บทที่ 2

“ลัก พี่เอาหนังสือมาให้ จะได้เอาไว้อ่าน โดยเฉพาะวิชาสถิติน่ะยากมาก คณะเราตกวิชานี้กันเยอะเลย พี่ว่าลักต้องหาคนติวนะ ไม่งั้นอาจจะไม่รอด” ชญาดาบอกลักศิกาอย่างเป็นกังวล เพราะวิชานี้คนตกเยอะจริง ๆ อาจารย์ก็แสนโหด

“พี่นายก็ติวให้ลักสิคะ พี่นายเก่งออก นะ นะ” ลักศิกาออดอ้อนชญาดาให้ติววิชานี้ให้เธอ

“พี่ได้ด็อกเอง” ชญาดาพูดยิ้ม ๆ อย่างอาย ๆ เพราะเธอเองก็ได้แค่เกรด D มาเชยชม

“โห ถ้าพี่นายยังได้ด็อก แล้วลักไม่ติดเอฟเลยเหรอคะเนี่ย” ลักศิกาถึงกับใจแป้วไปมากทีเดียว

“เดี๋ยวพี่หาคนติวให้ รับรองไม่เอฟแน่นอน” ชญาดาเตรียมหาคนติวให้น้องรหัสสุดที่รักเอาไว้แล้ว เพราะพี่รหัสของชญาดาเก่งวิชานี้มาก ไม่สิ ต้องเรียกว่าเก่งทุกวิชา

“จริง ๆ นะคะ” ลักศิกาอ้อนพี่รหัสโดยการกอดแขนเธอแน่น เธอกับชญาดาสนิทกัน เพราะตั้งแต่เข้ามหาวิทยาลัยมา ชญาดาคอยดูแลเธอเหมือนพี่สาวแท้ ๆ ซึ่งมันก็ดีมากสำหรับเด็กที่มาจากต่างจังหวัดแบบเธอ

“เดี๋ยวจะมีเลี้ยงสายรหัสนะ ลักจะได้ไปรู้จักสายรหัสด้วย ว่าลุงกับปู่รหัสของเราเป็นใคร” ชญาดาพูดพลางยิ้มหวานให้ลักศิกา รอยยิ้มของชญาดาแม้แต่ผู้หญิงด้วยกันก็ยังหลงใหล

“เมื่อไหร่คะ” 

“เย็นนี้เลย ว่างหรือเปล่า เดี๋ยวอีกสองชั่วโมงพี่ค่อยมารับ สักประมาณหนึ่งทุ่มนะ” ชญาดาลูบหัวคนที่ซุกหน้ากับแขนของเธอเบา ๆ อย่างเอ็นดู นึกขำในใจกับความขี้อ้อนของลักศิกา

“ว่างค่ะ” ลักศิกายิ้มจนตาหยีตอบรับพี่รหัสคนสวย

หนึ่งทุ่ม ณ ร้านอาหารญี่ปุ่น

“นาย ทางนี้” เสียงทุ้มนุ่มเรียกชญาดาจากด้านหนึ่งของร้านอาหาร ลักศิกาเองก็หันไปมองตามเสียงนั้น เมื่อเห็นเจ้าของเสียง เธอถึงกับเข่าอ่อน พี่เต็งหนึ่งประธานนิสิต ถ้าไม่เห็นแก่พี่นายที่มีข่าวว่ากำลังคบหากับพี่เต็งหนึ่ง ลักศิกาก็คงจะกรี๊ดไปแล้ว

ว่าแต่พี่เต็งหนึ่งทำไมต้องมาที่ร้านนี้ด้วยนะ ความสงสัยของลักศิกาเกิดขึ้นไม่นาน ก่อนจะได้รับคำตอบเมื่อชญาดาแนะนำ

“ลัก นี่พี่เต็งหนึ่ง เป็นปู่รหัสของหนู” พี่รหัสสาวแนะนำน้องปีหนึ่ง แล้วจึงเอ่ยกับรุ่นพี่สี่ “พี่หนึ่ง นี่น้องลักค่ะ สายรหัสเรา”

“สวัสดีค่ะพี่เต็งหนึ่ง หนูชื่อลักศิกา ชื่อเล่นลักค่ะ มาจากจังหวัดเชียงใหม่ มีความใฝ่ฝันอยากเรียนที่นี่ตั้งแต่ขึ้นมอสี่ค่ะ” ลักศิกาเอ่ยแนะนำตัวยาวเหยียดด้วยสีหน้าท่าทางที่เต็มไปด้วยความประหม่าเล็กน้อย เพราะกำลังเขินกับหนุ่มหล่อตรงหน้า

“เรียกพี่หนึ่งหรือปู่ก็ได้” พี่เต็งหนึ่งพูดขึ้นพร้อมทั้งมองหน้าลักศิกา

นี่เขาพูดกับฉันเหรอ ใช่ไหม พูดกับฉันใช่ไหม แล้วจะให้เรียกปู่เหรอ บ้าน่า! ปู่อะไรจะทั้งหล่อ ทั้งเด็ก ทั้งใส อีกทั้งยังแน่นขนาดนี้ ลักศิกากำลังคิดเพลิน ๆ อยู่ในใจ จนกระทั่งได้ยินเสียงหนึ่งลอดเข้ามาในความคิด 

“มองพี่หนึ่งขนาดนั้น อย่างกับอยากจะกินพี่เขาเลยนะ เป็นเด็กเป็นเล็ก เก็บอาการหน่อย!” ชายหนุ่มที่มาใหม่หย่อนตัวลงนั่งข้าง ๆ เธออย่างถือวิสาสะ

เขาคือผู้ชายที่เพิ่งอุ้มเธอไปห้องพยาบาลเมื่อวันก่อนนั่นเอง!

“พี่พัทธุ์ มาทำไมเนี่ย” ลักศิกาถามขึ้นอย่างลืมตัว แม้จะรู้ว่ามันไม่สุภาพ แต่ก็ดันถามไปแล้ว ทำยังไงได้

“ก็ฉันเป็นลุงรหัสเธอไง” เขาบอกด้วยสีหน้ากวนอารมณ์จนคนฟังต้องอดกลั้นความโมโหเอาไว้สุด ๆ

นี่มันกรรมเวรอะไรของฉันกันล่ะเนี่ย?! เธอได้แต่คิดในใจ พยายามตีสีหน้าให้เป็นปกติที่สุดเท่าที่จะสามารถทำได้

“ลักรู้จักกับพี่พัทธุ์แล้วเนอะ งั้นก็ไม่ต้องแนะนำกันมาก” ชญาดาเห็นทั้งสองทักทายกันก็คิดว่ารู้จักกันอยู่แล้ว ไม่ต้องแนะนำกันในฐานะที่ธนพัทธุ์เป็นรุ่นพี่ปีสามก็ได้  

“ค่ะ แต่ไม่ค่อยสนิท” ลักศิกาตอบชญาดาด้วยเสียงไม่ดังนัก เพราะไม่อยากมีปัญหากับคนนั่งข้าง ๆ แต่ก็ไม่ได้สนิทกันสักหน่อยอย่างที่พูดนั่นแหละ

“ไม่สนิทยังไง ฉันเคยอุ้มเธอมาแล้วนะ” ธนพัทธุ์พูดขึ้นอย่างไม่สนใจว่าใครจะได้ยินบ้าง

“พี่พูดบ้าอะไรเนี่ย! เดี๋ยวคนเข้าใจผิดกันหมดหรอก” ลักศิการีบหยิกสีข้างธนพัทธุ์ทันที ทว่าอีกฝ่ายรู้ทัน เลยรีบจับมือเธอเอาไว้และกดลงกับขาของเขาทันทีเพื่อไม่ให้เธอหยิกได้ แม้เธอจะพยายามดึงมือออก แต่เหมือนเขาจะไม่ยอมปล่อยไปง่าย ๆ

“มา ๆ กินข้าวกันเถอะ พี่สั่งไว้หมดแล้ว” เต็งหนึ่งพูดขึ้นมา จากนั้นก็หันไปคีบซูชิให้ชญาดาและลักศิกาคนละชิ้นเหมือนเป็นการเปิดงานเลี้ยงรับน้องสายรหัส

ระหว่างรับประทานอาหาร ลักศิกาแอบสังเกตเห็นเต็งหนึ่งที่ดูจะใส่ใจชญาดามากเป็นพิเศษ

ส่วนคนที่นั่งข้างเธอนี่ก็ไม่ได้สนใจอะไรเลย นอกจากกินเอา ๆ ไม่รู้ไปอดอยากมาจากไหน

“ไปนั่งต่อร้านพี่ไหม” เต็งหนึ่งชวนสายรหัสทั้งหมด เพราะเขามีผับที่เป็นหุ้นส่วนกับเพื่อนอยู่และจะแวะไปที่นั่นทุกวันศุกร์

“ลัก วันศุกร์หอปิดกี่ทุ่ม” ชญาดารู้ว่าลักศิกาอยู่หอใน ถ้ากลับเลยเวลา หอหญิงจะปิดประตูห้ามเข้า

“ห้าทุ่มค่ะ” ลักศิกาเอ่ยตอบ ในใจอยากไปเที่ยวจะแย่ ไม่ได้ไปนานแล้ว เคยไปครั้งสุดท้ายเมื่อตอนที่พี่ชายพาไปที่เชียงใหม่ตอนก่อนจะมาเรียนที่นี่