LOGIN“ถ้าคุณเรียกของก้อนดำ ๆ นั่นว่าเพอร์เฟกต์ คลินิกผมคงไม่ต้องมีหมอศัลยกรรมแล้วล่ะ”
เสียงทุ้มเรียบ ๆ ที่ดังขึ้นจากด้านหลังทำเอายิหวาสะดุ้งโหยง เธอหันขวับไปมองก็พบกับร่างสูงใหญ่ของหมอภัคในชุดทำงานที่ดูเนี้ยบตั้งแต่หัวจรดเท้า เสื้อเชิ้ตสีฟ้าอ่อนเข้ารูป กางเกงสแล็กสีเทาเข้ม และเนกไทที่ผูกไว้อย่างประณีต เขายืนล้วงกระเป๋ากางเกงพิงกรอบประตู มองผลงานศิลปะบนจานด้วยสายตาที่อ่านไม่ออก
“ก็...ก็หนูทำอาหารไม่เป็นนี่ ในสัญญาบอกแค่ให้ดูแลเรื่องอาหาร ไม่ได้ระบุสักหน่อยว่าต้องทำให้อร่อยระดับมิชลินสตาร์”
ยิหวาเชิดหน้าเถียงสู้ พยายามทำตัวให้ดูแข็งกร้าวเพื่อกลบเกลื่อนอาการใจเต้นแรงเมื่อเห็นใบหน้าหล่อเหลาที่เพิ่งปล้นจูบแรกของเธอไปเมื่อคืน
หมอภัคไม่ได้ตอบโต้ เขาสืบเท้าเข้ามายืนซ้อนด้านหลังเธอ กลิ่นน้ำหอมผู้ชายสะอาด ๆ แตะจมูกจนยิหวาเผลอกลั้นหายใจ แขนยาวเอื้อมผ่านตัวเธอไปหยิบจานขนมปังไหม้เกรียมนั้นขึ้นมาพิจารณาใกล้ ๆ
“ทำอาหารไม่เป็น แต่ทำตัวน่ากิน แบบนี้ผมควรจะหักคะแนนผู้จัดการส่วนตัวดีไหม”
เขาเอียงหน้ามากระซิบใกล้ใบหู นัยน์ตาคมกริบเหลือบมองกลีบปากสีระเรื่อของเธออย่างมีความหมาย
ยิหวาหน้าร้อนฉ่า ถอยกรูดหนีไปอีกทางทันที
“หยุดพูดจาลามกเดี๋ยวนี้นะ! ถ้าลุงกินไม่ได้ก็เททิ้งไปเลย หนูจะไปทำงานที่คลินิกแล้ว!”
“ผมจะไปส่ง”
“ไม่ต้อง! หนูไปเองได้ นั่งรถเมล์แป๊บเดียวก็ถึง”
“ข้อสองของสัญญา...ผู้รับจ้างต้องอยู่ภายใต้การดูแลและติดตามตารางงานของผู้จ้าง”
หมอภัควางจานลงบนเคาน์เตอร์ ก่อนจะปรายตามองเธอด้วยสายตาดุ ๆ
“และตอนนี้ผมต้องการให้ผู้จัดการส่วนตัวนั่งรถไปพร้อมผม ห้ามเถียง ไปรอที่รถ”
เมื่อเจอน้ำเสียงเด็ดขาดและสายตาบังคับ ยิหวาก็ได้แต่ฮึดฮัดขัดใจ เดินกระแทกเท้าปึงปังนำหน้าเขาออกไปที่ลานจอดรถอย่างเสียไม่ได้
*************************************
บรรยากาศภายในรถยุโรปคันหรูเงียบกริบจนน่าอึดอัด ยิหวานั่งตัวลีบติดประตูฝั่งผู้โดยสาร สายตาเอาแต่เหม่อมองออกไปนอกหน้าต่าง ไม่ยอมหันไปมองเสี้ยวหน้าหล่อเหลาของคนที่กำลังขับรถเลยแม้แต่น้อย
จนกระทั่งรถหรูแล่นมาจอดเทียบที่หน้า ‘เดอะ บริรักษ์ คลินิก’ ยิหวาก็รีบปลดเข็มขัดนิรภัยเตรียมจะชิ่งหนีทันที
“เดี๋ยว”
มือหนาเอื้อมมาคว้าข้อมือเล็กเอาไว้ ยิหวาหันกลับมามองอย่างระแวง
“อะไรอีกเล่า หนูจะรีบไปเปลี่ยนชุดเข้าเวรหน้าเคาน์เตอร์นะ”
หมอภัคไม่ตอบ แต่เขากลับโน้มตัวเข้ามาหาจนใบหน้าอยู่ห่างกันแค่คืบ ยิหวาเบิกตากว้าง สองมือรีบยกขึ้นปิดปากตัวเองโดยอัตโนมัติเพราะกลัวว่าจะโดนฉวยโอกาสเหมือนเมื่อคืน
ท่าทางตื่นตูมเหมือนลูกแมวขู่ฟ่อของเธอทำเอาหมอภัคหลุดหัวเราะออกมาเบา ๆ เขาไม่ได้ทำอะไรล่วงเกิน เพียงแค่เอื้อมมือไปดึงปอยผมที่หลุดลุ่ยมาทัดหูให้เธออย่างเบามือ
“เย็นนี้ผมมีงานเลี้ยงสมาคมแพทย์ เตรียมตัวไว้ด้วยล่ะ ‘ไม้กันหมา’ ของผม”
นิ้วเรียวที่เฉียดผ่านพวงแก้มใสทำเอาหัวใจของยิหวากระตุกวูบ เธอรีบพยักหน้ารับส่ง ๆ ก่อนจะเปิดประตูรถวิ่งหนีเข้าไปในคลินิกด้วยความเร็วแสง ทิ้งให้คุณหมอหนุ่มมองตามแผ่นหลังเล็กนั้นด้วยรอยยิ้มมุมปากที่ยากจะคาดเดา
************************************
ช่วงบ่ายของวัน ยิหวาในชุดยูนิฟอร์มพนักงานต้อนรับของคลินิกสีชมพูอ่อนที่เข้ารูปพอดีตัว กำลังยืนจัดการแฟ้มประวัติคนไข้อยู่หน้าเคาน์เตอร์ แม้จะมัดผมรวบตึงและสวมแว่นตากรอบหนาเพื่อบดบังความสวย แต่ใบหน้าหวานจิ้มลิ้มและผิวพรรณที่ขาวผ่องก็ยังดึงดูดสายตาของผู้มาใช้บริการได้อยู่ดี
“น้องยิหวาครับ ไม่ทราบว่าเย็นนี้เลิกงานกี่โมงครับ”
เสียงทุ้มของหมอเต้ แพทย์ผิวหนังหนุ่มหล่อประจำแผนกเลเซอร์ที่เพิ่งเข้ามาทำงานใหม่เอ่ยถามขึ้น พร้อมกับส่งรอยยิ้มหวานหยดย้อยมาให้ ยิหวาเงยหน้าขึ้นมองพลางยิ้มแห้ง ๆ
“เอ่อ...ห้าโมงเย็นค่ะ หมอเต้มีอะไรให้ยิหวาช่วยเรื่องคิวคนไข้หรือเปล่าคะ”
“เปล่าครับ พี่แค่จะชวนน้องยิหวาไปทานข้าวเย็นด้วยกัน เห็นน้องทำงานเหนื่อย ๆ อยากจะเลี้ยงขนมสักหน่อย” หมอเต้ไม่พูดเปล่า แต่ยังถือวิสาสะวางมือทาบทับลงบนหลังมือบางของยิหวาที่วางอยู่บนเคาน์เตอร์
ยิหวาสะดุ้ง กำลังจะชักมือกลับและเอ่ยปฏิเสธ แต่แล้วบรรยากาศรอบข้างก็เย็นยะเยือกขึ้นมากะทันหันราวกับอุณหภูมิแอร์ลดลงไปสิบองศา
“คลินิกผมจ่ายเงินเดือนน้อยไปเหรอครับ หมอเต้ ถึงได้มีเวลาว่างมายืนแจกขนมจีบพนักงานต้อนรับหน้าเคาน์เตอร์แทนที่จะไปตรวจฟันคนไข้”
น้ำเสียงราบเรียบแต่ทรงพลังดังขึ้นจากด้านหลัง ทำเอาหมอเต้รีบชักมือกลับราวกับถูกไฟลวก ยิหวาหันไปมองก็พบกับ ‘ท่านประธานคลินิก’ ในชุดเสื้อเชิ้ตแบรนด์เนมสีเข้มที่พับแขนขึ้นลวก ๆ ถึงข้อศอก ยืนเอามือล้วงกระเป๋ากางเกงสแล็ก ใบหน้าหล่อเหลานั้นนิ่งสนิท ทว่าดวงตาคมกริบภายใต้กรอบแว่นสายตากลับแผ่รังสีอำมหิตออกมาจนน่าขนลุก
“เอ่อ ผอ.ภัค พอดีผมเพิ่งตรวจคนไข้เสร็จน่ะครับ ก็เลยเดินมาพักสายตา” หมอเต้แก้ตัวอย่างตะกุกตะกัก ก้มหัวงก ๆ ก่อนจะรีบเผ่นกลับไปที่แผนกอย่างรวดเร็ว
ยิหวาลอบกลืนน้ำลายลงคอเมื่อสายตาดุ ๆ คู่นั้นตวัดกลับมามองที่เธอ
“เสน่ห์แรงจังนะ เป็นแค่ผู้จัดการส่วนตัวของผมไม่พอ หรืออยากจะควบตำแหน่งหวานใจหมอในคลินิกด้วยล่ะ” เขาเอ่ยเสียงหยัน กรามแกร่งบดเข้าหากันแน่นอย่างลืมตัว
“หนูไม่ได้ทำอะไรเลยนะ! ลุงก็เห็นว่าหมอเต้เขาเดินเข้ามาหาเอง” ยิหวาเถียงกลับทันควัน ไม่ยอมให้เขามาปรักปรำเธอง่าย ๆ
“บอกกี่ครั้งแล้วว่าห้ามเรียกลุง” หมอภัคกดเสียงต่ำ ก้าวประชิดเคาน์เตอร์จนยิหวาต้องถอยหลังกรูด “เข้ามาหาผมที่ห้องทำงานเดี๋ยวนี้”
เขาออกคำสั่งเสียงเฉียบขาดก่อนจะหมุนตัวเดินนำลิ่วไปทางห้องทำงานส่วนตัว ยิหวาหน้ามุ่ย บ่นขมุบขมิบในใจแต่ก็จำต้องเดินตามแผ่นหลังกว้างนั้นไปอย่างเลี่ยงไม่ได้
ทันทีที่ยิหวาก้าวพ้นประตูห้องเข้ามา มือหนาก็คว้าข้อมือเธอแล้วกระชากร่างเล็กให้ปลิวหวือเข้าไปปะทะกับแผงอกกว้าง พร้อมกับเตะประตูให้ปิดล็อกดังกริ๊ก
ร่างเล็กถูกดันไปติดบานประตูไม้เนื้อแข็ง แขนแกร่งทั้งสองข้างยันผนังไว้เพื่อกักขังเธออย่างสมบูรณ์แบบ ลมหายใจร้อนผ่าวของคนตัวโตเป่ารดอยู่ที่พวงแก้มใส
“ลุง...เอ้ย คุณหมอ จะทำอะไร ปล่อยนะ ที่นี่มันที่ทำงาน!”
ยิหวาตาเบิกกว้าง หัวใจเต้นกระหน่ำรัวเมื่อเห็นแววตาวาวโรจน์ของคนที่กำลังหึงหวงโดยไม่รู้ตัว
“ที่ทำงานแล้วยังไง ผมเป็นเจ้าของที่นี่”
หมอภัคก้มหน้าลงมาจนปลายจมูกเฉียดกัน
“จำเอาไว้ยิหวา ในระหว่างที่คุณยังมีสัญญาอยู่กับผม ห้ามไปส่งยิ้มเรี่ยราดให้ผู้ชายคนไหน เพราะถ้าผมเห็นอีก ผมจะไม่ลงโทษคุณแค่จูบแบบเมื่อคืนแน่”
แสงแดดยามเช้าสาดส่องลงมากระทบผืนน้ำทะเลสีฟ้าเทอร์ควอยซ์ของหมู่เกาะมัลดีฟส์ เสียงคลื่นลูกเล็ก ๆ กระทบเสาไม้ของวิลลากลางน้ำสุดหรูดังก้องเป็นจังหวะ บรรยากาศแสนโรแมนติกที่คู่ฮันนีมูนทั่วโลกใฝ่ฝัน ทว่าภายในห้องนอนกว้างขวางบนเตียงคิงไซส์หนานุ่มกลับเหลือเพียงความว่างเปล่าใต้ผ้าห่ม หมอภัคค่อย ๆ ลืมตาตื่นขึ้นมาด้วยความรู้สึกงัวเงีย แขนแกร่งวาดออกไปควานหาความนุ่มนิ่มของภรรยาตัวน้อยที่เพิ่งสวมแหวนแต่งงานกันไปหมาด ๆ แต่กลับพบเพียงรอยยับย่นและอุณหภูมิอุ่น ๆ ที่หลงเหลืออยู่ คิ้วเข้มขมวดเข้าหากัน ท่านประธานบริรักษ์กรุ๊ปผุดลุกขึ้นนั่ง สวมชุดคลุมอาบน้ำสีเข้มทับร่างเปลือยเปล่าท่อนบนที่เต็มไปด้วยรอยขีดข่วนบาง ๆ จากสมรภูมิรักเมื่อคืน เขาก้าวเดินออกจากห้องนอน มุ่งหน้าไปยังระเบียงไม้กว้างด้านนอกที่ยื่นออกไปเหนือผืนน้ำทะเล แล้วภาพตรงหน้าก็ทำเอาหมอภัคถึงกับหลุดหัวเราะออ
แสงไฟแชนเดอเลียร์ในห้องแกรนด์บอลรูมถูกหรี่ลงจนสลัว ถูกแทนที่ด้วยแสงเลเซอร์สีสันสดใสและบีตดนตรีอีดีเอ็มจังหวะสนุกสนานจากดีเจชื่อดังที่ถูกจ้างมาเพื่องานนี้โดยเฉพาะ บรรยากาศความหรูหราแบบผู้ดีเก่าในช่วงพิธีการ ถูกเปลี่ยนเป็นฟลอร์เต้นรำสุดเหวี่ยงสำหรับช่วงอาฟเตอร์ปาร์ตี้ เสียงเป่าปากและเสียงเชียร์ดังกึกก้อง เมื่อนายหญิงบริรักษ์ปรากฏตัวขึ้นอีกครั้งในชุดที่เรียกเสียงฮือฮาไปทั่วทั้งงาน ยิหวาสลัดคราบกระสอบข้าวสารฝังเพชรทิ้งไปจนหมดสิ้น หญิงสาวก้าวเข้ามาในชุดมินิเดรสสีขาวมุกที่ตัดเย็บด้วยฝีมือตัวเอง ท่อนบนเป็นคอร์เซ็ตเข้ารูปอวดทรวดทรงองค์เอวชัดเจน แต่ที่เด็ดที่สุดคือดีไซน์โชว์แผ่นหลังขาวเนียนลึกไปจนถึงบั้นเอวคอด ชายกระโปรงสั้นเหนือเข่าประดับด้วยขนนกกระจอกเทศพลิ้วไหวไปตามจังหวะการก้าวเดิน ดูเปรี้ยวซ่า ทะมัดทะแมง และเซ็กซี่จนหนุ่ม ๆ ในงานแทบจะเหลียวหลัง “ว้าว
คืนก่อนวันวิวาห์แห่งปี ภายในเพนต์เฮาส์หรูชั้นบนสุดใจกลางเมือง ยิหวาในชุดนอนผ้าซาตินสายเดี่ยว นั่งขัดสมาธิอยู่บนพรมหน้าเตียงคิงไซส์ รอบตัวเต็มไปด้วยกระเป๋าเดินทางใบโตสองใบที่เปิดอ้าซ่า หญิงสาวกำลังง่วนอยู่กับการจัดกระเป๋าสำหรับทริปฮันนีมูนที่มัลดีฟส์ “ครีมกันแดด แว่นตา อ้อ! ลืมไม่ได้เด็ดขาด” ยิหวาพึมพำ ก่อนจะเอื้อมมือไปหยิบฮาร์ดแวร์วอลเล็ตหรือแฟลชไดร์ฟเก็บคริปโตเคอร์เรนซีสุดหวงแหน ใส่ลงในช่องซิปลับของกระเป๋าสะพายอย่างระมัดระวัง “ไปฮันนีมูนที่เกาะส่วนตัว ยังจะพกกระเป๋าตังค์ดิจิทัลไปอีกเหรอ” เสียงทุ้มคุ้นหูดังขึ้น พร้อมกับร่างสูงใหญ่ของหมอภัคที่เพิ่งก้าวออกมาจากห้องน้ำ เขาทรุดตัวลงนั่งซ้อนด้านหลังภรรยาตัวน้อย วาดวงแขนแกร่งโอบรัดเอวคอดเอาไว้หลวม ๆ “ต้องพกสิคะ เผื่อตลาดมันแดงเดือดตอนเรากำลั
ณ ห้องรับรองสุดหรูภายในคฤหาสน์บริรักษ์บรรยากาศในห้องตอนนี้ไม่ได้ตึงเครียดด้วยรังสีอำมหิต แต่มันเต็มไปด้วยรังสีความกดดันแบบแปลก ๆ เมื่อคุณหญิงปิ่นแก้วนั่งกอดอก หน้ามุ่ยอยู่บนโซฟาหลุยส์ตัวโต โดยมีลูกชายและว่าที่ลูกสะใภ้นั่งอยู่ฝั่งตรงข้าม บนโต๊ะกระจกตรงกลาง มีแฟ้มพรีเซนเทชันงานแต่งงานสองแบบวางคู่กัน แบบแรกคือป่าหิมพานต์สุดอลังการดาวล้านดวงของออร์แกไนเซอร์ และแบบที่สองคือมินิมอลลักชัวรีที่ยิหวาแอบไปสั่งแก้มาใหม่ “ตาภัค ยิหวา พวกเธอจะบ้าหรือไง!” คุณหญิงปิ่นแก้วเปิดฉากด้วยน้ำเสียงปรี๊ดปร๊าด “งานแต่งงานของประธานบริรักษ์กรุ๊ป ทายาทหมื่นล้านนะ ไม่ใช่งานผูกข้อมือใต้ต้นมะขาม จะให้จัดงานมินิมอล ดอกไม้เรียบ ๆ ไม่มีเค้กสูงสิบสองเมตร ไม่มีเฮลิคอปเตอร์โปรยดอกกุหลาบได้ยังไง ขืนจัดเล็ก ๆ แบบนี้
หนึ่งสัปดาห์ก่อนวันวิวาห์แห่งปี... บรรยากาศภายในบริรักษ์ เวลเนส แอนด์ สปา สาขาทองหล่อ เปลี่ยนไปจากหน้ามือเป็นหลังมือ พนักงานทุกคนทำงานกันอย่างกระฉับกระเฉง รอยยิ้มที่มอบให้ลูกค้าไม่ใช่รอยยิ้มที่ถูกบังคับด้วยกฎเกณฑ์ แต่เป็นรอยยิ้มที่มาจากความสุขจริง ๆ เพราะตั้งแต่ยิหวาเข้ามาบริหารและปรับโครงสร้างสวัสดิการใหม่ ล้างบางระบบทุจริต และตั้งโบนัสตามผลงานอย่างยุติธรรม ทำให้ทุกคนรู้สึกรักและพร้อมถวายหัวให้ว่าที่นายหญิงคนนี้จากใจ ภายในห้องทำงานผู้จัดการที่กรุกระจกใสรอบด้าน ยิหวานั่งอยู่หลังโต๊ะทำงานตัวใหญ่ ในมือไม่ได้ถือแฟ้มสรุปยอดขายของคลินิก แต่กำลังถือไอแพดและขะมักเขม้นอยู่กับการเช็กพอร์ตการลงทุนในตลาดคริปโตเคอร์เรนซี นัยน์ตากลมโตจ้องกราฟสีเขียวสีแดงที่กำลังวิ่งขึ้นลงด้วยความจริงจัง ราวกับกำลังผ่าตัดคนไข้ “อืม... จังหวะนี้แหละ ย่อมาแตะแนวรับพอดี ต้องถัวเพ
เวลาตีสี่ครึ่ง ในขณะที่คนทั้งกรุงเทพมหานครยังคงหลับสนิทอยู่ใต้ผ้าห่มอันอบอุ่น แต่ไฟในเพนต์เฮาส์หรูชั้นบนสุดกลับสว่างโร่ พร้อมกับเสียงฝีเท้าที่เดินขวักไขว่ไปมาของทีมงานช่างหน้าช่างผมระดับท็อปของประเทศ ที่ถูกจ้างมาเนรมิตความงามให้กับว่าที่เจ้าสาวแห่งบริรักษ์กรุ๊ป ยิหวาถูกปลุกขึ้นมาตั้งแต่ฟ้ายังไม่สว่าง หญิงสาวนั่งสัปหงกอยู่หน้ากระจกบานใหญ่ในห้องแต่งตัว ปล่อยให้ช่างผมม้วนลอนและช่างแต่งหน้าลงรองพื้นไปตามระเบียบ วันนี้คือวันถ่ายพรีเวดดิ้งที่หมอภัคจัดการเคลียร์คิวงานของตัวเองและเธอ เพื่อถ่ายทำเซ็ตภาพประวัติศาสตร์ที่จะนำไปใช้ในงานฉลองมงคลสมรสเดือนหน้า “โอ๊ยยย สวยมากค่าคุณยิหวา ผิวละเอียดจนช่างแทบไม่ต้องลงคอนซีลเลอร์เลยนะคะเนี่ย ออร่าเจ้าสาวจับสุด ๆ” ช่างแต่งหน้าชื่อดังเอ่ยชมเปาะ พลางปัดบลัชออนสีพีชลงบนพวงแก้มใส ยิหวาปรือตาขึ้นมองเงาสะท้อนของตัวเองในกระจก ก่อนจะลอบถอนหายใจ “สวยก็สวยอยู่หรอกค่ะพี่ช่าง แต่ทำไมเราต้องตื่นมาแต่งหน้ากันตั้งแต่ตีสี่ด้วยล่ะคะ ถ่ายรูปในสตูดิโอไม่ใช่เหรอ ไม่ได้ไปรอแสงเช้าที่ยอดดอยซะหน่อย” “แหม คุณยิ
วินาทีที่ริมฝีปากหยักลึกทาบทับลงมา ร่างกายของยิหวาก็แข็งทื่อราวกับถูกสาป ดวงตากลมโตเบิกกว้าง ลมหายใจที่เคยพ่นเข้าออกอย่างสม่ำเสมอสะดุดกึกไปดื้อ ๆ ริมฝีปากหยักลึกบดเบียดลงมาอย่างรวดเร็วและรุนแรงจนยิหวาตั้งตัวไม่ติด มันไม่ใช่จูบที่นุ่มนวลทะนุถนอมแบบในซีรีส์โรแมนติกที่เธอเคยดู แต่มั
“คนฉวยโอกาส! ห้องหนูอยู่ไหน หนูจะไปเก็บของแล้ว” เธอโวยวายกลบเกลื่อนความเขิน ใบหน้าหวานแดงก่ำลามไปถึงใบหู หมอภัคหัวเราะหึในลำคออย่างอารมณ์ดีที่สามารถแกล้งยัยเด็กปากแจ๋วให้เสียอาการได้ “ห้องนอนแขกอยู่ทางขวามือ จัดของเสร็จแล้วก็ออกมาทำมื้อค่ำด้วย ในสัญญาคุณต้องดูแลเรื่องอาห
ติ๊ด... แกรก... เสียงปลดล็อกประตูดิจิทัลดังขึ้น พร้อมกับบานประตูไม้สีเข้มบานใหญ่ที่เปิดออกช้า ๆ เผยให้เห็นห้องเพนต์เฮาส์สุดหรูใจกลางเมืองที่กว้างขวางจนสามารถเตะฟุตบอลได้สบาย ๆ การตกแต่งภายในเน้นโทนสีเทา ดำ และกรมท่า ดูเรียบหรูเจ้าระเบียบและเย็นชาไม่ต่างอะไรกับเจ้าของห้องเลยสักนิด
คุยกันต้นเรื่อง สวัสดีค่ะนักอ่านที่รักทุกท่าน กลับมาพบกันอีกครั้งกับผลงานเรื่องใหม่ ‘ลุงหมอคะ...อย่ากวน(ใจ)ให้มากนัก’ นิยายรักสายฟินที่เริ่มต้นจากความวุ่นวาย เมื่อ ‘ยิหวา’ เด็กสาวสู้ชีวิตจอมงกและปากแจ๋ว ต้องมาปะทะคารมกับ ‘หมอภัค’ ศัลยแพทย์หนุ่มมาดขรึมจอมเผด็จการ จากคู่กัดที่เจอหน้ากันทีไร







