EP.11 : NC แรงกว่านี้

“ลุกขึ้น” เสียงทุ้มบอกขณะกดปลายจมูกคมลงบนแก้มเนียนข้างหนึ่งแล้วกระตุกสองแขนเรียวเบา ๆ สโรชารีบโอบกอดรอบคอหนาเอาไว้เมื่อคนตรงหน้าอุ้มกระเตงเธอลงจากโต๊ะทำงาน

“อ๊ะ” แต่ทันทีที่สองเท้าแตะพื้น ความเจ็บปวดก็แล่นเข้าสู่ต้นขาและกึ่งกลางกาย แต่ยังไม่ทันจะได้ตั้งตัว คนตรงหน้าก็หมุนตัวเธอให้หันหน้าเข้ากับโต๊ะทำงานแล้วกดแผ่นหลังลง “ทำอะไรคะ”

“ที่ถามนี่ไม่รู้จริง ๆ เหรอ” เสียงดุว่าแล้วใช้เท้าเขี่ยรองเท้าส้นเข็มที่กองอยู่กับพื้นเข้ามาใกล้ ๆ สองเท้าเรียว “สวมรองเท้าซะ ความสูงมันไม่ถึง”

ปึก!

“อื้อ! ดะ เดี๋ยวก่อน อ๊าา” ปากบอกว่าความสูงมันไม่ถึงแต่ด้านหลังกลับแทรกเข้ามาแบบไม่บอกกล่าว สโรชาพยายามทรงตัวอยู่บนรองเท้าส้นเข็มขณะฟุบหน้าลงกับขอบโต๊ะทำงาน ปล่อยให้คนด้านหลังปลดปล่อยพลังเข้ามาไม่หยุด

“อ๊าสส” เสียงคำรามของชีคหนุ่มดังขึ้นถี่ ๆ เมื่ออยู่ในท่วงท่าที่กายแกร่งเข้าไปได้ลึก สะโพกสอบโยกเร็วขึ้นเป็นจังหวะถี่รัว ความเสียวซ่านปนเจ็บแปลบเริ่มเล่นงานสโรชาอีกครั้ง สาวน้อยเปล่งเสียงครางออกมาอย่างไม่อายเหมือนก่อนหน้า ปลดปล่อยอารมณ์ที่เคยอดกลั้นให้ล่องลอยไปพร้อมเขา

“คุณ… อ๊าา” มือใหญ่สองข้างบีบเคล้นบั้นท้ายงามรุนแรงจนเกิดเป็นรอยแดงก่ำ ขณะเดียวกันสะโพกสอบก็อัดกระแทกเข้ามาไม่ยั้ง ยิ่งช่วงล่างของเธอหลั่งน้ำหวานสีใสออกมามากเท่าไร ความลื่นชื้นก็ทำให้กายแกร่งขยับโยกได้ถี่รัวมากขึ้นและถนัดขึ้นมากเท่านั้น

“อ๊าสส!” เสียงคำรามของชีคหนุ่มดังออกไปถึงด้านนอก จนบอดี้การ์ดที่ยืนคุ้มกันอยู่เสียสมาธิไปครู่หนึ่ง ปกติแล้วไม่มีหญิงสาวคนไหนทำให้เจ้านายของพวกเขาร้องครางได้ดังขนาดนี้มาก่อน

“ดะ เดี๋ยวก่อนค่ะ แบบนี้มัน...” ปึก! “อื้อ!” ประโยคคำพูดแปรเปลี่ยนเป็นเสียงร้องครางเมื่อขาข้างหนึ่งถูกมือใหญ่ยกขึ้นไปพาดบนบ่าแกร่งเอาไว้ ท่วงท่านี้ทำให้สโรชาหายใจติดขัดและร้องไม่ออก ใบหน้าหวานฟุบลงบนขอบโต๊ะทำงานขณะด้านหลังถูกใครบางคนรุกล้ำเข้ามาไม่หยุด

“ขอแรงกว่านี้แล้วจะหยุด” เสียงแหบพร่าเอ่ยเมื่อรู้สึกได้ว่ากายบางไม่ไหวแล้ว “ขอแรงกว่านี้ สโรชา” ว่าแล้วก็เร่งจังหวะสะโพกให้เร็วขึ้นและหนักหน่วงขึ้นกว่าทุกครั้ง กอดรัดเรียวขาที่พาดบนบ่าไว้แน่น ยามที่ร่างน้อยสั่นเกร็งก็กดจูบลงบนต้นขาข้างนั้นแล้วกระหน่ำจังหวะให้ถี่ขึ้นรัว ๆ

ปึก ปึก ปึก!

“อ๊ะ อ๊าา คุณ…”

ปึก ปึก ปึก!

“คุณ อ๊ะ อ๊าา มะ ไม่ไหวแล้ว…”

“เรียกชื่อฉันสิ ถ้าอยากให้จบเร็ว ๆ”

“อะ อาซิซ อ๊าา”

“เรียกอีก อ๊าสส”

เสียงหอบปนแห้งดังสลับกับเสียงกระแทกของผิวเนื้อนับครั้งไม่ถ้วน ยิ่งเรียวปากสวยเอื้อนเอ่ยชื่อเขา ความหื่นกระหายก็เพิ่มมากขึ้น

“เรียกอีก”

“อาซิซ”

ปึก ปึก ปึก

“อ๊าสส” จังหวะหนักหน่วงที่โหมกระหน่ำจนไม่รู้จะจบลงตรงไหน จนในที่สุดก็ผ่อนแรงลงเมื่อชีคหนุ่มไปถึงขอบสวรรค์ วงแขนแกร่งปล่อยเรียวขาบนบ่าให้เป็นอิสระ ทว่าสโรชากลับทรงตัวไม่อยู่จนคนตัวใหญ่กว่าต้องประคองไว้

“ต้องไปซื้อเสื้อ” ประโยคแรกที่สโรชาเอ่ยหลังจบภารกิจทำให้เจ้าของวงแขนถอนหายใจ

“รู้แล้ว”

“ต้องไปซื้อเดี๋ยวนี้ค่ะ ไม่งั้นฉันจะใส่อะไรกลับบ้าน” ดวงตากลมค่อย ๆ ปรือขึ้นจ้องมองใบหน้าคมคายของคนที่กำลังอุ้มเธอไปยังประตูลับ

“เดี๋ยวสั่งคนไปซื้อให้” ดวงตาคมกริบจ้องมองใบหน้าแดงก่ำของคนในอ้อมแขนขณะแตะหนังสือเล่มหนึ่งบนชั้นวางชั้นล่างสุด พลันนั้นชั้นหนังสือก็ค่อย ๆ เคลื่อนออกจากกัน เผยให้เห็นอีกด้านที่เป็นห้องนอนขนาดใหญ่

“ฉันอยู่ในห้องนี้ได้นานแค่ไหนคะ” คนที่ถูกวางบนเตียงเอ่ยถามขณะพยุงตัวลุกขึ้น ดวงตาคู่สวยกวาดมองไปรอบห้องนอนที่ตกแต่งอย่างหรูหราและเป็นโทนสีเดียวกับห้องทำงาน ไม่คิดว่าวันหนึ่งตัวเองจะได้มานอนบนเตียงของผู้ชายที่เพิ่งรู้จัก

“แล้วแต่เธอ” เขาตอบขณะล้มตัวลงนอนข้างกัน

“จะทำอีกเหรอคะ” ร่างเล็กสะดุ้งโหยงพลางขยับตัวหนี ไม่คิดว่าเจ้าของห้องจะขึ้นมานอนด้วย

“แล้วเธอไหวไหมล่ะ” ดวงตามีเลศนัยมองมาทำให้สโรชารีบดึงผ้าห่มมาคลุมตัวเอาไว้

“จะบ้าเหรอคะ แค่นี้ฉันก็จะจับไข้อยู่แล้ว”

“ถ้างั้นก็นอนเงียบ ๆ”

“คุณจะนอนเฉย ๆ ใช่ไหม”

“อาซิซ”

“คะ?”

“ต่อไปให้เรียกแบบนั้น”

“…พรีมค่ะ” ถึงจะชะงักไปเพราะไม่คิดว่าจะได้ยินเรื่องแบบนั้นจากปากของเขา แต่พอตั้งสติได้ก็รีบพูดเรื่องของตัวเองบ้าง “ชื่อเล่นชื่อพรีมค่ะ” คนตาแป๋วหันตะแคงข้างมองร่างใหญ่ที่หันมาสบตาด้วย

“อือ”