บทที่ 7

เมื่อได้เวลาเลิกงาน ปีรดาก็เปลี่ยนชุดฟอร์มเป็นชุดธรรมดา แล้วเดินมายังมอเตอร์ไซค์เวสป้าสีฟ้าคู่ใจซึ่งจอดนิ่งอยู่ที่ลานจอดรถ

“หวัดดีเพื่อนยาก ไม่ได้เจอกันวันหนึ่งคิดถึงฉันหรือเปล่า” เธอถามราวกับมันมีชีวิตพร้อมกับวาดเท้าขึ้นนั่ง พอจะสตาร์ตก็มีคนมาดึงกุญแจออก

“คนอะไรคุยกับรถก็ได้ด้วย ตลกจัง...” ราเชนพูดยิ้มๆ ขณะใช้นิ้วแกว่งกุญแจหมุนเป็นวงกลม ปีรดามองเขาตาเขียวปั๊ด ก่อนจะแบมือไปรอข้างหน้า ชายหนุ่มไม่สนใจและยังคงแกว่งกุญแจไปมาต่อเพื่อยั่วอารมณ์อีกฝ่ายเล่นๆ

“เอากุญแจฉันคืนมานะ” คราวนี้เธอแว้ดใส่เสียงขุ่น

“ลืมอะไรไปหรือเปล่าคุณ” ราเชนทวงถาม ปีรดานิ่งคิดแต่ก็คิดไม่ออก “วันนี้คุณจะเลี้ยงข้าวเย็นผมไม่ใช่เหรอ” เขาทวงสัญญา หญิงสาวจึงยกมือกอดอกอย่างขัดใจ

“ฉันคิดว่านายชวนตรีนุชไปกินแล้วซะอีก”

“ผมไม่ใช่คนหลายใจนะคุณปี บ่ายนัดอีกคน เย็นจะไปกับอีกคน” ราเชนเห็นแก้มป่องๆ ที่เจ้าตัวแสดงออกมา ก็หายใจเข้าแรงๆ อย่างหักห้ามอารมณ์ไม่ให้ทำอย่างที่ใจคิด

“หล่อเลือกได้อย่างนาย จะทำแบบนั้นมันเป็นเรื่องชิลๆ อยู่แล้ว เอากุญแจคืนมาเลย ฉันจะกลับบ้าน” เธอรีบคว้ากุญแจในมือหนา แต่ก็ถูกราเชนเบี่ยงหลบแล้ววาดเท้าขึ้นไปนั่งซ้อนท้ายเธออย่างว่องไว

“นัดแล้วจะเทกันแบบนี้ไม่เอาหรอก ผมไม่มีเงินกินข้าว ไม่งั้นจะขอให้คุณเลี้ยงทำไม เลี้ยงหน่อยนะคุณ” เขาบอก พลางกอดเอวบางจากด้านหลัง

“ว้าย…นาย ปล่อยนะ ทำบ้าอะไรเนี่ย ลงจากรถฉันเดี๋ยวนี้เลย” ปีรดาพยายามแกะมือที่รัดรึงดั่งหนวดปลาหมึกออกเป็นพัลวัน แต่ราเชนนั้นสนุกจึงกอดแน่นยิ่งกว่าเดิม แถมยังเกยคางบนบ่ากลมกลึงอีกต่างหาก

“ถ้าไม่เลี้ยงข้าวก็ไม่ลง จะกอดอยู่แบบนี้ ให้มันรู้ไปสิว่าคุณจะใจจืดใจดำ ทนเห็นคนหิวจนเป็นลมเป็นแล้งได้ลงคอ” เขาดื้อไม่ยอมปล่อยมือง่ายๆ หญิงสาวกลัวคนมาเห็นจึงยอมรับปาก ซึ่งไม่ต่างอะไรกับการถูกมัดมือชก

“เออ…เออ เลี้ยงก็ได้” เธอบอกอย่างจำใจ ราเชนเอียงหน้าไปมองทำให้ปลายจมูกชนกับแก้มหอม เขาไม่รอช้า พลางสูดกลิ่นนางเข้าจนเต็มปอดเฮือกใหญ่ๆ

“นี่นาย…” ปีรดาอุทาน ก่อนจะมองไปรอบๆ ตัว “ขยับออกไปห่างๆ หน่อยสิ” บ่นเสร็จก็รีบแย่งกุญแจกลับคืนมาทันที

“โอ๊ย…โอ๊ย หิวจนไส้จะขาดอยู่แล้ว” ราเชนทำทีร้องเพื่อเรียกคะแนนสงสาร แววตาคมพราวระยับเพราะไม่ได้หิวข้าวแต่หิวเธอ ทว่าคนที่ถูกเปรียบ ‘เป็นอาหารมื้อเย็น’ ยังไม่รู้ตัว

“หิวก็นั่งดีๆ” ปีรดาหยิบหมวกกันน็อกมาใส่แล้วสตาร์ตรถ “นั่งดีๆ ล่ะ เดี๋ยวตกมอเตอร์ไซค์ฉันไม่รู้ด้วยนะ” พูดจบเธอก็ออกรถอย่างรวดเร็ว ราเชนมาเหนือเมฆกว่าจึงกอดเอวบางแน่น หญิงสาวนั่งตัวแข็งทื่อจะหยุดรถก็ไม่ได้เพราะมีรถตามหลังมา

“คุณอย่าขับรถเร็วนะ ผมกลัว…” เขาแสร้งบีบเสียงราวกับกลัวนักหนา แต่วงแขนนั้นกลับกระชับแน่น พร้อมทั้งแนบแก้มสากเข้ากับแผ่นหลังบางนุ่ม ปีรดาจั๊กจี้ก็เลยบิดตัวยุกยิก ทำให้รถส่ายไปมา

“ว้าย...เล่นบ้าอะไรของนายกันเนี่ย” เธอโวยวายแข่งกับเสียงเครื่องยนต์ แต่ทุกอย่างก็ไร้ผล เพราะคนฉวยโอกาสแอบยิ้มทะเล้น ก่อนจะใช้ใบหน้าถูไถเข้ากับแผ่นหลังบอบบางขึ้นๆ ลงๆ ความนุ่มละมุนและกลิ่นกายที่หอมอ่อนๆ ทำเอาหัวใจหนุ่มสดชื่นอย่างประหลาด

“นี่นาย ถอยไปห่างๆ ฉันเลยนะ” คนขับยังคงร้องแว้ดๆ ใส่เสียงระงมลั่น หัวใจดวงน้อยไม่ต้องพูดถึง เพราะมันเต้นโครมครามดุจจะทะลุออกมานอกทรวง สุดท้ายแล้วเธอจึงตัดสินใจเลี้ยวรถจอดที่ข้างทาง

“เอ้าคุณ จอดทำไมเหรอ” ราเชนเอ่ยถาม ในขณะที่ปีรดาทำหน้าบึ้งตึง แล้วจัดการฟาดเพียะเข้าที่ต้นแขนของเขาแรงๆ ทีหนึ่ง

“ไม่ต้องมาชีกอเลยนะนายราเชน ทำไมต้องลวนลามฉันด้วย นั่งเฉยๆ ไม่เป็นหรือยังไง” เธอด่าไฟแลบ

“โธ่…คุณปี ผมกลัวตกก็ต้องกอดคุณแน่นๆ น่ะสิครับ” ราเชนส่งสายตาออดอ้อนให้อีกฝ่ายเห็นใจ แต่ในใจนั้นกำลังลิงโลด วันนี้ทำไมถนนมันถึงสั้นนักก็ไม่รู้ เขารู้สึกเสียดายช่วงเวลาดีๆ แบบนี้เสียจริง

“เชอะ…ไม่ต้องมาลีลาท่ามาก นายไปขับเลย ฉันจะนั่งซ้อนท้ายเอง” เธอย่นจมูกใส่ ราเชนอมยิ้มอย่างเจ้าเล่ห์ พลางรู้สึกกระชุ่มกระชวยหัวใจราวกับหนุ่มวัยกระเตาะที่ถูกสาวมากะเทาะหัวใจ แค่เปลี่ยนที่นั่งหรือจะหยุดเขาได้ คิดผิดแล้วแม่คุณ

“โอเค ผมขับคุณซ้อน” ว่าแล้วร่างสง่าดั่งนายแบบก็ขยับไปจับแฮนด์มอเตอร์ไซค์ ปีรดาวาดเท้าขึ้นไปนั่งแทนที่ ราเชนชำเลืองมองด้านหลังแวบหนึ่ง ก่อนจะเร่งเครื่องเหมือนที่เด็กแว้นชอบทำ “พร้อมนะคุณ” เขาเอนตัวไปถามจนแผ่นหลังชนกับส่วนหน้าของเธอ มือบางรีบจับหูทั้งสองข้างของเขาและดึงห่างตัว ทำเอาชายหนุ่มขนลุกซู่ เพราะนั่นคืออีกจุดยุทธศาสตร์ตนโดยแท้

“พร้อมตั้งนานแล้ว” เธอไม่กล้ากอดเอวหนาจึงจับขอบเบาะเอาไว้แทน

“ถ้ากลัวตก ผมอนุญาตให้กอดเอวได้นะ ผมไม่หวงตัวหรอก แต่ห่วงคุณมากกว่า” ปากบอกว่าห่วง แต่ในใจมีความสุขที่ได้แกล้งเธอ เฮ้ย…นี่เขาเป็นคนชอบแกล้งผู้หญิงตั้งแต่เมื่อไหร่เนี่ย...

“ไม่ต้องพูดมาก หิวไม่ใช่เหรอ”

“จะไปแล้วนะ จับแน่นๆ ด้วย” คนจอมลีลาพูดยียวนจนเธอค้อนใส่วงใหญ่ แล้วเขาก็ออกตัวรถแรงๆ ด้วยการยกล้อหน้าขึ้น ปีรดาตกใจจึงรีบตวัดแขนกลมกลึงกอดเอวเขาแน่นเพราะกลัวตก

“ว้าย…อีตาบ้า” หญิงสาวร้องวี้ดว้ายพร้อมกับแนบหน้าลงบนแผ่นหลังกว้างแกร่ง ราเชนยิ้มร่าเมื่อสัมผัสถึงความนุ่มหยุ่นของร่างอรชร

“ผมบอกแล้วให้กอดแน่นๆ” เขาพูดเสียงกลั้วหัวเราะ แล้วออกรถช้าๆ ก่อนจะเร่งความเร็วอยู่ในเกณฑ์ปลอดภัย โชคดีที่รถไม่เยอะทำให้ราเชนขับรถไปเรื่อยๆ พอเธอคลายวงแขนออก เขาก็แกล้งเร่งเครื่องจนเธอต้องสวมกอดแน่นๆ เช่นเดิม

“ไปกินร้านไหนดี” ชายหนุ่มหันมาถามเพียงเสี้ยวของใบหน้าหล่อเหลา

“ขับไปเรื่อยๆ เดี๋ยวก็เจอร้านติดชายหาด”

“อะไรนะ พูดดังๆ หน่อยสิ” เขาแกล้งไม่ได้ยิน

“ขับไปเรื่อยๆ เดี๋ยวก็เจอร้านเอง” ปีรดาไม่ทันเล่ห์เหลี่ยมของอีกฝ่ายจึงเอียงคอมาบอกใกล้ๆ ราเชนใช้จังหวะนั้นแนบแก้มสากเข้ากับแก้มนวลทันที หญิงสาวเบิกตาโต พลางรีบหมุนใบหน้ากลับมาอย่างรวดเร็ว พร้อมกับทำปากขมุบขมิบแช่งชักเขาอยู่ในใจ ส่วนคนจอมแผนการได้แต่อมยิ้มเมื่อแลเห็นจุดสีแดงกระจายไปทั่วพวงแก้มของเธอ จากนั้นชายหนุ่มก็ผิวปากสลับกับร้องเพลงที่ชอบไปเรื่อยๆ หากมีคาถาเวทมนตร์เขาจะเสกให้ถนนทอดยาวไปไม่มีที่สิ้นสุด เพราะจะได้แกล้งและอยู่กับเธอนานๆ