Todos los capítulos de ลุงหมอคะ...อย่ากวน(ใจ)ให้มากนัก: Capítulo 1 - Capítulo 10

ติ๊ด... แกรก... เสียงปลดล็อกประตูดิจิทัลดังขึ้น พร้อมกับบานประตูไม้สีเข้มบานใหญ่ที่เปิดออกช้า ๆ เผยให้เห็นห้องเพนต์เฮาส์สุดหรูใจกลางเมืองที่กว้างขวางจนสามารถเตะฟุตบอลได้สบาย ๆ การตกแต่งภายในเน้นโทนสีเทา ดำ และกรมท่า ดูเรียบหรูเจ้าระเบียบและเย็นชาไม่ต่างอะไรกับเจ้าของห้องเลยสักนิด ยิหวายืนถอนหายใจเฮือกใหญ่ มือบางกำที่ลากกระเป๋าเดินทางใบย่อมแน่นจนข้อขาว ใบหน้าหวานจิ้มลิ้มที่ใครต่อใครมักจะชมว่าเหมือนตุ๊กตากระเบื้องเคลือบ บัดนี้หงิกงอจนแทบจะผูกเป็นโบ นัยน์ตากลมโตตวัดมองแผ่นหลังกว้างของคนที่เดินนำหน้าเข้าไปในห้องอย่างเอาเรื่อง ร่างสูงโปร่งในชุดเสื้อเชิ้ตสีดำพับแขนขึ้นลวก ๆ ถึงข้อศอก กางเกงสแล็กสีเข้มที่เข้ารูปพอดีกับช่วงขาที่ยาวสมส่วน นพ. ภควัต หรือ ‘ลุงหมอหน้าเลือด’ ของเธอ ช่างดูดีไร้ที่ติในทุกอริยาบถ ทว่าสำหรับยิหวา ผู้ชายคนนี้คือจอมเผด็จการที่ฉวยโอกาสตอนที่ครอบครัวเธอเข้าตาจน เอาเงินห้าแสนบาทมาฟาดหัวแม่เธอเพื่อแลกกับการจับเธอมาทำสัญญาบ้า ๆ นี่ “จะยืนจ้องหลังผมอีกนานไหมยิหวา เข้ามาสิ หรือต้องให้อุ้มเข้ามา” เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้นโดยที่เ

วินาทีที่ริมฝีปากหยักลึกทาบทับลงมา ร่างกายของยิหวาก็แข็งทื่อราวกับถูกสาป ดวงตากลมโตเบิกกว้าง ลมหายใจที่เคยพ่นเข้าออกอย่างสม่ำเสมอสะดุดกึกไปดื้อ ๆ ริมฝีปากหยักลึกบดเบียดลงมาอย่างรวดเร็วและรุนแรงจนยิหวาตั้งตัวไม่ติด มันไม่ใช่จูบที่นุ่มนวลทะนุถนอมแบบในซีรีส์โรแมนติกที่เธอเคยดู แต่มันคือการรุกรานที่ดุดันและเอาแต่ใจ หมอภัคขบเม้มกลีบปากล่างของเธอหนัก ๆ เป็นเชิงบังคับให้คนตัวเล็กยอมเปิดทาง จนเธอเผลอเผยอริมฝีปากออกด้วยความตกใจและเจ็บจี๊ดที่กึ่งกลางความนุ่ม นั่นคือโอกาสที่ราชสีห์หนุ่มรอคอย... ปลายลิ้นร้อนชื้นสอดแทรกเข้าไปกวาดต้อนความหวานล้ำภายในโพรงปากเล็กอย่างจาบจ้วงและเจนจัด เขาต้อนลิ้นเล็ก ๆ ของเธอให้จนมุมแล้วพัวพันอย่างโหยหา ราวกับต้องการประทับตราความเป็นเจ้าของไว้ทุกตารางนิ้วในปากของเธอ กลิ่นมินต์สะอาด ๆ ที่เคยให้ความรู้สึกอ่อนโยน บัดนี้กลับกลายเป็นกลิ่นที่มอมเมาสติสัมปชัญญะของยิหวาให้พร่าเลือน หัวใจดวงน้อยเต้นระรัวจนแทบจะกระดอนออกมานอกอก ความห้าวเป้งที่เคยมีพังทลายหายไปเหลือเพียงความซ่านสยิวที่แล่นริ้วไปทั่วร่าง รสจูบที่ดุดันและเรียก

ภายในห้องทำงานเจ้าของคลินิกที่ปิดล็อกสนิท ความเงียบปกคลุมจนได้ยินเสียงลมหายใจที่สอดประสานกัน ยิหวายืนตัวลีบติดบานประตู แผ่นหลังบางสัมผัสได้ถึงความเย็นเฉียบของเนื้อไม้ ทว่าเบื้องหน้าเธอกลับระอุไปด้วยไอร้อนจากร่างกายสูงใหญ่ของคนอารมร์ร้ายที่โน้มลงมาหาจนไรผมเฉียดกรามเธอไปมา “คุณหมอ...ปล่อยเถอะค่ะ ใครมาเห็นเข้าจะดูไม่ดี” ยิหวาพยายามเค้นเสียงที่สั่นพร่าให้ออกมาปกติที่สุด มือเล็กดันอกกว้างของคนที่อยู่ในชุดเชิ้ตแบรนด์เนมสีเข้มเอาไว้ แม้สัมผัสผ่านเนื้อผ้าจะยังรับรู้ได้ถึงมัดกล้ามที่เรียงตัวแน่นหนาก็ตาม “ไม่มีใครกล้าเข้ามาถ้าผมไม่สั่ง” หมอภัคเอ่ยเสียงเรียบ ทว่านัยน์ตาหลังเลนส์แว่นสายตากลับวาวโรจน์ด้วยอารมณ์ที่ยังขุ่นมัว “แล้วเมื่อกี้ยิ้มให้มันทำไม” “มันที่ไหนล่ะคะ นั่นหมอเต้ เขาเป็นเพื่อนร่วมงานนะ” “เพื่อนร่วมงานเขาก็ไม่วางมือทับมือกันแบบนั้นหรอกยิหวา” เขาขยับเข้าใกล้จนหน้าผากแทบจะชนกัน กลิ่นน้ำหอมผู้ชายที่แฝงความสุขุมแต่ดุดันทำเอาสมองยิหวาเริ่มพร่าเลือน “จำไว้ว่าคุณคือคนของผม ในฐานะอะไรก็ตามแต่ สิทธิขาดในตัวคุณตอนนี้คือผ

          หัวใจของยิหวากระตุกวูบไปกับคำพูดที่แสนจะอบอุ่นและตรงไปตรงมา เธอเผลอกัดริมฝีปากล่างตัวเองอีกครั้งด้วยความประหม่า ดวงตากลมโตสั่นไหวเมื่อสบเข้ากับดวงตาคมที่เต็มไปด้วยความจริงจัง         “หนู...หนูดูแลตัวเองได้” เธอเถียงเสียงแผ่ว ความห้าวหาญปลิวหายไปในอากาศ         “ดูแลตัวเองได้? ด้วยการใส่รองเท้าส้นสูงที่กัดส้นเท้าจนถลอกปอกเปิกไปหมดเนี่ยนะ?”         ยิหวาเบิกตากว้างเมื่อเห็นเขาก้มลงมองที่ข้อเท้าของเธอ เธอพยายามซ่อนมันไว้ใต้ชายกระโปรงมาตลอดทางตั้งแต่เดินออกจากงาน เพราะรองเท้าบ้า ๆ คู่ที่ช่างจัดมาให้มันกัดจนส้นเท้าเธอแดงเถือกและแสบไปหมด แต่เธอไม่อยากเสียฟอร์มจึงทนเดินกะเผลกมาเงียบ ๆ         หมอภัคเปิดประตูรถและเดินอ้อมมาฝั่งผู้โดยสาร

          “ย... ยุงกัด! ยุงที่คอนโดตาลุงนั่นตัวเท่าควายเลยเจ้าขา เจได กัดทีเป็นรอยเบ้อเริ่ม”         ยิหวารีบปัดมือเพื่อนออกแล้วรีบติดกระดุมเสื้อคาร์ดิแกนขึ้นทับอีกชั้นทันที ใบหน้าหวานแดงก่ำลามไปถึงใบหู ร้อนผ่าวไปทั้งหน้า         “ยุงอะไรกัดเป็นรูปริมฝีปากแถมยังดูดจนช้ำขนาดนั้นล่ะแม่คุณ” เจไดส่ายหน้าอย่างอ่อนใจปนหมั่นไส้ “แหม ทำเป็นห้าวเป้ง ปากแจ๋ว สุดท้ายก็เสร็จคุณหมอสุดหล่อจนได้ ยอมรับมาเถอะย่ะ ว่ารสชาติคนแก่กินดุมันแซ่บขนาดไหน”         “หยุดพูดจาลามกเดี๋ยวนี้นะนังเจได! ฉันยังไม่ได้เสียตัวเว้ย! แค่...แค่อุบัติเหตุนิดหน่อย!” ยิหวาเถียงเสียงแข็ง แม้ในใจจะเต้นตึกตักเมื่อนึกถึง ‘อุบัติเหตุ’ อันเร่าร้อนบนโซฟาเมื่อคืน         “ระวังหัวใจตัวเอง