บทที่ 5

สองร่างดิ่งลงก้นสระ ราเชนเป็นแชมป์ว่ายน้ำของมหาวิทยาลัยจึงประคองตัวอยู่ใต้น้ำได้อย่างสบาย ในขณะที่ปีรดาว่ายน้ำไม่เป็น สำลักน้ำเข้าไปหลายอึก จนทำอะไรไม่ถูก ใบหน้าเริ่มซีดขาวลงเรื่อยๆ

ชายหนุ่มรู้ว่าหญิงสาวต้องการอะไร จึงรีบเข้าไปโอบกอดร่างที่เริ่มไร้เรี่ยวแรงเข้ามาชิดกาย จากนั้นก็จัดการประกบปากแนบกัน ก่อนจะถ่ายลมหายใจอุ่นๆ เข้าไปให้เธอ

ปีรดาเบิกตากว้างพร้อมกับดึงลมหายใจที่โอนถ่ายมาให้ลงสู่ปอดทันที ราเชนแช่ริมฝีปากอยู่อย่างนั้นเนิ่นนาน และเป็นช่วงเวลาที่หญิงสาวรู้สึกปั่นป่วนไปทั้งร่าง ชีพจรเต้นแรงถี่ระรัว สมองขาวโพลนไปหมด กระทั่งอึดใจต่อมาสติสัมปชัญญะของเธอก็ค่อยๆ ดับวูบลง ราเชนถีบตัวพาเธอขึ้นสู่เหนือน้ำอย่างรวดเร็ว พลางยกร่างบอบบางขึ้นนอนริมขอบสระ

“ปี! ปี!” เขาเรียกอย่างร้อนใจ แต่ไม่มีการตอบสนองใดๆ ชายหนุ่มจึงตามขึ้นไปผายปอดอยู่หลายครั้งพร้อมกับเรียกเธอเป็นระยะ จนในที่สุดหญิงสาวก็ได้สติ

“อั๊ก…อั๊ก...” ปีรดาสำลักน้ำออกมา ทั้งตกใจและหวาดกลัวระคนกัน ก่อนจะผวาเข้ากอดร่างกำยำแน่น

“ไม่ต้องกลัว ปีปลอดภัยแล้ว” ราเชนเอ่ยปลอบ แล้วกอดตอบร่างอ้อนแอ้นแนบอก

“ปีกลัว ปีกลัว ฮือ…ฮือ” เธอร้องไห้สะอึกสะอื้นอย่างขวัญเสีย ไม่รู้อะไรดลใจให้ราเชนจรดริมฝีปากลงกลางกระหม่อมบาง ถ่ายทอดความอบอุ่นอ่อนโยนไปให้

“ไม่ต้องกลัวนะ ผมกอดคุณไว้แน่นๆ แล้ว คุณจะไม่เป็นอะไร ผมรับรองได้” เขาบอกเสียงทุ้ม ขณะลดสายตาลงมองหน้าซีดๆ ที่ซุกอยู่กับอก “ให้หมอตรวจหน่อยนะปี”

ปีรดาไม่มีแรงแม้แต่จะส่ายหน้าปฏิเสธ ชายหนุ่มจึงอุ้มเธอแนบอกแล้วพาไปที่ห้องพัก ตรีนุชกับฉวีวรรณอยู่แนวนั้น เห็นเข้าก็รีบกระวีกระวาดเข้ามาถามกันจ้าละหวั่น

“ปีเป็นอะไรคะคุณราเชน”

“ตกน้ำ ตามหมอด่วนเลย” เขาสั่งเสียงเข้ม ก่อนจะก้มลงมองคนในวงแขน ตรีนุชเห็นความห่วงใยที่สะท้อนอยู่ในแววตาคู่คมที่มีต่อปีรดาก็รุ่มร้อนไปด้วยความอิจฉา เสียงสนทนาและเสียงสั่งการดังตลอดเวลา กระแทกเข้าไปในโสตประสาทของปีรดา ถึงแม้สติจะเลือนราง แต่หญิงสาวก็พอจะรับรู้ได้

“ให้ตรีช่วยนะคะคุณราเชน” ตรีนุชเอ่ยอาสา ขณะเดินแกมวิ่งเคียงข้างไปยังห้องพัก ในใจเต็มไปด้วยคำถามหลายอย่างที่เธอเองไม่คิดจะปล่อยผ่านไป ยิ่งได้รู้ข้อห้ามไม่ให้บอกว่าราเชนนั้นเป็นใคร เธอก็ยิ่งสงสัยมากกว่าเดิม

“รบกวนคุณราเชนออกไปก่อนค่ะ ตรีจะเปลี่ยนชุดให้ปีรดาเอง”

ราเชนมองหน้าซีดๆ อย่างเป็นห่วง แต่จำต้องออกไปรอด้านนอก ทันทีที่ประตูปิด สีหน้าของตรีนุชก็เปลี่ยนไปทันที

“เหอะ! แม่คนช่างอ่อย อยากให้คุณราเชนอุ้มล่ะสิท่า ถึงทำทีเป็นตกน้ำตกท่าแบบนี้” คนที่กำลังอยู่ในอารมณ์คุกรุ่นเค้นเสียงลอดไรฟัน ส่วนมือก็ถอดชุดยูนิฟอร์มของโรงแรมออกอย่างกระชาก จนเล็บข่วนเนื้อขาวๆ เป็นทางยาว ปีรดาไม่มีแรงที่จะพูดหรือตอบโต้ใดๆ เพราะตอนนี้ในหัวนั้นขาวโพลนไปหมด สุดท้ายก็ต้านทานความหนักอึ้งไว้ไม่ไหว ก่อนจะหมดสติไปในที่สุด...

เสียงคลื่นที่ลามเลียหาดทรายสีขาวสะอาด ลอยมาพร้อมกับกลิ่นไอของท้องทะเลยามเช้าตรู่ ทำให้คนที่หลับอยู่บนเตียงนุ่มๆ ในห้องสวีตรูมสุดหรูเริ่มขยับตัว ก่อนที่เปลือกตาคู่สวยจะค่อยๆ เปิดขึ้นช้าๆ และเมื่อเห็นฝ้าเพดานกับโคมไฟระย้าอันงดงามซึ่งดูแปลกตา ร่างบอบบางก็ไม่รีรอที่จะประคองกายลุกขึ้น

“เฮ้ย…เรามาอยู่ในห้องนี้ได้ยังไง ที่นี่ไม่ใช่โซนเรารับผิดชอบแน่ๆ” ปีรดากวาดมองรอบๆ ขณะก้าวขาลงจากเตียงโดยไม่ได้มองชุดที่ตนเองสวมใส่ เท้าเรียวเดินตรงไปที่ประตู แต่ยังไม่ทันไปถึง ประตูก็ถูกเปิดออกเสียก่อน

“อ้าว...ตื่นแล้วเหรอคุณ” ราเชนในชุดเสื้อเชิ้ตสีสดใส ปล่อยชายเสื้อออกนอกขอบกางเกงสแล็กราคาแพงเอ่ยถาม หลังจากเดินเข้ามายืนอยู่กลางห้อง

ปีรดาขมวดคิ้วมุ่นและทำหน้างุนงง ชายหนุ่มกวาดสายตาคมมองสัดส่วนต่างๆ ที่ซ่อนอยู่ภายใต้เสื้อเชิ้ตตัวหลวมโคร่งอย่างตกตะลึง

“นายมองอะไร???” ปีรดาเห็นอีกฝ่ายจ้องตาไม่กะพริบก็ก้มมองตัวเอง “ว้าย!!!” หญิงสาวอุทานและรู้สึกเย็นวาบไปทั้งตัว สองมือยกขึ้นไขว้กันเพื่อปิดบังหน้าอกเอาไว้

“อีตาบ้า หันไปเดี๋ยวนี้เลยนะ” เสียงแหลมๆ แว้ดใส่ สมองเริ่มทบทวนเหตุการณ์เมื่อวาน ก่อนจะจำได้รางๆ ว่าเขาพาเธอขึ้นจากสระ “นายพาฉันมาที่นี่ใช่ไหม”

“ใช่…เพราะเป็นคำสั่งของท่านประธาน” ราเชนหมุนตัวหันหลังให้

“ท่านประธานเหรอ?” ปีรดาหรี่ตามองเขาอย่างไม่ค่อยเชื่อ หากเสียงแว่วๆ ที่สั่งให้คนไปตามหมอ และสั่งคนนั้นคนนี้ช่างเหมือนเสียงของเขาเหลือเกิน

“ใช่ ท่านประธานเห็นคุณตกน้ำขณะทำงาน ท่านก็เลยอยากให้คุณพักสบายๆ” ราเชนชำเลืองมองด้านข้าง “ผมหันไปได้หรือยัง คุยกันไม่เห็นหน้าแบบนี้ไม่ค่อยดีนะผมว่า”

“เดี๋ยว อย่าเพิ่งหันมาจนกว่าฉันจะอนุญาต” ปีรดาบอกเสร็จก็รีบไปหยิบเสื้อคลุมที่แขวนอยู่มาสวมใส่ทันที “หันมาได้แล้ว”

ราเชนหันมามองเธอด้วยแววตาพราวระยับ ปีรดาขึงตาใส่พร้อมกับกระชับสาบเสื้อคลุมแน่น

“ดีขึ้นแล้วใช่ไหม” เขาเอ่ยถามอย่างห่วงใย

“ค่อยยังชั่วแล้วล่ะ ขอบคุณนะที่ช่วยฉันไว้ ถ้าไม่ได้นาย ฉันคงแย่แน่ๆ” หญิงสาวคลี่ยิ้มให้ ซึ่งเป็นรอยยิ้มที่ทำเอาราเชนรู้สึกวูบไหวไปชั่วขณะ “เออ...แล้วที่นายบอกว่าท่านประธานไปเจอฉัน พร้อมทั้งสั่งให้พาฉันมาที่ห้องนี้ ท่านไปเจอตอนไหน ฉันได้ยินแต่เสียงนายตะโกนสั่งคนนั้นคนนี้วุ่นวายไปหมด” ปีรดาเอ่ยถามพร้อมกับมองชายหนุ่มอย่างจับพิรุธ แต่คนอย่างราเชนใช่ว่าจะให้ใครจับได้ง่ายๆ เขารีบหาทางออกด้วยการขยับกายไปหาแล้วยื่นหน้าเข้ามาใกล้ๆ กลิ่นโคโลญผสมกลิ่นน้ำยาโกนหนวดลอยมาลามเลียจมูกเชิดรั้น จนหญิงสาวหัวใจเต้นแรงระรัว ผิวแก้มเนียนเปลี่ยนเป็นสีแดงระเรื่อ