ลุ้นรักพี่ชายร่วมห้อง

บทที่1Sand:Sayเปิดเรียนได้แค่หนึ่งอาทิตย์ แต่ทำไมผมเหมือนเรียนมาแล้วเป็นเดือนๆ เลยหว่า? มันทั้งเหนื่อยทั้งเพลีย แถมยังต้องเข้าร่วมกิจกรรมอะไรนักหนาก็ไม่รู้ ทำไมการเป็นนักศึกษามันถึงได้เหนื่อยขนาดนี้นะ นี่ขนาดแค่ปีหนึ่งผมยังรู้สึกว่าใช้พลังชีวิตไปจนเกือบหมดแล้วเลย เหมือนต้องชาร์จแบตทุกวัน กว่าจะจบปีสี่ผมไม่ต้องแบตเสื่อมไปเลยเหรอ?บ่นมาเสียยืดยาว ก่อนอื่นผมขอแนะนำตัวก่อนนะครับ ผมชื่อนายพีรวิชญ์ หรือแซนด์ เรียนอยู่คณะนิเทศปีหนึ่งแห่งมอดังที่ไม่มีใครไม่รู้จัก เป็นคนหน้าตาดีมาก ฮ่าๆๆๆ ชมตัวเองแล้วหนึ่ง แต่มันก็เถียงไม่ได้จริงๆ เพราะใครๆ ก็บอกแบบนั้นผมทิ้งตัวลงนอนบนเตียงทั้งๆ ที่ยังอยู่ในชุดนักศึกษา มันโคตรจะเพลียเลยจริงๆ ขอนอนพักสักงีบก็แล้วกันแกร๊ก!“แซนด์จ๋า”เสียงเรียกที่หวานเจี๊ยบ และร่างบางที่เดินเข้ามาในห้องทำเอาผมถึงกับสะดุ้ง รีบดันตัวลุกจากที่นอนแทบจะทันที เป็นพี่ซีพี่สาวคนสวยของผมเองที่เข้ามาประตงประตูก็ไม่เคาะ นี่ถ้าเกิดผมแก้ผ้าอยู่จะทำยังไง?แต่บ่นไปก็เท่านั้นแหละครับ พี่แกไม่เอาไปใส่ใจหรอก เพราะครั้งต่อไปก็ทำเหมือนเดิม เพราะพี่ซีเขาถือว่าได้รับอภิสิทธิ์จากแม่ให้ดูแลทุกอย่า

บทที่3Good:Sayณ ร้านเหล้าปั่นหลังมหาวิทยาลัย“รอนานป่าววะกู๊ด? พอดีกูติดส่งงานกับอาจารย์เลยมาช้าไปหน่อย” ไอ้นายรีบอธิบายทันทีที่มาถึง เพราะมันเห็นว่าผมนั่งอยู่ก่อนแล้ว“ไม่เป็นไร ไอ้นอร์ทกับจีนก็ยังไม่มากันเลย” ผมบอกออกไป ผมมานั่งที่นี่ตั้งแต่ก่อนเวลานัดกับพวกมันตั้งครึ่งชั่วโมงแล้ว เพราะไม่รู้จะไปไหนไอ้นอร์ทมันก็ไปขลุกอยู่กับจีนที่คณะ ผมเลยมานั่งเล่นเรื่อยเปื่อยที่ร้านผมกับเพื่อนๆ ที่ประกอบไปด้วย ไอ้นอร์ท จีน และก็ไอ้นาย จะสนิทกับพี่เจ้าของร้านนี้มาก เพราะมาที่ร้านกันอยู่บ่อยๆ อีกอย่าง พี่เขาก็เป็นศิษย์เก่าของมหาวิทยาลัยด้วย“วันนี้ว่างเหรอวะถึงได้นัดกันมา” ไอ้นายถามขึ้น ซึ่งส่วนมากพวกเราจะนัดมาเจอกันเฉพาะเวลาที่พวกเราว่างๆ หรือเลิกเรียนแล้วไม่ได้ไปไหนกันเท่านั้น และวันนี้ผมกับไอ้นอร์ทก็ไม่มีงานต้องทำแล้วด้วยซึ่งไม่เกี่ยวกับงานที่ไอ้นอร์ทมันต้องไปช่วยสุดที่รักของมันหรอกนะ อันนั้นถือเป็นหน้าที่ซึ่งมันต้องรับผิดชอบโดยตรงในฐานะแฟนที่ดี ดังนั้นวันนี้พวกเราก็เลยนัดกันมาที่นี่“เออ เบื่อๆ ด้วยว่ะไม่รู้จะไปไหน” ผมตอบไปแบบเซ็งๆ“เบื่ออะไรวะ? คนที่มีแต่สาวๆ รุมล้อมอย่างมึงยังจะต้องมีเรื่อ

บทที่5Sand:Sayหนึ่งอาทิตย์ต่อมาวันนี้เป็นวันที่ผมต้องย้ายไปอยู่กับพี่กู๊ดที่คอนโดตามที่ได้ตกลงกับแม่เอาไว้ ผมรู้สึกโล่งใจมากที่จะได้ไม่ต้องอยู่เป็นตุ๊กตาให้พี่ซีจับแต่งตัวตามใจชอบอีกต่อไปแล้ว แต่อีกความรู้สึกหนึ่งที่ตามมาคือ หนักใจ และกังวลใจอย่างบอกไม่ถูก ที่ต้องย้ายเข้าไปอยู่กับพี่กู๊ดมันเราไม่ได้เจอกันเป็นเวลานานมาก แล้วอยู่ๆ ก็ต้องย้ายเข้าไปอยู่ด้วยกันผมเลยรู้สึกวางตัวไม่ค่อยถูก ไม่รู้ว่าไอ้พี่กู๊ดตอนนี้มันจะเป็นแบบไหน จะยังดุเหมือนเมื่อก่อนหรือเปล่าก็ไม่รู้แต่ก็คงไม่หรอกมั้ง เพราะตอนนี้ผมไม่ใช่เด็กๆ แบบเมื่อก่อนแล้ว และก็มีเหตุผลมากกว่าเมื่อก่อนตั้งเยอะ (รึเปล่า?)ผมพาตัวเองมายืนเอ๋อ อยู่ที่หน้าคอนโดของไอ้พี่กู๊ดอย่างกับคนหลงทาง จะเอายังไงดีวะ? เบอร์ติดต่อก็ไม่มี มีแต่ที่อยู่กับเบอร์ห้องที่พี่ซีให้ไว้แค่นั้นเองรู้อย่างนี้ให้พี่ซีมาส่งดีกว่า ไม่น่าอวดดีอยากมาเองเลยผมมองซ้ายมองขวา ก่อนจะเดินตรงไปยังเคาน์เตอร์ประชาสัมพันธ์ที่อยู่ข้างใน“สวัสดีค่ะ มีอะไรให้ช่วยหรือเปล่าคะ” พี่ประชาสัมพันธ์คนสวยเอ่ยทักทาย“คือผมจะมาหาคนที่ชื่อกันตพลน่ะครับ ไม่ทราบว่าเขาอยู่หรือเปล่า”“มาหาคุณกู

บทที่7Good :Sayดื้อ! อวดดี!ไอ้เด็กแซนด์เป็นอย่างที่ผมคิดไว้ไม่มีผิด การที่ไม่ได้เจอกันหลายปีไม่ได้ทำให้ความดื้อ และเอาแต่ใจของแซนด์หายไปเลยสักนิดเดียว ถึงภายนอกจะดูเปลี่ยนไปมาก จนผมเกือบจำไม่ได้ นี่ถ้าคุณน้ำหวาน ประชาสัมพันธ์ที่อยู่ข้างล่างไม่โทรมาบอกก่อนว่าเป็นแซนด์ ผมก็คงจะคิดว่าเป็นคนอื่นไปแล้วเพราะเมื่อก่อนแซนด์ยังตัวเล็กอยู่ และหน้าก็กลมๆ เหมือนซาลาเปาแบบนั้นเลย แต่ตอนนี้ไอ้เด็กดื้อมันสูงขึ้น ถึงจะสูงไม่เท่าผมแต่ก็สูงกว่าเมื่อก่อนหลายเซ็นอยู่ ถึงแม้จะดูผอมบางไปสักหน่อย แถมตอนนี้แก้มซาลาเปาก็หายไปแล้วด้วย จนอดที่จะคิดไม่ได้ว่าไอ้เด็กแซนด์มันดู ‘น่ารัก’ ขึ้นกว่าแต่ก่อนเยอะเลยแต่ก็นั่นแหละ แค่ภายนอกเท่านั้นที่เปลี่ยน เพราะแค่ได้คุยกันแค่ไม่กี่คำเมื่อสักครู่ มันก็ทำให้ผมรู้ได้ทันทีว่าแซนด์ ยังดื้อและเอาแต่ใจเหมือนเดิมพูดไม่มีหางเสียง ชักสีหน้าใส่ และอาการไม่พอใจอื่นๆ ที่ผมสังเกตเห็นนั่นอีก ล้วนแล้วแต่เป็นสิ่งที่ผมไม่อยากเจอแทบทั้งสิ้นแต่ในเมื่อเลี่ยงไม่ได้ ทางออกที่จะทำให้เราสองคนอยู่ร่วมกันได้อย่างมีปัญหาน้อยที่สุดก็คือต้องทำข้อตกลงบางอย่างร่วมกัน ไม่อย่างนั้นมีหวังได้ตีกันตา

บทที่9เช้านี้ผมออกมามหาวิทยาลัยตั้งแต่เช้าโดยที่ไม่ได้รอมาพร้อมกับพี่กู๊ด อย่างที่เขาบอกเอาไว้ตั้งแต่เมื่อวานว่าจะให้มาพร้อมกันใครจะกล้ามาด้วยวะเพิ่งจะสร้างวีรกรรมที่น่าอับอายเอาไว้หยกๆ ไม่รู้จะมองหน้ายังไง และก็ทำตัวไม่ถูกด้วยแหละ หนีออกมาก่อนแบบนี้มันดีที่สุดแล้ว ถ้าพี่กู๊ดมันถามก็เนียนๆ ไปว่ามีงานด่วนทีคณะก็แล้วกัน“มาแต่เช้าเลยนะมึง” เสียงของไอ้ภีม เพื่อนสนิทของผมเองที่เอ่ยทักขึ้น“เออ! กะเวลาผิดไปหน่อยว่ะ เพิ่งจะย้ายออกมาอยู่แถวนี้เมื่อวาน เลยลืมไปว่าไม่ต้องรีบตื่น” ผมอ้างไปเรื่อยเปื่อย ไม่อยากให้มันรู้ว่าความจริงแล้วผมหนีอะไรมา“มีแบบนี้ด้วยเหรอวะ?”“เออ แบบนี้แหละ” ผมกับไอ้ภีมพากันมานั่งที่ม้านั่งหน้าคณะ ซึ่งเวลาเช้าๆ แบบนี้ไม่ค่อยมีนักศึกษาเท่าไหร่“ว่าแต่ มึงย้ายออกมาอยู่ข้างนอกจริงดิ” ไอ้ภีมมันทำท่าเหมือนไม่อยากจะเชื่อ เพราะมันรู้ดีว่าที่บ้านของผมไม่อยากให้ออกมาอยู่ข้างนอกสักเท่าไหร่“อื้อ! ออกมาอยู่กับลูกชายเพื่อนแม่ที่คอนโดใกล้ๆ มหาลัยนี่แหละ”“อ้าวนึกว่ามึงออกมาอยู่คนเดียวเสียอีก”“ฝันไปเถอะว่าแม่กับพี่ซีจะยอมให้กูออกมาอยู่คนเดียว กูเลยต้องยอมออกมาอยู่กับลูกชายเพื่อนแม