บทที่ 8

“จอดร้านที่สองเลย” ปีรดาบอกเมื่อรถวิ่งเลียบชายหาดมาถึงที่หมาย ราเชนมองร้านรถเข็นสี่ห้าร้าน ก่อนจะเลี้ยวเวสป้าเข้าไปจอดเทียบด้านหน้า

“คุณจะเลี้ยงผมร้านนี้เนี่ยนะ” ชายหนุ่มกลิ้งกลอกดวงตาไปมา ปีรดาพยักหน้าแล้วเดินไปนั่งที่โต๊ะติดชายหาด ราเชนจึงเดินตามมานั่งตรงข้ามกับเธอ

“ฉันเลี้ยงได้เท่านี้แหละ ต้องเก็บเงินไว้ใช้อย่างอื่นที่จำเป็น นายก็เหมือนกัน เศรษฐกิจแบบนี้ต้องประหยัดไว้เป็นดีรู้มั้ย เงินแต่ละบาทกว่าจะหามาได้ไม่ใช่ง่ายๆ เลย” เธอพูดขณะมองเมนูอาหาร ทำให้ไม่เห็นแววตาคู่คมที่จับจ้องอยู่ ราเชนอดทึ่งไม่ได้ ผู้หญิงที่เขาพบเจอมาแต่ละคนนั้นชอบความหรูหรา ใช้ของแบรนด์เนมจนเงินไม่พอใช้ เป็นหนี้เป็นสินไปทั่ว แต่ปีรดากลับมีความคิดไปอีกแบบ เธอสอนให้เขารู้คุณค่าของเงิน ทั้งๆ ที่บางครั้งเพียงสองสามนาทีเขาก็หาได้เป็นแสนๆ แล้ว

“เอ้า มองอยู่นั่นแหละจะกินอะไรก็สั่งสิ”

“เอ่อ...เอาเหมือนคุณ ถ้าผมไม่อิ่มขอเบิลนะ” เขาต่อรอง นี่เป็นครั้งแรกในชีวิตที่ต้องมานั่งทานอาหารแบบนี้ บรรยากาศร้านก็ไม่เลวร้าย ติดชายหาด รสชาติก็คงอร่อย เธอคงมากินประจำ

ไม่นานก๋วยเตี๋ยวหน้าตาน่ากินก็ถูกยกมาเสิร์ฟ ราเชนมองหญิงสาวปรุงก็ทำตาม จากนั้นก็ลงมือกินอย่างเอร็ดอร่อย ระหว่างที่นั่งกินไปคุยไปอยู่นั้น ตรีนุชก็นั่งรถผ่านมาเห็นพอดี ซึ่งเป็นจังหวะเดียวกับที่ราเชนกำลังตักลูกชิ้นในถ้วยตัวเองให้ปีรดา ตรีนุชมองจนเลี้ยวหลังด้วยความริษยา

“อิ่มสุดๆ เลยคุณ” ชายหนุ่มบอกยิ้มๆ หลังจากกินไปแล้วสามชาม

“ไม่อิ่มก็ไม่รู้จะว่ายังไงแล้ว” ปีรดาดื่มน้ำเสร็จก็เดินไปจ่ายเงิน ราเชนลุกตามไป “ร้อยเจ็ดสิบใช่ไหมเฮีย” เธอถามเจ้าของร้านพร้อมกับส่งเงินให้

“แฟนเหรอ หล่อดีนะ” เจ้าของร้านมองอย่างล้อเลียน แล้วยื่นมือไปรับเงิน

“เพื่อนที่ทำงานน่ะเฮีย วันนี้ขายดีมั้ย” ปีรดาปฏิเสธแล้วชวนคุยเรื่องอื่น ราเชนขัดใจนิดๆ ที่เธอปฏิเสธ แต่ความเป็นธรรมชาติของเธอยิ่งถูกใจเขาขึ้นไปอีก

“พออยู่ได้ เดี๋ยวนี้คุณฉวีวรรณไม่ค่อยมาเที่ยวเลยนะ”

“น้าหวียุ่งๆ น่ะเฮีย ไปก่อนนะคะ” ปีรดายิ้มให้เจ้าของร้านแล้วเดินไปที่รถ “อิ่มแล้วก็ตัวใครตัวมันนะนาย” หญิงสาวขึ้นนั่งที่เบาะรถ

“เอ้า...มาเทกันกลางทางได้ยังไงคุณ ผมไม่มีรถกลับนะ อีกอย่าง มันดึกแล้วคุณกลับบ้านคนเดียวมันอันตราย” เขาบอกด้วยความเป็นห่วงเธอจริงๆ

“ฉันกลับเองได้ นายกลับไปได้แล้ว” ปีรดาหยิบหมวกกันน็อกขึ้นมาสวมใส่แล้วสตาร์ตรถ ราเชนไม่ยอมง่ายๆ จึงเอื้อมมือไปดึงกุญแจออกมาห้อยอยู่ที่นิ้วกลางของตนเสียงกรุ๊งกริ๊ง

“ให้ผมไปส่งนะ มันมืดแล้วอันตรายด้วย ผมเป็นห่วงคุณจริงๆ”

ประโยคดังกล่าวนั้นทำเอาปีรดาถึงกับถอนหายใจยาวๆ “ถามจริงๆ นายอยากได้อะไรแล้วไม่ได้บ้างหรือเปล่า” เธอประชดแต่คนถูกประชดกลับคลี่ยิ้มกว้างๆ

“เท่าที่จำได้ไม่เคยสักครั้ง อยากได้อะไรก็มีคนเอามาประเคนให้ตลอด” ราเชนพูดความจริงทุกอย่างไม่เว้นแม้แต่เรื่องผู้หญิง ทว่าคนที่เขารักจริงหวังแต่ง กลับทำได้ดีที่สุดก็เป็นได้แค่เพื่อน นั่นก็คือ ‘นิชมล’ ภรรยาของนายหัวอัคนีแห่งเกาะฟ้าพร่างดาว ซึ่งตอนนี้ทั้งสองคือเพื่อนแท้ที่เขาต้องแวะเวียนไปเยี่ยมเยือนอยู่เสมอ

“สรุปแล้วฉันต้องยอมให้นายไปส่งใช่ไหม?”

“ก็คงงั้น” ราเชนบอกยิ้มๆ ปีรดาถอนหายใจแรงๆ อีกครั้ง แล้วลงจากรถให้ชายหนุ่มขึ้นไปนั่งแทน “ผมจะขับให้นุ่มนวลที่สุด ไม่ต้องกลัวนะ” เสียงทุ้มนุ่มหูแฝงไปด้วยความห่วงใย ทำให้หญิงสาวรู้สึกดี เธอถอดหมวกกันน็อกให้เขา

“คุณใส่เถอะ ผมหัวแข็งไม่เป็นอะไรง่ายๆ หรอก” เขารับมาถือแล้วสวมใส่ให้เธอแทน สายตาสองคู่จ้องมองกันนานหลายวินาที จนกระทั่งเธอเป็นฝ่ายหลบแล้วขึ้นไปนั่งซ้อนท้าย ราเชนขับรถมอเตอร์ไซค์เวสป้าเลียบชายหาดไปเรื่อยๆ แรงลมทะเลทำให้ปีรดารู้สึกหนาวจนเผลอขยับตัวไปชิดแผ่นหลังหนา ชายหนุ่มจึงคว้าเอามือเธอไปกอดเอวของตนและจับไว้อยู่อย่างนั้น

“หนาวก็กอดผมนะ ผมไม่หวงตัวหรอก” เขาบอกเสียงทุ้ม ความอบอุ่นที่แผ่ออกมาทำให้หญิงสาวรู้สึกดีอย่างบอกไม่ถูก จากนั้นทั้งสองก็ใช้ความเงียบพูดคุยกันผ่านภวังค์ความคิด...

เช้าวันทำงาน ฉวีวรรณถูกเรียกตัวเข้าพบราเชนทันที เสียงเคาะประตูเบาๆ แล้วเปิดเข้ามา ดึงอารมณ์ของร่างสูงสง่าในสูทสีเข้มเอี้ยวตัวไปมอง ฉวีวรรณเดินตัวลีบไปยืนกลางห้อง สีหน้าและแววตานิ่งเฉยของเจ้านายหนุ่ม ทำเอาหญิงวัยกลางคนร้อนๆ หนาวๆ

“นั่งสิพี่ฉวี” ราเชนผายมือเชิญแล้วเดินไปนั่งที่โซฟา ฉวีวรรณก็นั่งตามและรอฟัง “ผมอยากรู้ประวัติของปีรดาอย่างละเอียด”

“เอ่อ…ตามใบสมัครเลยค่ะ ปีรดาเป็นคนมุกดาหาร คุณพ่อเป็นอดีตกำนัน ส่วนคุณแม่เป็นแม่บ้าน ครอบครัวทำธุรกิจเล็กๆ แถวภาคอีสาน มีน้องสาวคนหนึ่งเรียนแพทย์ปีสุดท้ายค่ะ” ฉวีวรรณตอบตามใบสมัคร แต่นั่นไม่ใช่สิ่งที่ราเชนต้องการ เพราะสิ่งที่ปีรดาได้คุยกับเจ้าของร้านก๋วยเตี๋ยวเมื่อวันก่อนนั้นทำให้เขาสงสัยบางอย่าง

“ข้อมูลอย่างอื่นล่ะ”

ฉวีวรรณขยับตัว เหงื่อเม็ดเล็กๆ เริ่มซึมออกมาเพราะมีชนักติดหลัง เรื่องที่ใช้เส้นสายเอาปีรดาเข้าทำงาน ราเชนเห็นท่าทีอึดอัดของคู่สนทนาก็มั่นใจว่าสิ่งที่คิดเป็นจริง

“พี่ฉวีรู้จักกับปีรดาเป็นการส่วนตัวใช่ไหม” ชายหนุ่มเอ่ยถามเสียงเรียบ ฉวีวรรณถึงกับพูดไม่ออก ไปทำอะไรให้เจ้านายโกรธอีกล่ะเนี่ยยัยปีเอ้ย

“ค่ะ” ฉวีวรรณตอบสั้นๆ เพราะไม่แน่ใจว่าราเชนรู้เรื่องปีรดามากน้อยแค่ไหน

“ในฐานะไหน ญาติ คนรู้จัก หรือผู้ปกครอง” ราเชนจี้ถามเพื่อเค้นเอาความจริง ฉวีวรรณไม่มีทางเลี่ยงจำต้องตอบความจริง

“เอ่อดิฉันเป็นน้าแท้ๆ ค่ะ จริงๆ พ่อกับแม่ของปีอยากให้ต่อโท แต่ปีอยากทำงานหาประสบการณ์ พอเรียนจบเลยขอทำงานสักปีก่อน จากนั้นก็จะไปเรียนต่อยังต่างประเทศ”

“พี่ก็เลยใช้เส้นสายเอาหลานสาวเข้าทำงาน…” ราเชนต่อให้ ฉวีวรรณรู้ความผิดของตัวเองก็ยืดอกรับ

“ค่ะ ดิฉันยอมรับว่าใช้เส้นสายกันที่ไว้ให้หลานสาว แต่ดิฉันดูแล้วว่าปีเองก็ทำหน้าที่ได้ดี” ฉวีวรรณตอบทั้งๆ ที่หายใจไม่ทั่วท้อง

“เรื่องนั้นผมไม่เถียง ปีรดาทำงานดีมาก อีกอย่างผมอยากรู้จักเธอมากกว่านี้เลยเรียกพี่มาให้ข้อมูล”