ตอนที่ 2 ข่าวลือจากโรงน้ำชา

บนรถม้ากำลังมุ่งหน้าสู่เมืองหลวง

“ท่านลุง ระยะทางจากหมู่บ้านหลินเจียเข้าเมืองหลวงใช้เวลาอีกนานเท่าใดเจ้าคะ?” หลินเยว่ชิงเอ่ยถามชายชราผู้บังคับรถม้าเทียมโค

“เดินทางมาตั้งแต่รุ่งสาง กว่าจะถึงประตูเมืองหลวงคงเป็นยามอู่ เจ้าเพิ่งเคยเข้าเมืองครั้งแรกหรือแม่นางน้อย ทนเมื่อยล้าอีกสักหน่อยเถิด” ชายชราหันมาตอบพลางสะบัดแส้

“ขอบพระคุณท่านลุงที่ให้ข้าติดรถมาด้วยเจ้าค่ะ” เยว่ชิงค้อมศีรษะ

“เจ้าเข้ามาในเมืองหลวงตัวคนเดียว มีญาติพี่น้องให้พึ่งพิงหรือ?” ชายชราถามด้วยความห่วงใยเมื่อเห็นหญิงสาวเดินทางลำพัง

“ข้ามาตามหาพี่สาวเจ้าค่ะ นางถูกคัดเลือกเข้าวังไปเมื่อครึ่งปีก่อน ทว่าหลังจากนั้นก็ไม่มีข่าวคราวส่งกลับมาอีกเลย ข้าจึงร้อนใจอยากมาสอบถามความคืบหน้าจากกรมวัง”

ครั้นชายชราได้ยินคำว่าวังหลวง ใบหน้าเหี่ยวย่นก็พลันถอดสี “คนในอยากออกคนนอกอยากเข้า วังหลวงไม่ใช่สถานที่ที่ชาวบ้านอย่างพวกเราจะแตะต้องได้ แม่นางน้อย ข้าขอเตือนด้วยความหวังดี เจ้าจงระวังตัวให้มาก อย่าได้ไปถามไถ่ผู้ใดสุ่มสี่สุ่มห้า หากพูดจาผิดหูขุนนางเข้า อาจถูกจับโยนเข้าคุกโดยไม่รู้ตัว”

“ข้าเข้าใจแล้วเจ้าค่ะ ข้าจะระมัดระวังตัว” เยว่ชิงตอบรับ แม้ในใจจะเต็มไปด้วยความกังวล กระนั้นความตั้งใจออกตามหาพี่สาวก็มิได้ลดน้อยลงเลย

ณ โรงน้ำชาอวี้ชุน ย่านชานเมืองหลวง

ในที่สุดรถม้าก็เดินทางมาถึงย่านการค้าชานเมือง เยว่ชิงตัดสินใจหยุดพักที่นี่เพื่อหาเบาะแสเบื้องต้น นางเดินตรงเข้าไปยังโรงน้ำชาขนาดใหญ่ที่คลาคล่ำไปด้วยผู้คน ก่อนแทรกตัวเข้าไปหาชายวัยกลางคนหลังโต๊ะคิดเงิน

“เถ้าแก่ ข้าขอสมัครเป็นเด็กยกน้ำชา ท่านพอจะรับคนเพิ่มหรือไม่เจ้าคะ?” หญิงสาวเอ่ยถาม

ชายวัยกลางคนเงยหน้าขึ้นจากลูกคิด “ข้ามีลูกจ้างพอแล้ว แม่นางไปหาที่อื่นเถิด”

“ข้าขอค่าแรงเพียงครึ่งเดียว ขอแค่ข้าววันละสองมื้อและที่หลับนอนก็พอเจ้าค่ะ ข้าเพิ่งเดินทางมาจากต่างเมืองไม่มีที่ไปจริง ๆ” เยว่ชิงพยายามต่อรอง

เถ้าแก่หรี่ตามองร่างบางตั้งแต่หัวจรดเท้า “เห็นแก่ที่เจ้าดูหน่วยก้านคล่องแคล่ว ข้าจะรับไว้ชั่วคราวก็แล้วกัน เปลี่ยนชุดเสียแล้วรีบนำน้ำชาไปเสิร์ฟโต๊ะมุมสุดตรงนั้น ทหารสองคนนั้นเป็นแขกประจำ อย่าทำให้ขุ่นเคืองใจเด็ดขาด”

“ขอบพระคุณเถ้าแก่เจ้าค่ะ”

ขณะเดียวกันตรงบริเวณโต๊ะมุมสุดของร้าน ทหารสองนายในชุดเครื่องแบบครึ่งท่อนกำลังชนจอกสุรากันอย่างออกรส

ร่างบางของเยว่ชิงยกป้านน้ำชาเดินตรงเข้าไปใกล้ ทว่าเมื่อสังเกตเห็นป้ายไม้ห้อยเอวของทั้งสองสลักอักษรคำว่ากรมพิธีการ หญิงสาวจึงพยายามเดินให้เงียบเชียบที่สุด

“รินสุราเพิ่มสิ!” บุรุษมีรอยแผลเป็นบนใบหน้าตวาดสั่งเมื่อเห็นคนรับใช้เดินเข้ามาใกล้

“เจ้าค่ะ” เยว่ชิงก้มหน้าก้มตา ก่อนรินน้ำเมาลงในจอกอย่างระมัดระวัง จากนั้นจึงทำทีเป็นเช็ดโต๊ะตัวข้างเคียงเพื่อรั้งรอฟังบทสนทนา

“เจ้าได้ยินข่าวลือจากกรมวังหรือไม่?” ทหารใบหน้ามีรอยแผลเป็นเอ่ยถามสหายร่วมโต๊ะ

“เรื่องพิธีล้างอาเพศน่ะหรือ?” บุรุษอีกคนซึ่งมีรูปร่างผอมสูงตอบกลับพลางยกจอกสุราขึ้นจิบ “ปีนี้ฝนแล้งหนัก น้ำในแม่น้ำแห้งขอด เบื้องบนจึงเร่งรัดให้เตรียมการ ข้าเพิ่งเห็นรถม้าส่งสตรีเข้าไปในตำหนักชิงอันอีกแล้ว”

“เบาเสียงลงหน่อยเถิด” บุรุษมีแผลเป็นปราม “หากมีผู้ใดล่วงรู้ว่าพวกเรานำความลับของราชสำนักมาพูดคุย ศีรษะจะหลุดจากบ่าเอาได้”

“ในโรงน้ำชาชานเมืองเช่นนี้ มีแต่ชาวบ้านร้านตลาด ผู้ใดจะมาสนใจเรื่องราวของชนชั้นสูงกัน” ทหารร่างผอมหัวเราะในลำคอ “ข้าสงสารก็แต่นางกำนัลชุดใหม่ที่เพิ่งถูกส่งตัวเข้าไปเมื่อวานนี้”

“เหตุใดจึงต้องสงสาร พวกนางได้ถวายงานในวังถือเป็นวาสนาที่ครอบครัวชาวนาจะได้ลืมตาอ้าปาก”

“วาสนาอันใดกัน” ทหารร่างผอมแค่นเสียง “นั่นมันเป็นเพียงข้ออ้างบังหน้า เจ้าไม่รู้หรือว่าสตรีบางคนถูกคัดแยกออกไปตั้งแต่หน้าประตูวัง พวกนางไม่ได้ไปเป็นนางกำนัล แต่ถูกกักตัวไว้ในเขตฝ่ายใน”

เยว่ชิงชะงัก มือเรียวถือผ้าขี้ริ้วสั่นสะท้าน ‘ถูกคัดแยกตั้งแต่หน้าประตูวัง พี่หญิงเคยกล่าวถึงความผิดปกติของการคัดเลือก หรือว่านางจะพบเจอเรื่องนี้’

“ส่งไปกักตัวทำไม?” ทหารมีแผลเป็นขมวดคิ้ว

“เพื่อเตรียมเป็นหญิงตามตำราอย่างไรเล่า” ทหารร่างผอมกระซิบเสียงแผ่ว “พิธีล้างอาเพศเป็นคติความเชื่อโบราณ ต้องใช้สตรีที่มีคุณสมบัติตรงตามตำราบูชาฆาตเท่านั้น”

“ตำราบูชาฆาต ข้าเคยได้ยินแต่ชื่อ ไม่นึกว่าจะเป็นเรื่องจริง”

“จริงแท้แน่นอน กรมพิธีการร่วมมือกับกรมวัง พลิกแผ่นดินหาสตรีที่มีวันเดือนปีเกิดตรงตามกำหนด พวกนางถูกหลอกล่อด้วยเงินทองและคำหรูหราว่าได้เข้าวัง ทว่าแท้จริงแล้วกลับกลายเป็นส่วนหนึ่งของพิธีลับ”

“คุณสมบัติที่ว่านั้นคือสิ่งใด?”

“ข้าเคยแอบได้ยินใต้เท้าจากกรมพิธีการคุยกัน” ทหารร่างผอมลดเสียงลงอีก “ต้องเป็นสตรีวัยแรกรุ่น ชาติกำเนิดเป็นเพียงชาวนา และต้องเกิดปีระกาเดือนสิบเอ็ดยามจื่อเท่านั้น ถึงจะชำระล้างอาเพศได้หมดจด”

เคร้ง!

จอกชาบนโต๊ะข้างเคียงร่วงหล่นกระแทกพื้นจากการปัดกวาดพลาดพลั้งของเยว่ชิง

“ผู้ใดอยู่ตรงนั้น!” บุรุษมีแผลเป็นตบโต๊ะดังปัง ก่อนรีบผุดลุกขึ้นยืนพลางตวัดสายตาดุดันมองมายังร่างบาง

เยว่ชิงรีบก้าวออกมาทรุดตัวลงคุกเข่า มือเรียวสั่นเทารีบเก็บเศษกระเบื้องบนพื้น “ข้าน้อยสมควรตาย ข้าน้อยซุ่มซ่ามทำจอกชาตกหล่น ใต้เท้าโปรดอภัยด้วยเจ้าค่ะ”

ทหารร่างผอมจ้องมองร่างบางด้วยสายตาจับผิด “เจ้าแอบฟังพวกเราคุยกันรึ?”

“ข้าน้อยเปล่าเจ้าค่ะ” เยว่ชิงเงยหน้าขึ้น นัยน์ตาสั่นระริกด้วยความหวาดกลัวจากการจงใจเสแสร้ง “ข้าน้อยเพียงมารอรับคำสั่งเผื่อใต้เท้าต้องการสุราเพิ่ม เมื่อครู่หน้ามืดกะทันหันจึงทำของตกหล่น ข้าน้อยเป็นเพียงชาวบ้านโง่เขลา แถมยังหูตึงฟังสิ่งใดไม่ค่อยถนัดนักเจ้าค่ะ”

ทหารมีแผลเป็นแค่นเสียง “สตรีบ้านนอกหน้าตาตื่นกลัวเช่นนี้คงไม่ได้ยินสิ่งใดหรอก ปล่อยนางไปเถิด”

“รีบไสหัวไป! อย่ามาเกะกะแถวนี้อีก!” ทหารร่างผอมตวาดไล่

“ขอบพระคุณใต้เท้าเจ้าค่ะ” เยว่ชิงรีบก้มศีรษะ ก่อนลุกขึ้นและถอยร่นกลับเข้าไปในครัว หัวใจของนางเต้นกระหน่ำดั่งกลองรบ

หญิงสาวพิงแผ่นหลังเข้ากับกำแพงครัว ลมหายใจหอบถี่หยาดเหงื่อเย็นเฉียบผุดซึมตามไรผม ถ้อยคำของทหารร่างผอมเมื่อครู่ยังคงตอกย้ำซ้ำไปซ้ำมาในโสตประสาท

“เยว่ชิง เจ้ายืนเหม่ออันใดอยู่ตรงนี้?” อาลี่ หญิงรับใช้ในครัวเอ่ยถามเมื่อเห็นร่างบางยืนนิ่งงัน

“เปล่า ข้าเพียงรู้สึกล้าเล็กน้อย” เยว่ชิงปรับสีหน้าให้เป็นปกติ “อาลี่ ทหารสองคนเมื่อครู่ พวกเขาเป็นคนของกรมพิธีการทั้งหมดเลยหรือ?”

“ใช่แล้ว คนสวมเกราะมีแผลเป็นคือรองแม่ทัพหน่วยลาดตระเวน ส่วนคนผอมสูงคือผู้คุมคลังเอกสารของกรมพิธีการ เจ้าอย่าได้ไปยุ่งเกี่ยวเชียว พวกขุนนางหรือทหารมักจะชอบใช้อำนาจรังแกชาวบ้าน หากเลี่ยงได้จงเลี่ยงเสีย”

“ขอบใจที่เตือน ข้าจะระวังตัว” เยว่ชิงตอบรับ ขณะในใจเริ่มวางแผนการบางอย่าง

ณ โถงหลักโรงน้ำชา ยามซวี

เยว่ชิงอาศัยจังหวะแขกเริ่มบางตา แอบย่องกลับมาหลบหลังฉากกั้นใกล้โต๊ะตัวเดิม ซึ่งทหารสองนายยังคงดื่มกินกันอย่างต่อเนื่องจนใบหน้าแดงก่ำ สติสัมปชัญญะเริ่มเลือนลาง

“แล้ว... อึก... สตรีที่ถูกส่งไปเป็นหญิงตามตำรา จะมีจุดจบเช่นไร?” บุรุษมีแผลเป็นเอ่ยถามด้วยเสียงอ้อแอ้

“จะเหลือสิ่งใดเล่า” ทหารร่างผอมหัวเราะเสียงเยียบเย็น “เมื่อส่งตัวเข้าพิธีลับ ก็ไม่มีผู้ใดเคยเห็นพวกนางกลับออกมาอีกเลย ทะเบียนฝ่ายในจะระบุเพียงว่าล้มป่วยเสียชีวิตหรือส่งตัวกลับบ้านเรือน เพื่อหลอกลวงครอบครัวชาวบ้าน”

“หากครอบครัวพวกนางเรียกร้องเล่า?”

“ใครจะกล้าเรียกร้องกับราชสำนักกัน” ทหารร่างผอมโบกมือ “เงินยี่สิบตำลึงที่จ่ายไปก็คือค่าปิดปากชั้นดีนั่นแหละ”

เยว่ชิงกลั้นหายใจ มือเรียวจิกเข้ากระโปรงจนแน่นเพื่อสะกดกลั้นอารมณ์โกรธแค้น

“แล้วสตรีที่รับมาจากหมู่บ้านรอบนอกเมื่อครึ่งปีก่อนเล่า? จัดการเรียบร้อยแล้วหรือยัง” บุรุษมีแผลเป็นซักถามต่อ

ทหารร่างผอมรินสุราจอกสุดท้ายลงคอ ก่อนแสยะยิ้ม “เจ้าหมายถึงชุดของเดือนหกหรือ?”

“ใช่ สตรีที่มาจากหมู่บ้านหลินเจียอย่างไรเล่า ข้าจำได้ว่านางมีลักษณะตรงตามตำราบูชาฆาตทุกประการ”

ร่างบางหลังฉากกั้นตัวชาวาบราวกับถูกสาดด้วยน้ำแข็ง ดวงตาหลับลงภาวนาต่อสวรรค์อย่าให้สิ่งเลวร้ายเกิดขึ้นกับพี่สาวนางเลย

ทหารร่างผอมวางจอกสุราลงบนโต๊ะ นัยน์ตาขุ่นมัวทอดมองออกไปนอกหน้าต่าง มือหยาบกร้านลูบปลายคางตนเองเบา ๆ ก่อนจะเอ่ยประโยคที่ทำให้ลมหายใจของเยว่ชิงแทบหยุดนิ่ง

“อ้อ... หญิงจากหมู่บ้านหลินคนนั้นยังไม่ตาย”