงักงันเล็กน้อย ก่อนเข้าใจความหมายในคำพูดของจี้หานอีอย่างรวดเร็ว นับว่าคนทั

  • ลิขิตรักท่านโหวเย็นชา   บทที่ 891

    เดิมทีเสิ่นฉางชินนับว่าไม่ใช่คนเลวร้าย อย่างน้อยเขาก็เที่ยงตรง เพียงแต่มักให้ความสำคัญกับเรื่องในราชสำนักมากเกินไป ไม่เคยใส่ใจเรื่องราวในเรือนหลัง สตรีสำหรับเขาแล้วก็ดูคล้ายไม่มีความสำคัญอันใดวันที่ห้าของปีใหม่ จี้หานอีกลับไปเยี่ยมท่านแม่พร้อมเสิ่นซื่อยามนี้สีหน้าของท่านแม่ดูดีขึ้นมาก หลังเห็นจี้หานอีก็ดีใจยิ่ง นางจับมือบุตรสาวพูดคุยอยู่นานท่านแม่บอกว่าเรือนแห่งนี้ดีอยู่หรอก เพียงแต่อาศัยอยู่ตามลำพังมักรู้สึกเหงา ก่อนหน้านี้จึงกลับไปจวนสกุลกู้เป็นประจำ แต่บัดนี้นางก็ไม่ค่อยได้กลับไปแล้ว เพราะป้าสะใภ้ใหญ่ไม่รู้จักผิดชอบชั่วดีเมื่อจี้หานอีเห็นว่าในที่สุดท่านแม่ก็เข้าใจนางขึ้นมาบ้าง ไม่ได้เขียนจดหมายมาพร่ำบอกว่าอย่างไรก็เป็นคนครอบครัวเดียวกันอีก ในใจจึงรู้สึกปลาบปลื้มยิ่งนักนางกู้กุมมือจี้หานอีแน่น ถอนหายใจพลางกล่าว “บัดนี้แม่เข้าใจแล้ว คนเรามีวาสนาต่างกัน ต่อจากนี้แม่จะใส่ใจเพียงเจ้าเท่านั้น”“ป้าสะใภ้ใหญ่ของเจ้าเอาแต่พูดว่าหว่านอวิ๋นอยู่ที่จวนหรงกั๋วกงสุขสบาย แต่หากนางสุขสบายจริง แล้วคุณชายรองสกุลไป๋เคยไปเยี่ยมนางบ้างหรือไม่?”“แต่นางก็ยังฝืนทำหน้าใหญ่ใจโต สิ่งของที่ซื้อหามา

更多章節

你可能也喜歡

探索並免費閱讀 優質小說
GoodNovel APP 免費暢讀海量優秀小說，下載喜歡的書籍，隨時隨地閱讀。
在 APP 免費閱讀書籍
掃碼在 APP 閱讀
DMCA.com Protection Status