ลุ้นรักพี่ชายร่วมห้อง

ลุ้นรักพี่ชายร่วมห้อง

last updateHuling Na-update : 2025-11-27
By:  เรติมาKumpleto
Language: Thai
goodnovel18goodnovel
Hindi Sapat ang Ratings
60Mga Kabanata
1.0Kviews
Basahin
Idagdag sa library

Share:  

Iulat
Buod
katalogo
I-scan ang code para mabasa sa App

เมื่อแซนด์ต้องย้ายไปอยู่กับกู๊ด พี่ชายสมัยเด็กที่ตนเคยสร้างวีรกรรมเอาไว้ และไม่ได้เจอกันอีกเลยเป็นเวลาหลายปี การกลับมาเจอกันอีกครั้ง และต้องมาอยู่ร่วมห้องกันอีก ความสัมพันธ์ของทั้งคู่จะดีขึ้นหรือแย่ลง

view more

Kabanata 1

บทที่1

「池上先生、江川病院への異動……本当に決めたのか?」

斉藤勉(さいとう つとむ)院長は、池上由奈(いけがみ ゆな)の異動願を手にして目を丸くした。

由奈はわずかにまつげを震わせ、苦みを含んだ笑みを浮かべる。「はい、もう決めました」

その瞳に揺るがぬ決意を見て、勉は深いため息をつき、静かに署名した。

院長室を出て廊下を歩いたとき、由奈は白衣を着た長門歩実(ながと あゆみ)と、その隣にいる滝沢祐一(たきざわ ゆういち)、そして小さな男の子に出くわした。

一瞬、足が止まる。

まるで幸せな家族のような光景が、目に飛び込んできたのだ。

二人の間を歩く男の子が、左右の手をそれぞれ歩実と祐一にぎゅっと握られ、無邪気な笑顔を浮かべている。

由奈の胸に鋭い痛みが走った。

祐一が歩実と子どもに向ける柔らかな眼差し、穏やかで優しい仕草――それは、由奈が一度も与えられたことのないものだった。

彼は自分を憎んでいるのだと、由奈はよく知っている。

祐一の初恋の相手は歩実だった。だが、由奈が祐一の祖母・和恵(かずえ)と取引をして彼と結婚したとき、すでに二人は別れていた。とはいえ、その事実を知ったのは結婚後のことだった。

結局祐一にとって由奈は、隙を突き、卑怯な手で妻の座を奪った女でしかないのだ。

けれど――彼は知らない。

本当は、由奈の方が先に祐一と出会っていたのだ。だが彼は、その記憶をとっくに忘れていた。

結婚すれば思い出してくれる。冷え切った心も、寄り添えば少しずつ温まっていく。由奈はそう信じていた。

けれど、それは思い上がりにすぎなかった。

祐一は彼女を憎んでいる。愛してくれることなど、決してないのだ。

その証拠に、六年間の結婚生活のあいだ、彼は周囲に「独身だ」と言い続け、妻である由奈をまるで存在しない人間のように扱った。

「池上先生?」歩実が気づいて声をかける。

祐一は眉を寄せ、じっと由奈を見つめる。その視線には、まるで「余計なことを口にするな」と言いたげな緊張があった。

その距離感が、刹那に由奈の胸を締めつける。けれど彼女はすぐに表情を整え、頭を下げた。

「長門先生、滝沢社長、お疲れ様です」

祐一は最近、中央病院の出資者となり、病院経営に名を連ねている。もちろん、それは由奈のためではなく、歩実のためだった。

歩実が帰国してすぐ、祐一が彼女を中央病院に入れ、外科部長として推薦したのだ。院内では誰もが「歩実の後ろ盾が滝沢社長」と噂し、さらには二人が恋人関係だという話まで広がっていたが、祐一は何一つ否定しなかった。

歩実は祐一の腕を自然に取り、にこやかに言う。

「そんなにかしこまらなくていいのよ。私なんてまだ入ったばかりだし、これからいろいろ教えてもらわないと」

そのとき、男の子が祐一にしがみついた。「パパ、疲れた。抱っこして?」

由奈の顔色がさっと変わる。

――パパ?

歩実は慌ててしかめ顔をつくる。

「健斗、だめでしょ。そんな呼び方したら」そう言いながら祐一へ申し訳なさそうに視線を向けた。

「ごめんなさい、祐一。子どもがわかってなくて」

祐一はちらりと由奈を見たが、怒ることもなくただ穏やかに子どもを抱き上げた。

「いいんだ」

「僕、祐一パパが大好き!本当に僕のパパになってくれたらいいのに!」

健斗(けんと)は祐一の首に腕を回し、甘えるように声を弾ませた。

「もう、しょうがない子ね」歩実は苦笑しながら彼の頭を撫でた。

由奈は拳を固く握りしめる――こんなに優しい祐一を、彼女は見たことがない。

……もう諦めた。

どんなに頑張っても、冷たい心を温めることはできなかった。なら、終わりにするしかない。

重い気持ちを押し込み、由奈は三人を追い抜いてエレベーターに乗り込んだ。

……

異動の件は誰にも知らせていない、もちろん祐一にも。

知らせる必要がないと思ったし、彼が知りたがるはずもないのだから。

車を走らせ、由奈は滝沢家の本邸へ向かう。門前でチャイムを押すと、しばらくして使用人の森田(もりた)が出てきた。

「奥さま、お帰りなさいませ」

「おばあさまはいらっしゃる?」

「はい、中でお待ちです。どうぞ」

滝沢家の重鎮である和恵。祐一の祖父が亡くなって以来、家の一切を取り仕切ってきた女性だ。

彼女は南の町の商家の出で、若いころから手腕を発揮してきた。姑から疎まれても、表立って彼女を逆らう者はいなかった。

森田に案内され、由奈は静かな和室へ入る。そこでは和恵が座布団に正座し、数珠を手に念仏を唱えていた。

「奥さまがお見えです」

和恵はゆるやかに目を開き、横顔のまま「こちらへ」と告げる。

森田が下がると、由奈も正座して仏前に手を合わせた。

和恵は熱心な仏教徒で、よく寺に参拝し、香をあげていた。出かけると、戻るまでに半月ほどかかることもあった。

しばし沈黙が続いたのち、由奈は小さな声で切り出した。

「おばあさま……私、祐一さんと離婚したいと思っています」
Palawakin
Susunod na Kabanata
I-download

Pinakabagong kabanata

Higit pang Kabanata
Walang Komento
60 Kabanata
บทที่1
บทที่1Sand:Sayเปิดเรียนได้แค่หนึ่งอาทิตย์ แต่ทำไมผมเหมือนเรียนมาแล้วเป็นเดือนๆ เลยหว่า? มันทั้งเหนื่อยทั้งเพลีย แถมยังต้องเข้าร่วมกิจกรรมอะไรนักหนาก็ไม่รู้ ทำไมการเป็นนักศึกษามันถึงได้เหนื่อยขนาดนี้นะ นี่ขนาดแค่ปีหนึ่งผมยังรู้สึกว่าใช้พลังชีวิตไปจนเกือบหมดแล้วเลย เหมือนต้องชาร์จแบตทุกวัน กว่าจะจบปีสี่ผมไม่ต้องแบตเสื่อมไปเลยเหรอ?บ่นมาเสียยืดยาว ก่อนอื่นผมขอแนะนำตัวก่อนนะครับ ผมชื่อนายพีรวิชญ์ หรือแซนด์ เรียนอยู่คณะนิเทศปีหนึ่งแห่งมอดังที่ไม่มีใครไม่รู้จัก เป็นคนหน้าตาดีมาก ฮ่าๆๆๆ ชมตัวเองแล้วหนึ่ง แต่มันก็เถียงไม่ได้จริงๆ เพราะใครๆ ก็บอกแบบนั้นผมทิ้งตัวลงนอนบนเตียงทั้งๆ ที่ยังอยู่ในชุดนักศึกษา มันโคตรจะเพลียเลยจริงๆ ขอนอนพักสักงีบก็แล้วกันแกร๊ก!“แซนด์จ๋า”เสียงเรียกที่หวานเจี๊ยบ และร่างบางที่เดินเข้ามาในห้องทำเอาผมถึงกับสะดุ้ง รีบดันตัวลุกจากที่นอนแทบจะทันที เป็นพี่ซีพี่สาวคนสวยของผมเองที่เข้ามาประตงประตูก็ไม่เคาะ นี่ถ้าเกิดผมแก้ผ้าอยู่จะทำยังไง?แต่บ่นไปก็เท่านั้นแหละครับ พี่แกไม่เอาไปใส่ใจหรอก เพราะครั้งต่อไปก็ทำเหมือนเดิม เพราะพี่ซีเขาถือว่าได้รับอภิสิทธิ์จากแม่ให้ดูแลทุกอย่า
Magbasa pa
บทที่2
บทที่2Good:Say“เบื่อ!” ผมตะโกนออกไปอย่างเซ็งๆ หลังจากที่ได้รู้ว่าอาทิตย์หน้า ไอ้เด็กดื้อจะย้ายมาอยู่ด้วยกันกับผมที่คอนโด“อะไรของมึงเนี่ยกู๊ด! ตกใจหมด” ไอ้นอร์ทที่นั่งอยู่ด้วยกันที่ใต้ถุนคณะเอ่ยขึ้น เพราะอยู่ดีๆ ผมก็ตะโกนออกมาอย่างไม่มีปี่ไม่มีขลุ่ย“เบื่อ! ก็อาทิตย์หน้า แม่จะส่งไอ้เด็กดื้อมาอยู่กับกูไง คราวนี้ล่ะกูต้องได้เป็นประสาทแน่ๆ” ผมต้องได้เป็นโรคประสาทตายแน่ๆ ถ้าไอ้เด็กดื้อนั่นมาอยู่กับผม“เด็กดื้อที่ไหนวะ? แล้วทำไมแม่มึงต้องส่งมาอยู่กับมึงด้วย” ไอ้นอร์ทถามอย่างสงสัย หรือจะเรียกอย่างคนที่สนิทกันก็คือ เสือก นั่นแหละแต่เวลานี้ผมยังไม่มีอารมณ์จะเล่าให้มันฟังหรอก และเมื่อมันเห็นว่าผมไม่เล่า มันก็เลยเลิกเซ้าซี้ ทั้งที่ความจริงแล้วมันน่ะอยากรู้ใจจะขาด แต่เพราะมันรู้ไงว่าถ้าผมพร้อมเมื่อไหร่ผมจะเล่าให้มันฟังเอง“ไม่เล่าก็ไม่ต้องเล่า แล้วมึงก็เลิกโวยวายได้แล้ว กูรำคาญ!” มันบ่นเลยคราวนี้เด็กดื้อ ที่ผมเอ่ยถึงก็คือลูกชายของคุณน้าที่เป็นเพื่อนรักของแม่ผมเอง ชื่อว่าแซนด์ ไอ้เด็กนั่นเพิ่งจะเข้าปีหนึ่งที่มหาวิทยาลัยเดียวกับผมนี่แหละ แต่ก็ยังไม่เคยเจอกันหรอก เพราะมหาวิทยาลัยเพิ่งเปิดเรียนไ
Magbasa pa
บทที่3
บทที่3Good:Sayณ ร้านเหล้าปั่นหลังมหาวิทยาลัย“รอนานป่าววะกู๊ด? พอดีกูติดส่งงานกับอาจารย์เลยมาช้าไปหน่อย” ไอ้นายรีบอธิบายทันทีที่มาถึง เพราะมันเห็นว่าผมนั่งอยู่ก่อนแล้ว“ไม่เป็นไร ไอ้นอร์ทกับจีนก็ยังไม่มากันเลย” ผมบอกออกไป ผมมานั่งที่นี่ตั้งแต่ก่อนเวลานัดกับพวกมันตั้งครึ่งชั่วโมงแล้ว เพราะไม่รู้จะไปไหนไอ้นอร์ทมันก็ไปขลุกอยู่กับจีนที่คณะ ผมเลยมานั่งเล่นเรื่อยเปื่อยที่ร้านผมกับเพื่อนๆ ที่ประกอบไปด้วย ไอ้นอร์ท จีน และก็ไอ้นาย จะสนิทกับพี่เจ้าของร้านนี้มาก เพราะมาที่ร้านกันอยู่บ่อยๆ อีกอย่าง พี่เขาก็เป็นศิษย์เก่าของมหาวิทยาลัยด้วย“วันนี้ว่างเหรอวะถึงได้นัดกันมา” ไอ้นายถามขึ้น ซึ่งส่วนมากพวกเราจะนัดมาเจอกันเฉพาะเวลาที่พวกเราว่างๆ หรือเลิกเรียนแล้วไม่ได้ไปไหนกันเท่านั้น และวันนี้ผมกับไอ้นอร์ทก็ไม่มีงานต้องทำแล้วด้วยซึ่งไม่เกี่ยวกับงานที่ไอ้นอร์ทมันต้องไปช่วยสุดที่รักของมันหรอกนะ อันนั้นถือเป็นหน้าที่ซึ่งมันต้องรับผิดชอบโดยตรงในฐานะแฟนที่ดี ดังนั้นวันนี้พวกเราก็เลยนัดกันมาที่นี่“เออ เบื่อๆ ด้วยว่ะไม่รู้จะไปไหน” ผมตอบไปแบบเซ็งๆ“เบื่ออะไรวะ? คนที่มีแต่สาวๆ รุมล้อมอย่างมึงยังจะต้องมีเรื่อ
Magbasa pa
บทที่4
บทที่4“ถึงจะเป็นอดีตเดือน แต่ก็ดังไม่แพ้น้องเดือนปีนี้เลยนะ” จีนมันบอก นี่มึงจะเอาให้ได้เลยใช่ไหม“ช่วยหน่อยเถอะวะกู๊ด มันก็ไม่ได้เสียหายสักหน่อย” ไอ้นอร์ทมันรีบเสริมเลยแหม! ช่วยกันทำมาหากินจริงๆ พวกมึง“แล้วมึงไม่แสดงเองเลยล่ะ จะมาบังคับกูทำไม” ผมหันไปบอกกับไอ้เพื่อนเวร ที่พยายามยัดเยียดผมให้ไปเป็นพระเอกละคร“กูเสนอตัวเองไปแล้ว แต่จีนไม่เอา” ไอ้นอร์ทมันทำหน้าสลดมึงก็กล้าเนอะ เสนอตัวเองเป็นพระเอกโดยที่ไม่ได้คำนึงถึงส่วนสูงของตัวเองบ้างเลย“ก็นอร์ทส่วนสูงไม่ได้ ถึงแม้จะหล่อมากก็ตาม” จีนมันบอกผมงงว่ามันชมหรือด่ากันแน่ แต่ไอ้นอร์ทมันเสือกยิ้มกับคำพูดของแฟนมันซะงั้น!“จีนว่านอร์ทหล่อจริงดิ?”ให้ตายเถอะ! มันโฟกัสเรื่องความหล่อ มากกว่าความสูงของมันว่ะ ไอ้นอร์ทคือผู้ชายคิดบวกครับ“แน่นอนสิ แฟนจีนหล่อที่สุดอยู่แล้ว” จีนมันหันไปจับแก้มทั้งสองข้างของไอ้นอร์ทดึงไปมาอย่างน่าเอ็นดู ซึ่งผมดูแล้วมันน่าถีบมากกว่า“แล้วใครเป็นนางเอกวะจีน?” ไอ้นายถามบ้าง“มีนา นางเอกประจำเอกนั่นแหละ คนนี้ก็ถูกเสนอชื่อในที่ประชุมเหมือนกัน”“ว้าวๆๆ น้องมีนาคนสวยเป็นนางเอกเสียด้วย งานนี้พี่นายไม่พลาด”ไอ้นายมึงดูมีควา
Magbasa pa
บทที่5
บทที่5Sand:Sayหนึ่งอาทิตย์ต่อมาวันนี้เป็นวันที่ผมต้องย้ายไปอยู่กับพี่กู๊ดที่คอนโดตามที่ได้ตกลงกับแม่เอาไว้ ผมรู้สึกโล่งใจมากที่จะได้ไม่ต้องอยู่เป็นตุ๊กตาให้พี่ซีจับแต่งตัวตามใจชอบอีกต่อไปแล้ว แต่อีกความรู้สึกหนึ่งที่ตามมาคือ หนักใจ และกังวลใจอย่างบอกไม่ถูก ที่ต้องย้ายเข้าไปอยู่กับพี่กู๊ดมันเราไม่ได้เจอกันเป็นเวลานานมาก แล้วอยู่ๆ ก็ต้องย้ายเข้าไปอยู่ด้วยกันผมเลยรู้สึกวางตัวไม่ค่อยถูก ไม่รู้ว่าไอ้พี่กู๊ดตอนนี้มันจะเป็นแบบไหน จะยังดุเหมือนเมื่อก่อนหรือเปล่าก็ไม่รู้แต่ก็คงไม่หรอกมั้ง เพราะตอนนี้ผมไม่ใช่เด็กๆ แบบเมื่อก่อนแล้ว และก็มีเหตุผลมากกว่าเมื่อก่อนตั้งเยอะ (รึเปล่า?)ผมพาตัวเองมายืนเอ๋อ อยู่ที่หน้าคอนโดของไอ้พี่กู๊ดอย่างกับคนหลงทาง จะเอายังไงดีวะ? เบอร์ติดต่อก็ไม่มี มีแต่ที่อยู่กับเบอร์ห้องที่พี่ซีให้ไว้แค่นั้นเองรู้อย่างนี้ให้พี่ซีมาส่งดีกว่า ไม่น่าอวดดีอยากมาเองเลยผมมองซ้ายมองขวา ก่อนจะเดินตรงไปยังเคาน์เตอร์ประชาสัมพันธ์ที่อยู่ข้างใน“สวัสดีค่ะ มีอะไรให้ช่วยหรือเปล่าคะ” พี่ประชาสัมพันธ์คนสวยเอ่ยทักทาย“คือผมจะมาหาคนที่ชื่อกันตพลน่ะครับ ไม่ทราบว่าเขาอยู่หรือเปล่า”“มาหาคุณกู
Magbasa pa
บทที่6
บทที่6“จู่ๆ ก็หยุดเดิน ใครจะไปตั้งตัวทัน” ผมเถียงออกไป มือก็คลำที่จมูกตัวเองไปด้วย ยังเจ็บอยู่เลยเนี่ย“กูจะบอกเรื่องห้องพัก ใครจะคิดว่ามึงจะเดินใจลอยไม่มองหน้ามองหลัง”เจ็บอีกแล้วครับเจอคำพูดแดกดันของพี่กู๊ดมันสองครั้งติดเลยวันนี้“แล้วจะให้พักห้องไหน?” พี่กู๊ดชี้ไปทางห้องที่อยู่ด้านซ้ายมือ“ห้องนั้นของมึง ส่วนนี่ห้องกู” แล้วพี่มันก็ชี้ไปอีกห้องที่อยู่ด้านขวามือ ที่อยู่ฝั่งตรงข้ามกับห้องของผม โดยที่มีห้องรับแขกขั้นกลางระหว่างห้องผมกับห้องพี่กู๊ดจะบอกทำไม? ไม่เห็นจะอยากรู้“ตามสบายนะ คิดเสียว่าเป็นห้องของตัวเองก็แล้วกัน” พี่กู๊ดมันบอก แล้วก็เดินไปทางห้องครัวก่อนจะหยิบน้ำในตู้เย็นมาให้ผมอย่างน้อยๆ พี่กู๊ดมันก็ยังมีความเป็นเจ้าของบ้านที่ดี เอาน้ำมาต้อนรับแขกเหมือนกันนะ“ขอบคุณ” ผมบอก หลังจากที่พี่มันวางแก้วน้ำไว้ตรงหน้าผม“แล้วนี่มายังไง เอารถมาเหรอ?” พี่กู๊ดนั่งลงฝั่งตรงข้ามกับผม โดยที่มันไม่คิดจะไปแต่งตัวให้เรียบร้อยกว่านี้แม้แต่น้อยรู้แล้วว่าหุ่นดี ไม่ต้องโชว์มากก็ได้หรอกนะผมก็เพิ่งจะได้พิจารณาพี่กู๊ดมันก็ตอนนี้แหละ ว่าความจริงแล้วหน้าตาพี่มันก็ไม่ได้แตกต่างจากเมื่อก่อนมากนัก ย
Magbasa pa
บทที่7
บทที่7Good :Sayดื้อ! อวดดี!ไอ้เด็กแซนด์เป็นอย่างที่ผมคิดไว้ไม่มีผิด การที่ไม่ได้เจอกันหลายปีไม่ได้ทำให้ความดื้อ และเอาแต่ใจของแซนด์หายไปเลยสักนิดเดียว ถึงภายนอกจะดูเปลี่ยนไปมาก จนผมเกือบจำไม่ได้ นี่ถ้าคุณน้ำหวาน ประชาสัมพันธ์ที่อยู่ข้างล่างไม่โทรมาบอกก่อนว่าเป็นแซนด์ ผมก็คงจะคิดว่าเป็นคนอื่นไปแล้วเพราะเมื่อก่อนแซนด์ยังตัวเล็กอยู่ และหน้าก็กลมๆ เหมือนซาลาเปาแบบนั้นเลย แต่ตอนนี้ไอ้เด็กดื้อมันสูงขึ้น ถึงจะสูงไม่เท่าผมแต่ก็สูงกว่าเมื่อก่อนหลายเซ็นอยู่ ถึงแม้จะดูผอมบางไปสักหน่อย แถมตอนนี้แก้มซาลาเปาก็หายไปแล้วด้วย จนอดที่จะคิดไม่ได้ว่าไอ้เด็กแซนด์มันดู ‘น่ารัก’ ขึ้นกว่าแต่ก่อนเยอะเลยแต่ก็นั่นแหละ แค่ภายนอกเท่านั้นที่เปลี่ยน เพราะแค่ได้คุยกันแค่ไม่กี่คำเมื่อสักครู่ มันก็ทำให้ผมรู้ได้ทันทีว่าแซนด์ ยังดื้อและเอาแต่ใจเหมือนเดิมพูดไม่มีหางเสียง ชักสีหน้าใส่ และอาการไม่พอใจอื่นๆ ที่ผมสังเกตเห็นนั่นอีก ล้วนแล้วแต่เป็นสิ่งที่ผมไม่อยากเจอแทบทั้งสิ้นแต่ในเมื่อเลี่ยงไม่ได้ ทางออกที่จะทำให้เราสองคนอยู่ร่วมกันได้อย่างมีปัญหาน้อยที่สุดก็คือต้องทำข้อตกลงบางอย่างร่วมกัน ไม่อย่างนั้นมีหวังได้ตีกันตา
Magbasa pa
บทที่8
บทที่8Sand :Sayหลังจากเข้ามาภายในห้องผมก็จัดการเก็บข้าวของเข้าตู้จนเรียบร้อย แล้วถึงจะจัดการรื้อกระเป๋าอีกใบที่พี่ซีบอกว่ามีแต่ของสำคัญทั้งนั้น ซึ่งผมเองก็ไม่รู้ว่าข้างในมันคืออะไรกันแน่ แต่พอได้เปิดดูเท่านั้นแหละ ผมถึงกับชะงัก เมื่อเห็นข้าวของมากมายที่อยู่ในกระเป๋าอะไรกันครับเนี่ย? โคลนมาส์กหน้าจากญี่ปุ่นสองสามกล่อง ไนท์ครีม เดย์ครีม บลาๆ และไม่ใช่แค่กระปุกสองกระปุกนะ นี่เล่นขนมาให้เป็นโหลๆ ใจคอจะให้ใช้ไปถึงชาติหน้าเลยหรือไงให้ตายเถอะ! นี่ผมหนีจากสิ่งเหล่านี้มาถึงที่นี่ พี่ซีก็ยังจะจับยัดมาให้ผมอีก ดูเอาเถอะครับว่าพี่ผมเนี่ยอยากได้น้องสาวเข้าขั้นรุนแรงขนาดไหนผมรื้อข้าวของทุกอย่างที่พี่ซีขนมาให้ กองจนเกลื่อนเต็มพื้นห้องไปหมด จะทำยังไงกับข้าวของพวกนี้ดี แต่ที่แน่ๆ ผมไม่มีทางใช้พวกมันอย่างแน่นอนและในระหว่างที่ผมกำลังคิดว่าจะทำยังไงกับของที่วางอยู่ทั้งหมดนี้ดี เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นผมจึงเดินเลี่ยงข้าวของที่วางเกลื่อนกลาด เพื่อไปเปิดประตู“กูจะมาถามว่าพรุ่งนี้มึงมีเรียนกี่โมง” พี่กู๊ดถามขึ้นทันทีที่ผมเปิดประตู“แปดโมงเช้า”“กูก็เรียนเช้าเหมือนกัน จะได้ไปพร้อมกันเลย” พี่กู๊ดมันพูดนิ
Magbasa pa
บทที่9
บทที่9เช้านี้ผมออกมามหาวิทยาลัยตั้งแต่เช้าโดยที่ไม่ได้รอมาพร้อมกับพี่กู๊ด อย่างที่เขาบอกเอาไว้ตั้งแต่เมื่อวานว่าจะให้มาพร้อมกันใครจะกล้ามาด้วยวะเพิ่งจะสร้างวีรกรรมที่น่าอับอายเอาไว้หยกๆ ไม่รู้จะมองหน้ายังไง และก็ทำตัวไม่ถูกด้วยแหละ หนีออกมาก่อนแบบนี้มันดีที่สุดแล้ว ถ้าพี่กู๊ดมันถามก็เนียนๆ ไปว่ามีงานด่วนทีคณะก็แล้วกัน“มาแต่เช้าเลยนะมึง” เสียงของไอ้ภีม เพื่อนสนิทของผมเองที่เอ่ยทักขึ้น“เออ! กะเวลาผิดไปหน่อยว่ะ เพิ่งจะย้ายออกมาอยู่แถวนี้เมื่อวาน เลยลืมไปว่าไม่ต้องรีบตื่น” ผมอ้างไปเรื่อยเปื่อย ไม่อยากให้มันรู้ว่าความจริงแล้วผมหนีอะไรมา“มีแบบนี้ด้วยเหรอวะ?”“เออ แบบนี้แหละ” ผมกับไอ้ภีมพากันมานั่งที่ม้านั่งหน้าคณะ ซึ่งเวลาเช้าๆ แบบนี้ไม่ค่อยมีนักศึกษาเท่าไหร่“ว่าแต่ มึงย้ายออกมาอยู่ข้างนอกจริงดิ” ไอ้ภีมมันทำท่าเหมือนไม่อยากจะเชื่อ เพราะมันรู้ดีว่าที่บ้านของผมไม่อยากให้ออกมาอยู่ข้างนอกสักเท่าไหร่“อื้อ! ออกมาอยู่กับลูกชายเพื่อนแม่ที่คอนโดใกล้ๆ มหาลัยนี่แหละ”“อ้าวนึกว่ามึงออกมาอยู่คนเดียวเสียอีก”“ฝันไปเถอะว่าแม่กับพี่ซีจะยอมให้กูออกมาอยู่คนเดียว กูเลยต้องยอมออกมาอยู่กับลูกชายเพื่อนแม
Magbasa pa
บทที่10
บทที่10ในช่วงเย็นผมกับไอ้ภีมมายังหอประชุมใหญ่ของคณะตามที่พี่จีนนัดเอาไว้ ซึ่งมีบรรดาเด็กปีหนึ่งอย่างพวกผม และบรรดารุ่นพี่ปีสองกับปีสามอีกหลายคนที่เข้าร่วมประชุมในครั้งนี้ด้วย“นั่นไงพี่นอร์ทแฟนพี่จีน” ไอ้ภีมมันสะกิดให้ผมดูผู้ชายหน้าตาหล่อๆ ที่ยืนอยู่ข้างพี่จีน“มึงนี่มันแสนรู้จริงๆ แหละภีม กูเชื่อเลย” ผมบอกมันไปอย่างระอา“ใครๆ เขาก็รู้จักกันทั้งนั้น มีแต่มึงเท่านั้นแหละแซนด์ที่ไม่รู้” ไอ้นี่มันย้อน“โน่นๆ นางเอกละครมาโน่นแล้ว” คราวนี้มันทำท่าตื่นเต้นจนออกนอกหน้าเลย เมื่อเห็นพี่คนสวยทีเดินเข้ามาภายในหอประชุม เห็นสาวๆ เป็นไม่ได้เลยนะมึงแต่ก็ใช่ว่าจะมีแต่ไอ้ภีมเท่านั้นที่ตื่นเต้น เพราะทุกคนในหอประชุมต่างก็ส่งเสียงฮือฮาเมื่อนางเอกละครเวทีที่ไอ้ภีมมันบอกเดินเข้ามาข้างใน“แล้วไหนวะพระเอกที่มึงว่าหล่อนักหล่อหนา” ผมพยายามมองไปรอบๆ เพื่อหาพี่กู๊ดของไอ้ภีมที่เป็นพระเอกละคร แต่ก็ไม่เห็นว่าจะมีใครที่หล่อเทพ อย่างที่ไอ้ภีมมันบอกเลยสักคน“กูก็ยังไม่เห็นเหมือนกันว่ะ สงสัยจะยังไม่มา” ไอ้ภีมมันว่า“สวัสดีครับน้องๆ ทุกคน” เสียงประกาศจากพี่จีนประธานชมรมดังขึ้น ผมสองคนจึงเลิกสนใจที่จะมองหาคนที่จะมาเป็น
Magbasa pa
Galugarin at basahin ang magagandang nobela
Libreng basahin ang magagandang nobela sa GoodNovel app. I-download ang mga librong gusto mo at basahin kahit saan at anumang oras.
Libreng basahin ang mga aklat sa app
I-scan ang code para mabasa sa App
DMCA.com Protection Status