ตอนที่ 7 คู่แท้

ก่อนงานแต่งหนึ่งวันจะเป็นวันที่ญาติฝั่งเจ้าบ่าวทำพิธีผูกข้อไม้ข้อมือให้ชายหนุ่มก่อนเพื่อเป็นการเรียกขวัญให้อยู่กับเนื้อกับตัวตามธรรมเนียมของชาวบ้านในแถบนั้น

“ว่ามาเด้อขวัญเอ๊ย~”

พ่อพราหมณ์คนเดิมเป็นผู้ผูกข้อมือรวมทั้งอวยพรชีวิตคู่ให้เป็นคนแรกตามมาด้วยพ่อแม่และญาติสนิททีละคนจนจบพิธี

“พ่อคะ ม่านเมฆ..”

ยี่หวาเม้มปากอย่างไม่กล้าถาม แววตาของหล่อนเต็มไปด้วยความวิตกกังวลจนคู่สนทนารับรู้ว่าในใจเธอกำลังคิดอะไรอยู่

“เขาไม่เป็นไร ดวงไอ้หนุ่มมันดีดวงแข็งไม่มีใครทำอะไรมันได้หรอก”

แม้ว่าจะอยากช่วยญาติมากเพียงใดแต่ความที่เป็นแม่ก็ยังห่วงลูกชายของตัวเองไม่น้อยกว่าที่พวกเขาเป็นห่วงลูกสาว

“แล้วเขาจะคุ้มครองน้องได้ไหมคะ”

“ได้อยู่แล้ว เขาก็ทำอย่างนั้นมาตั้งแต่เกิดแล้วไม่ใช่เหรอ”

ปลายหางตาพ่อพราหมณ์หรี่มองคนเป็นแม่เจ้าบ่าวพร้อมรอยยิ้มที่ยกขึ้นแทรกจากผิวหนังเหี่ยวย่นของใบหน้าคล้ายกำลังจะย้ำอะไรกับเธอ

“แม่ไม่ต้องเป็นห่วงไปหรอก เขาเป็นคู่แท้ของกันและกัน ถึงปากลูกชายแม่จะบอกว่าไม่รัก แต่ดูสายตาลูกชายแม่สิ พ่อคงไม่ต้องบอก แม่ก็น่าจะรู้”

ชายชรานุ่งขาวพยักหน้าพลันหัวเราะเมื่อพูดประโยคดังกล่าวจบแล้วเดินออกจากลานบ้านขึ้นรถกลับตำหนักทันที ส่วนคนเป็นแม่ได้แต่ลอบมองลูกชายของตนครั้งแล้วครั้งเล่าอย่างพิจารณา

“เมฆไม่รู้ตัวจริง ๆ เหรอลูก”

ผู้เป็นแม่สูดลมหายใจแรงพลางส่ายหน้าให้กับความไม่รู้ใจตัวเอง หรือหากเป็นอีกนัยหนึ่งเขาอาจจะรู้เพียงแค่ไม่ยอมรับความรู้สึกของตัวเองก็เป็นได้

ครืด ครืด~ การแจ้งเตือนสั่นอย่างต่อเนื่องจนชายหนุ่มต้องปลีกตัวออกจากงานเพื่อมารับสายเพราะเห็นว่าชื่อที่ขึ้นนั้นเป็นเพื่อนสนิท

(ว่า)

“มึงอยู่ไหน มีเรื่องให้ช่วยไหม”

เนื่องจากวันนี้มีนัดกับเพื่อนแต่เขากลับผิดนัดเป็นครั้งแรกตั้งแต่คบกันมาจนเพื่อนคิดว่าเกิดเรื่องขึ้นกับเขา ซึ่งก็ไม่ได้ผิด

(จะแต่งงานแทนกู?)

เสียงยกขึ้นสูงอย่างไม่จริงจังแฝงความไม่พอใจเล็กน้อย ทว่าเมื่อเขาตอบกลับปลายสายดันตะโกนเสียงดังราวกับตกใจมากกับเรื่องเมื่อครู่

“มะ.. มึงเอาใหม่ซิไอ้เมฆ แต่งงานอะไร !”

“เออแค่นี้แหละ กูยุ่ง !”

เขาเลือกที่จะไม่ตอบเมื่อเห็นว่าไม่ใช่เรื่องที่สำคัญอะไร เพราะเดี๋ยวตอนที่ตนกลับไปเพื่อนก็คงถามย้ำอีกครั้งอยู่ดีค่อยอธิบายทีเดียวในตอนนั้น

“พวกเหี้ยนี่ก็วุ่นวายเหลือเกิน !”

เขาเก็บโทรศัพท์แล้วเดินเข้างานเพื่อไปหาผู้หลักผู้ใหญ่ เพราะจะให้พวกเขารอนานก็คงจะเสียมารยาท แม่กับย่าคงบ่นจนหูชา

บ้านภูสิริรักษ์

เสียงเพลงมงคลดังกระหึ่มตั้งแต่ฟ้ายังไม่สางเป็นการบอกว่าบ้านหลังนี้กำลังมีงานรื่นเริงเกิดขึ้น ญาติสนิทช่วยตระเตรียมงานตั้งแต่เมื่อวันก่อนเพื่อป้องกันข้อผิดพลาดที่จะเกิดขึ้น

“ข้าวตัง โทรหาพี่หน่อยลูกมาแต่งตัวได้แล้ว”

ยี่หวาบอกว่าที่ลูกสะใภ้ด้วยรอยยิ้มหวานก่อนจะเดินเลยเข้าไปในห้องเก็บของเพื่อหยิบเครื่องดื่มไปให้ญาติที่รออยู่ด้านนอก

ตู้ด ตู้ด~ เสียงรอสายดังอย่างต่อเนื่องเนิ่นนานเสียจนคนกดโทรหาประหลาดใจ แต่ในไม่กี่อึดใจปลายสายก็กดรับ

(ขา~)

“พี่เมฆตื่นหรือยังคะ แม่เรียกมาแต่งตัวแล้ว”

(โอเคเดียวพี่ไป ตังตังแต่งตัวเสร็จแล้วเหรอ)

“ยังค่ะ กำลังทำผม”

หลังจากวางสาย ตาดวงคมเฉี่ยวก็กระพือเปิดพยายามปลุกตัวเองพลางบิดตัวสลัดความเมื่อยล้า ความจริงเขาพึ่งหลับไปได้ไม่ถึงสองชั่วโมงเนื่องจากในหัวเอาแต่โต้เถียงกันไม่หยุดเกี่ยวกับงานแต่งงานที่กำลังจะเกิดขึ้น

ว่าที่ภรรยาชั่วคราวของเขาเป็นคนที่เขาไม่ได้มีความรู้สึกเชิงชู้สาวด้วย หนำซ้ำเขายังมองเธอเป็นน้องสาวที่ต้องปกป้องดูแลมาโดยตลอด ไม่เคยคิดเกินเลยแม้แต่นิดเดียว

หากแต่เมื่อได้ใกล้ชิดกันอีกครั้งหลังจากแยกห่างกันไปนับสิบปีทำไมใจเขาเริ่มอยู่นิ่งไม่ได้ ทุกครั้งที่เห็นเพื่อนผู้ชายของเธอแวะเวียนมาเยี่ยมเขามักจะหรี่ตามองด้วยความไม่พอใจและเข้าแทรกกลางพวกเขาในทันที

“ฮื่อ !”

ลมหายใจร้อนพ่นระบายความอึดอัดในใจแล้วลุกขึ้นเข้าห้องน้ำชำระร่างกายเพื่อไปแต่งตัวที่บ้านตรงข้าม แม้จะบอกว่าไม่ต้องพิธีรีตองอะไรมากแต่เพราะครั้งหนึ่งของผู้หญิงเขาจึงอยากไว้หน้าว่าที่เจ้าสาวของตนอยู่บ้าง

เจ้าบ่าวในชุดเสื้อเชิ้ตขาวล้วนกางเกงสแลกทรงสุภาพสวมทับด้วยสูทครีมสง่าราศีผู้มีภูมิฐานเดินฝ่าผู้คนมายังสถานที่จัดงาน

“แม่ น้องอยู่ไหน”

“อยู่ในห้องแต่งตัว”

เขาพยักหน้าตอบมารดาก่อนจะเดินตรงเข้าห้องที่เธอชี้บอกเมื่อครู่ ช่างแต่งหน้าทำผมรายล้อมหญิงสาวตัวเล็กเสียจนมองไม่เห็น

“ตังตัง”

“คะ พี่เมฆหิวยัง แม่บอกให้ไปกินข้าวก่อนเดี๋ยวหิว”

สาวน้อยที่โดนจับตรึงทั้งหน้าและผมไม่สามารถหันมองคู่สนทนาได้ เพียงแค่จำเสียงได้เท่านั้น เธอยังไม่ลืมที่จะบอกคำสั่งของแม่ก่อนหน้านี้ให้เขาได้รู้

“รอกินพร้อมเราก็ได้ ยังไม่หิวค่ะ”

เขาวางก้นลงโซฟาตัวใหญ่เพื่อรอเซตผมต่อจากเธอ และเมื่อเห็นว่าน่าจะอีกนานจึงเลือกจะหยิบมือถือขึ้นมาอัปเดตข่าวสารรอ

“เจ้าสาวเสร็จแล้วเจ้าบ่าวมานั่งเลยค่ะ”

เมื่อช่างแต่งหน้าออกจากการมุงร่างแบบบางในชุดเดรสสีขาวก็ปรากฏ ใบหน้าจิ้มลิ้มถูกแต่งแต้มในโทนหวานเป็นพิเศษ เปลือกตาประกายกากเพชรสะกดคนมองเสียจนเจ้าบ่าวไม่สามารถละสายตาจากเธอได้

“วันนี้เด็กน้อยขี้แยสวยจัง”

“ชิ ชมว่าสวยก็พอค่ะ”

“โอเค ตังตังสวยมาก”

เขาโน้มตัวเข้าใกล้พลางยิ้มหวานให้ว่าที่ภรรยา สองคู่สายตาสบกันอยู่ครู่หนึ่งก่อนที่เขาจะละความสนใจไปหาช่างที่กำลังซุบซิบกันด้วยความอิจฉา ปล่อยให้อีกคนยืนเกร็งด้วยความเขินอายนานหลายนาที

ข้าวตังสลับที่กับคนพี่เป็นฝ่ายมองดูเขาบ้าง ใบหน้าหล่อเหลาราวเทพบุตรจุติลงมาเกิด ชวนให้คนหลงใหลได้ง่าย ๆ แววตาอบอุ่นของเขาส่งผลให้ดอกไม้ในใจผลิบานราวกับได้รับแสงอบอุ่นในยามเช้า

ผู้ชายที่หล่อขนาดนี้ กำลังจะเป็นสามีของเธอ..