LOGINเวลาผ่านไปจนคนเจ็บหายดีผู้ใหญ่ทั้งสองบ้านนั่งปรึกษากันเรื่องงานแต่งของทั้งคู่ เลือกวันมงคลรวมทั้งวางแผนการจัดงานด้วย ซึ่งโดยส่วนใหญ่แล้วบ่าวสาวแทบไม่มีความคิดเห็น
“แขกฝั่งมึงจะเชิญเยอะไหม”
“น่าจะไม่ สักสองร้อยคนก็พอกะทันหันเดี๋ยวต้อนรับได้ไม่ดี”
“ไม่พ่อมึงสิสองร้อยคน !”
ต้นม่านฟ้าเพื่อนสนิทโต้เถียงกันอย่างไม่จริงจังนัก ส่วนเนยหวานและยี่หวาไล่เรียงรายการที่ต้องตระเตรียมจัดซื้อจัดหาเพื่อไม่ให้ฉุกละหุกเกินไป
“พี่ไม่ออกความคิดเห็นหน่อยเหรอคะ”
“แค่ไม่จัดใหญ่ก็พอแล้ว เดี๋ยวก็ได้หย่ากัน”
“อ๋อค่ะ..”
เขาตอบด้วยสีหน้าเมินเฉยไร้หัวใจ ทว่าคนฟังถึงกับหน้าเจื่อนน้ำตาคลอเบ้า นอกจากเขาจะไม่แยแสเรื่องชีวิตคู่อันสั้นนี้ยังหมายความว่าเขาไม่ได้มีความรู้สึกพิเศษกับเธอเลย
สักนิดเดียวก็ไม่มี..
“คือพี่หมายความว่าเผื่อตังตังมีแฟน พี่ไม่อยากให้เรื่องนี้เป็นปัญหาของเราในอนาคต”
เขารีบอธิบายเมื่อเห็นสีหน้าคนน้องไม่ค่อยดีนัก ยิ่งเห็นดวงตาฉ่ำน้ำคล้ายกำลังจะร้องไห้หัวใจเขายิ่งอยู่ไม่สุข หน้าอกรู้สึกถึงการคุกคามอย่างรุนแรง
“ค่ะตังตังเข้าใจ”
เธอฝืนยิ้มเล็ก ๆ ให้เขาแล้วหลบสายตาด้วยการหยิบมือถือขึ้นมาเล่น แต่กระนั้นใบหน้าเศร้าหมองน้อยใจของเธอไม่สามารถเก็บซ่อนได้เลย
ทำไมกันนะ เขาถึงไม่ชอบเวลาที่เห็นแววตาเศร้าบนใบหน้าสวยของน้องสาวคนนี้..
ห้างสรรพสินค้า
“สวัสดีค่ะ ยินดีต้อนรับค่ะ”
พนักงานต้อนรับสาวสวยร้านเครื่องประดับโค้งคำนับก่อนผายมือเชิญหนุ่มสาวเข้าร้านด้วยรอยยิ้ม ข้าวตังมองสำรวจไปทั่วจนสะดุดเข้ากับหน้าจอแสดงราคาเครื่องประดับในร้าน
“เอาถูกหน่อยดีไหมคะ”
เธอเอนตัวกระซิบคนพี่เสียงเบา ๆ อย่างเกรงใจพนักงาน ลำพังเรื่องเงินไม่ใช่ปัญหาสักเท่าไหร่แต่เธอไม่อยากใช้เงินอย่างสุรุ่ยสุร่ายมากกว่า
“ลูกค้าดูเป็นแบบไหนคะ แหวนแต่งงานไหม”
พนักงานสาวคาดเดาความคิดลูกค้าอย่างตรงไปตรงมาพลางผายมือลงที่เซตเครื่องประดับที่ใช้สำหรับงานมงคลโดยเฉพาะ
ความระยิบระยับสาดส่องสะท้อนเข้ากับดวงตากลมโตทอประกายฉายแววชื่นชมอย่างชัดเจนเมื่อมองเห็นแหวนเพชรเม็ดชูขนาดพอดีไม่ใหญ่เทอะทะจนเกินไป
“ขอดูวงนี้ครับ”
คนพี่ที่รู้ใจน้องชี้นิ้วบอกกับพนักงานเพราะเห็นว่าสายตาคู่นั้นไม่สามารถละไปวงอื่นได้เลยทั้งที่ก่อนหน้ายังทำท่าเกรงอกเกรงใจอยู่เลย
“ลองสิ”
“เอ่อ..”
ข้าวตังผินหน้ามองคนพี่พลันเกิดความคิดโลภอยู่ในใจ เธอชอบมาก แต่กระนั้นยังคำนวณว่าแหวนเพชรมูลค่าเจ็ดถึงแปดหลักวงนี้คุ้มค่าหรือไม่กับการแต่งงานจอมปลอมในครั้งนี้
“พี่คะ”
“ไปไหน”
สาวเจ้าดึงแขนเสื้อว่าที่สามีของตนออกห่างจากพนักงาน ท่าทางลับ ๆ ล่อ ๆ ของเจ้าหล่อนชวนให้อีกหลายคนในร้านงงงันไปตามกัน
“คือว่า.. ร้านนี้แพงเราไปดูร้านอื่นกันไหมคะ”
“ฮึ ถึงจะแต่งงานแก้เคล็ด แต่พี่ก็ไม่ให้ใครมาดูถูกเมียพี่หรอกนะ”
สิ้นน้ำเสียงขำขันฝ่ามือเล็กก็ถูกคว้าให้เดินตามเขาไปยังหน้าเคาน์เตอร์อีกครั้งก่อนจะหยิบแหวนเพชรน้ำร้อยไร้รอยตำหนิขึ้นสวมที่นิ้วนางข้างซ้ายให้คนน้องอย่างอ่อนโยน
ความรู้สึกนี้เหมือนเธอกำลังยืนอยู่บนปุยนุ่นขาวล่องลอยในอากาศ ความฝันเมื่อคนที่ชอบสวมแหวนให้ชวนให้หัวใจดวงน้อยเต้นแรงจนเก็บสีหน้าแดงเถือกไว้ไม่มิด
เธอจะเก็บซ่อนความรู้สึกนี้ได้ถึงเมื่อไหร่กัน..
“แน่นไปไหม หรือหลวม”
“พะ.. พอดีค่ะ”
แพขนตากะพริบถี่พลางเบนหน้าไปมองยังแหวนเป็นการหลบสายตาเขาในตัว ข้าวตังมองไปยังนิ้วนางข้างซ้ายที่ถูกตีตราจองด้วยแหวนอันเป็นสัญลักษณ์ของความรักด้วยรอยยิ้ม
“เอาเซตนี้ครับ”
ม่านเมฆบอกพนักงานพร้อมยื่นบัตรสีดำไม่จำกัดวงเงินให้เขา สายตาของคนน้องบ่งบอกว่าเธอชอบเสียจนเขาตัดใจปล่อยความสุขของเธอหลุดลอยไปไม่ได้
“แล้วของพี่..”
“ลูกค้าลองดูก่อนไหมคะ ถ้าไม่พอดีทางร้านมีขนาดอื่น ๆ ค่ะ”
พนักงานยื่นถาดเครื่องประดับเข้าใกล้มือหญิงสาวราวกับเป็นสัญญาณว่าเธอควรเป็นคนสวมให้เขา และเหมือนว่าคนพี่จะเข้าใจความคิดจึงยื่นมือให้คนน้องอย่างรวดเร็ว
มือเล็กสั่นเทาหยิบแหวนทรงคลาสสิกทำจากแพลทินัมสวมให้คนพี่อย่างเบามือ นิ้วเรียวยาวทว่าดูแข็งแกร่งนั่นชวนให้เธอหวั่นไหวจนต้องลอบกลืนน้ำลาย
“พอดีไหมคะ”
“พอดีค่ะ.. เอาเซตนี้เลยครับ”
เขาก้มมองมือประดับแหวนชั่วครู่ก่อนจะหันไปย้ำคำสั่งซื้อกับพนักงานอีกครั้ง ทว่าในเวลาต่อมาก็ถูกคนน้องคว้าแขนไว้ก่อน
“พี่ไม่เลือกอีกหน่อยเหรอคะ”
“ไม่เป็นไร เอาตามที่ตังตังชอบเลยค่ะ”
เขาพูดพลางถอดแหวนให้พนักงานเก็บเข้ากล่องดังเดิม หากแต่คำพูดนั้นกลับติดตราตรึงใจสาวเจ้าคนฟัง เขายังเป็นเหมือนสิบกว่าปีก่อนที่รู้ใจและตามใจเธอที่สุด
“ขอบคุณนะคะ”
“ฮึ ต่อไปก็เชื่อฟังพี่”
“พูดเหมือนตังตังดื้อกับพี่ ชิ !”
สาวน้อยบึนปากแล้วหันหนีทำท่าสนใจอย่างอื่นที่อยู่ในร้าน แม้ความเป็นจริงคนด้านหลังจะเป็นสิ่งที่เธอสนใจที่สุดก็ตาม
“พูดมาค่ะ หลานรักอยากได้อะไรคะ”และแล้วแผนการของเขาก็สำเร็จ เมื่อประโยคนั้นสิ้นสุดลงรอยยิ้มดีใจก็แย้มออกกว้างจนเห็นฟันหน้าชวนให้นภาอดมันเขี้ยวหลานรักของเธอไม่ได้“ย่าไปขอสาวให้เมฆหน่อย”“หื้ม ? ใคร ! ไม่ใช่ว่าแต่งกับข้าวตังแล้วเหรอ จะมีคนใหม่ก็บอกน้องให้ชัดเจนนะลูกอย่าทำนิสัยไม่ดีเราเป็นผู้ชายรู้ไหม”น้ำเสียงค่อนไปทางดุแต่แฝงไปด้วยการสั่งสอนจากคนในครอบครัว ทว่าผู้น้อยกลับแค่นหัวเราะออกมาให้กับความไม่รู้ของย่า“ก็ข้าวตังนั่นแหละครับ”“อ้าว แล้วจะไปขอทำไมอีกล่ะ ต้องแก้เคล็ดอีกรอบเหรอ”“เปล่า.. ขอมาเป็นหลานสะใภ้ตัวจริงให้ย่า”“หืม ?..”ความคลุมเครือในคำพูดคนแก่ไม่เข้าใจหรือเรียกว่าตามไม่ทันกับการตลบตะแลงของหลานชายก็ได้ ใบหน้าที่ยับย่นเป็นทุนเดิมยู่เข้าหากันแสดงความสงสัย“เมฆ.. อยากมีครอบครัวแล้ว”“จริงเหรอ ! ข้าวตังเหรอ !”“ครับ ย่าชอบไหม”ท่าทางตกใจสุดขีดรวมกับใบหน้าเปื้อนยิ้มทำให้ชายหนุ่มเข้าใจอารมณ์ว่าย่ากำลังตื่นเต้น จึงรีบตอบคำถามในทันทีก่อนที่เธอจะความดันขึ้นเสียก่อน“ดี ๆ น้องเรียนจบรึยังนะ รอบนี้จะจัดเล็ก ๆ ไม่ได้แล้วนะหลานสะใภ้ย่าจะน้อยหน้าไม่ได้”“จบแล้วครับ ย่าหาฤกษ์ได้เลย”“โ
จังหวัดกาฬสินธุ์ล้อรถเคลื่อนเข้าเขตถิ่นกำเนิด ม่านเมฆทำหน้าที่เป็นพลขับส่วนภรรยาสาวหลับปุ๋ยคอตกตั้งแต่ออกจากเขตเมืองหลวงความจริงพวกเขาตั้งใจจะกลับตั้งแต่ปิดเทอมแรก ๆ แต่คนน้องต้องทำเรื่องเข้ารับปริญญา ตัดชุดครุย รวมทั้งคนพี่มีนัดประชุมหลายครั้งกว่าจะว่างก็จวนจะเปิดเทอมแล้ว“ตังตัง ถึงแล้วค่ะ”“อื้อ~”คนตัวเล็กแอ่นตัวยืดเหยียดแขนจนสุดความยาว เปลือกตาสีไข่ไร้การแต่งแต้มกระพือรับแสงก่อนจะก้าวขาลงจากรถนำคนพี่“นอนบ้านไหนคะ”“นอนบ้านตังตังสิคะ พี่ก็นอนบ้านพี่”“อ้าว !”ชายหนุ่มร้องเสียงดังประท้วงด้วยสีหน้าไม่เข้าใจ เขาไม่เคยนึกเลยว่าการกลับมาบ้านเกิดต้องนอนแยกกับภรรยาอันเป็นที่รัก เพราะหากรู้เช่นนั้นไม่พาเธอกลับมาเสียยังจะดีกว่าระยะเวลาสามสี่วันนี้คงทำให้เขาขาดใจตายที่ไม่ได้กอดเมีย..เสียงเครื่องยนต์ทำให้ผู้เป็นมารดารีบวิ่งออกมาต้อนรับ ยี่หวายืนมองคู่หนุ่มสาวหยอกล้อกันด้วยแววตาสงสัยการกลับมารอบนี้ทำให้เธอรู้สึกถึงความสัมพันธ์ที่เปลี่ยนไป..“แม่คะ~ ”“ข้าวตัง หืม เด็กดีเป็นไงบ้างลูก”เสียงหวานเรียกผู้เป็นแม่สามีพร้อมทั้งอ้าแขนกว้างโอบกอดเธออย่างไม่เขินอาย ส่วนคนพี่ที่ถือของพะรุงพะรังได้
“ลงโทษด้วยการกระแทกแรง ๆ แบบที่ตังตังชอบไงคะ”พูดจบคนตัวเล็กก็ปลิวขึ้นบนเคาน์เตอร์ปฏิบัติการ แล้วปลดเข็มขัดพร้อมกระดุมกางเกงอย่างรวดเร็วราวกับรอเวลานี้มานาน“อยากโดนลงโทษจังเลยค่ะที่รัก”ฝ่ามือเล็กลูบไล้ไปทั่วลาดไหล่ สายตาเย้าหยอกเพิ่มแรงกระตุ้นกำหนัดในกายอีกฝ่ายได้ดีเสียยิ่งกว่ายาปลุกเซ็กส์“ซนเกินไปแล้วตังตัง มันอยู่ไม่สุขมากใช่ไหม หืม !”เสียงคำรามในลำคอเหลือทนกับพฤติกรรมขี้ยั่วของแฟนสาว ฝ่ามือใหญ่จับเอามือเล็กของอีกฝ่ายประกบเป้าของตัวเองก่อนจะดึงกางเกงในลงให้ความอวบใหญ่ได้ออกมาหายใจข้างนอกฝ่ามือเล็กสัมผัสเบา ๆ ไล้เลื่อนตามความยาวของมันอย่างน่าหวาดเสียว ท้องนิ้วทั้งห้ากำหลวม ๆ ก่อนจะชักขึ้นลงเบา ๆ จนความเป็นชายแข็งตั้งผงาดราวกับเป็นเสาโรมันที่ไม่เคยหักพังมาก่อน“อืม อ่าห์~”ความแข็งขืนเพิ่มพูนขึ้นเรื่อย ๆ เมื่อถูกคนน้องปรนเปรอ ปลายนิ้วชี้สะกิดรูเล็กอย่างซุกซนจนตาน้ำเกิดปริแตกไหลซึมออกมา“กางขาออกหน่อยค่ะ”พูดจบฝ่ามือใหญ่ก็ปลดกระดุมยีนคนน้องด้วยมือเดียวหลังจากนั้นแทรกเข้าสู่กางเกงในลูกไม้สีแดงสดสัมผัสกับความอวบอูมภายใน“อะไรกัน ทำให้พี่ทำไมเราแฉะ”“มันกำลังร้องไห้กลัวพี่ลงโทษมั้งคะ
เข็มยาวชี้บอกเวลาใกล้บ่ายสามโมงนักศึกษาที่นัดไว้ก็พากันทยอยเข้าห้องแล็บ อาจารย์ที่ปรึกษารวมถึงภรรยาที่ถูกแต่งตั้งให้เป็นผู้ช่วยประจำตัวต่างพากันเตรียมความพร้อมรอเวลาก่อนที่การประชุมจะเริ่มขึ้นในอีกครึ่งชั่วโมงข้างหน้าเด็กหนุ่มสามคนเดินเชิดไหล่เข้าห้องแล็บก่อนจะนั่งลงที่โต๊ะหลังสุดในห้องประชุมเล็กของศูนย์วิจัย“ดีว่ะ ดีกว่าแล็บมออีกมั้ง”“ดีกว่าสิวะ แล็บเอกชนทุนเยอะ”ทั้งสามคนหันมองสำรวจไปทั่วแล็บ ปากก็พร่ำชมความครบครันทันสมัยของที่นี่ไม่ต่างจากทุกคนที่เคยมาครั้งแรก“มึง ผู้หญิงคนนั้นใครวะ”“ทำไม อย่าบอกนะ..”“สวยดี ฮึ”แบทแสยะยิ้มเจ้าเล่ห์ออกมาเมื่อสายตากระทบกับหญิงสาวตัวเล็กสวมเสื้อกาวน์ปฏิบัติการยืนตวงสารอยู่อีกห้อง“ค_xx ! เมียอาจารย์ มึงเลือกเอาอยากจบหรืออยากคอขาด !”“ฮะ ! อาจารย์มีเมียสวยขนาดนั้นเลยดิ”“เออ รุ่นพี่เรามึงไม่รู้จักเหรอ ดาวคณะแต่ไม่ค่อยประกาศคนเลยไม่รู้จักเท่าไหร่”จัมพ์แนะนำว่าหญิงที่เพื่อนพูดถึงนั้นมีสถานะอย่างไร พร้อมทั้งเตือนเขาด้วยความหวังดี เพราะเท่าที่เขาได้ยินมาอาจารย์ท่านนี้เบื้องหน้าเป็นอาจารย์ผู้สุขุมแต่เบื้องหลังนั้นโหดเหี้ยมใช่ย่อย“เสียดายว่ะ”ชายหนุ่
ความอบอุ่นที่เกิดจากความรักแผ่ซ่านตลบอบอวลไปรอบห้อง คู่รักที่สารภาพความในใจกันได้ไม่กี่เดือนก็เริ่มสร้างวันธรรมดาให้เป็นความทรงจำอันหวานชื่นโรแมนติกเรียวแขนแกร่งตวัดโอบรอบเอวภรรยาที่รักดึงเธอเข้ามาแนบกับแผงอกขณะที่อีกฝ่ายกำลังจัดระเบียบเสื้อผ้าให้อย่างตั้งใจ“พี่ไม่อยากไปมหา’ลัยเลย”ด้วยความที่กำลังจะเปิดเทอมในสัปดาห์หน้า ชายหนุ่มผู้เป็นอาจารย์ประจำคณะจึงถูกเรียกตัวไปประชุมก่อนเริ่มการเรียนการสอน แต่ทว่าใบหน้าเกลี้ยงเกลากลับแสดงสีหน้าไม่พอใจเสียอย่างนั้น“หืม เดี๋ยวนี้อาจารย์นภทีป์ไม่มีความรับผิดชอบเลยนะคะ”“พี่อยากอยู่กับเมียหนิคะ”พูดจบปลายเท้าก็ก้าวเข้าใกล้กว่าเดิม ริมฝีปากแห้งผากจรดลงกลางหน้าผากอย่างแผ่วเบาด้วยความทะนุถนอมหญิงอันเป็นที่รัก“เดี๋ยวตังตังไปหาค่ะ”เธอกระชับปกเสื้อก่อนจัดระเบียบเชิ้ตให้คนพี่พร้อมคลี่ริมฝีปากเล็กน้อย รอยยิ้มบาง ๆ เป็นดั่งกำลังใจในการทำงานให้อีกฝ่ายได้เป็นอย่างดี“เจอกันครับ”“เจอกันค่ะ ขับรถดี ๆ นะคะ”เขาพยักหน้ารับคำพลางโบกมือเบา ๆ บอกลาคนน้องมุ่งตรงไปยังมหาวิทยาลัยเพื่อเข้าร่วมประชุมใหญ่ก่อนเปิดเทอมในห้องประชุมเล็กของคณะ ชายหนุ่มนั่งในตำแหน่งปลายโต
“อะ.. อาจารย์เป็นอะไรไหมครับ”ทว่านักศึกษาคนอื่นที่ไม่เข้าใจสถานการณ์ต่างตกใจที่เห็นอาจารย์ผู้มีเกียรติคุกเข่ากับพื้น ผู้คนรอบโต๊ะต่างหันมองเป็นสายตาเดียวกันจนเขาจำเป็นต้องลุกขึ้น“โทรศัพท์ตกครับ”“ฮึ ไม่แน่จริง”สิ้นคำพูดของคนพี่คนน้องก็เบะปากหยามเบา ๆ ในลำคอ ถึงแม้จะเห็นใจอยู่บ้างแต่เธอยังอยากให้เขาแสดงความจริงใจออกมามากกว่านี้“กูไปเข้าห้องน้ำนะ”“ไปเป็นเพื่อนไหม”“ไม่เป็นไร เอาเวลาไปเต๊าะผู้เถอะจ้ะ”เธอเหยียดยิ้มให้เพื่อนก่อนจะลุกขึ้นจากโต๊ะ และในเวลาไม่ถึงนาทีอาจารย์คนเดียวในกลุ่มก็ลุกขึ้นตามไปติด ๆภายในห้องน้ำคลับมีเพื่อนในคณะหลายคนกำลังต่อคิวรอทำธุระส่วนตัว ข้าวตังเองที่ตั้งใจมาปลดทุกข์ไม่ได้คิดอะไรเข้าแถวตามอย่างมีมารยาท“มีบางคนพยายามใช้เต้าไต่ ไม่รู้เลยว่าอาจารย์เมฆเขามีเมียอยู่แล้ว”คำพูดเสียงดังเสียจนลอยมาเข้าหูณัฐรินีย์ และเธอมั่นใจว่าผู้หญิงกลุ่มนั้นจงใจพูดให้เธอได้ยินอย่างแน่นอนบวกกับสายตาเหยียดหยามที่มองมาด้วยยิ่งทำให้เธอมั่นใจเพิ่มขึ้นอีกหลายส่วน“ยังดีนะที่เขามีเต้าให้ใช้ไต่ ดีกว่าคนไม่มี”เธอก้มเล็กน้อยมองหน้าอกแบนราบของอีกฝ่ายก่อนจะใช้ฝ่ามือทั้งสองข้างดันหน้าอกอิ่
ตู้ด ตู้ด~ ขณะที่ลิฟต์โดยสารขับเคลื่อนเลื่อนขึ้นไปยังชั้นบนสุด มือสั่นเทาก็พยายามกดต่อสายหาสามีไปด้วย ทว่าผ่านไปเนิ่นนานหลายสายก็ยังไม่มีท่าทีว่าจะรับณัฐรินีย์ไม่ไขว้เขวคิดเป็นอื่นเข้าใจว่าเขายุ่งเรื่องงานจึงตัดสินใจลงจากคอนโดควงพวงมาลัยรถไปยังสถานีตำรวจแจ้งความเรื่องที่เกิดขึ้น เธอไม่สามารถปล่อยผ
ก่อนงานแต่งหนึ่งวันจะเป็นวันที่ญาติฝั่งเจ้าบ่าวทำพิธีผูกข้อไม้ข้อมือให้ชายหนุ่มก่อนเพื่อเป็นการเรียกขวัญให้อยู่กับเนื้อกับตัวตามธรรมเนียมของชาวบ้านในแถบนั้น“ว่ามาเด้อขวัญเอ๊ย~”พ่อพราหมณ์คนเดิมเป็นผู้ผูกข้อมือรวมทั้งอวยพรชีวิตคู่ให้เป็นคนแรกตามมาด้วยพ่อแม่และญาติสนิททีละคนจนจบพิธี“พ่อคะ ม่านเมฆ..
เมื่อได้แหวนแล้วจะขาดชุดสำหรับงานพิธีไม่ได้ เขาจึงจูงมือคนน้องเข้าร้านเสื้อผ้าแบรนด์ดังสุดหรูภายในห้าง ทว่าก็ทำให้ข้าวตังเกิดความแปลกใจเล็กน้อย เพราะก่อนหน้าเขาบอกเองว่างานไม่ใหญ่ ชุดที่ใส่เป็นเสื้อผ้าขาวปกติ“ขอดูเดรสสำหรับใส่ในพิธีหมั้นครับ”“ได้ค่ะ เจ้าสาวเชิญทางนี้ค่ะ”พนักงานร้านผายมือแล้วนำทั
“เกี๊ยวของเรา ไม่ใส่หอมหัวใหญ่”“ขอบคุณค่ะ”เช้าวันใหม่เริ่มต้นขึ้นด้วยการทานข้าวหมู่ร่วมกันทั้งสองบ้าน แถมวันนี้ชายหนุ่มยังลงครัวตั้งแต่เช้านวดแป้งเพื่อทำเกี๊ยวให้น้องสาวด้วยตัวเอง“อร่อยจัง” ไม่ได้กินตั้งนานเธอยิ้มออกพร้อมประโยคแรก ทว่าประโยคหลังดังเพียงในใจเท่านั้น เพราะตั้งแต่พี่ชายที่เธอเคารพ







![บอสขาอย่าหื่น [ซีรี่ส์ภาคต่อ บอสขาอย่าอ่อย]](https://www.goodnovel.com/pcdist/src/assets/images/book/43949cad-default_cover.png)