บทที่ 9

เมื่อรู้จุดประสงค์ของเจ้านายหนุ่ม ฉวีวรรณถอนหายใจอย่างโล่งอก แต่เก็บความสงสัยเอาไว้ในใจว่าเจ้านายอยากรู้เรื่องหลานสาวไปทำไมกัน

“อาทิตย์หน้าจะมีกรุ๊ปทัวร์วีไอพีเจ็ดคนไปเกาะฟ้าพร่างดาว ผมอยากให้พี่จัดคนไปดูแลโดยมีปีรดาไปด้วย ส่วนคนอื่นๆ พี่ดูตามความเหมาะสมก็แล้วกัน”

“ได้ค่ะ ถ้าไม่มีอะไรแล้วดิฉันขอตัวไปทำงานนะคะ” เมื่อเจ้านายไม่มีงานเพิ่ม ฉวีวรรณก็ขอตัวกลับไปทำงาน แต่เดินไปไม่ถึงประตูก็ต้องหันกลับมา

“ผมหวังว่าความลับของเรายังเป็นความลับอยู่นะ” ราเชนย้ำเสียงเข้ม

“แน่นอนค่ะ ทั้งๆ ที่ดิฉันเองก็ไม่แน่ใจว่าเจ้านายต้องการอะไร ก็ได้แต่หวังว่าเจ้านายคงไม่เอาหัวใจของผู้หญิงตัวเล็กๆ คนหนึ่งมาล้อเล่นนะคะ” ฉวีวรรณบอกเจ้านายหนุ่ม ลางสังหรณ์บางอย่างมันปรากฏเด่นชัดอยู่บนแววตาของเขายามที่พูดถึงปีรดา

“ผมชัดเจนเสมอ ยังไงฝากจัดการเรื่องที่บอกด้วย” ชายหนุ่มย้ำอีกครั้ง ฉวีวรรณเห็นท่าทางเปิดเผยของผู้เป็นนายก็โล่งอกนิดหนึ่ง ในใจได้แต่ภาวนาให้หลานสาวสุดรักไม่ตกเป็นของเล่นเศรษฐีก็พอ

หลังจากคุยกับฉวีวรรณเสร็จ ราเชนก็ออกไปพบลูกค้าข้างนอกกับเลขาฯ ระหว่างออกจากลิฟต์ ปีรดาออกมารับงานที่เคาน์เตอร์ประชาสัมพันธ์พอดี

“เอ...นั่นนายราเชนหรือเปล่า” หญิงสาวพึมพำ คิ้วเรียวงามยับย่น ก่อนจะรีบเดินผ่านเคาน์เตอร์ประชาสัมพันธ์ไปดูให้แน่ใจ แต่ทว่ากลับไม่ทัน “ไม่น่าใช่ เราคงตาฝาดแน่ๆ อีตาบ้านั่นเป็นเพียงแค่หัวหน้าแผนก จะมีคนถือกระเป๋าเดินตามได้ยังไงกัน...”

“มองอะไรเหรอจ๊ะน้องปี ให้พี่ช่วยมั้ย” ฝ่ายประชาสัมพันธ์สาวเห็นปีรดาชะเง้อมองก็สงสัย

“นั่นใครคะพี่” ปีรดาชี้ไปที่ราเชนและเลขาฯ ที่กำลังเดินเลี้ยวไปทางมุมตึก ประชาสัมพันธ์สาวทำทีมองไม่เห็น ทั้งๆ ที่ใจเต้นตุ้มๆ ต่อมๆ กลัวจะเผลอพูดอะไรออกไปให้โดนไล่ออก

“อ้อ แขกมาสัมมนาจ้ะ” ประชาสัมพันธ์สาวเห็นป้ายสัมมนาที่อยู่หน้าลิฟต์ก็หาทางออกได้ทันที ปีรดาพยักหน้ารับรู้

“ปีมารับรายละเอียดแขกที่จะเข้าพักห้องสวีตรูมค่ะ รอนายราเชนไม่ไหวก็เลยต้องมาเอาเอง” ปีรดาพานโกรธคนที่บอกจะเอารายละเอียดไปให้แต่เช้า เธอรอจนสายก็ไม่เห็นจึงมารับเอกสารด้วยตัวเอง

“อุ๊ยตายพี่ก็ลืมไป นี่จ้ะ แผนกรับจองห้องเอามาฝากไว้ให้แล้ว” ประชาสัมพันธ์สาวรีบหยิบเอกสารขึ้นมาให้ ปีรดารับมาอ่านคร่าวๆ แล้วยิ้มหวานส่งให้

“ขอบคุณค่ะพี่”

“ไม่เป็นไรจ้ะ” ประชาสัมพันธ์สาวยิ้มตอบ ความสดใสและความไร้จริตของปีรดาทำให้คนพบเจอพลอยมีความสุขไปด้วย

“มาแจกยิ้มอะไรแถวนี้จ๊ะปีรดา” เสียงทักทายแกมประชดประชันนิดๆ ของตรีนุชดังมาจากด้านหลัง ปีรดารีบหันไปมอง

“มารับรายละเอียดลูกค้าค่ะ คุณตรีล่ะคะ” หญิงสาวถามกลับบ้าง ขณะกอดแฟ้มเอกสารแนบอก ตรีนุชมองใบหน้าจิ้มลิ้มด้วยแววตาไม่เป็นมิตรจนปีรดารู้สึกได้

“ฉันก็มารอรับลูกค้าที่จะเช็กอินบ่ายนี้ หวังว่าห้องพักจะเรียบร้อยนะ ไม่อย่างนั้นเสียชื่อโรงแรมแย่เลย” ตรีนุชมองศัตรูเบอร์หนึ่งอย่างเหยียดๆ เพราะมั่นใจว่าปีรดาไม่มีอะไรเทียบตนได้เลยสักนิด

“แน่นอนค่ะ เราต่างคนต่างทำหน้าที่ให้ดีที่สุด” ปีรดาผละไป แต่ตรีนุชก็ยังเดินตามมา

“เดี๋ยวก่อนสิ” ตรีนุชคว้ามือปีรดาไว้ หญิงสาวบิดข้อมือออกอย่างไม่ชอบใจนัก “หล่อนคิดว่าตัวเองเป็นใครถึงได้เดินหนีฉันไปดื้อๆ แบบนี้”

“มีอะไรไม่ทราบคะ”

“ไม่มีอะไร ฉันแค่อยากจะบอกว่าเธอกำลังโง่ ถูกคนอื่นหลอกยังไม่รู้ตัวอีก” ตรีนุชเบ้ปากอย่างดูแคลน “หน้าตาก็ฉลาดนะ แต่ทำไมให้คนอื่นเขาหลอกได้”

“โดนหลอก?” ปีรดาครุ่นคิดนิดหนึ่งก่อนจะถามออกไป “เรื่องอะไรเหรอคะ”

 “เรื่องเธอกับคุณราเชนน่ะสิ ระวังจะเป็นของเล่นมหาเศรษฐีโดยไม่รู้ตัว ที่บอกเนี่ยก็เพราะสงสารผู้หญิงด้วยกันหรอกนะ” ตรีนุชเหมือนจะหวังดี แต่ลึกๆ อยากให้ปีรดาโกรธราเชน

“คุณพูดเรื่องอะไร นายราเชนเป็นเพียงพนักงานธรรมดาคนหนึ่งนี่คะ” ปีรดาหน้าตึงอย่างไม่พอใจ ตรีนุชเห็นอีกฝ่ายมองมาเหมือนรำคาญก็ยิ่งโมโห จนอยากให้ศัตรูเจ็บและเสียใจ

“โง่ ถูกเขาหลอกกินไข่แดงยังไม่รู้ตัวอีก คุณราเชนเป็น…”

“หยุดเดี๋ยวนี้ตรีนุช!” เสียงห้วนเข้มของฉวีวรรณหยุดตรีนุชเอาไว้ได้ทันเวลา แล้วเดินหน้านิ่งมายืนระหว่างสองสาว “จะพูดจะจาอะไรคิดให้ดีซะก่อนนะ ก่อนที่จะไม่มีงานทำ” ฉวีวรรณเตือนสติอีกฝ่าย

“ฉันไม่คิดว่าตัวเองจะโดนไล่ออกเพราะเรื่องไร้สาระแบบนี้หรอกนะคะ” ตรีนุชยิ้มเยาะ และไม่คิดจะกลัวเพราะมั่นใจในความสามารถตัวเอง

“ถึงอย่างนั้นก็เถอะ เจ้านายสั่งยังไงก็ต้องทำ ถ้าอยากทำงานที่นี่ต่อ”

“ฉันคิดว่าวิธีเอาหลานสาวใส่พานให้เจ้านายนั้นมันไม่ถูกต้องเลยนะคะพี่ฉวี หากท่านประธานใหญ่รู้คงไม่เป็นผลดีกับพี่เหมือนกัน”

“ตรีนุช!” ฉวีวรรณสบถเสียงออกมาอย่างไม่พอใจ ในขณะที่อีกฝ่ายไหวไหล่อย่างไม่คิดจะเกรงกลัว

“จะบอกอะไรให้รู้ไว้อย่างนะ เดี๋ยวนี้โลกมันเปลี่ยนไปแล้ว ฉันคงไม่ใส่ใจวิธีการตามลำดับขั้นตอนหรอกนะ เพราะฉันมีวิธีลัดที่เร็วกว่านี้เยอะ พูดครั้งเดียวจบและจุกไปเลย” ตรีนุชทิ้งวาจาเชือดเฉือนเอาไว้ชุดใหญ่ ก่อนจะเดินชนไหล่ผู้เป็นหลานสาว เป็นเชิงบอกว่าให้เดินตามมา แต่ปีรดาไม่ใช่คนที่จะปล่อยผ่านเรื่องสงสัยไปง่ายๆ เธอจึงหันไปเรียกตรีนุชเสียงแข็ง

“เดี๋ยว อย่าเพิ่งไป”

“มีอะไร หรืออยากรู้ว่าตัวเองโง่ในจุดไหน” ตรีนุชมองอีกฝ่ายอย่างเหยียดหยัน

“ฉันไม่รู้หรอกนะว่าเธอหมายถึงเรื่องอะไร แต่อยากจะบอกไว้อย่าง ถ้าคิดว่าตัวเองฉลาดนักก็เตรียมรอผลที่จะเกิดขึ้นได้เลย ฉันรับรองว่าเจ็บและจุกแน่ๆ ตามที่น้าหวีพูดนั่นแหละ”

“เชอะ ไม่มีทางหรอกย่ะ เพราะฉันมีแบ็กดี เธอกับน้าของเธอโน่น ที่จะต้องเตรียมตัวเก็บของออกจากโรงแรม” พูดจบตรีนุชก็เดินนวยนาดจากไปท่ามกลางความโกรธกรุ่นของปีรดาและฉวีวรรณ

“ตรีนุชคงเอาเรื่องที่น้าใช้เส้นสายให้ปีเข้ามาทำงานไปบอกท่านประธานใหญ่แน่ๆ เลยค่ะ ปีขอโทษนะคะที่ทำให้น้าลำบากใจ” ปีรดามองน้าสาวอย่างเห็นใจ ตลอดหลายปีที่ผ่านมาน้าของเธอรักและผูกพันกับที่นี่มาก

“ไม่เป็นไรหรอก เรื่องนั้นท่านประธานรู้แล้ว ท่านก็ไม่ได้ว่าอะไรเพราะท่านดูแล้วว่าปีมีความสามารถ”

“ท่านรู้เรื่องปีเหรอคะ” หญิงสาวตาโตอย่างตกใจ ไม่คิดว่าเจ้าของโรงแรมจะสนใจพนักงานเล็กๆ ระดับล่างอย่างเธอ

“เมื่อเช้าท่านเรียกน้าไปสอบถามเรื่องปีแล้ว น้าก็ตอบตามจริง ท่านก็ไม่ว่าอะไร อย่ากังวลเลยไปทำงานได้แล้ว” ฉวีวรรณไล่หลานสาวไปทำงาน ในขณะที่ในหัวคิดถึงคำพูดของตรีนุช เพราะคนที่ใหญ่กว่าราเชนก็คงหนีไม่พ้น ‘ท่านธีรวัฒน์ ธนเกียรติ์โภคิน’ อดีตประธานกรรมการใหญ่คนก่อน ซึ่งเป็นบิดาของราเชนนั่นเอง