บทที่ 10

คฤหาสน์หลังใหญ่ของตระกูลดังอย่างธนเกียรติ์โภคิน ตั้งอยู่บนเนื้อที่หลายร้อยไร่ ภายนอกตกแต่งด้วยต้นไม้หลากหลายสายพันธุ์ ทั้งไม้ดอกไม้ประดับผสมผสานกันอย่างลงตัว ภายในก็ตกแต่งหรูหราสมฐานะ โดยเฉพาะห้องโถงกว้างซึ่งเป็นที่รวมสมาชิกในบ้านถูกออกแบบสวยงามตระการตา

นายหญิงของบ้านอย่างคุณยุพินนั่งคุยอยู่กับไพลิณีย์ ซึ่งเป็นบุตรสาวถึงเรื่องทั่วๆ ไป สุดท้ายก็วนกลับมาคุยเรื่องลูกชายหัวแก้วหัวแหวนอย่างราเชน

“พี่ชายเราเที่ยวนี้อยู่ภูเก็ตนานเป็นพิเศษเลยนะ” คุณยุพินชวนบุตรสาวคุยด้วยเสียงอ่อนโยน ไพลิณีย์ละสายตาจากนิตยสารในมือแล้ววางลงข้างตัว

“เห็นยุ่งๆ เรื่องโครงการใหม่ที่จะเปิดเร็วๆ นี้ค่ะคุณแม่ ก็เลยอยู่นานหน่อยเพราะไม่อยากให้เสียชื่อ”

“ไม่ใช่เพราะพี่ชายเราติดผู้หญิงเหรอยัยลิน” ธีรวัฒน์ซึ่งเป็นประมุขใหญ่ของบ้านเดินเข้าไปนั่งข้างภรรยา ไพลิณีย์มองบิดาตาโต

“ติดสาวเหรอคะคุณพ่อ”

“เป็นอย่างนั้นก็ดีสิคะ ฉันอยากอุ้มหลานจะแย่อยู่แล้ว ยัยลินก็ไม่มีวี่แววสักที ก็เลยต้องลุ้นที่เจ้าลูกชายตัวดีของเรานี่แหละ” คุณยุพินมองบุตรสาวที่นั่งแก้มแดงระเรื่อด้วยประกายตาอ่อนโยน

“คุณพ่อรู้อะไรเด็ดๆ มาเหรอคะ”

“พ่อว่าจะให้ลินบินไปภูเก็ตสืบเรื่องพี่ชายเราหน่อย ถ้าพี่เราไปคว้าผู้หญิงไม่ดีหรือไม่มีหัวนอนปลายเท้ามาเป็นแฟนก็รีบตัดไฟตั้งแต่ต้นลมซะ จะได้ไม่ยุ่งยากภายหลัง”

คำพูดดังกล่าวทำเอาคุณยุพินถึงกับถอนหายใจเบาๆ กับความเจ้ายศเจ้าอย่างของสามี แต่เธอก็ไม่ได้ห้ามปรามเพราะรู้ว่าสามีรักลูกมากแค่ไหน ใครที่จะมาเป็นสะใภ้ของธนเกียรติ์โภคิน ต้องมีฐานะและชาติตระกูลทัดเทียมกับราเชนเท่านั้น แต่สำหรับเธอขอให้เป็นคนที่ลูกอยู่ด้วยแล้วมีความสุขแค่นั้นเธอก็พอใจแล้ว

“คุณพี่ก็นะ เลือกมากเดี๋ยวลูกชายเราก็ขึ้นคานกันพอดี”

“ขึ้นคานอะไรกันคุณ ทุกวันนี้ผู้หญิงเดินเข้ามาให้เจ้าราเชนเลือกไม่หวาดไม่ไหวแล้ว มีแต่ลูกชายเรานั่นแหละไม่ยอมลงเอยกับใครสักที ยังไงลินบินไปดูหน่อยนะลูก”

“ทำไมพวกเราไม่ไปด้วยกันเลยล่ะคะ คุณพ่อกับคุณแม่จะได้พักผ่อนด้วยไง”

“พ่อต้องไปยุโรปกับท่านรัฐมนตรีกระทรวงการท่องเที่ยวและกีฬาน่ะสิ” คุณธีรวัฒน์บอกภาระที่ต้องทำในฐานะที่ปรึกษาการท่องเที่ยวของกระทรวง

“ว้า...เสียดายจังเลย คุณแม่ล่ะคะไปกับลินหรือเปล่า” ไพลิณีย์รอคำตอบจากมารดาด้วยความตื่นเต้น ส่วนคุณยุพินมองผู้เป็นสามีแวบหนึ่ง แล้วจึงหันกลับมายิ้มให้บุตรสาว

“ดีเหมือนกัน แม่ก็อยากเห็นหน้าตาของผู้หญิงที่ทำให้พี่ชายเราไม่ยอมกลับบ้านกลับช่องแบบนี้”

“ว้าว สุดยอดเลยค่ะคุณแม่ เดี๋ยวเรามาวางแผนกันดีกว่านะคะว่าจะไปยังไงไม่ให้พี่ราเชนรู้ตัว” ไพลิณีย์เริ่มคิดแผนการที่จะไปสืบเรื่องพี่ชาย ทำเอาคนร่วมขบวนการอย่างมารดารู้สึกตื่นเต้นไปด้วย

ณ โรงแรมเพิร์ลพาเลซสาขาจังหวัดภูเก็ต

ราเชนกลับมาจากประชุมนักธุรกิจการท่องเที่ยวของเกาะภูเก็ตก็รีบไปเปลี่ยนเสื้อผ้า แล้วเดินตามหาปีรดาเพราะตั้งแต่เช้ายังไม่เจอหน้าเลย การไม่ได้พบเธอทำให้ชายหนุ่มรู้สึกชีวิตขาดอะไรไปสักอย่าง

ทางด้านปีรดาหลังจากเดินตรวจงานเสร็จก็ออกมายืนรับลมที่ลานโล่ง สีหน้าบ่งบอกถึงความกังวลชัดเจน ในหัวเวลานี้คิดหนัก คิดถึงคำพูดของตรีนุชจนไม่มีสมาธิทำงาน

“เฮ้อ...กลับบ้านไปหาคุณป๋ากับคุณนายศรีดีไหมเนี่ยยัยปีเอ๋ย” เมื่อขบคิดหาทางออกไม่ได้ ปีรดาก็คิดถึงผู้ให้กำเนิด ทุกครั้งที่เธอคิดอะไรไม่ออก ผู้ให้กำเนิดทั้งสองจะคอยแนะนำหรือชี้ทางให้เสมอ ครั้งนี้เธออยู่เพียงลำพังแถมขัดใจท่านไม่ยอมไปเรียนต่ออีก “คุณป๋ากับคุณนายศรีขา ปีคิดถึงที่สุดเลย ปีขอขัดใจสักครั้งนะคะ ครบตามกำหนดเมื่อไหร่จะรีบหอบศีรษะอันมีแต่ขี้เลื่อยไปเรียนต่อให้ทันทีเจ้าคร่า” ปีรดาพูดอยู่เพียงลำพัง หัวใจรู้สึกเหงาหงอยอย่างประหลาดราวกับวันนี้ชีวิตเธอขาดอะไรบางอย่างไป โดยที่เบื้องหน้านั้นมีแสงพระอาทิตย์ซึ่งกำลังจะอัสดง แต่แล้วอึดใจต่อมา จู่ๆ ก็มีเสียงของใครบางคนโพล่งขึ้นจากด้านหลัง

“ไม่ได้! ผมไม่ยอมให้คุณไปไหนทั้งนั้น!”

ปีรดาสะดุ้งเฮือก แล้วหันไปมองต้นเสียง ซึ่งเป็นจังหวะเดียวกับที่ร่างสูงสง่าสวมเสื้อเชิ้ตลายสีสันแสบตามายืนใกล้ๆ จนเธอต้องถอยห่างอย่างรวดเร็ว

“นาย ไปไหนมาทั้งวัน ฉัน…” ปีรดาเห็นใบหน้าหล่อเหลาก็เตรียมจะต่อว่า แต่ก็หยุดพูดเพียงเท่านั้น เพราะไม่รู้จะหาคำพูดใดๆ มาต่อว่าเพื่อไม่ให้อีกฝ่ายรู้ว่าเธอคิดหรือรู้สึกยังไง

“ทำไม...คุณคิดถึงผมเหรอ” ราเชนยื่นหน้าเข้าไปหาพร้อมกับยิ้มทะเล้น ปีรดาตกใจจึงรีบเอนตัวไปด้านหลังแล้วกางนิ้วดันหน้าผากเขาเป็นพัลวัน

“ไม่ต้องตีรวนเข้าข้างตัวเองเลย เมื่อเช้าฉันรอเอกสารจากนาย ขาของฉันนี่แทบจะเป็นตะคริวอยู่แล้ว จนต้องเดินไปเอาที่ฝ่ายประชาสัมพันธ์ และก็เห็นนายเดินลอยหน้าลอยตาไปกับผู้หญิงคนหนึ่ง” เธอบอกพลางจ้องเขาตาเป๋ง ส่วนคนที่มีชนักติดหลังก็นิ่งไปเป็นครู่ ก่อนจะปรับสีหน้าพร้อมทั้งกระตุกยิ้มอย่างเจ้าเล่ห์

“คุณตาฝาดหรือเปล่า ผมทำงานที่ด้านโน้นทั้งวัน นี่ก็เพิ่งได้พักก็เลยรีบดิ่งมาหา เพราะคิดถึงคุณ” เขาพูดแบบไม่กั๊ก ประโยคท้ายทำเอาตากลมโตขยายขึ้น เพราะความหมายนั้นฟังดูแปลกๆ ชอบกล

“จริงเหรอ…” ปีรดาหรี่ตามอง ราเชนอมยิ้มเพราะเธอทำเหมือนภรรยาคอยจับผิดสามี “ไม่ต้องสำคัญตัวเองผิดเลย ที่ฉันถามก็แค่สงสัยเท่านั้น”

“สงสัยว่าผมทำไมคิดถึงคุณนะเหรอ คิดถึงก็คือคิดถึงแหละคุณ ไม่มีความหมายอื่นหรอก” เขาขยับไปใกล้กว่าเดิม จนเธอตกใจรีบถอยไปด้านหลัง แต่วงแขนแข็งแรงก็คว้าเอวบางเอาไว้เสียก่อน

“นาย มากอดทำไมเนี่ย”

“ก็บอกแล้วไงว่าคิดถึง อยากอยู่ใกล้ๆ แบบนี้” เขากระชับวงแขนแน่นกว่าเดิม จนร่างงามแนบชิดกับร่างกำยำ

ปีรดาเม้มปากแน่น รู้สึกร้อนๆ หนาวๆ ถ้าเป็นสมัยเรียนมีหนุ่มมาพูดเลี่ยนๆ แบบนี้เธอคงด่าหรือเดินหนีจนไม่มีใครกล้ามาจีบ ก่อนจบการศึกษาเธอก็ได้ฉายาสาวคานทองพ่วงท้ายมาด้วยอีกต่างหาก แต่กับผู้ชายคนนี้ทำไมถึงวูบวาบทุกครั้งที่เขาแตะเนื้อต้องตัว แถมไม่รู้สึกรังเกียจด้วยซ้ำ หากคำสอนของมารดาให้รักนวลสงวนตัวยังคงก้องอยู่ในหัว