ตอนที่ 3 ตำราบูชาฆาต

“เถ้าแก่ ข้าได้ยินว่าวันนี้มีคำสั่งซื้ออาหารและชาสร่างเมาไปส่งที่หอจดหมายเหตุของกรมพิธีการ ข้าขอรับหน้าที่นี้เองได้หรือไม่เจ้าคะ?”

เยว่ชิงเอ่ยถามขึ้นทันทีที่เห็นเถ้าแก่โรงน้ำชาจัดเตรียมปิ่นโตไม้ไผ่สี่ชั้นเสร็จเรียบร้อย

“เจ้าแน่ใจหรือเยว่ชิง?” เถ้าแก่ขมวดคิ้ว “เมื่อวานเจ้าเพิ่งทำจอกชาแตกต่อหน้าทหารพวกนั้น ข้าเกรงว่าหากคนเหล่านั้นจำหน้าเจ้าได้ จะเกิดเรื่องวุ่นวายเอา”

“ข้าน้อยเปลี่ยนเสื้อผ้าและทำผมทรงใหม่แล้วเจ้าค่ะ อีกอย่าง เมื่อคืนใต้เท้าทั้งสองเมามายจนแทบไม่มีสติ คงจำใบหน้าข้าน้อยไม่ได้หรอกเจ้าค่ะ ข้าน้อยอยากได้เงินค่าจ้างเพิ่ม เถ้าแก่โปรดเมตตาด้วยเถิด” ร่างบางประสานมือโค้งคำนับ

ชายวัยกลางคนถอนหายใจยาว “เอาเถิด ๆ เห็นแก่ที่เจ้าขยันขันแข็ง ป้ายไม้นี้คือป้ายผ่านทางชั่วคราวสำหรับส่งเสบียง นำไปแสดงต่อทหารยามหน้าประตูหอจดหมายเหตุ ส่งเสร็จแล้วจงรีบกลับมา อย่าได้เดินเพ่นพ่านเด็ดขาด”

“ขอบพระคุณเถ้าแก่เจ้าค่ะ” หญิงสาวรับป้ายไม้และหิ้วปิ่นโตเดินออกจากโรงน้ำชาทันที

หอจดหมายเหตุของกรมพิธีการตั้งอยู่บริเวณเขตขุนนางชั้นนอก ห่างจากประตูวังหลวงเพียงไม่กี่ลี้ ใช้เวลาเดินเท้าเพียงหนึ่งก้านธูปก็มาถึงหน้าอาคารไม้ห้าชั้นอันโอ่อ่า

“หยุดอยู่ตรงนั้น! เขตหอจดหมายเหตุราชสำนัก ห้ามผู้ใดเข้าออกตามอำเภอใจ” ทหารยามร่างกำยำหน้าประตูตวาดเสียงกร้าว พร้อมยกหอกขึ้นขวางทาง

“ใต้เท้าโปรดระงับโทสะ ข้าน้อยเป็นเด็กรับใช้จากโรงน้ำชาอวี้ชุน นำอาหารและชาสร่างเมามาส่งให้ใต้เท้าจางผู้คุมคลังเอกสารเจ้าค่ะ” เยว่ชิงยื่นป้ายไม้ผ่านทางให้ตรวจสอบ พร้อมเอ่ยอ้างชื่อทหารร่างผอมที่จำได้จากเมื่อคืน

ทหารยามรับป้ายไม้ไปพลิกดู ก่อนแค่นเสียง “ใต้เท้าจางเมามายไม่ได้สติอยู่ด้านในตั้งแต่เมื่อคืน เข้าไปส่งในโถงพักผ่อนชั้นล่าง วางของเสร็จแล้วจงรีบไสหัวออกไป”

“เจ้าค่ะ”

เมื่อก้าวพ้นประตูไม้บานใหญ่ เยว่ชิงพบว่าภายในหอจดหมายเหตุค่อนข้างเงียบเหงา มีเพียงเสมียนฝึกหัดสองสามคนนั่งคัดลอกตำราอยู่ในมุมห้อง ร่างบางจึงเดินตรงไปยังโถงพักผ่อนตามคำบอกเล่า และพบทหารร่างผอมนอนฟุบหลับอยู่บนโต๊ะไม้ สภาพเสื้อผ้าหลุดลุ่ยกลิ่นสุราคละคลุ้ง

“พี่ชาย ใต้เท้าจางสั่งให้ข้าน้อยนำชาสร่างเมามาส่งเจ้าค่ะ” เยว่ชิงหันไปส่งเสียงเรียกเสมียนหนุ่มที่เดินผ่านมาพอดี

เสมียนหนุ่มส่ายหน้าอย่างเอือมระอา “วางไว้ตรงนั้นแหละ ปล่อยให้นอนไปเถิด วันนี้ไม่มีขุนนางผู้ใหญ่เข้ามาตรวจงานเสียด้วย”

“พี่ชายเจ้าคะ ใต้เท้าจางยังกำชับข้าน้อยอีกเรื่องหนึ่งเจ้าค่ะ” เยว่ชิงตีหน้าซื่อ “ใต้เท้าสั่งว่าหากนำอาหารมาส่งแล้ว ให้ข้าน้อยขึ้นไปทำความสะอาดปัดกวาดชั้นเก็บตำราพิธีกรรมโบราณ เพื่อแลกกับเศษเงินเล็กน้อย ไม่ทราบว่าชั้นตำรานั้นอยู่ทางทิศใดหรือเจ้าคะ?”

เสมียนหนุ่มมองร่างบางตั้งแต่หัวจรดเท้า “ใต้เท้าจางใช้งานสตรีสุ่มสี่สุ่มห้าอีกแล้วหรือนี่ ช่างเถอะ ชั้นเก็บตำราเก่าอยู่ชั้นสามห้องริมสุดทางเดินฝั่งขวา แต่จำไว้ว่าปัดกวาดแค่ภายนอกตู้ ห้ามแตะต้องหรือเปิดอ่านม้วนกระดาษเด็ดขาด หากของสำคัญเสียหาย สิบหัวของเจ้าก็ชดใช้ไม่พอ”

“ข้าน้อยจดจำใส่ใจแล้วเจ้าค่ะ ขอบพระคุณพี่ชายที่ชี้แนะ”

ร่างบางค้อมศีรษะ ก่อนรีบหมุนตัวเดินขึ้นบันไดไม้แคบ ๆ อย่างเงียบเชียบ หัวใจดวงน้อยเต้นระรัวเมื่อรู้ว่าตนเองกำลังก้าวล่วงเข้าสู่เขตหวงห้าม

เมื่อถึงชั้นสาม เยว่ชิงไม่รีรอเดินตรงไปยังห้องริมสุดฝั่งขวาทันที จากนั้นแง้มบานประตูไม้แกะสลักเปิดออกช้า ๆ ซึ่งภายในห้องเต็มไปด้วยตู้ไม้ขนาดใหญ่เรียงราย พร้อมกลิ่นกระดาษเก่าและฝุ่นละอองลอยคลุ้งในอากาศ

หญิงสาวรีบหันหลังปิดประตูลงกลอนจากด้านในทันที แล้วเริ่มกวาดสายตาอ่านป้ายไม้ที่ติดอยู่หน้าตู้แต่ละใบอย่างรวดเร็ว

“พิธีบวงสรวงสวรรค์ พิธีมงคลสมรส พิธีฉลองชัยชนะ” เยว่ชิงพึมพำขณะไล่สายตาไปตามชั้นไม้ “ไม่ใช่ตู้พวกนี้ ต้องเป็นพิธีเกี่ยวกับการล้างอาเพศ”

หญิงสาวเดินลึกเข้าไปด้านในสุดของห้อง จนกระทั่งพบตู้ไม้สีดำสนิทถูกปิดล็อกด้วยกุญแจทองเหลือง ป้ายหน้าตู้สลักอักษรคำว่าพิธีการต้องห้าม

“ต้องเป็นตู้นี้แน่”

เยว่ชิงล้วงหยิบปิ่นปักผมเหล็กที่ซ่อนไว้ออกมา จากนั้นใช้มือเรียวสอดปลายปิ่นเข้าไปในรูกุญแจ ขยับหมุนซ้ายขวาอย่างใจเย็น

กริ๊ก!

เสียงแม่กุญแจทองเหลืองปลดล็อกออก

เยว่ชิงไม่รอช้าดึงบานประตูตู้ไม้ให้เปิดกว้าง ซึ่งภายในเต็มไปด้วยม้วนตำราสีหม่นและหนังสือปกหนังเก่าคร่ำคร่า

มือเรียวหยิบตำราเล่มบนสุดขึ้นมาเปิดดู  “ตำราบูชาฆาต” หญิงสาวอ่านชื่อคัมภีร์บนหน้าแรกด้วยน้ำเสียงสั่นพร่า นิ้วเรียวพลิกหน้ากระดาษอย่างรวดเร็ว สายตากวาดอ่านเนื้อหาสำคัญ

“อาเพศแห่งแผ่นดิน เกิดจากวิญญาณแค้นสะสมในแม่น้ำลี้คง การชำระล้างมิอาจใช้เพียงเครื่องหอมและสัตว์โลหิต ต้องใช้มนุษย์ผู้มีชะตาบริสุทธิ์เพื่อรองรับความอัปมงคล” เยว่ชิงอ่านข้อความเสียงแผ่วเบา เหงื่อเย็นเยียบผุดซึมตามแผ่นหลัง

“คุณสมบัติแห่งสตรีผู้เป็นเครื่องบูชายัน ต้องเป็นสตรีวัยแรกรุ่น ชาติกำเนิดไร้ซึ่งยศถาบรรดาศักดิ์ และต้องถือเวลาตกฟากปีระกาเดือนสิบเอ็ดยามจื่อ...”

เสียงของหญิงสาวขาดหายไปในลำคอ ข้อความในตำรายืนยันทุกสิ่งที่ทหารร่างผอมพูดเมื่อคืน พี่สาวของนางไม่ได้เข้าวังไปเป็นนางกำนัล แต่ถูกส่งตัวไปเป็นเครื่องสังเวยในพิธีงมงายของราชสำนัก

“สตรีที่ถูกคัดเลือก จะถูกจองจำในตำหนักปิดตายเพื่อชำระล้างร่างกายด้วยน้ำหอมเก้าชนิดเป็นเวลาเจ็ดเดือน จากนั้นจึงนำตัวเข้าสู่ลานพิธีเบื้องหลังกำแพงวัง” เยว่ชิงกัดริมฝีปากแน่นจนห้อเลือด “เจ็ดเดือนเหรอ แต่พี่หญิงเข้าวังไปได้หกเดือนเศษแล้ว แสดงว่าเวลาของนางใกล้จะหมดลงเต็มที”

ร่างบางรีบวางตำราเล่มนั้นลงแล้วค้นหาเอกสารอื่น ๆ ในตู้ไม้สีดำต่อไป หากราชสำนักใช้สตรีเพื่อทำพิธี ย่อมต้องมีบันทึกบัญชีรายชื่อหรือหลักฐานการรับตัวอยู่แน่

ลึกเข้าไปด้านหลังกองตำรา มือเรียวสัมผัสโดนกล่องไม้ใบเล็กขนาดเท่าฝ่ามือก่อนดึงมันออกมาเปิดดู ภายในมีสมุดข่อยปกสีแดงสดเล่มหนึ่งซ่อนอยู่ ซึ่งหน้าปกไร้ซึ่งอักษรระบุชื่อ ทว่าเมื่อเปิดกางออกดู เนื้อหาด้านในกลับเป็นตารางรายชื่อสตรีจำนวนมาก

“บัญชีรายชื่อสตรีผู้ชำระล้างอาเพศ” เยว่ชิงกวาดสายตาอ่านบรรทัดแรก

“รัชศกเซิ่งอู่ปีที่สี่ หวังซิ่วอิงหมู่บ้านหลงถาน สถานะชำระล้างเสร็จสิ้นสมบูรณ์”

“รัชศกเซิ่งอู่ปีที่เจ็ด หลี่จิงเมืองเฉวียนโจว สถานะชำระล้างเสร็จสิ้นสมบูรณ์”

รายชื่อหลายสิบคนถูกขีดฆ่าด้วยหมึกสีแดง พร้อมระบุสถานะว่าสมบูรณ์ซึ่งหมายถึงความตายอย่างไม่ต้องสงสัย เยว่ชิงมือสั่นเทาขณะพลิกกระดาษไปยังหน้าสุดท้าย ซึ่งเป็นรายชื่อของสตรีชุดปัจจุบัน

“รัชศกเซิ่งอู่ปีที่สิบ ซุนเยวี่ยหมู่บ้านซานเหอ สถานะรอประกอบพิธี”

มือเรียวพยายามไล่ปลายนิ้วลงตามบรรทัดอย่างร้อนรน หัวใจเต้นกระหน่ำจนแทบหลุดออกมานอกอก ลมหายใจสะดุดกึกเมื่อสายตาปะทะเข้ากับตัวอักษรสามตัวคุ้นเคย

“หลินเยว่หลันหมู่บ้านหลินเจีย สถานะรอประกอบพิธี”