บทที่ 6

“มองตาไม่กะพริบแบบนี้ ผมเขินเป็นนะคุณ” เสียงทุ้มแกล้งพูดหยอกเย้า

“ไม่ต้องมาทำชีกอเลยนะนาย เอาหน้าออกไปห่างๆ ฉันเดี๋ยวนี้” หญิงสาวรีบใช้ฝ่ามือนุ่มๆ ดันใบหน้าหล่อเหลาออกห่าง นัยน์ตาคู่คมดั่งใบมีดแบบนี้เธอไม่ชอบเลยจริงๆ มันดูเจ้าเล่ห์ เหมือนมีบางอย่างซ่อนเร้นอยู่ยังไงไม่รู้

“หน้าผมออกจะหล่อ สมัยเรียนสาวกรี๊ดกันทั้งมหาวิทยาลัยเลยนะ” เขายักคิ้วให้

“แหวะ ขี้โม้” เธอเบ้ปากแล้วเดินผ่านหน้าเขาไปที่ประตู ราเชนจึงคว้ามือบางเอาไว้

“จะไปไหน…”

“ฉันจะไปเปลี่ยนชุดทำงานแล้วไปขอบคุณท่านประธานที่ให้พักห้องดีๆ แบบนี้น่ะสิ” ปีรดาหันกลับมามองห้องพักสุดหรู “ชาตินี้คงไม่มีโอกาสได้พักอีกแล้ว” เธอบอกอย่างเสียดาย แต่ไม่ได้น้อยใจในวาสนาที่เกิดมาต้องดิ้นรนช่วยเหลือตัวเอง เพราะเธอภูมิใจกับสิ่งที่มีอยู่ตอนนี้

“ท่านไปกรุงเทพฯ ตั้งแต่เมื่อวานแล้ว ถ้าจะขอบคุณท่าน พาผมไปเลี้ยงมื้อเย็นก็ได้”

“เกี่ยวอะไรกัน มันคนละคนนี่ ฉันต้องเลี้ยงนายอยู่แล้ว อยากกินอะไรล่ะ” หญิงสาวบิดข้อมือออกจากอุ้งมือหนา ราเชนคิดแวบหนึ่งก่อนจะบอกออกไป

“แล้วแต่คุณเลย ผมกินอะไรก็ได้ ไม่เรื่องมาก” ราเชนพูดยิ้มๆ ที่จะได้ใกล้ชิดเธอ “แล้วตอนอยู่ใต้น้ำผมเอ่อ…จูบคุณ คงไม่ว่ากันนะ”

นั่นไง อุตส่าห์นึกว่าอีตานี่ลืมไปแล้วแท้ๆ แต่ไหงยังวกเข้ามาพูดให้เธออับอายจนได้

“ถ้าทำแบบนั้นอีก ฉันแพ่นกบาลของนายเละแน่” ปีรดาแสร้งทำท่าทางขึงขังเพื่อกลบเกลื่อนอาการบางอย่างของตัวเอง ทว่าผิวแก้มในตอนนี้นั้นแดงแจ๋ยิ่งกว่าลูกมะเขือเทศเสียอีก ราเชนอมยิ้มกับธรรมชาติไร้จริตของผู้หญิงตรงหน้า และนั่นเป็นเสมือนสนามแม่เหล็กที่ดึงดูดให้ร่างสูงเดินเข้าไปชิด ในขณะที่สายตาคู่คมตอกตึงเธอเอาไว้ไม่ให้ขยับเขยื้อนไปไหน

“ถ้าได้จูบคุณอีกครั้ง ผมยอมให้คุณแพ่นกบาลอีกสิบครั้งเป็นอย่างต่ำเลย” เขาบอกเสียงพร่า ยกมือโอบเอวบางไว้หลวมๆ ใบหน้าหล่อเหลาค่อยๆ ลดลงไปหาราวกับต้องมนตร์สะกด แต่ก่อนที่ริมฝีปากหยักได้รูปจะแนบกับริมฝีปากจิ้มลิ้ม ประตูก็ถูกเปิดเข้ามา ทั้งสองจึงรีบผละห่างจากกันทันที ตรีนุชชะงักกับภาพที่เห็น

“ขอโทษค่ะ” ผู้ที่เข้ามาใหม่มองปีรดาด้วยแววตาลุกวาว ทำเอาคนถูกมองขมวดคิ้วมุ่น

“มีอะไรหรือเปล่าคะคุณตรีนุช” ปีรดาถาม ตรีนุชยิ้มเหยียดๆ เดินเข้าไปยืนข้างราเชน

“ฉันก็แค่มาดูว่าเธอเป็นยังไงบ้าง ไม่คิดว่าจะหายเร็วแบบนี้” หญิงสาวที่อารมณ์ด้านในกำลังเดือดพล่านแสร้งคลี่ยิ้ม แต่เป็นยิ้มที่ปีรดารู้สึกว่าถูกเหยียดหยาม “คราวหน้าก็ระวังหน่อยนะ อย่าให้คนอื่นห่วงอีก” พูดจบตรีนุชก็ถือวิสาสะใช้มือคล้องแขนราเชน ทำเอาชายหนุ่มต้องแปลกใจ

“คุณราเชนขา แขกที่จองห้องเอาไว้มีปัญหานิดหน่อยค่ะ คุณช่วยไปดูกับตรีหน่อยนะคะ ตรีไม่รู้จะทำยังไงแล้ว”

ตรีนุชเบียดอกตูมๆ กับต้นแขนแกร่ง ราเชนมองหน้าเรียวสวยที่แต่งแต้มด้วยเครื่องสำอางพองามของตรีนุชแวบหนึ่ง แล้วหันกลับมามองปีรดา

“เดี๋ยวผมมานะคุณ”

ปีรดาทำเป็นไม่ได้ยิน มองไปนอกหน้าต่าง ตรีนุชเห็นท่าทีของราเชนที่แสดงออกมาว่าเป็นห่วงปีรดาอย่างชัดเจน นั่นยิ่งทำให้เธออิจฉามากกว่าเดิม

“ไปเถอะค่ะ” ตรีนุชควงแขนราเชนออกจากห้องพักสุดหรู ปีรดามองตามด้วยความรู้สึกหนึบๆ ในอก แต่ก็หาสาเหตุไม่ได้ว่าเพราะอะไรที่ทำให้เธอต้องรู้สึกแบบนั้น

ราเชนเดินห่างห้องพักมาพอสมควรก็หยุดเดิน แล้วหันไปมองตรีนุช “ทำแบบนี้ทำไมคุณตรี” ชายหนุ่มถามเสียงเรียบ บิดแขนออกจากมือของหญิงสาวอย่างสุภาพ

“คุณราเชนต้องการให้พนักงานทำแบบนี้ไม่ใช่เหรอคะ ตรีก็เลยเล่นตามคำสั่ง หรือคุณราเชนจะให้ตรีเล่นมากกว่านี้คะ” ตรีนุชตอบขณะมองเขาด้วยสายตาหวานเชื่อม

“ไม่ต้อง ทำแค่นี้ก็พอแล้ว ส่วนเรื่องแขกเป็นเรื่องโกหกใช่ไหม” ราเชนถามเพราะมั่นใจว่าแผนกรับจองห้องพักทำหน้าที่ดีเยี่ยมอยู่แล้ว

“ใช่ค่ะ ตรีไม่อยากให้คุณกับปีรดาอยู่กันสองต่อสองนี่คะ เผื่อใครมาเห็นเข้าจะว่าคุณเป็นสมภารกินไก่วัด ตรีก็เลยพาคุณออกมาโดยที่แม่นั่นไม่สงสัย” หญิงสาวพูดเหมือนหวังดี แต่ในใจเต็มไปด้วยไฟริษยา

“ขอบคุณ ผมรู้ว่ากำลังทำอะไรอยู่ คุณกลับไปทำงานเถอะ”

เมื่อถูกชายหนุ่มที่หมายตาเอ่ยปากไล่ ตรีนุชก็ได้แต่ขุ่นเคืองอยู่ในใจ แต่ก็ไม่ได้หลุดอาการอะไรออกมา จะว่าไปแล้วเธอนั้นสวยกว่าปีรดาด้วยซ้ำ ทำไมราเชนถึงไม่หันมามองเธอบ้าง คอยดูก็แล้วกันเถอะ ผู้ชายร้อยทั้งร้อยถ้าเจอผู้หญิงแก้ผ้าต่อหน้า มีหรือจะไม่กระโจนเข้าหาเหมือนนักล่าที่เห็นเหยื่ออันโอชะ!