บทที่ 2

ปีรดาเดินสำรวจตามห้องต่างๆ เพื่อเช็กความเรียบร้อยอีกครั้ง จนกระทั่งมาถึงโซนที่เรียกว่าวิลล่า ซึ่งมีสระว่ายน้ำส่วนตัวที่ยื่นออกไปหาทะเลและเครื่องอำนวยความสะดวกอื่นๆ ครบครัน ราคาห้องจะอยู่ที่หกหลักต้นๆ

“เฮ้ย…หาเงินทั้งชาติก็ไม่มีโอกาสได้พักห้องแบบนี้หรอกยัยปีเอ๋ย…” หญิงสาวพึมพำ ขณะใช้ปากกาจดรายละเอียดต่างๆ ลงในสมุดโน้ต และในระหว่างที่เธอเดินตรวจตราอยู่นั้น ก็สังเกตเห็นเงาของใครคนหนึ่งยืนอ่านเอกสารอยู่ในห้อง และทำท่าว่าจะนั่งลงบนเตียงที่ถูกตระเตรียมไว้ให้แขก จนปีรดาถึงกับห่อปากทำตาโต ก่อนจะรีบวิ่งแจ้นเข้าไปห้ามอย่างรวดเร็ว

“หยุดเดี๋ยวนี้นะ…”

ประโยคนั้นดังมาก่อนตัว ทำเอาราเชนที่กำลังจะย่อกายลงนั่งต้องค้างอยู่อย่างนั้นเอาไว้ แล้วหันขวับไปมองเจ้าของเสียงทันที เมื่อเห็นร่างบอบบางเครื่องหน้าสวยหวาน ชายหนุ่มก็ค่อยๆ ยืดตัวขึ้น คิ้วหนาเหนือดวงตาคมกริบสีน้ำตาลอ่อนได้แต่ขมวดมุ่นเป็นปม เพราะผู้หญิงคนนี้อยู่ในชุดฟอร์มของโรงแรมเสียด้วย

“คุณห้ามผมเหรอ” ชายหนุ่มหรี่ตาลงแคบๆ

“ก็ใช่น่ะสิ นี่เป็นห้องที่ดีที่สุดของโรงแรม นายไม่มีสิทธิ์นั่งไปทั่วแบบนี้ ถึงนายจะเป็นพนักงานก็เถอะ ยังไงก็ไม่สมควรอยู่ดี เข้าใจเอาไว้เสียด้วย ถอยออกไปเลย” ปีรดายกมือดันร่างกำยำที่มีความสูงถึง 184 เซนติเมตรให้ออกห่างจากเตียงนอน

“แล้วนี่คุณเป็นใคร?” ราเชนเอ่ยถาม ขณะมองหญิงสาวตั้งแต่หัวจรดเท้าราวกับประเมินบางอย่าง ยัยหน้าหวานคนนี้เป็นใครกัน ไม่เคยเห็นมาก่อน หรือนี่เป็นวิธีการอ่อยเพื่อเรียกร้องความสนใจ

“ฉันเป็นผู้ช่วยพี่อนงค์ และยังเป็นหัวหน้าแผนกห้องพักในโซนนี้ด้วย สามารถสั่งให้ รปภ. จับนายโยนออกไปได้ทันที” เธอยืดอกอย่างภูมิใจ ก่อนจะมองหาป้ายชื่อเขาแต่ก็ไม่เห็น ราเชนมองป้ายชื่อและตำแหน่งของคนตรงหน้าด้วยสายตาหมิ่นๆ

“ปีรดา ภูสิทธิ์อุดม ผู้ช่วยผู้จัดการและหัวหน้าทีมแผนกห้องพัก” ชายหนุ่มอ่านทุกตัวอักษรแล้วมองดวงหน้าจิ้มลิ้ม “ทำงานที่นี่นานหรือยัง” เขาถามพลางยกมือไขว้หลัง ปีรดารู้สึกเหมือนตัวเองกำลังถูกสอบประวัติก็หน้าตึงเปรี๊ยะ

“ไม่ต้องมาเฉไฉ นายห้ามทำผิดกฎ ห้ามแอบใช้ของแขก ห้ามเข้าออกห้องพักโซนนี้โดยไม่ได้รับอนุญาตจากฉันเข้าใจมั้ย เป็นพนักงานรับจองห้องพักใช่ไหม เอารายชื่อของแขกมาดูหน่อยซิ” เธอถือโอกาสกำชับแล้วแบมือขอเอกสาร

“คุณสั่งฉันงั้นเหรอ” เขาถามสั้นๆ แต่ยังไม่ส่งเอกสารให้ เพราะแขกที่กำลังจะเข้ามาพักนั้นเป็นแขกคนสำคัญระดับประเทศ ราเชนไม่อยากพลาดจนถูกตำหนิ จึงหาเวลามาตรวจความเรียบร้อยด้วยตัวเอง ไม่คิดว่าจะมาเจอพนักงานที่เซ่อซ่าไม่รู้จักเขาแบบนี้

“ก็ใช่นะสิ ส่งเอกสารมาเลย”

“ไม่ได้ แขกกลุ่มนี้สำคัญกับโรงแรมมาก ผมจะเป็นคนดูแลเอง” เขาทำตาขึงใส่ ปีรดาไม่พอใจขึ้นมาทันทีเพราะนั่นเป็นงานที่ตัวเองรับผิดชอบอยู่ในตอนนี้

“จะบ้าเหรอ นายอยู่แผนกอื่นไม่มีทางทำได้ดีกว่าฉันหรอก ถ้านายทำงานได้ทุกอย่าง เจ้าของโรงแรมก็คงไม่ต้องจ้างฉันมาทำแล้ว ปัดโถ่...” เธอเถียงต่อเถียงข้างๆ คูๆ ราเชนจึงถอนหายใจออกมาแรงๆ แต่นั่นไม่ได้รำคาญ หากที่เขาทำเพื่อกลบเกลื่อนความตาถั่วของเธอต่างหาก ก็สมควรให้น่าโมโหไหม มาทำงานแต่ไม่รู้จักเจ้าของโรงแรม เฮ้อ…จะบ้าตาย

“กว่าที่ผมจะมาถึงจุดนี้ได้ ผมก็ทำมาทุกอย่างเหมือนคุณนั่นแหละ”

“ขี้โม้ชะมัด…”

ราเชนถึงกับทำเสียงเหอะสั้นๆ ในลำคอ เพราะไม่เคยมีใครพูดจาภาษาแบบนี้กับเขามาก่อน ยิ่งได้ต่อปากต่อคำกับยัยบ๊องคนนี้ ก็ยิ่งสร้างความแปลกใจให้กับเขามากขึ้น “ถามจริงๆ นะปีรดา คุณเคยเห็นเจ้าของโรงแรมหรือเปล่า”

“เคยสิ ทำไมจะไม่เคย วันก่อนฉันยังรับใช้ท่านอยู่หยกๆ” ปีรดาลอยหน้าลอยตาพูด ราเชนกลั้นเสียงหัวเราะเอาไว้แทบไม่อยู่ โกหกหน้าเป็นจริงๆ แม่คุณเอ๊ย ปีรดาเห็นชายหนุ่มอมยิ้มก็หน้างอเป็นจวักตักแกง

“ขำอะไรมิทราบ แสดงว่ายังไม่เคยเจอท่านแน่ๆ นายลองแย่งงานฉันไปทำสิ ฉันจะบอกพี่อนงค์ให้บอกท่านประธานว่านายไม่ชอบงานที่ทำอยู่ แอบมาทำงานแผนกอื่น ได้ข่าวว่าท่านประธานโหดเสียด้วย นายอาจจะถูกย้ายไปแผนกล้างจาน หรือไม่ก็คนทำสวน” เธอข่มขู่ราวกับหนูหริ่งพองขน ราเชนรีบหันไปอีกทางเพราะกลัวเก็บอาการสุดขำนี้ไว้ไม่ได้

“ก็ได้ๆ ผมต้องกลัวแล้ว” ในที่สุดราเชนก็ส่งเอกสารรายชื่อของแขกให้กับปีรดา

“ก็แค่นั้น ทำเป็นท่ามาก” หญิงสาวบ่นขมุบขมิบ ก่อนจะรับเอกสารมาอ่านก็รู้เลยว่าสิ่งที่เขาบอกเมื่อสักครู่เป็นความจริง ระหว่างที่หญิงสาวอ่านเอกสารในมือ ราเชนถือโอกาสพิจารณาผู้ช่วยแผนกห้องพักไปเรื่อยๆ

“แขกวีไอพีจริงๆ ด้วยสิ ประเดิมงานแรกก็หินซะแล้วยัยปี…” ปีรดามีสีหน้าที่ตื่นเต้น ราเชนมองริมฝีปากจิ้มลิ้มขยับขึ้นลงอย่างเพลินๆ จนกระทั่งหลบสายตาเธอไม่ทัน

“อะไรนาย อย่ามาทำชีกอแถวนี้นะ” ปีรดาเห็นสายตาแพรวพราวเจ้าชู้ของอีกฝ่ายก็ขมวดคิ้วดุๆ ใส่อย่างไม่พอใจ ราเชนใช้นิ้วเกี่ยวกระเป๋ากางเกงพร้อมกับยักไหล่ราวกับไม่รู้ไม่ชี้

“ผมทำอะไร ไหนพูดมาหน่อยซิ” เขาทำทีย่างสามขุมเข้าไปใกล้ๆ ปีรดารีบถอยหลังกรูดอย่างระวังตัว ชายหนุ่มยิ่งได้ใจที่เห็นท่าทีตื่นกลัวดั่งนางกระจงน้อยเจอพญาราชสีห์ ปากเก่งแต่ขี้ตื่นแบบนี้ ทำเป็นอวดดีเถียงคำไม่ตกฟาก ต้องแกล้งเสียให้เข็ด

“ทำไมต้องกลัวขนาดนั้น หุ่นไม้กระดานอย่างคุณไม่ใช่สเปกของผมหรอก”

“ผู้ชายปากมอม ตาถั่วขนาดนี้ฉันทายได้เลยว่านายไม่มีเมียแน่ เพราะไม่มีผู้หญิงคนไหนทนผู้ชายปากกรรไกรได้หรอก” ปีรดารีบตอกกลับด้วยแววตาลุกวาว ในขณะที่ราเชนยิ้มร่า ความเครียดจากงานหายเป็นปลิดทิ้งเมื่อได้ต่อปากต่อคำกับเจ้าหล่อน

“คุณไง ไม่งั้นจะยืนเถียงผมฉอดๆ อยู่นี่เหรอ เอ๊ะ...หรือคุณอินกับละครหลังข่าวประเภทว่า นางเอกด่าพระเอกแล้วพระเอกกระชากเข้าไปบดจูบอะไรทำนองนั้น” ชายหนุ่มพูดเสียงกลั้วหัวเราะ พลางยกมือลูบคางมองเธอราวกับกำลังประเมินสินค้า

ปีรดาถึงกับอยู่ไม่เป็น รีบจับผ้าถุงถลกขึ้นถึงเข่าเตรียมจะหาเรื่อง “คิดได้นะพ่อคนปากแมว ชกผู้ชายแผนกรับจองห้องพักยอมเสียค่าปรับให้สะใจเล่นดีมั้ย” เธอกลายร่างจากนางกระจงน้อยเป็นนางเสือ ราเชนลดสายตาลงมองปลีน่องเรียวสวยด้วยรอยยิ้มกรุ้มกริ่ม ก่อนจะแก้ลำอีกฝ่ายชนิดที่พวงแก้มขาวอมชมพูถึงกับเปลี่ยนเป็นสีแดงแปร๊ดดั่งลูกมะเขือเทศสุก

“จูบผู้ช่วยแผนกห้องพักจะเสียค่าปรับเท่าไหร่นะ อยากรู้จริงๆ เล้ย” เขาทำเสียงสูงในตอนท้ายของประโยค จากนั้นก็จงใจส่งสายตาคุกคาม ลำขาแข็งแรงเดินเข้าไปหา หญิงสาวหันรีหันขวางพยายามถอยหลังกระทั่งชนกับผนังห้อง

ราเชนหัวเราะหื่นๆ เมื่อเห็นหญิงสาวจนมุม แขนกำยำทั้งสองข้างยกขึ้นไปตีกรอบล้อมคอกร่างบางเอาไว้ราวกับเป็นเชลยนักโทษ

“นายจะทำอะไร!!!” ปีรดามีท่าทางที่ตกใจสุดขีด ส่วนราเชนนั้นอยากจะระเบิดเสียงหัวเราะให้ดังกึกก้องเหลือเกิน แต่ก็ต้องวางฟอร์มให้ดูหื่นกระหายไว้ก่อน แล้วยื่นใบหน้าหล่อๆ เข้าไปใกล้ๆ กลีบปากแสนรั้นอย่างรวดเร็ว

“อร๊าย…อย่านะนาย…”

“อยากต่อยผมมากไม่ใช่เหรอ เอาซี้ยื่นหน้ามาให้แล้วเนี่ย ต่อยเลย ต่อยให้เต็มที่นะ” คนที่ถือไพ่เหนือกว่าเปิดศึกท้าชน ในขณะที่ปีรดาเบือนหน้าหนี อกสั่นขวัญกระเจิง ไม่คิดว่าจะถูกจู่โจมถึงเนื้อถึงตัวแบบนี้ ความใกล้ชิดทำให้ราเชนสัมผัสได้ถึงกลิ่นกายหอมอ่อนๆ ราวกับดอกไม้ไทยที่หอมจรุงใจยามได้ดอมดม ก่อนที่สายตาคู่คมจะลดลงมองผิวแก้มนวลเนียน จนกระทั่งเผลอกดปลายจมูกโด่งๆ ฝังลงอย่างควบคุมตัวเองไม่ได้