บทที่ 11

“ใกล้เกินไปแล้ว ปล่อย…” ปีรดาแกะมือเขาออกจากเอว ราเชนจึงแกล้งยกเธอขึ้นแล้วหมุนตัวเป็นวงกลม หญิงสาวกลัวตกจึงรีบเปลี่ยนจากแกะมากอดคอเขาแน่นแทน “นี่นาย เดี๋ยวใครมาเห็นนะ ปล่อย เล่นบ้าอะไรเนี่ย”

“ช่างคนอื่นสิ ไม่เห็นต้องสนใจเลย” เขาพูดเอาแต่ได้ ปีรดาจับหูทั้งสองข้างเขาแล้วบิดไปมา ราเชนถึงกับขนลุกซู่เพราะนั่นก็เป็นหนึ่งในจุดอ่อนเขาเช่นกัน

“ช่างไม่ได้ ปล่อย ถ้าไม่ปล่อย ฉันจะบิดให้หูขาดเลย ลองดูก็ได้นะ” แล้วปีรดาก็ออกแรงบิดหูเขาเบาๆ ราเชนปล่อยเธอยืนกับพื้นแล้วหอมแก้มนุ่มทั้งสองข้าง “อร๊าย…ตาบ้า แก้มฉันไม่ใช่แก้มสาธารณะนะจะได้หอมเอาหอมเอา”

“อยากหอม และผมก็หอมได้คนเดียวด้วย...” เขาบอกเสียงพร่า หญิงสาวหน้าบึ้งตึงอย่างไม่พอใจ

“นายมีสิทธิ์อะไร และจำเอาไว้ว่านายไม่ควรทำแบบนี้กับฉันอีก” เสียงหวานกระด้างขึ้นพร้อมกับวงแขนแกร่งกอดรัดแน่นกว่าเดิม

“ขู่ขนาดนี้ไม่กลัวกันเลยเหรอหืม...” เขาก้มมองเธอ

“ทำไมฉันต้องกลัว นายต่างหากที่ต้องกลัวฉัน ถ้าฉันเอาเรื่องนี้ไปบอกฝ่ายบุคคลว่าถูกนายลวนลาม เขาไล่นายออกแน่ เพราะฉะนั้นปล่อยฉันเดี๋ยวนี้” หญิงสาวขู่กลับ ตากลมโตสบกับตาเขานิ่ง ถ้าจะให้เธอเป็นเหมือนนางเอกนิยายหลังข่