LOGINฟอด!...
“กรี๊ดดด…” ปีรดาร้องลั่น ราเชนยังคงกดจมูกแช่ค้างเอาไว้โดยไม่ยอมถ่ายถอนออกมา ทำให้แก้มนุ่มนิ่มไสเสียดกับแก้มสากระคาย จนขนอ่อนๆ ลุกพรึ่บตั้งแต่หัวจรดเท้าเอาดื้อๆ
แรงดึงดูดนั้นมีผลต่อประสาทสัมผัสแห่งบุรุษเพศ บวกกับความละมุนของกายสาว ทำเอาหัวใจหนุ่มแทบจะละลายไม่ต่างจากเทียนไขโดนเปลวไฟอันร้อนแรงเผาผลาญ
“แก้มหอมจริงๆ” เสียงชมแหบพร่าเรียกสติของปีรดาให้กลับมา มือบางดันใบหน้าหล่อกระชากใจสาวออกห่าง เขาก็ยอมถอยให้ทันที
“ผู้ชายเฮงซวย ปากเสีย ถอยไปไกลๆ ฉันเลย” หญิงสาวเค้นเสียงใส่สลับกับหอบหายใจฟืดฟาด ผู้ชายบ้าอะไรยิ้มออกมาแต่ละทีขยี้หัวใจชะมัด ซ้ำร้ายไปกว่านั้นลักยิ้มยังบุ๋มข้างเดียวอีกต่างหาก เสริมส่งให้เขามีเสน่ห์มากขึ้นไปอีกเป็นเท่าตัว งานนี้เธอต้องตายแน่ๆ ยัยปีเอ๋ย...
“เข้าใกล้แล้วถอยไม่ได้จนกว่า…” ราเชนมองริมฝีปากอวบอิ่มสีชมพูระเรื่อ ปีรดาไม่ได้อ่อนเดียงสา รู้จุดประสงค์ของเขาดี เธอจึงเม้มริมฝีปากแน่น แผนการเอาคืนก็แวบเข้ามาในหัว
“ถอยไม่ได้ใช่ไหม โอเค...ฉันจัดให้ จะได้รู้จักนังปีแห่งเมืองมุกดาหารว่าร้ายแค่ไหน” ปีรดาทำหน้าขึงขัง ราเชนหรี่ตามองด้วยความสงสัย แต่กว่าจะคิดได้ก็ไล่เลี่ยกับที่เข่ากลมมนยกขึ้นกระแทกกล่องดวงใจของเขาเต็มแรงดังตุ๊บ!
“อ๊ากกก…” คนที่ถูกประทุษร้ายร้องเสียงหลง ใบหน้าเขียวคล้ำ มือกุมเป้ากางเกงอย่างเจ็บปวดสุดจะบรรยาย ปีรดารีบถอยห่างออกมามองชายหนุ่มอย่างสะใจเป็นที่สุด
“ไอ้คนชีกอ ขอให้สูญพันธุ์ไปเลย คิดจะเล่นกับแม่ปีเหรอ ไปตายซะ ฉันจะบอกเจ้าของโรงแรมว่านายมันโรคจิต คิดจะปล้ำพนักงานด้วยกันกลางวันแสกๆ ถ้าท่านประธานรู้เข้า นายเตรียมตัวตกงานได้เลย” พูดจบปีรดาก็เตะเข้าที่เท้าของเขาเป็นของแถมอีกหนึ่งป๊าบ ก่อนจะวิ่งแจ้นออกไปทันที ราเชนมองตามอย่างเจ็บแค้น มือก็คลึงลูกชายเพื่อบรรเทาความเจ็บปวด
“ฝากไว้ก่อนเถอะยัยตัวแสบ คุณได้เจอผมแน่” ร่างสูงใหญ่ค่อยๆ พยุงกายลุกขึ้นยืน พร้อมกับใช้มือกุมเข้าที่เป้ากางเกง “อูย…เจ็บมั้ยลูกพ่อ โอ๋…โอ๋ พ่อต้องขอโทษที่ไม่ระวัง เดี๋ยวพ่อจะหาทางแก้แค้นให้เองนะลูก” ราเชนเอ่ยปลอบเจ้าลูกชายสุดรัก ถ้าเกิดเฉาหรือใช้การไม่ได้ แม่นั่นต้องรับผิดชอบพันเท่า!
ส่วนปีรดาพอวิ่งออกจากโซนห้องพักวีไอพีได้ก็ไปยืนตั้งหลักที่ระเบียง พนักงานคนหนึ่งเห็นท่าทางร้อนรนของเธอก็เดินเข้าไปไถ่ถาม
“พี่ปีเป็นอะไรหรือเปล่าคะ”
“เอ่อ ไม่เป็นไร ให้คนไปดูพนักงานแผนกรับจองห้องพักด้วยนะ ถ้าเขาเจ็บมากก็เรียกรถพยาบาลได้เลย” ปีรดาพูดปนหอบ ก่อนจะเดินจากไป พนักงานสาวจึงรีบไปดูแล้วก็ต้องเบิกตากว้างด้วยความตกใจ!
ปีรดาสงบสติอารมณ์ได้ก็เดินจ้ำอ้าวๆ ไปที่ห้องทำงานของอนงค์ หญิงสาวเคาะประตูสองสามครั้ง เสียงของเจ้าของห้องก็ดังขึ้น
“เข้ามาจ้ะ” อนงค์เอ่ยอนุญาต ขณะที่ตาไม่ละจากเอกสารตรงหน้า แต่พอเงยหน้าขึ้นก็ต้องคลี่ยิ้มอย่างขบขันเมื่อเห็นสภาพของปีรดา
“ทำไมถึงหน้าบึ้งเหมือนกินรังแตนมาแบบนั้นหือ” อนงค์มองหญิงสาวอย่างขำๆ แต่ปีรดาไม่ขำด้วย แถมยังทำหน้างอง้ำเช่นเดิม
“ก็แผนกรับจองห้องพักน่ะสิคะพี่อนงค์จะดูแลแขกเอง ปีก็เลยสั่งสอนด้วยเข่าพิฆาตไปแล้ว ป่านนี้ไม่รู้ว่าลูกชายเขาจะใช้การได้หรือเปล่า” เมื่อคิดถึงสิ่งที่ตัวเองทำลงไป ปีรดาก็ยิ้มร่าอย่างสะใจ ผู้ชายปากกรรไกรต้องเจอแบบนี้แหละ คราวหน้าถ้าคิดจะลวนลามเธออีก จะกระแทกให้แรงกว่านี้เลยคอยดู
“เป็นไปได้ยังไง แผนกนั้นไม่เคยมีปัญหากับเราเลยนะ ส่งรายละเอียดลูกค้าแล้วก็จบ” อนงค์ได้ยินก็แปลกใจเพราะรู้จักทุกคนในแผนกนั้นดี ขณะที่หญิงวัยกลางคนกำลังครุ่นคิดอยู่นั้น พนักงานที่ปีรดาเจอเมื่อสักครู่ก็วิ่งหน้าตาตื่นเข้ามาในห้อง
“พี่อนงค์ขา ฟ้าถล่มดินทลายแล้วค่ะตอนนี้” พนักงานคนนั้นพูดเร็วรัวจนลืมหายใจ แต่พอเห็นปีรดายืนยิ้มอยู่ก็เบรกตัวเองแทบไม่ทัน อนงค์เห็นหน้าตาตื่นๆ ก็รีบลุกไปหา
“มีอะไรเหรออ้อย”
‘ชุติมา’ หรือ ‘อ้อย’ ยืนหอบแฮกๆ ขณะที่มองปีรดาไม่วางตา ก่อนจะยื่นหน้าเข้าไปกระซิบบอกอนงค์เบาๆ ซึ่งเมื่อหญิงวัยกลางคนรู้เรื่องราวที่เกิดขึ้นก็ยกมือขึ้นทาบอก
“ตาเถรตกกระโถน ตายๆ ทำไงล่ะทีนี้” อนงค์กลิ้งกลอกดวงตาไปมาพร้อมกับถอนหายใจออกมายาวๆ จนปีรดารู้สึกว่าเรื่องที่ชุติมาบอกนั้นต้องเกี่ยวกับเธออย่าง แน่นอน
“ไม่ทราบว่ามีเรื่องอะไรกันคะ”
“เอ่อ…เอ่อ...” ชุติมาก้มหน้าหลบสายตาปีรดาเพราะถูกกำชับมาว่าห้ามพูดอะไรเด็ดขาด “ถ้างั้นอ้อยไปก่อนนะคะ พี่อนงค์รีบไปเถอะ เดี๋ยวพายุจะซัดแผนกเรา” พูดจบพนักงานสาวก็แจ้นออกจากห้อง ปีรดาเตรียมจะขยับตามไปด้วย แต่ถูกอนงค์ห้ามไว้เสียก่อน
“ปีรอพี่อยู่ที่นี่ก่อนนะ ห้ามไปไหน เข้าใจไหม” อนงค์สั่งกำชับ แล้วรีบตามชุติมาออกไปอย่างรวดเร็ว ส่วนปีรดาได้แต่ขมวดคิ้วเข้าหากันเป็นปมอย่างแปลกใจระคนสงสัย
อนงค์หายไปประมาณครึ่งชั่วโมงก็เดินกลับมาตัวลีบเหมือนคนที่กำลังเหนื่อยสุดๆ จนปีรดาต้องรีบเข้าไปประคอง
“มีอะไรเหรอคะพี่อนงค์”
“มะ...ไม่มีอะไรจ้ะ” อนงค์ยังมีอาการสั่นไม่หายกับเรื่องที่กำลังเผชิญ แต่สายตายังคงจับจ้องใบหน้าสวยหวานอย่างสงสาร ภาวนาอย่าให้เกิดเรื่องไม่ดี เช่นโดนไล่ออกจากงาน เพราะถ้าโรงแรมไล่ออกก็เท่ากับพลาดโอกาสได้พนักงานดีๆ คนหนึ่งเลย
“พี่อนงค์ถูกเรียกไปคุยเรื่องที่ปีทำร้ายพนักงานจองห้องพักคนนั้นใช่ไหมคะ” ปีรดาคาดเดาและเฝ้ามองท่าทีของอนงค์ จนอีกฝ่ายต้องหลบสายตา
“นายคนนั้นไปฟ้องหัวหน้าเขาใช่ไหมคะ” ปีรดาถามด้วยน้ำเสียงที่พร้อมจะมีเรื่องตลอดเวลา อนงค์ไม่อยากให้เรื่องราวใหญ่โตจึงยกมือปฏิเสธไปมา
“อย่าไปสนใจเลย คราวหน้าปีก็อยู่ห่างๆ คุณเอ่อ…นายคนนั้นก็แล้วกัน” หญิงวัยกลางคนบอกแบบขอไปที แต่กลับแสดงท่าทางเป็นกังวลจนปีรดาสงสารที่เป็นต้นเหตุ
“นายคนนั้นเส้นใหญ่ขนาดนั้นเลยเหรอคะ ทำไมเราถึงต่อว่าหรือทำอะไรเขาไม่ได้” ปีรดาพูดอย่างขัดใจ คนไม่รู้จักหน้าที่ตัวเองแบบนั้น ผิดแล้วยังทำให้คนอื่นโดนบ่นไปด้วย แบบนี้ต้องฉะกันอีกรอบแล้วล่ะ
“ปีเป็นต้นเหตุให้พี่โดนตำหนิ ปีจะเป็นคนไปแก้เองค่ะพี่อนงค์” หญิงสาวพร้อมเปิดหน้าสู้ แล้วเดินฉับๆ ออกไปจากห้อง อนงค์ยกมือห้ามแต่ก็ไม่ทัน ปีรดาเปิดประตูออกไปก็เห็นคนต้นเรื่องยืนหน้าตึงรออยู่แล้ว
“ไม่มีทางเปลี่ยนใจเด็ดขาด ต่อให้ต้องสู้เพื่อเอาชนะใจนานแค่ไหนก็ยอม” เขาจ้องลึกเข้าไปในดวงตากลมโตคู่งาม แล้วจูบหน้าผากมนแผ่วเบา ปีรดาเขย่งปลายเท้าขึ้นไปจูบแก้มสากด้วยความเก้อเขินเมื่อเห็นเพื่อนหวานกับเมีย ทัพเทวาก็หน้าเสีย และเริ่มรู้สึกหวั่นๆ ขึ้นมาเป็นครั้งแรก“ฉันว่าเราไปเดินดูของด้านล่างกันดีไหมคะคุณมล หนุ่มๆ จะได้มีเวลาคุยกัน” ปีรดาชวน นิชมลพยักหน้ายิ้มๆ แล้วจับมือกันเดินไปที่ประตู “เผื่อเจอหนุ่มๆ เราจะได้แจกเบอร์โทร.กันเนอะ” ปีรดาขยิบตาให้นิชมล บรรดาสามีได้ยินก็พากันหน้าตึงอย่างขัดใจ“ไม่ได้นะ” ราเชนและอัคนีพูดพร้อมกัน ภรรยาของทั้งคู่จึงมองหน้ากันแล้วปล่อยเสียงหัวเราะคิกๆ ออกมา ก่อนจะเปิดประตูออกไปโดยไม่สนใจสายตาของผู้เป็นสามีที่มองตามอย่างคาดโทษ“คืนนี้พวกเราคงต้องลงโทษเมียให้หนักๆ แล้วล่ะเพื่อน” ราเชนบอกยิ้มๆ อัคนีหัวเราะอย่างชอบใจ คนมีเมียพากันสนุกสนานกับแผนการลงโทษ แต่คนที่ไม่มีเมียอย่างทัพเทวากลับออกอาการเครียดหนัก“เฮ้อ…อิจฉาจังโว้ย”“ยังพอมีเวลาให้ทำแต้มอยู่นะไอ้เพื่อน ฉันสองคนเอาใจช่วย” ราเชนเห็นเพื่อนหน้าจ๋อยๆ ก็เดินไปตบบ่าอย่างสัพยอก “แต่เรื่องนี้น่าจะด่วนมากสำหรับแก”
“ฉันจะให้พยาบาลฉีดยาแก้อักเสบนะคะ” คุณหมอสาวก้มหน้าเขียนชาร์ตโดยไม่มองเขา นั่นยิ่งทำให้ทัพเทวาหน้าเครียดกว่าเดิม“ฉีดยาแก้ปวดด้วยสิ” เขาสั่งยาเองหน้าตาเฉย“คุณปวดแผลเหรอคะ” สายป่านมองแผลที่มีเลือดซึมออกเล็กน้อย ทัพเทวาไม่ตอบทำให้เธอต้องหันหน้ามาสบตาเขาเช่นเดิม“ปวดหัวใจ…”คำตอบที่หลุดออกมาจากเขาทำเอาคุณหมอสาวหน้าเหวอไปทันที “ฉันเคยบอกไปแล้วว่าไม่ใช่หมอโรคหัวใจ ถ้าอยากให้หายปวดก็ต้องไปรักษากับหมอคนอื่นค่ะ” พูดจบสายป่านก็เตรียมจะผละไป แต่ถูกเขายึดข้อมือเอาไว้ จนเธอเสียหลักล้มทับร่างแกร่งอีกครั้ง“ว้ายคุณ…” คุณหมอสาวร้องด้วยความตกใจเพราะกลัวจะทับแผลเขาอีก ทัพเทวาแม้จะเจ็บแต่ก็ไม่ร้องสักแอะ ยกมือโอบกอดร่างอ้อนแอ้นเอาไว้ แล้วมองพวงแก้มขาวเนียนที่อยู่ห่างเพียงคืบ ทันทีที่เธอเงยหน้าขึ้นสบตา ริมฝีปากอุ่นๆ ก็แนบลงกับกลีบปากอิ่มทันทีอุ๊บ...เพียงสัมผัสแรกเธอก็ชาดิกเหมือนถูกไฟฟ้าหลายโวลต์ชอร์ต ยิ่งปากหยักบดเบียดเคล้าคลึง เธอก็ยิ่งสั่นเป็นเจ้าเข้าอย่างทำอะไรไม่ถูก จะผลักก็กลัวอีกฝ่ายเจ็บ จะห้ามก็ทำไม่ได้เพราะถูกเขาจูบหนักจนไม่มีเวลาหายใจ จึงปล่อยเลยตามเลย“อื้อ...”ทัพเทวาเห็นปฏิกิริยาของคุณหมอส
“ปีอย่ายั่วให้คึกนะ เดี๋ยวเจ้านั่นมันตื่นปีจะยุ่งเอาได้”“พอแล้วคร่า คุณจะหื่นไปถึงไหน คุณแทบจะไม่ได้นอนเลยนะ...” ปีรดาพูดยิ้มๆ แต่คนไม่ได้นอนไม่มีทีท่าจะง่วงเลยสักนิด หญิงสาวเบียดตัวเข้าหาไออุ่น วงแขนแข็งแรงของราเชนก็กอดกระชับแนบแน่น พร้อมกันนั้นจมูกโด่งคมยังจรดลงบนผมนุ่มสลวย หอมอยู่อย่างนั้นจนชื่นใจ“คิดถึงวันแรกที่เราเจอกันไหมปี ตลกมากๆ ปีใส่ผมเป็นชุดเลย แถมบอกว่าเป็นเด็กท่านประธานอีก” ราเชนพูดคุยถึงเรื่องราวในอดีตอย่างมีความสุข แต่ปีรดาอายแล้วอายอีกที่เอ๋อๆ จนไม่รู้ว่าใครเป็นใคร“น่าอายมากกว่านะคะ ไปทำงานในโรงแรมดังแต่ไม่รู้จักเจ้าของโรงแรม คุณก็ใจร้ายมากที่ไม่ยอมบอกปี แถมสวมรอยเป็นพนักงานให้ปีเลี้ยงข้าวตั้งนานสองนาน” เธอหนีบเนื้อต้นแขนเขาเบาๆ ทีหนึ่ง ราเชนหัวเราะร่วนเพราะรู้ว่าภรรยาอายทุกครั้งที่คุยถึงเรื่องอดีต“พี่ฉวีกลับมาจากทำบุญ ผมต้องให้รางวัลเป็นเครื่องเพชรชุดใหญ่แล้ว ถ้าไม่มีพี่ฉวีผมคงไม่ได้พบปี และไม่ได้เอ่อ…ช่วยปีในวันนั้น” เขาพูดอย่างระวัง เพราะห่วงความรู้สึกของภรรยาเป็นที่สุด“นี่ก็อีกเรื่องที่ทำให้ปีรู้สึกผิด ทำไมไม่บอกว่าไปช่วยปีจากคนชั่วพวกนั้น ปล่อยให้ปีห้ามใจตัวเ
“ไม่อยากอาบ แต่อยากเล่น ‘จ้ำจี้’ กับเมีย” เขาออดอ้อนเหมือนเด็กอยากได้ของเล่น แต่ปีรดาไม่ยอมง่ายๆ เพราะอยากให้เขาสบายตัว จึงรีบส่ายหน้าซึ่งกำลังแดงระเรื่อไปมา ราเชนขมวดคิ้วมุ่น พยายามครุ่นคิดวิธีทำให้เมียใจอ่อน แล้วหัวสมองก็ปิ๊งอะไรบางอย่างขึ้นได้“อาบก็ได้ แต่ปีต้องสระผมและถูหลังให้หน่อยนะครับ” เขาอ้อนต่อและมั่นใจว่าภรรยาสุดที่รักต้องไม่ปฏิเสธอย่างแน่นอน ซึ่งมันก็เป็นจริง“ก็ได้ค่ะ”“งั้น ผมถอดเสื้อผ้าให้นะครับ” แล้วเขาก็จัดการปล้ำถอดเสื้อคลุมพ้นไหล่บาง ปีรดาซอยเท้าถี่ๆ รอบตัวเขา มือหนารวบเอวบางเอาไว้“ปีอาบให้คุณนะคะ ไม่ต้องถอดก็ได้ ว้ายคุณเชน...ไม่ถอดนะ”“ถอดเถอะ เดี๋ยวก็เปียกน้ำเอาหรอก...” เขาโยนเสื้อคลุมลงบนพื้น เหลือชุดนอนซีทรูสายเดี่ยวสีดำ ตัดกับผิวผุดผ่องขาวอมชมพู ด้านหน้าแหวกลึกลงไปตามร่องอก ห่อหุ้มเนินอกอวบเพียงครึ่งเต้าเท่านั้น ราเชนถึงกับกลืนน้ำลายลงคอ ประสาทของความปรารถนาตื่นตัวทันที“ปีจ๋า…”“ขาคุณเชน…”“ผมขอกินนมจากเต้าได้ไหม...”“ไม่ได้ค่ะ และก็ห้ามเกเรเด็ดขาด เข้าใจไหม...” เธอจับมือหนาพาเขาเยื้องย่างเข้าไปในห้องน้ำ มือบางเปิดน้ำอุ่นๆ แล้วผสมสบู่กลิ่นหอมลงไป “แช่น้ำอุ่น
“เทวา…” ราเชนหน้าเครียด ก่อนจะวิ่งไปหลังโกดังพร้อมกับตำรวจสี่นาย พอไปถึงก็เห็นทัพเทวายืนจังก้าเล็งปืนไปที่ร่างของเสี่ยดิเรก ที่กำลังค่อยๆ ทรุดลงนอนคว่ำหน้ากับพื้น พร้อมๆ กับกลิ่นคาวเลือดคละคลุ้งไปทั่วทั้งบริเวณ“ไอ้เวรเอ๊ย…กว่าจะตายได้” ทัพเทวาสบถแล้วทิ้งมือลงข้างตัว ตำรวจวิ่งเข้าไปดูเสี่ยดิเรกในขณะที่ราเชนตบบ่าเพื่อนเบาๆ“ขอบใจเพื่อน”“ฮื่ม…” ทัพเทวารับคำในลำคอ ก่อนจะทิ้งกายลงนั่งกับพื้น ราเชนเข้าไปประคอง เห็นเลือดสดๆ ไหลออกมาจากเอวเพื่อนก็ตกใจ“เฮ้ย...แกถูกยิงเหรอวะ!” ราเชนอุทาน ขณะมองหน้าซีดๆ ของเพื่อนรักอย่างกังวล แต่คนเจ็บเพียงแค่ยิ้มรับเท่านั้น แล้วสติก็ดับวูบไป จากนั้นก็ไม่รู้เรื่องราวรอบตัวอีกเลย...ราวๆ ตีสามเศษๆ การผ่าตัดช่วยชีวิตทัพเทวาก็ได้เสร็จสิ้น ราเชนรู้ว่าเพื่อนปลอดภัยก็กลับมาที่บ้าน ซึ่งขณะนั้นกำนันธงชัยและปีรดานั่งรอชายหนุ่มที่ห้องโถง เมื่อเห็นร่างสูงใหญ่ภายใต้เสื้อผ้าที่เปรอะเปื้อนไปด้วยเลือดยืนอยู่กลางประตู น้ำตาแห่งความดีใจก็ไหลออกมา“คุณเชน…ฮือ...ฮือ...” ปีรดาโผเข้าไปกอดผู้เป็นสามีอย่างดีใจ ในขณะที่ราเชนก็กอดร่างกลมกลึงตอบทันที สมองอันหนักอึ้งมาตลอดทั้งคืนรู้สึก
“พ่อ…” ด้วยความดีใจร่างน้อยวิ่งไปหา ราเชนหยุดหายใจเมื่อเห็นลูกวิ่งออกมาจากที่ซ่อนตัว ชายหน้าเหี้ยมเห็นเข้าพอดีจึงตะโกนบอกเพื่อน“เด็กอยู่นั่น!”กลินท์หันไปมองตาเบิกกว้าง ชายหน้าเหี้ยมรีบวิ่งเข้ามาจับตัวหนูน้อย แต่ทว่าราเชนไวกว่า ร่างสูงใหญ่พุ่งตรงไปคว้าเอาร่างของบุตรชายมากอดไว้แนบอก แล้วพาไปหลบที่ผนังห้องอีกฝั่งซึ่งเป็นเหมือนเคาน์เตอร์ จังหวะนั้นก็ตวัดปืนสั้นออกมาจากซอกเอว ก่อนจะลั่นไกใส่ชายหน้าเหี้ยมสามนัดติดๆ กันปัง! ปัง! ปัง!เสี่ยดิเรกและตรีนุชหันไปมองลูกน้องนอนตายอยู่ที่พื้นก็ตกใจ “ไอ้ราเชน…จัดการมันเร็วๆ โว้ย” เสี่ยดิเรกมองราเชนอย่างโกรธแค้น จากนั้นทั้งสองฝ่ายก็เปิดฉากยิงกันสนั่น“พ่อครับ…มิวสิกกลัวเหลือเกิน...” มือป้อมๆ กอดบิดาแน่น“ไม่ต้องกลัวนะคนเก่งของพ่อ พ่อจะพามิวสิกกลับเอง” ราเชนก้มลงจูบที่กระหม่อมเล็กอย่างสุดรักระคนปลอบขวัญไปในตัว“ครับพ่อ…”ราเชนใช้ร่างของตัวเองบังกลินท์เอาไว้ แล้วค่อยๆ พากันเคลื่อนที่จากจุดเดิมไปยังอีกฟากของโกดัง ในขณะที่เสี่ยดิเรกและตรีนุชเห็นราเชนช่วยบุตรชายไว้ได้ก็ยิ่งเคียดแค้นหนักกว่าเดิม ตำรวจที่ถูกประสานงานไว้แต่แรกต่างกรูเข้าไปทางประตูหน้า ส่วน
“ไม่สบายหรือเปล่าลูก ดูหน้าซีดๆ ไปนะ” ธงชัยเอ่ยถาม ปีรดาฝืนยิ้มให้บิดาแล้วก้มลงมองข้าวต้มในถ้วย“ปีรู้สึกปวดหัวนิดหน่อยค่ะ คงแปลกที่เลยนอนไม่ค่อยหลับ” หญิงสาวตอบบิดา พลางตักข้าวต้มเข้าปาก เพียงลิ้นแตะอาหาร อาการพะอืดพะอมก็ตีตื้นขึ้นจนต้องวางช้อนลงบนถ้วยตามเดิม“เดี๋ยวก็ชินเองนะ ว่าแต่วันนี้ปีจะไปไห
“ปีจำไว้นะลูก ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น พ่อกับแม่ก็รักปีที่สุด ปีมีค่าสำหรับพ่อกับแม่เท่าชีวิต” ศรีวรรณจูบที่กระหม่อมบางอย่างแสนรัก ปีรดาฝืนยิ้มเซียวๆ ให้มารดาแล้วแนบแก้มกับฝ่ามืออุ่นด้วยหัวใจปวดร้าวเมื่อมารดาออกจากห้องไปแล้ว ปีรดาก็นั่งลงบนขอบเตียงอย่างอ่อนแรง น้ำตาของความเจ็บปวดไหลรินออกมาไม่ขาดสาย เ
ชายหนุ่มขับรถไปจอดที่หน้าห้องโถงแล้วก็รีบพามารดาไปส่งที่ห้องทำงานของคนเป็นพ่อ เพราะเขาจะได้รีบไปบอกความจริงทุกอย่างกับปีรดานั่นเอง“ปีรดาไม่ไปไหนหรอกตาเชน” คุณยุพินยิ้มกับท่าทีร้อนใจของบุตรชาย“คนเรานี่น้า พอมีแฟนก็ทิ้งน้อง” ไพลิณีย์แซวพี่ชาย ขณะประคองมารดาไปที่ลิฟต์ ทำเอาคนโดนแซวอมยิ้มรู้สึกสบายใจ
เมื่องานปาร์ตีช่วงเย็นที่เกาะฟ้าพร่างดาวสิ้นสุดลง แขกทุกคนต่างก็แยกย้ายกันไปเข้านอน แต่ราเชนและอัคนียังคงนั่งดื่มกันต่อพร้อมกับคุยกันเรื่องโครงการใหม่ที่จะเปิดในต่างประเทศ“เรื่องโครงการใหม่ที่ลอนดอน อีกปีสองปีน่าจะเป็นรูปเป็นร่าง ยังไงฉันจะไปติดต่อกับทางโน้นเอง จะพามลกับลูกไปหาพ่อกับแม่บุญธรรมด้วย







