Beranda / โรแมนติก / ลีลาว้ากวิศวะ / ตอนที่ 19 พี่หึง ?

Share

ตอนที่ 19 พี่หึง ?

Penulis: Thita_
last update Tanggal publikasi: 2026-07-24 10:35:47

แปดโมงเช้า วงดุริยางค์บรรเลงเพลงประสานเสียงดังกระหึ่มก้องลานพิธี ผู้เชิญป้ายเดินนำขบวนนักกีฬาจากทุก
Lanjutkan membaca buku ini secara gratis
Pindai kode untuk mengunduh Aplikasi
Bab Terkunci

Bab terbaru

  • ลีลาว้ากวิศวะ   ตอนที่ 17 หนำใจ

    รวิตายืดตัวตรงก่อนจะค่อย ๆ ปลดเปลื้องเสื้อผ้าอาภรณ์ที่ห่มกายอยู่ออกทีละชิ้น การกระทำแสนยั่วยวนเชื่องช้าเล่นกับความรู้สึกชายหนุ่มจนแทบใจขาด“ตาล... ขอร้อง”“โชต้องอดทนให้ได้มากกว่านี้นะ”สาวน้อยคลานเข่าขึ้นทาบทับบนเรือนร่างกำยำ ผิวเนื้อเนียนนุ่มเสียดสีสัมผัสปลุกปั่นอารมณ์ดิบเถื่อนในกายอันธพาลเลือดร้อนได้เป็นอย่างดี“เมียจ๋า... ผัวยอมหมดแล้ว อย่าแกล้งอีกเลยเอาสักที”ฝ่ามือใหญ่เอื้อมสัมผัสแก้มเนียนแผ่วเบา น้ำเสียงประสานสายตาเว้าวอนเสียจนตาลนึกสงสาร ต้องตอบรับคำขอเขาเดี๋ยวนั้นเลยเอวบางร่อนไล้กลีบกุหลาบสีระเรื่อเสียดสีกับแก่นกายความเป็นชาย น้ำรักเหนียวลื่นส่งผลให้ทุกการเคลื่อนไหวเกิดเสียงเฉอะแฉะลามกร่างเล็กหยัดการขึ้นเล็กน้อย มือข้างหนึ่งช่วยประคองท่อนรักตั้งชันจ่อหัวแยกเข้าหาปากทางถ้ำ ตาลค่อย ๆ กดกายลงกลืนกินตัวตนเขาทีละนิด ๆ จนกระทั่งสุดลำยาวสวบ !“ทุกท่ามีราคาต้องจ่ายนะโช”“เซ็นยกมรดกให้เมียหมดเลยครับ”จังหวะนี้โชตะไม่สนใจทรัพย์สินนอกกายใด ๆ ทั้งสิ้น หุ่นทรงนาฬิกาทรายของคนตรงหน้าทำเอาเขาแทบคลั่ง หลงใหลและต้องการเพียงเธอเท่านั้นสิ้นคำสัญญารวิตาก็กระตุกยิ้มพร้อมขยับกายเคลื่อนไหวอีกครั

  • ลีลาว้ากวิศวะ   ตอนที่ 16 ตาลกินโช

    “ไหวไหม โทษทีโชหิวไปหน่อย”เขาถามเสียงนุ่ม จูบกระหม่อมชื้นเหงื่อปลอบโยนคนในอ้อมแขนเบา ๆ สายตาเจ้าเล่ห์จ้องมองเธอคล้ายเป็นอาหารรสโอชาที่พร้อมจะกินทุกเมื่อ“ไม่หน่อย !”หญิงสาวตอบทั้งที่ยังหลับตา ร่างเล็กถูกอุ้มประคองให้ยืน ก่อนจะหยิบเสื้อผ้าที่กระจายอยู่บนพื้นมาสวมให้เธอทีละชิ้นอย่างทะนุถนอม“กลับห้องเรากันเถอะ จะได้เร้าใจกว่านี้”เสียงกระซิบแผ่วเบาประชิดข้างแก้มหลังจากจัดเสื้อผ้าเข้าร่องเข้ารอย ลมปากร้อนผ่าวทำเอาช่องท้องวูบโหวงหายใจติดขัด รวิตาหันขวับสบตาเขาอย่างต้องการคำอธิบาย“จะเอาให้ท้องในวันนี้เลยหรือไง”“เมียจ๋าพร้อมมีลูกแล้วเหรอหืม ?”“โช ! ประชดเหอะ !”ฝ่ามือเล็กผลักเขาออกก่อนจะสะบัดหน้าเดินหนีด้วยความเขินอาย เรื่องพรรค์นั้นแน่นอนว่าจะไม่เกิดขึ้นเร็ว ๆ นี้แน่เพราะทั้งคู่ยังเรียนอยู่ แต่พอเขาเอ่ยขึ้นมามันกลับคล้ายเป็นสัญญาจาง ๆ ที่บอกว่าเขาต้องการใช้ชีวิตคู่ร่วมกับเธอสร้างครอบครัวไปพร้อมกับเธอ...“รีบขนาดนั้นอยากโดนผัวเอาแล้วเหรอ !” เขาตะโกนตามหลังพลางคว้าเอากระเป๋าใบเก่าของเธอวิ่งตามเจ้าหล่อนไป“พูดบ้าอะไรไม่รู้ ไม่อายผีสางเทวดา !”รวิตาพึมพำหน้าแดงก่ำ หัวใจดวงน้อยเต้นตุบ ๆ ส

  • ลีลาว้ากวิศวะ   ตอนที่ 15 บ้าแล้วรักไหม

    ร่างกายของหญิงสาวบิดเร่าทรมานด้วยความเสียวซ่าน สะโพกมนลอยหวือขึ้นจากพื้นโดยไม่รู้ตัว ขาเรียวเกี่ยวรัดเอวหนาไว้แน่น น้ำหวานสีใสไหลเยิ้มออกมาอาบเรียวนิ้วและริมฝีปากเขาจนฉ่ำแฉะเขาผละหน้าออกมามองผลงานตัวเองด้วยความพึงพอใจ คราบน้ำรักเปรอะเปื้อนรอบปาก แถมเขาจงใจเลียริมฝีปากโชว์เธออย่างยั่วยวน“พร้อมโดนง้อระดับพรีเมียมแล้วใช่ไหม หืม ?”ตาลนอนหอบหายใจรวยริน ดวงตาฉ่ำน้ำปรือมองเขาด้วยความเว้าวอนเต็มไปด้วยแรงราคะ ผิวกายแดงระเรื่อชุ่มไปด้วยเหงื่อตัณหาโชตะลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ปลดหัวเข็มขัดโลหะแล้วจึงถอดปราการผ้าออกจนร่างเปลือยเปล่าเช่นเดียวกับเธอ ความใหญ่โตแข็งขึงผงาดง้ำ เส้นเลือดปูดโปนโอบรอบชวนให้คนตื่นตกใจตาลเบิกตากว้างมองสิ่งที่กำลังจะเข้ามาเติมเต็มทุกความรู้สึก น้ำลายเหนียวกล้ำกลืนลงคออย่างยากลำบาก แม้จะเคยผ่านมาแล้วแต่ขนาดของเขาก็ยังทำให้เธอหวั่นใจได้เสมอแขนแกร่งช้อนร่างเล็กอุ้มลอยหวือขึ้นกลางอากาศ ก่อนจะวางนอนราบลงบนโต๊ะทำงานตัวใหญ่กลางห้อง ความเย็นของผิวพลาสติกทำเอาคนตัวเล็กสะดุ้ง ทว่าความร้อนจากร่างกำยำที่แทรกเข้ามาตรงกลางหว่างขากลับช่วยบรรเทาความหนาวเหน็บได้เป็นอย่างดีก้านมือใหญ่ประ

  • ลีลาว้ากวิศวะ   ตอนที่ 14 มีแค่เรา

    เขายังคงคร่อมทับอยู่เหนือร่างเล็กบนพื้นห้องเย็นเฉียบซึ่งปูรองด้วยกระดาษหนังสือพิมพ์เก่า ๆ แผ่นหลังบางแนบสนิทไปกับพื้นแข็งกระด้าง แต่ดูเหมือนเจ้าตัวจะลืมความเจ็บปวดไปชั่วขณะ เพราะริมฝีปากอิ่มที่ถูกเขาเคล้าขยี้อยู่นั้นตอบสนองกลับมาอย่างเร่าร้อนไม่แพ้กัน“อื้อ~”เสียงครางอู้อี้ในลำคอระหงดังเล็ดลอดออกมาเมื่อเขาสอดลิ้นร้อนเข้าไปกวาดต้อนความหวานฉ่ำภายในโพรงนุ่ม ลิ้นหนาเกี่ยวพันหยอกเอินกับลิ้นเล็กที่พยายามจะหลบหนี หากแต่สุดท้ายก็ถูกเขาต้อนจนมุมโชตะดูดดึงริมฝีปากล่างเน้น ๆ จนบวมเจ่อ แดงก่ำราวกับผลเชอร์รี่สุกปลั่งน่ากัดกิน เขาทำเช่นนั้นสลับไปมาจนพอใจจึงถอนจูบออก“หายโกรธได้ไหมครับ”เสียงแหบพร่ากระซิบถามชิดริมฝีปากเฉอะแฉะ นัยน์ตาคมกริบจ้องลึกในดวงตากลมโตที่ตอนนี้ฉ่ำเยิ้มไปด้วยอารมณ์ปรารถนา“คนเอาแต่ใจ !” ปึก !หญิงสาวฟาดมือลงบนแผ่นหลังหนาแผ่วเบา ลมหายใจหอบกระชั้นนำพาให้อกอิ่มกระเพื่อมไหวรุนแรงเสียดสีกับแผงอกแกร่งของเขาเป็นตัวกระตุ้นความรู้สึก“โชไม่เคยพูดแบบนี้กับใครเลยนะ”“ไม่ชะ... อื้อ~”ยังไม่ทันที่เธอจะเอ่ยจบประโยค เขาก็ปิดปากช่างเจรจานั่นอีกครั้งด้วยจูบอันหนักหน่วงกว่าเดิม มือหนาที่เคยค้ำ

  • ลีลาว้ากวิศวะ   ตอนที่ 13 หมาหวงเมีย

    ไม่รู้ว่าเวลาผ่านไปนานแค่ไหนที่เขาหลับไป รู้สึกตัวตื่นขึ้นมาอีกทีก็ตอนที่เสียงกุกกักข้างตัวเงียบลง บรรยากาศรอบข้างเงียบสนิทเสียจนน่าฉงนชายหนุ่มรับรู้ได้ถึงสายตาคู่หนึ่งที่กำลังจับจ้องมาที่เขา และคล้ายว่ากำลังขยับเข้ามาใกล้ โชตะเลือกที่จะไม่ลืมตาสูดดมกลิ่นหอมอ่อน ๆ ที่คุ้นเคยก่อน“ตอนหลับก็น่ารักอยู่หรอก แต่พอตื่นมาปากหมาชะมัด !”เสียงก่นด่าแผ่วเบาไม่ได้ทำให้โชตะร้อนใจเลยสักนิด ตรงกันข้ามอกซ้ายอันหยาบกร้านมันกำลังยิ้มเยาะพอใจกับคำพูดเมื่อครู่อยู่“จมูกโด่ง คิ้วดก แถมขาวชะมัด”นิ้วเย็นเฉียบค่อย ๆ เอื้อมสัมผัสที่จมูกโด่งแผ่วเบา ท้องนิ้วนุ่มไล้ลากไปตามสันคมลงมายังริมฝีปากสากแช่ไว้ชั่วครู่“ปากก็น่าจูบ...”รวิตาลดเสียงลงจนแทบไม่ได้ยิน พวงแก้มทั้งสองแดงเถือกขึ้นมาเสียดื้อ ๆ ยามที่เอ่ยความในใจ ความรู้สึกสับสนตีกันอยู่ในสมอง ขณะที่ชื่นชมเขาอยู่นั้นความเจ็บปวดก็แทรกซึมเข้ามาคนตรงหน้านี้มีทั้งข้อดีและเสียสำหรับเธอ ตั้งแต่รู้จักเขามาเธอรู้สึกปลอดภัยขึ้นมาก ไม่ว่าจะเลิกดึกแค่ไหน หรือต้องการอะไรเขาก็ประเคนหามาให้ราวกับเธอเป็นเจ้าหญิง แต่ในขณะเดียวกันเขาก็ใช้คำพูดทำร้ายจิตใจจนเธอเจ็บปวดแม้จะเพีย

  • ลีลาว้ากวิศวะ   ตอนที่ 12 โคตรไม่แมน

    แสงอาทิตย์ยามเย็นลาลับขอบฟ้า เหลือเพียงแสงไฟนีออนขาวโพลนส่องสว่างอยู่ภายในห้องชมรมจิตอาสา บรรยากาศภายในห้องเต็มไปด้วยกลิ่นสีน้ำมัน กลิ่นทินเนอร์ และกลิ่นเหงื่อไคลของเหล่านักศึกษาชายฉกรรจ์ที่กำลังง่วนอยู่กับการตัดไม้ ทาสี และประกอบฉากสำหรับออกค่ายที่กำลังจะมาถึงเสียงเลื่อยไฟฟ้าดังหวีดหวิวสลับกับเสียงตอกตะปูฟังดูหนวกหูพิลึกสำหรับคนรักความสงบเช่นโชตะ แต่สำหรับเด็กช่างแล้วนี่เป็นเสียงที่บ่งบอกถึงการทำงานซึ่งยกเว้นเขาไว้คนหนึ่ง...“ทำดี ๆ นะน้อง ไม่ผ่านกูเอาเงินคืนนะเว้ย !”เขานั่งไขว่ห้างกระดิกเท้าอยู่บนโต๊ะทำงานตัวใหญ่ มือข้างหนึ่งถือกระป๋องกาแฟ อีกข้างชี้นิ้วสั่งการรุ่นน้องที่กำลังก้มหน้าก้มตาทาสีแผ่นไม้อัดอย่างขะมักเขม้นความจริงหน้าที่นี้อยู่ในความผิดชอบของเขา แต่ด้วยอานุภาพของเงินตรามหาศาล งานหนักพวกนั้นจึงกลายสภาพเป็นงานของคนอื่นไปโดยปริยาย“ครับ ๆ”ทุกคนต่างรับผิดชอบหน้าที่ของตนเอง แม้ว่าโชตะไม่ได้ทำแต่เขาก็จ้างน้อง ๆ มาช่วยถึงสองคน เพื่อนในกลุ่มจึงไม่ได้เอ่ยปากว่าอะไรเวลาล่วงเลยไปจนเกือบสามทุ่ม นักศึกษาบางส่วนเริ่มทยอยเก็บของกลับบ้านกันบ้างแล้ว เขาเองก็เริ่มเบื่อจนอยากจะลุกหนีก

Bab Lainnya
Jelajahi dan baca novel bagus secara gratis
Akses gratis ke berbagai novel bagus di aplikasi GoodNovel. Unduh buku yang kamu suka dan baca di mana saja & kapan saja.
Baca buku gratis di Aplikasi
Pindai kode untuk membaca di Aplikasi
DMCA.com Protection Status