เจรจาธุรกิจ

แกรนด์เดร์พาหญิงสาวบราซิลที่เขาไม่รู้จักนี้ เดินไปตามทางที่หล่อนบอก เขาอุ้มหล่อนในท่าเจ้าชายอุ้มเจ้าหญิง เขารู้สึกว่าหญิงสาวลอบมองเขาอยู่ระหว่างทางนั้น แต่ชายหนุ่มก็ไม่ได้คิดอะไร ในใจนึกเพียงอย่างเดียวว่าหล่อนคงไม่ไว้ใจชายต่างชาติอย่างเขา แล้วยิ่งมาทำดีกับหล่อนแบบนี้ด้วยแล้ว ชายหนุ่มเดินมาได้สักพักก็พบว่ามีบ้านหลังหนึ่งอยู่ในเชิงเขาแห่งนี้ ซึ่งมันดูไม่เล็กแล้วก็ไม่ใหญ่เกินไปเรียบๆ มันน่าจะยู่ได้ประมาณ ๒-๓ คน ได้กระมัง แกรนด์เดร์หยุดยืนอยู่ปากทางเข้าบ้าน เขาไม่กล้าย่างกรายเข้าไปหรอก ไม่รู้ว่าเป็นบ้านของใคร เขาไม่อยากมีปัญหา

"บ้านฉันเองแหละ เข้าไปเถอะ" เสียงหญิงสาวเอ่ยขึ้น ทำให้แกรนด์เดร์ต้องก้มหน้าลงมามองใบหน้าหญิงสาวในอ้อมแขนนี้เป็นเชิงคำถามย้ำอีกครั้ง

"ใช่ บ้านฉัน เข้าไปได้คะ" หญิงสาวบอกชายหนุ่มอีกครั้งเพื่อยืนยัน จากนั้นเท้าหนาของชายหนุ่มก็ก้าวเข้าไปอย่างช้าๆ ในอาณาเขตนั้น

"อึ๊บ ค่อยๆ นะครับ" แกรนด์เดร์พูดกับหญิงสาวหลังจากที่เขาวางหล่อนลงยังเก้าอี้ยาวหน้าบ้านของหล่อน

"ขอบใจคุณมากนะ ที่มาส่ง" หญิงสาวกล่าวขอบคุณพรางยิ้มให้เขาแบบเป็นมิตร

"ไม่เป็นไรครับ ถ้าอย่างนั้นผมขอตัวกลับก่อนนะครับ" แกรนด์เดร์รีบขอตัวกลับทันที เพราะเกรงว่าบิดาของเขาจะรอและเป็นห่วง

"เดี๋ยวก่อนซิ ฉันยังไม่ได้เลี้ยงอะไรขอบคุณเลย" อแมนด้ารีบเอ่ยเชิญชวนชายหนุ่มทันที

"เอ่อๆ ไม่เป็นไรหรอกครับ ผมไม่ต้องการสิ่งตอบแทน"

"แต่มันเป็นน้ำใจจากฉัน ให้ฉันเลี้ยงขอบคุณๆ นะคะ" หญิงสาวยังคงตื้อเขา ทำเอาแกรนด์เดร์ถึงกับลำบากใจเล็กน้อย

"ถ้าอย่างนั้น ผมขอโทรบอกญาติผมก่อน" แกรนด์เดร์เอ่ยพร้อมกับยกมือถือขึ้นโทรหาแด็ดแล้วก็พูดคุยกับเขาอยู่สักพัก แล้วก็วางสายไปด้วยสีหน้าที่ปกติ

"เชิญตามสบายนะคะ" หญิงสาวผายมือให้ชายหนุ่มนั่งลงยังโต๊ะรับแขก แกรนด์เดร์ก็นั่งลงตามที่หญิงสาวบอก แล้วสายตาเขาก็สำรวจบ้านดังกล่าวไปพรางๆ มองท่าเจ้าหล่อนจะชอบอะไรแบบอาร์ตๆ นะเนี๊ย

"เอ่อๆ ขอโทษนะครับคุณอยู่กับใครหรือครับ" ชายหนุ่มถามหญิงสาวที่กำลังเดินนำเครื่องดื่มมาให้เขา ด้วยน้ำเสียงที่ดูเหมือนจะมีมารยาท

"เอ่อปกติฉันอยู่กับพ่อนะคะ แต่วันวันนี้พ่อดิฉันไปคุยธุระนะคะ" อแมนด้าตอบชายหนุ่มตามตรง ก็พ่อของหล่อนไปคุยธุระกับนายหน้าที่ดินนะซิ

"เอ่อขอโทษนะคะ คุณชื่ออะไรคะ" เสียงหวานของอแมนด้าถามชายหนุ่มด้วยความอยากรู้

"อ๋อ ผมชื่อแกรนด์เดร์ครับ เป็นนักธุรกิจครับ แล้วคุณหละไม่แนะนำตัวหน่อยเหรอ"

"ฉันชื่ออแมนด้าคะ เป็นคนบราซิลแท้ อยู่ที่นี่มาตั้งแต่เด็กๆ แล้ว" หญิงสาวยิ้มให้ชายหนุ่มแบบหวานซึ้ง โดยเจ้าหล่อนก็วางเบียร์กระป๋องให้ชายหนุ่มดื่ม

"เอ่อขอบคุณครับ" แกรนด์เดร์รับเบียร์กระป๋องนั้นมาวาง แล้วเปิดดื่มไปเล็กน้อยตามมารยาท

"คุณมาที่นี่ทำไมหรือคะ"

"ผมจะมาดูที่ดินสร้างโรงแรมนะครับ"

"แล้วได้หรือยังคะ" อแมนด้าแสร้งถามชายหนุ่มทั้งๆ ที่หล่อนรู้ดีอยู่แล้ว

"เอ่อยังครับ กำลังให้คนเจรจาอยู่ เห็นบอกว่าลูกสาวเจ้าของที่ดิน เขาเป็นประเภทอนุรักษ์นิยมนะครับ" แกรนดร์เด์ไม่รู้เลยว่าเขาปล่อยไก่ไปตัวเบ้อเร้อ

"ทำไมถึงอยากได้นักหละคะ"

"ก็ผมจะนำไปสร้างโรงแรมนะครับ ที่ตรงนี้ทำเลดี แล้วหากคนที่ได้พักที่นี่ต้องรู้สึกดีแบบผมแน่ๆ "

"ถ้าเขาไม่ขายให้หละคะ"

"ผมก็ไม่ว่าอะไรเขาหรอกครับ มันเป็นสิทธิ์ของเขา" ชายหนุ่มตอบไปตามตรง ใครจะมาบังคับกันได้

"แล้วไม่เสียดายเหรอคะ"

"เสียดายก็เสียดายนะครับ แต่ผมก็ถือว่ามาที่นี่แล้วมันคุ้ม"

"คุ้มเรื่อง..."

"คุ้มที่ได้เจอคนบราซิลสวยๆ แล้วก็อัธยาศัยดีอย่างคุณนะครับ" แกรนด์เดร์พูดอย่างไม่ได้คิดอะไร เขาดีใจจริงๆ ที่พบเพื่อนใหม่ซึ่งเจ้าหล่อนดูเป็นคนดีคนหนึ่ง แต่การที่ชายหนุ่มพูดอย่างนั้น ทำให้ใบหน้าสวยของอแมนด้าเอ่อขึ้นสีแดงระเรื่อ หญิงสาวหันหลังไปยิ้มกับตัวเอง

หลังจากนั้นทั้งคู่ก็ได้คุยกันอยู่สักพัก แกรนด์เดร์ก็ขอตัวกลับที่พัก เพราะบิดาของเขาโทรตามแล้ว ชายหนุ่มให้คนของเขามารับ โดยหลังจากที่เขากลับไปถึง แด็ดของเขาก็เรียกเขาเข้าพบทันทีแกรนด์เดร์จำต้องรีบเข้าพบ ทั้งที่เขายังไม่ได้เปลี่ยนเสื้อผ้าด้วยซ้ำ

"มีข่าวดีแล้วไอ้เสือ" อาลัลบอกบุตรชายตัวเองทันทีที่เขาก้าวเท้าเข้าห้องนี้

"ข่าวดีอะไรหรือครับแด็ด" ชายหนุ่มถามพร้อมกับสีหน้าที่อยากรู้

"ก็เรื่องที่ดินแปลงนั้นนะซิ นายหน้าโทรมาบอกว่าลูกสาวเขายอมตกลงแล้ว"

"จริงเหรอฮะแด็ด เยี่ยมจริงๆ เชียว"

"แต่เขานัดพวกเราไปคุยรายละเอียดอีกทีพรุ่งนี้ตอนเย็นที่โรงแรม....."

"ก็ไม่มีปัญหานี่ครับ แด็ดก็ไปได้นี่ครับ"

"แต่ที่มีนี่ เจ้าของที่ดินเขาจะขอคุยเฉพาะแกกับฉัน ไม่ผ่านนายหน้าใดๆ ทั้งสิ้น"

"เอ้า แล้วแบบนี้จะยังไงเหรอครับ" แกรนด์เดร์ถามบิดาของเขาอีกทีเพื่อความแน่ใจ

"แกก็ไปกับแด็ด พรุ่งนี้ แต่งตัวหล่อๆ หละไอ้เสือ" อาลัลยังเย้าบุตรชายของเขา แล้วเดินจากไปอย่างอารมณ์ดี

เมื่อถึงช่วงค่ำตามวันและเวลาที่นัดหมาย สองพ่อลูกตระกูลแกรนด์เดร์สัน ก็ไปยังโรงแรมที่นัดหมายแต่แรก ทั้งสองอยู่ในชุดสูทดูดีมีระดับทั้งคู่ ต่างกันตรงที่แกรนด์เดร์นั้นชอบสูทสีดำสนิท ส่วนอาลัลนั้นชอบสูทสีเทา ชายหนุ่ม เดินเข้าไปนั่งรอยังโต๊ะอาหารก่อน เพื่อรอเจ้าของที่ดินนั้น

ยังไม่ทันที่ทั้งคู่จะจับเมนูเพื่อสั่งอาหาร ภาพที่เห็นตรงหน้า คือชายวัยกลางคนเดินมากับหญิงสาวร่างบางสวยสง่าในชุดราตรีสีน้ำทะเล แกรนด์เดร์ถึงกับตกตลึง เมื่อหญิงสาวผู้นั้นคือผู้หญิงที่เขาพบและก็อุ้มไปส่งบ้านเมื่อวานนี้ ชายหนุ่มชักสีหน้างงเล็กน้อย

"สวัสดีครับคุณบลูโน่ แล้วก็คุณ....."

"ชื่ออแมนด้าฮะแด็ด" เสียงแกรนด์เดร์โพล่งชื่อหญิงสาวขึ้น เมื่อเห็นว่าบิดาของเขานึกชื่อหญิงสาวผู้นี้ไม่ออก

"ครับๆ สวัสดีครับหนูอแมนด้า"

"สวัสดีครับคุณอาลัล แล้วก็พ่อ..."

"คุณแกรนด์เดร์คะพ่อ" เสียงหวานของอแมนด้าก็เอ่ยชื่อชายหนุ่มนั้นขึ้นทันทีที่เห็นว่าบิดาของหล่อนจำชื่อเขาไม่ได้

"เอ้าทั้งคู่รู้จักกันมาก่อนเหรอ" อาลัลถามบุตรชายของเขาอย่างงงๆ

"เอาไว้เดียวผมเล่าให้ฟังนะฮะแด็ด" แกรนด์เดร์ตัดบทแล้วมองใบหน้าคมของบิดาของเขานิ่งพรางอมยิ้มเล็กน้อย สายตาคมของเขาชำเรืองมองแต่หญิงสาวที่ทำให้เขาปล่อยไก่ไปตัวโตเมื่อวานนี้ ทั้งหมดคุยธุรกิจกันได้สักพัก อาลัลก็ให้บุตรชายของเขาชวนหญิงสาวไปเต้นรำ ตามมารยาท เพราะเขาจะได้คุยธุระกับบิดาของหล่อนด้วย

"แปลกใจหรือคะคุณแกรนด์เดร์ที่เป็นฉัน"หญิงสาวถามเขาพรางอมยิ้มหวานเล็กน้อย

"สุดๆ นะครับ คุณนี่ช่างร้ายจริงเชียว ปล่อยให้ผมปล่อยไก่ตัวโตเชียว"

"ถ้าบอกความจริงแล้วฉันก็อดรู้อะไรดีๆ ซิคะ" หญิงสาวพูดพรางส่งสายตาหวานเยิ้มมายังชายหนุ่ม พรางมือเรียวนั้นก็โอบคอแกรนด์เดร์แน่น ทำเอาคนถูกโอบรู็สึกได้ว่าเจ้าหล่อนเหมือนจงใจ แกรนด์เดร์ไม่ได้ว่าอะไร เพราะเขาก็เห็นว่ามันเป็นธรรมเนียมปกติอยู่แล้ว เห็นคู่อื่นๆ ก็เต้นกันแบบนี้ ชายหนุ่มเพียงโอบและแตะแผ่นหลังของเจ้าหล่อนอย่างคนมีมารยาท

"คุณแกรนด์เดร์เต้นรำเก่งจังนะคะ" หญิงสาวพูดกับชายหนุ่มแบบกระซิบกระซาบ จนชายหนุ่มต้องก้มหน้าลงไปฟังใกล้ๆ ภาพที่เห็นนั้นเป็นเหมือนชายหนุ่มก้มลงไปจูบแก้มหญิงสาว ซึ่งภาพนั้นมันถูกบันทึกโดยมือดีที่ตามติดชีวิตแกรนด์เดร์ ชายหนุ่มหารู้ไม่ภาพนี้มันจะถูกส่งไปยังสื่ออเมริกา เพราะอย่างที่บอกเขาถูกจับตามองและถูกขนานนามว่าเป็นคาสโนว่านี่

"เอ่อ อแมนด้าขอตัวไปห้องน่้ำก่อนนะคะ" หญิงสาวพูดหลังจากเต้นรำเสร็จ

"เอ่อ ถ้าอย่างนั้นผมไปเป็นเพื่อนนะครับ เพราะว่ากำลังจะเข้าห้องน้ำอยู่พอดี"

แกรนด์เดร์เดินตามหญิงสาวบราซิลผู้นี้ไปยังห้องน้ำด้วยเช่นกัน โดยทั้งสองเดินคุยกันปกติแต่ภาพที่เห็นคือกระหนุงกระหนิงมาก

"ถ้าอย่างนั้นเดี๋ยวเจอกันตรงนั้นะคะ" อแมนด้าเดินอมยิ้มหวานเข้าห้องน้ำไป โดยหญิงสาวยิ้มหน้าบาน โดยคิดเองเออเองว่าชายหนุ่มอาจมีใจให้กับหล่อนก็ได้

"อุ้ยคุณแกรนด์เดร์รอนานหรือเปล่าคะ" หญิงสาวแสร้งถามชายหนุ่มทั้งๆ ที่เจ้าหล่อนทดลองดูว่าเขาจะรอหล่อนหรือเปล่า หากไม่รอก็แสดงว่าไม่มีใจให้ แต่หากรอหล่ะ...หึ

"ก็นิดหน่อยนะครับ ผมเป็นห่วงเห็นว่านานผิดปกติ"

"เอ่อๆ อแมนด้าคุยโทรศัพท์อยู่นะคะ ขอโทษด้วยนะคะ" หญิงสาวแต่งเรื่องทั้งหมด ทั้งๆ ที่หล่อนแอบเติมแป้งเติมปากตอนที่อยู่มนนั้น

"อ่อครับ ไม่เป็นไรก็ดีแล้ว"

"ขอบคุณนะคะ คุณเป็นคนดีจัง จุ๊บ!!! " สิ้นเสียงพูดคือเสียงของเรียวปากบางของอแมนด้าที่จุ๊บแก้มสากของแกรนด์เดร์ โดยเจ้าหล่อนก็ยืนยิ้มหวานให้กับชายหนุ่มเหมือนกับว่าไม่มีอะไรเกิดขึ้น แต่คนที่ถูกจุ๊บแก้มนั้นถึงกับยืนเกาหัวแกร็กด้วยความเขิน แล้วชายหนุ่มก็เดินตามหญิงสาวไปด้วยสีหน้าที่ปกติ แต่ร่างอรชรที่เดินนำมานี่สิยิ้มหน้าบานอย่างบอกไม่ถูก แกรนด์เดร์ไม่รู้เลยว่าทุกการกระทำของเขาถูกเก็บไว้เป็นภาพนิ่ง ซึ่งไม่เว้นแม้แต่ซ๊อตที่เขาถูกขโมยหอมแก้ม.....>>>>>>>