ตอนที่ 3 แต่งพอเป็นพิธี

 

บ้านภูสิริรักษ์

มื้ออาหารเย็นเรียบง่ายรวมสองครอบครัวเกิดขึ้นอย่างเช่นทุกวัน และยังเป็นอีกวันที่เนยหวานยังหน้าดำคล่ำเครียดคิดไม่ตกเรื่องลูกสาว แม้ว่าเพื่อนบ้านจะชวนคุยไปเรื่องอื่นพอได้หัวเราะบ้างแต่สุดท้ายรอยยิ้มก็หุบลงอย่างง่ายดายทุกที

“วันนี้พ่อพราหมณ์โทรมาบอกวันเดือนปีเกิดคนมีดวงค้ำข้าวตัง ลำพังหาคนไว้ใจได้ก็ยากพอแล้ว เฮ้อ”

ความกระอักกระอ่วนเจืออยู่ในน้ำเสียงเจ้าของบ้าน แววตาเต็มไปด้วยความหวั่นวิตก ความเจ็บปวดภายในใจรวดร้าวทรมานเจียนตายในอกคนเป็นแม่

“วันไหนคะ”

ยี่หวาเอ่ยถามคนพี่อย่างเป็นกันเองก่อนที่กระดาษแผ่นเล็กจะถูกล้วงจากกระเป๋าแล้วยื่นให้ญาติสนิทภรรยาเพื่อนผัว

“แรมสิบสี่ค่ำ ตรงกับวันที่เท่าไหร่”

เธอทั้งถามพลางมองหน้าลูกชาย เพราะเดือนและปีนั้นตรงกับลูกชายของตนทั้งหมด อย่างน้อยหากว่าลูกชายเธอเต็มใจเรื่องนี้ก็ยังมีทางออก

“สิบเอ็ด”

คราวนี้ไม่ใช่แค่มองผิวเผิน ยี่หวาถึงกับเบิกตาจ้องหน้าลูกชายคนเดียวของตน ทว่ายังไม่ได้เปิดเผยความคิดในใจในตอนนั้นเลย เพราะอยากคุยกับลูกชายเพื่อฟังความคิดเห็นของเขาเสียก่อน

วันเดือนปีที่ตรงเป๊ะราวกับถูกกำหนดไว้แล้วนั้นชวนให้ยี่หวามองเห็นทางออก อย่างไรคนตรงหน้าก็เป็นผู้ชายที่น่าไว้ใจที่สุดในตอนนี้

“เมฆรู้นะว่าแม่คิดอะไร”

เมื่อกลับมาถึงบ้านชายหนุ่มผู้รู้ทันความคิดแม่ก็เอ่ยขึ้นทันที หญิงวัยกลางคนหันกลับมามองลูกชายพลางถอนหายใจเฮือกใหญ่ก่อนจะเดินเข้ามาใกล้เขามากขึ้น

“หมอดูบอกว่าแต่งงานพอเป็นพิธีก็ได้ เมฆจะช่วยน้องได้ไหมลูก น้องหมดเคราะห์ค่อยหย่ากัน”

ยี่หวาเอื้อมมือปัดปอยผมลูกชายเบา ๆ อย่างทะนุถนอม นัยน์ตาคนเป็นแม่เต็มไปด้วยการขอร้องอ้อนวอนให้เขายอมตกลง

“แต่เมฆไม่ได้รักน้อง จะแต่งงานกันได้ยังไง !”

เขายืนกรานปฏิเสธเสียงแข็ง คิ้วหนาดกเข้มขมวดม้วนดูก้าวร้าวอย่างไม่เคยเป็นมาก่อนจนยี่หวาใจแป้ว เธอรู้ดีว่าลูกชายไม่เชื่อเรื่องพรรค์นี้คงไม่ง่ายที่จะตะล่อมเขาให้เชื่อฟัง

“เมฆจะยอมเห็นน้องแต่งงานกับคนอื่นเหรอ เมฆไม่สงสารน้องเหรอลูก นั่นน้องเมฆนะ”

“เพราะเป็นพี่น้องนั่นแหละจะแต่งงานกันได้ยังไงแม่ !”

เขายังคงใช้น้ำเสียงแข็งกร้าวไม่มีท่าทีว่าจะอ่อนลงเลยสักนิด เพราะหากว่าเขายอมง่าย ๆ ผู้ที่คลอดเขามาคงจับได้ไล่ทันแผนการในครั้งนี้เป็นแน่

“เมฆอยากเห็นน้องโดนทำร้าย ?”

“แม่ !”

“ไม่คุยแล้ว เดี๋ยวแม่กับแม่เนยไปหาผู้ชายคนอื่นมาแต่งกับน้องเองก็ได้ ข้าวตังน่ารักขนาดนั้นมีผู้ชายอีกเยอะ..”

“เออ แต่งก็แต่ง !”

หญิงวัยกลางคนพูดยังไม่ทันจบประโยคก็ถูกแทรกขึ้น ยี่หวาที่หมุนตัวเตรียมจะจากไปหยุดปลายเท้าลงกับที่รอฟังคำพูดลูกชายเต็มสองหู

“ยังไงก็เคยหมั้นกัน จะหมั้นจะแต่งกันต่ออีกสักสองสามปีเมฆคงไม่เสียหายอะไร”

เขาเอ่ยถึงความเก่าความหลังเมื่อยังเป็นเด็กตอนที่พ่อของทั้งสองเมาหนักดันเคยลั่นวาจาจะให้ทั้งสองแต่งงานกัน จนเกิดประเด็นวุ่นวายจับลูกคลุมถุงชน ทว่าเมื่อทั้งสองเติบใหญ่ขึ้นได้มีการพูดคุยเจรจากันใหม่และถอนหมั้นเพื่อให้เด็กได้เลือกคู่ครองของตัวเอง

แต่สถานการณ์ปัจจุบันอันเลือกไม่ได้นี้ส่งผลให้ชายหนุ่มยอมรับชะตากรรมอย่างไม่เต็มใจเท่าไหร่นัก ถึงแม้จะเป็นแผนการตัวเองก็เถอะ

“แต่เมฆแต่งพอเป็นพิธีนะแม่”

เขายื่นคำขาดฟ้าผ่าให้คนเป็นแม่ ผู้มีประสบการณ์ได้แต่เก็บรอยยิ้มเยาะเย้ยลูกชายไว้ในใจแสดงออกเพียงแววตาขอบคุณเขาเท่านั้น

ในสายตาของผู้เป็นแม่มีหรือจะดูไม่ออกว่าเขาเป็นห่วงน้องสาวบ้านตรงข้ามนั้นเพียงใด ถึงขนาดเธอแค่ส่งข้อความเรื่องอุบัติเหตุของน้องหากลางดึกตอนเช้ารถเขายังจอดหน้าบ้านแล้ว

“โอเค แต่เมฆต้องดูแลน้องให้ดีรู้ไหมลูก”

“ครับ เมฆรู้แล้วน่าแม่บอกตั้งแต่เด็กจนโตแล้ว”

พูดจบร่างสูงก็เดินขึ้นชั้นสองห้องนอนของตัวเอง รอยยิ้มเจ้าเล่ห์แสยะขึ้นเล็กน้อยเมื่อแผนการอันแยบยลสำเร็จไปแล้วกว่าครึ่ง

โอนเงินจำนวน 100,000.00 บาท ไปยัง..

เขาทำการโอนเงินจำนวนหกหลักไปที่ตำหนักหมอดูตามคำสัญญา เพราะอย่างไรเขาก็ไม่ใช่คนที่ลืมบุญคุณคน ในเมื่อช่วยเขา ก็ต้องตอบแทนกลับตามที่เคยรับปากไว้