บทที่51

บทที่51

Good:Say

ผมสอดตัวเข้าไปใต้ผ้าห่มที่เด็กดื้อนอนอยู่ แล้วก็รั้งคนตัวหอมเข้ามากอดจากทางด้านหลัง วันนี้น้องผิดปกติตั้งแต่อยู่ในรถแล้ว ไม่พูด ไม่เถียงซึ่งมันผิดวิสัยของแซนด์เอามากๆ พอกลับถึงห้องเจ้าตัวก็ยังมีอาการไม่พอใจแล้วเหมือนจะโกรธอะไรสักอย่างด้วย ถึงปากจะบอกว่าเหนื่อย อยากพักผ่อน แต่ผมก็ดูออกว่ามันไม่ใช่

จนกระทั่งผมจัดการอาบน้ำเรียบร้อย หวังจะคุยกับไอ้ตัวดื้ออีกครั้ง แต่ปรากฏว่าน้องล็อคห้องใส่ผมเสียอย่างนั้น มันยิ่งเหมือนแซนด์ต้องการหลบหน้ากันชัดๆ

แต่ไอ้ตัวดื้อมันคงจะลืมนึกไปว่าผมมีกุญแจสำรอง การล็อคห้องเพื่อหลบหน้ากันเลยไม่ใช่ปัญหาสำหรับผม และวันนี้ผมก็ต้องรู้ให้ได้ว่าแซนด์โกรธอะไรผมกันแน่

“อื้อ...อึดอัด” เสียงเด็กน้อยในอ้อมกอดพูดอู้อี้ เหมือนคนละเมอ ผมเลยกระชับอ้อมกอดคนตัวเล็กแน่นเข้าไปอีก

ก็รู้อยู่ว่าต้องนอนกอด ยังจะล็อคห้องไม่ยอมให้นอนด้วยอีก จะกอดให้หายใจไม่ออกเลยคอยดู

“พี่กู๊ด อึดอัด” เหมือนเด็กจะรู้ตัวแล้ว เพราะเสียงดูใสกว่าตอนแรก

“ตอบมาก่อนโกรธอะไรพี่” คนถูกปลุกหันหน้ามาเผชิญหน้ากับผม ท่ามกลางความมืดภายในห้อง แต่ผมกลับมองเห็นแววตาคู่นั้นชัดเจน อาจเป็นเพราะแสงจากหน้าต่