ตอนที่ 6 สวยมาก

 

เมื่อได้แหวนแล้วจะขาดชุดสำหรับงานพิธีไม่ได้ เขาจึงจูงมือคนน้องเข้าร้านเสื้อผ้าแบรนด์ดังสุดหรูภายในห้าง ทว่าก็ทำให้ข้าวตังเกิดความแปลกใจเล็กน้อย เพราะก่อนหน้าเขาบอกเองว่างานไม่ใหญ่ ชุดที่ใส่เป็นเสื้อผ้าขาวปกติ

“ขอดูเดรสสำหรับใส่ในพิธีหมั้นครับ”

“ได้ค่ะ เจ้าสาวเชิญทางนี้ค่ะ”

พนักงานร้านผายมือแล้วนำทั้งสองเข้าสู่โซนวีไอพีของร้าน ชุดเดรสหลากสีหลายทรงจัดเรียงไว้ละลานตาอย่างสวยงาม

“พี่คะ ไม่ใช่ว่า..”

“แม่เราบอกชุดขาวใช่ไหม”

“เอ่อ.. ค่ะ”

เธอพยักหน้าตอบคำถามเขาอย่างแปลกใจ แต่ยังไม่ทันจะได้ถามอะไรต่อชุดกระโปรงสีขาวสะพรั่งก็ถูกหยิบมาทาบกับตัวจนเธอต้องยืนนิ่งให้เขาได้ทำตามใจ

“พี่ไม่ค่อยรู้เรื่องเสื้อผ้า ตังตังชอบชุดไหนคะ”

“ขอลองก่อนได้ไหมคะ”

เธอไม่ได้ตอบเขาโดยตรงแต่หันไปถามพนักงานที่ยืนอยู่ใกล้ ๆ ซึ่งแน่นอนว่าได้คำตอบที่ตรงตามใจของเธอ สาวน้อยเดินนำชุดที่คาดว่าจะสามารถใส่ในงานหมั้นได้แล้วตรงเข้าสู่ห้องลอง

ก้นหนาหย่อนลงโซฟารับรองกลางห้อง เรียวขาแกร่งยกขึ้นไขว้กันมือทั้งสองประสานที่หน้าตักนั่งหลังตรงวางมาดผู้ดีเฝ้ารอว่าที่เจ้าสาวของตน

ภายในห้องลองสาวน้อยวัยแรกแย้มหมุนตัวไปมามองทั้งด้านหน้าและด้านหลังของตนเพื่อตรวจเช็กความเรียบร้อยพลางประเมินความเข้ากันของตัวเองกับชุดไปด้วย

เดรสประดับลูกไม้ยาวเหนือเข่าคว้านลึกผ่ากลางอกจนเห็นเนื้อเต้าเล็กน้อยเพื่อความเซ็กซี่ เพิ่มความหรูหราด้วยเข็มกลัดหงส์ปักอกเด่นเป็นนางพญา

“พี่เมฆจะชอบไหมนะ”

สาวเจ้าพึมพำกับตัวเองด้วยสีหน้าไม่มั่นใจเท่าไหร่นัก ด้วยขนาดหน้าอกที่ใหญ่พอสมควรจนล้นออกมาบางส่วนทำให้ชุดนี้ดูเหมือนจะโป๊ไปนิดสำหรับเธอ แต่ความที่ห่างกันนานเธอจึงเดาความชอบของผู้ชายไปในทางเช่นนี้ไว้ก่อน

เรียวเท้าสวยก้าวออกจากห้องลองเชื่องช้าด้วยความเกร็ง สาวเจ้าเดินมาหยุดต่อหน้าว่าที่เจ้าบ่าวพลางพิจารณาแววตาท่าทีของเขา

เมื่อเห็นร่างกายเล็กโชว์ส่วนเว้าโค้งชัดเจน อาจารย์ผู้สุขุมถึงกับเก็บอาการไม่อยู่ ใบหน้าขาวสะอาดขึ้นซับสีแดงระเรื่อลามถึงหู กลางอกแกร่งเกิดสั่นสะเทือนจนจับจังหวะได้โดยไม่ต้องสัมผัส

ยิ่งไปกว่านั้นบริเวณกลางลำตัวด้านบนของเธอมีก้อนเนื้ออวบบางส่วนโผล่พ้นขอบเสื้อล่อสายตาปลุกด้านดิบเถื่อนที่ฝังลึกในร่างกายเขาจนแทบควบคุมไว้ไม่ไหว

“ไม่สวย !”

เขารวบรวมสติฝืนบอกสิ่งที่อยู่ตรงข้ามกับความในใจออกไป เหตุก็เพราะว่าชุดที่เธอสวมใส่นั้นมีส่วนที่โชว์เนื้อหนังมากเกินไปจนเขารู้สึกไม่อยากให้คนอื่นเห็น

ไม่ใช่ว่าหวง แต่เธอเป็นผู้หญิงควรสงวนไว้บ้าง..

“อ๋อ.. ค่ะ”

สาวเจ้าตอบหน้าเจื่อนก่อนเดินคอตกเข้าห้องลอง ความรู้สึกราวกับถูกกระชากตกลงหน้าผาอย่างรวดเร็วไม่ทันตั้งตัว น้ำเสียงของเขาทำลายความมั่นใจของเธอไปเกือบหมดจนแทบอยากร้องไห้ออกมา

“เฮ้อ.. คนไม่ใช่ใส่อะไรก็เหมือนกันนั่นแหละ”

เธอหยิบชุดกระโปรงแขนตุ๊กตาแต่งด้วยโบเล็กบริเวณเอวมาสวมใส่ แววตาอ้างว้างผิดหวังครั้งก่อนทำให้เจ้าหล่อนไม่กล้าออกไปเผชิญหน้ากับเขา

“โอ๊ย !”

เสียงร้องโอดครวญดังขึ้นภายในห้องลองเรียกให้พี่ชายที่นั่งอยู่ด้านนอกสาวเท้าเข้าห้องลองอย่างรวดเร็วโดยไม่สนใจคำทัดทานของพนักงานด้านนอก

“ตังตังเป็นอะไร !”

หน้าตาตื่นตูมแสดงออกชัดเจนถึงความห่วงใย สายตาชายสำรวจตั้งแต่หัวจรดเท้าเพื่อดูว่าเกิดอะไรขึ้นกับเธอก่อนหน้านี้

“ซะ.. ซิปติดค่ะ”

หญิงสาวทั้งตอบทั้งประคองชุดไปด้วย การที่เขาเข้ามาก็ทำให้เธอตกใจไม่น้อยเลยเช่นกัน ยังดีที่อยู่ในขั้นตอนสวมชุดเรียบร้อยแล้วเหลือเพียงรูดซิปเท่านั้น

“หันหลังพี่ดูให้”

“ไม่เป็นไรค่ะ เดี๋ยวเรียก..”

“พี่จะเป็นสามีเราแล้ว จะไว้ใจใครมากกว่าพี่อีก”

เขาจับคนตัวเล็กหมุนหันหลังหาตัวเองก่อนจะแกะผมสลวยที่ติดอยู่กับซิปออกทีละเส้นอย่างเบามือเพื่อไม่ให้คนน้องเจ็บ

ปลายนิ้วประคองซิปสีขาวรูดขึ้นตามแนวยาวทีละน้อย สายตาก็จ้องมองไปด้วย ทว่าความขาวของชุดกลับไม่ทำให้เขาสนใจได้มากกว่าความเนียนใสอมชมพูของแผ่นหลังแบบบางเลยสักนิด

“อึก !”

ม่านเมฆลอบกลืนน้ำลายอึกใหญ่ ตาคู่คมจ้องมองความขาวนวลเนียนไม่กะพริบ กลิ่นกายกลิ่นผมหอมเย้ายวนชวนให้เขาเพ้อฝันอยู่ในภวังค์ ร่างสูงค่อย ๆ โน้มลงใกล้กลุ่มผมสีน้ำตาลสวยจนกระทั่งซิปถูกรูดขึ้นจนสุดเขาถึงได้สติ

“ขอบคุณค่ะ”

“มะ.. ไม่เป็นไร”

เขาขยับถอยออกจากคนน้องหนึ่งก้าวปล่อยให้เธอได้จัดชุดให้เข้ารูป แต่แทนที่เขาจะออกจากห้องไปกลับยืนล้วงกระเป๋ากางเกงสำรวจเธออยู่ทางด้านหลังจนเจ้าหล่อนเกิดใจแป้วขึ้นอีกครั้ง

“ยังไม่สวยเหรอคะ”

“เปล่า สะ.. สวยแล้ว สวยมาก เอาชุดนี้แหละ”

เสียงตะกุกตะกักอย่างไม่เป็นตัวเองตอบตามความคิดในใจ สายตายังคงจ้องมองเจ้าหล่อนภายในกระจก ความสาวสะพรั่งของเธอเล่นเอาเขาหวั่นไหวเป็นครั้งแรกตั้งแต่จำความได้

“มีอะไรหรือเปล่าคะ”

เธอเห็นว่าเขายังไม่ออกไปจากห้องจึงเกิดสงสัยจนต้องถาม ตากลมโตสบสายตากับคนพี่ผ่านกระจกเงาบานใหญ่ด้วยความอยากรู้

“ไม่ถ่ายรูปเหรอ”

“ฮะ ?”

“ก็ปกติผู้หญิงต้องถ่ายรูปไม่ใช่เหรอ”

ยังไม่สิ้นคำพูดฝ่ามือชายล้วงหยิบโทรศัพท์เครื่องใหญ่ออกจากกระเป๋ากางเกงสแลกแล้วกดเข้าแอปพลิเคชันกล้องถ่ายรูปอย่างรวดเร็ว

“จะทำหน้าอย่างนี้เหรอคะ หื้ม”

ข้าวตังยังอึ้งไม่หาย ไม่คิดว่าผู้สุขุมตอนอยู่มหาวิทยาลัยเช่นเขาจะชอบถ่ายรูปด้วย แต่กระนั้นก็ยังหันหน้าเข้ากระจกพลางยิ้มหวานให้กล้องอยู่ดี

“เดี๋ยวพี่ส่งให้”

“ค่ะ”

เขาพยักหน้าแล้วออกจากห้องพลางเปิดดูรูปแรกที่ถ่ายด้วยกันในฐานะว่าที่สามีภรรยา รวมทั้งเป็นรูปถ่ายแรกในเครื่องที่นอกเหนือจากเรื่องงานด้วย จะว่าไปเด็กน้อยขี้แยของเขาเมื่อวันวานดูเหมือนวันนี้จะโตขึ้นบ้างแล้ว

ชายหนุ่มกดตั้งค่ารูปถ่ายเมื่อครู่เป็นภาพหน้าจอล็อกและหน้าจอหลัก ยังไม่ลืมครอปภาพให้เห็นหน้าภรรยาตัวน้อยชัดเจนอีกด้วย

“ตังตังตัวแสบ”

คำพูดบ่นไม่จริงจังด้วยรอยยิ้มนั้นหากใครได้เห็นก็คงเข้าใจได้ไม่ยากว่าเป็นการเอ็นดู ไม่ใช่เชิงตำหนิแต่อย่างใด หากแต่เอ็นดูในฐานะใด

น้องสาว หรือ ภรรยา..