บทที่ 3

“ถ้าอย่างนั้นไปเที่ยวกันสักสองชั่วโมงเนอะ” ชญาดาเอ่ยชวนอีกที ถ้าลักศิกาไม่ไป เธอก็พาน้องรหัสไปส่งได้ แต่ใจจริงก็อยากให้ไปสนุกด้วยกัน

“เอ่อ...ก็ได้ค่ะ” หลังจากเล่นตัวทำเป็นคิดพอเป็นพิธี เธอก็ตอบรับทันที

“งั้นเดี๋ยวลักไปกับพี่พัทธุ์ก่อนนะ พี่จะเอารถไปเก็บที่หอแล้วตามไปทีหลังกับพี่เต็งหนึ่ง” ชญาดาบอกลักศิกาอย่างเกรงใจ แต่เพราะขัดคนข้าง ๆ ไม่ได้ เลยต้องยอมเอารถไปเก็บก่อนแล้วค่อยกลับมาอีกทีพร้อมกัน

ทว่าสิ่งที่ทำให้ลักศิกาอึดอัดคือการต้องนั่งรถไปกับลุงรหัสของเธอนั่นเอง แต่เธอก็อยากให้ชญาดาได้มีเวลาส่วนตัวกับเต็งหนึ่งเพราะทั้งคู่เหมาะสมกันมาก เธอคิดว่าถ้าไม่ใช่เต็งหนึ่งก็คิดไม่ออกเหมือนกันว่าใครจะเหมาะกับชญาดา เพราะพี่นายของเธอทั้งสวย ทั้งน่ารัก ทั้งใจดี

“มองพี่หนึ่งตาละห้อยเลยนะ”

ปากเหรอนั่น ลักศิกาได้แต่บ่นในใจ พูดออกไปก็ไม่ได้อีก

“มาเร็ว ฉันไม่คิดอะไรกับหลานรหัสหรอกน่า” ธนพัทธุ์พูดพร้อมจูงมือเธอมาขึ้นรถ

เธอได้แต่เหลือบตามองบน ไม่คิดอะไร ให้มันจริงเถอะ แล้วนี่จะมาจับมือทำไมเนี่ย

“ให้มันแน่เถอะค่ะ อย่ามาจีบหนูก็แล้วกัน บอกไว้ก่อน พี่ไม่ใช่สเปกหนู” พูดแล้วเธอก็เดินขึ้นรถ ปิดประตูรอคนขับ ระหว่างนั้นก็มีสายเรียกเข้าจากเบอร์ที่ไม่ได้เมมไว้ ลักศิกาลังเลนิด ๆ แต่ก็ยอมรับโทรศัพท์

“ลักใช่ไหม”

“ค่ะ ลักค่ะ”

“รักแล้วเหรอ ยังไม่ทันจีบเลย” ปลายสายส่งเสียงอ้อนมาพร้อมกับประตูรถฝั่งคนขับเปิดออก

“ลุง มาแกล้งหนูทำไมเนี่ย” ลักศิกาโวยวายกลบเกลื่อนหัวใจที่กำลังเต้นแรงกับการกระทำของอีกฝ่าย

“ไหนบอกไม่ใช่สเปกไง รักแล้วเหรอ” ธนพัทธุ์พูดลอย ๆ พลางหัวเราะอย่างชอบใจ

ณ ผับแอนด์เรสเตอรองต์

สองหนุ่มสาวเดินเข้ามาในผับแห่งหนึ่งและตรงเข้าไปที่โซนวีไอพีทันที ลักศิกาเพิ่งรู้สึกถึงสายตาที่จับจ้องมาทางเธอและธนพัทธุ์อยู่ตลอดเวลา บางคนก็เข้ามาทักทายอย่างสนิทสนม ส่วนบางคนก็แค่ยิ้มให้เขาเท่านั้น

แสงไฟที่ค่อนข้างสลัวทำให้ลักศิกาที่ไม่คุ้นเคยกับสถานที่สะดุดกับขาโต๊ะจนเกือบล้ม ดีที่ธนพัทธุ์เห็นก่อนจึงคว้าเอวเธอไว้ได้ทันและจับมือเธอเอาไว้หลังจากที่เธอทรงตัวได้แล้ว ไม่อย่างนั้นนอกจากเจ็บตัวแล้วยังต้องอายอีกด้วย

แต่หลังจากนั้นเขาก็ไม่ยอมปล่อยมือเธอออกจากมือเขาอีกเลย ยิ่งทำให้สายตาคู่อื่นมองมาที่พวกเธอมากขึ้น ลักศิกาจึงพยายามจะดึงมือออกด้วยรู้สึกเขินอายกับสายตาที่มองมา แต่เขาก็ไม่ยอมปล่อย

“อย่าดื้อ เดี๋ยวก็ล้มหรอก” เสียงดุ ๆ ของเขาทำให้เธอชะงักและยอมให้เขาจับมือเธอเดินต่อ

จะโดนดักตบไหมเนี่ย...หนูไม่ใช่แฟนเขานะคะ อย่าตบหนูนะ ลักศิกาได้แต่บ่นในใจ มองไปยังเหล่าสาว ๆ ที่มองมายังเธอแบบไม่สบอารมณ์

“ลุง ไม่ต้องจูงมือลักแล้ว” เธอบอก และพยายามแกะมือเขาออกอีกครั้ง เมื่อทั้งสองเดินมาในโซนที่คนเริ่มน้อยลงแล้ว

“อยากจับตายละ ฉันกลัวเธอล้มต่างหาก เดี๋ยวยายนายจะมาว่าฉันดูแลไม่ดีอีก” ธนพัทธุ์บ่นออกมาไม่จริงจังนัก

“ขี้บ่นสมเป็นคนแก่จริง ๆ ชิ!” เธอว่าเขาอย่างไม่จริงจังเหมือนกัน

“ใครคนแก่ พูดให้ดี ๆ นะ ยายลักขโมย”

“ลักศิกาค่ะ เรียกให้ถูกนะคะคุณลุง” เสียงพูดคุยหยอกล้อกันสนุกสนานระหว่างลุงกับหลานรหัสคู่นี้ ทว่าในระหว่างที่ทั้งคู่กำลังคุยกันด้วยสีหน้าระรื่นอยู่นั้นก็มีสายตาคู่หนึ่งมองมาจากอีกมุมของผับ

กร หรือปกรณ์ รุ่นพี่ปีสองนั่นเองที่กำลังมองมายังทั้งสองคน ปกรณ์เป็นเพื่อนเรียนปีเดียวกับชญาดา และยังเป็นพี่เทกของลักศิกาด้วย ซึ่งพี่เทกก็คือคอยเทกแคร์ดูแลน้อง ๆ นั่นเอง

ปกรณ์เป็นลูกชายของผู้มีอิทธิพลในย่านนี้ี้และมีหุ้นส่วนในผับแห่งนี้ด้วย...ซึ่งเขาเองรู้จักลักศิกามาตั้งแต่วันแรกของการเข้ามาเรียนมหาวิทยาลัย สายเทกจะมีการจับสลากกันหลังจากที่น้องปีหนึ่งเข้าเรียนวันแรก ปกติปกรณ์จะแวะไปหาลักศิกาที่หอพักบ่อย ๆ บางทีก็เอาน้ำเอาขนมไปฝากเวลาเขาไปเที่ยวที่ต่าง ๆ และบางครั้งก็มีนัดเจอกันบ้างที่ห้องสมุดเพื่อติวหนังสือ ปกรณ์จึงค่อนข้างแปลกใจที่เห็นเธอมากับธนพัทธุ์

ก่อนหน้านี้เขาเคยชวนลักศิกามาผับแห่งนี้หลายต่อหลายครั้ง แต่เธอไม่เคยยอมมาสักครั้ง แล้วทำไมครั้งนี้เธอถึงมากับธนพัทธุ์สองต่อสองได้ เขาไม่รอช้ารีบเดินไปทักทายเธอทันที

“ลักมาได้ยังไงครับ” ปกรณ์กล่าวทักทายลักศิกา แล้วจึงทักทายธนพัทธุ์เพื่อไม่ให้เสียมารยาท เพราะอย่างไรเสียก็เป็นรุ่นพี่ในสาขา “สวัสดีครับพี่พัทธุ์ เชิญตามสบายนะครับ”

“ลักมาเลี้ยงสายรหัสน่ะค่ะ พี่พัทธุ์เป็นลุงรหัสของลักเอง เดี๋ยวพี่นายกับพี่เต็งหนึ่งก็ตามมาค่ะ”