ลุ้นรักพี่ชายร่วมห้อง

ลุ้นรักพี่ชายร่วมห้อง

last updateLast Updated : 2025-11-27
By:  เรติมาCompleted
Language: Thai
goodnovel18goodnovel
Not enough ratings
60Chapters
1.0Kviews
Read
Add to library

Share:  

Report
Overview
Catalog
SCAN CODE TO READ ON APP

เมื่อแซนด์ต้องย้ายไปอยู่กับกู๊ด พี่ชายสมัยเด็กที่ตนเคยสร้างวีรกรรมเอาไว้ และไม่ได้เจอกันอีกเลยเป็นเวลาหลายปี การกลับมาเจอกันอีกครั้ง และต้องมาอยู่ร่วมห้องกันอีก ความสัมพันธ์ของทั้งคู่จะดีขึ้นหรือแย่ลง

View More

Chapter 1

บทที่1

PART 1: Ava.

I get out of my car and slowly walk towards the mansion. My hands are trembling, and my body is sweaty.

I still can’t believe that it was done. That I was finally divorced from him. The proof of that was currently in my handbag.

The sight of his car parked in the driveway makes me pause, making my stomach tighten. He didn’t text. He rarely does anyway, but that doesn’t bother me anymore. I’m used to him ignoring my existence and treating me like I don’t matter.

Sighing, I push the door and enter my house. The sound of my son’s laughter hits me the moment I get in. It’s warm and bright, and the only sound that makes me feel human. Makes me feel loved.

In the living room, Noah sits beside his father on the couch, both of them hunched over something on his phone. They’re laughing about some video, their heads tilted toward each other. It’s such an easy, natural picture, one that still manages to break me a little.

“Mom!” Noah grins when he sees me. “Dad came to pick me up early!”

“I see that,” I say, forcing a smile.

My ex-husband, Rowan, glances up, his expression unreadable. “Your phone was switched off.”

“I was at the attorney’s,” I reply, keeping my tone neutral. “The finalized divorce papers needed to be picked up.”

He frowns. “You could’ve told me.”

I don’t respond. I just set my bag down on the table and walk down the hallway to get changed into something more comfortable. My pulse quickens as I return, hearing their voices again before I even enter the room.

“Why are you and Mom getting a divorce?” Noah asks quietly.

I stop. My shaking hands go to my chest, my heart breaking at the sadness in his voice. I would do anything for him, but this divorce was inevitable.

Our marriage had been a mistake. Everything about us was a mistake. It just took me a while to see the truth.

“It’s complicated,” Rowan says.

“How?” Noah presses. “You’re either together or you’re not.”

Rowan exhales before responding softly. “You know why, Noah… your mother and I are no longer together.”

It’s weird, really. That during the duration of our marriage, he has never once spoken to me softly. It was always cold. Always flat and devoid of any emotion

He’s frowning now, as he tries to make Noah understand so that he doesn’t ask any more questions. But Noah is my son. Curiosity and inquisition are in his blood.

Noah’s voice drops. “Is it because you don’t love us anymore?”

My breath catches mid-inhale as my heart lurches. For a second, I forget how to breathe. The words slice through the air, small, innocent, but lethal. I don’t even realize I’m gripping the wall until my fingers ache.

I knew his answer. I’ve always known what it is. Everyone with the exception of Noah probably knows that damn answer, but here is the thing. He loves Noah to death, but me? I’m a completely different story.

The truth is Rowan doesn’t love me. Never had and never will. That was as clear as day… and knowing that still hurts. Even after all this time, it still fucking hurts.

I feel my heart breaking all over again. Because nothing is as wrecking as loving a man who only sees you as the wrong one. The wrong woman. The wrong wife. The wrong everything.

“What? Who told you that?” Rowan sounds startled.

Noah shrugs. “I haven’t seen Mom with anyone else, so maybe you love someone else now.”

I haven’t been able to look at anyone else since the divorce process began. Hell, even before. The love I held for Rowan destroyed me in ways I don’t think I’ll ever recover from, so love is far from my list of priorities right now.

Rowan always held back. He never gave himself the chance to love me. I kept giving, and he kept pulling further away. No matter what I did or how I tried, I was never able to touch his heart.

Our marriage was never just ours. She was always there, haunting every silence, every memory, every inch of space between us. He refused to let her go, while I suffered silently because the man I loved, the man I was married to, loved someone else and hated me.

Tears fill my eyes, but I rub them away. I was tired of crying. Tired of chasing after a man that didn’t want me.

So instead, I step into the room before Rowan can respond, my voice calm, but my chest feels like it’s cracking open. “That’s enough, Noah.”

Rowan’s gaze snaps to me, his jaw tight, his eyes spitting accusations that he can voice in front of our son.

I ignore his cold mocking eyes and turn to my son. My pride and joy. The only good thing in my life. His good looks are definitely courtesy of his dad. He has my brown hair and his penetrating grey eyes.

“Noah, go pack your bag.”

He hesitates. “But—”

“Now, sweetheart,” I whisper.

“Fine, but no fighting,” he commands before leaving.

I stand there awkwardly watching as he leaves, my eyes scanning the room. Rowan left me this house as part of the divorce settlement, but I’m planning to move. It’s been my home for nine years, but I feel out of place in it. Like I don’t belong.

In truth though, I never did.

Knowingly or unknowingly, he built this house with HER in mind. This was HER dream house, everything down to the color scheme.

That should have been the first indication that he wasn’t planning on letting her go. That he wouldn’t reciprocate my love for him. I should have seen it coming, but I still held on to hope that he would change.

As soon as Noah is out of earshot, Rowan rises from the couch slowly, eyes burning into mine. “What lies have you been feeding him?”

“Nothing,” I shoot back. “He’s nine, Rowan. He’s trying to understand what’s happening.”

“You made me the villain.”

“Rowan…” I sigh, unable to complete the sentence.

“No. Fucking no! You turned my life upside down nine years ago, and now this? Is this your way of getting revenge? Turning my son against me because I didn’t love you. Newsflash Ava, I fucking hate you.”

He’s breathing hard by the time he’s done. The angry words tumble out of his mouth like bullets shooting straight at me. I feel them pierce my heart. Each word shattering my already fragile heart.

“I-I…”

What’s there to say when the man you still love says he hates you?

Rowan glares at me, his icy cold eyes projecting his hate for me. “Do something like that again and I swear you’ll regret it. I only tolerated you for Noah’s sake, but if you dare brainwash him again, I’ll take him from you. Permanently.”

His words send chills down my spine. Rowan doesn’t make threats; he gives warnings. If he says he’ll take Noah from me, he’ll do exactly that. With his family and my family’s backing, he can do whatever the fuck he wants.

I put the divorce decree down on. I was going to say something…anything to defend myself, when my phone rang. I take it out of my bag and check the caller ID.

MOTHER.

I wanted to ignore it, but she never calls me unless it’s something important.

I swipe the screen and bring the phone to my ear.

I sigh. “Mothe…”

She doesn’t give me a chance to finish my sentence.

“Get to the hospital now! Your father has been shot,” she says frantically, before hanging up.

My phone slips from my hand, and for a moment I can’t move.

“What is it?” Rowan’s voice cuts through the haze.

I pick up my phone, hands trembling. “It’s Father.” I whisper, heart racing, “He’s been shot.”
Expand
Next Chapter
Download

Latest chapter

More Chapters
No Comments
60 Chapters
บทที่1
บทที่1Sand:Sayเปิดเรียนได้แค่หนึ่งอาทิตย์ แต่ทำไมผมเหมือนเรียนมาแล้วเป็นเดือนๆ เลยหว่า? มันทั้งเหนื่อยทั้งเพลีย แถมยังต้องเข้าร่วมกิจกรรมอะไรนักหนาก็ไม่รู้ ทำไมการเป็นนักศึกษามันถึงได้เหนื่อยขนาดนี้นะ นี่ขนาดแค่ปีหนึ่งผมยังรู้สึกว่าใช้พลังชีวิตไปจนเกือบหมดแล้วเลย เหมือนต้องชาร์จแบตทุกวัน กว่าจะจบปีสี่ผมไม่ต้องแบตเสื่อมไปเลยเหรอ?บ่นมาเสียยืดยาว ก่อนอื่นผมขอแนะนำตัวก่อนนะครับ ผมชื่อนายพีรวิชญ์ หรือแซนด์ เรียนอยู่คณะนิเทศปีหนึ่งแห่งมอดังที่ไม่มีใครไม่รู้จัก เป็นคนหน้าตาดีมาก ฮ่าๆๆๆ ชมตัวเองแล้วหนึ่ง แต่มันก็เถียงไม่ได้จริงๆ เพราะใครๆ ก็บอกแบบนั้นผมทิ้งตัวลงนอนบนเตียงทั้งๆ ที่ยังอยู่ในชุดนักศึกษา มันโคตรจะเพลียเลยจริงๆ ขอนอนพักสักงีบก็แล้วกันแกร๊ก!“แซนด์จ๋า”เสียงเรียกที่หวานเจี๊ยบ และร่างบางที่เดินเข้ามาในห้องทำเอาผมถึงกับสะดุ้ง รีบดันตัวลุกจากที่นอนแทบจะทันที เป็นพี่ซีพี่สาวคนสวยของผมเองที่เข้ามาประตงประตูก็ไม่เคาะ นี่ถ้าเกิดผมแก้ผ้าอยู่จะทำยังไง?แต่บ่นไปก็เท่านั้นแหละครับ พี่แกไม่เอาไปใส่ใจหรอก เพราะครั้งต่อไปก็ทำเหมือนเดิม เพราะพี่ซีเขาถือว่าได้รับอภิสิทธิ์จากแม่ให้ดูแลทุกอย่า
Read more
บทที่2
บทที่2Good:Say“เบื่อ!” ผมตะโกนออกไปอย่างเซ็งๆ หลังจากที่ได้รู้ว่าอาทิตย์หน้า ไอ้เด็กดื้อจะย้ายมาอยู่ด้วยกันกับผมที่คอนโด“อะไรของมึงเนี่ยกู๊ด! ตกใจหมด” ไอ้นอร์ทที่นั่งอยู่ด้วยกันที่ใต้ถุนคณะเอ่ยขึ้น เพราะอยู่ดีๆ ผมก็ตะโกนออกมาอย่างไม่มีปี่ไม่มีขลุ่ย“เบื่อ! ก็อาทิตย์หน้า แม่จะส่งไอ้เด็กดื้อมาอยู่กับกูไง คราวนี้ล่ะกูต้องได้เป็นประสาทแน่ๆ” ผมต้องได้เป็นโรคประสาทตายแน่ๆ ถ้าไอ้เด็กดื้อนั่นมาอยู่กับผม“เด็กดื้อที่ไหนวะ? แล้วทำไมแม่มึงต้องส่งมาอยู่กับมึงด้วย” ไอ้นอร์ทถามอย่างสงสัย หรือจะเรียกอย่างคนที่สนิทกันก็คือ เสือก นั่นแหละแต่เวลานี้ผมยังไม่มีอารมณ์จะเล่าให้มันฟังหรอก และเมื่อมันเห็นว่าผมไม่เล่า มันก็เลยเลิกเซ้าซี้ ทั้งที่ความจริงแล้วมันน่ะอยากรู้ใจจะขาด แต่เพราะมันรู้ไงว่าถ้าผมพร้อมเมื่อไหร่ผมจะเล่าให้มันฟังเอง“ไม่เล่าก็ไม่ต้องเล่า แล้วมึงก็เลิกโวยวายได้แล้ว กูรำคาญ!” มันบ่นเลยคราวนี้เด็กดื้อ ที่ผมเอ่ยถึงก็คือลูกชายของคุณน้าที่เป็นเพื่อนรักของแม่ผมเอง ชื่อว่าแซนด์ ไอ้เด็กนั่นเพิ่งจะเข้าปีหนึ่งที่มหาวิทยาลัยเดียวกับผมนี่แหละ แต่ก็ยังไม่เคยเจอกันหรอก เพราะมหาวิทยาลัยเพิ่งเปิดเรียนไ
Read more
บทที่3
บทที่3Good:Sayณ ร้านเหล้าปั่นหลังมหาวิทยาลัย“รอนานป่าววะกู๊ด? พอดีกูติดส่งงานกับอาจารย์เลยมาช้าไปหน่อย” ไอ้นายรีบอธิบายทันทีที่มาถึง เพราะมันเห็นว่าผมนั่งอยู่ก่อนแล้ว“ไม่เป็นไร ไอ้นอร์ทกับจีนก็ยังไม่มากันเลย” ผมบอกออกไป ผมมานั่งที่นี่ตั้งแต่ก่อนเวลานัดกับพวกมันตั้งครึ่งชั่วโมงแล้ว เพราะไม่รู้จะไปไหนไอ้นอร์ทมันก็ไปขลุกอยู่กับจีนที่คณะ ผมเลยมานั่งเล่นเรื่อยเปื่อยที่ร้านผมกับเพื่อนๆ ที่ประกอบไปด้วย ไอ้นอร์ท จีน และก็ไอ้นาย จะสนิทกับพี่เจ้าของร้านนี้มาก เพราะมาที่ร้านกันอยู่บ่อยๆ อีกอย่าง พี่เขาก็เป็นศิษย์เก่าของมหาวิทยาลัยด้วย“วันนี้ว่างเหรอวะถึงได้นัดกันมา” ไอ้นายถามขึ้น ซึ่งส่วนมากพวกเราจะนัดมาเจอกันเฉพาะเวลาที่พวกเราว่างๆ หรือเลิกเรียนแล้วไม่ได้ไปไหนกันเท่านั้น และวันนี้ผมกับไอ้นอร์ทก็ไม่มีงานต้องทำแล้วด้วยซึ่งไม่เกี่ยวกับงานที่ไอ้นอร์ทมันต้องไปช่วยสุดที่รักของมันหรอกนะ อันนั้นถือเป็นหน้าที่ซึ่งมันต้องรับผิดชอบโดยตรงในฐานะแฟนที่ดี ดังนั้นวันนี้พวกเราก็เลยนัดกันมาที่นี่“เออ เบื่อๆ ด้วยว่ะไม่รู้จะไปไหน” ผมตอบไปแบบเซ็งๆ“เบื่ออะไรวะ? คนที่มีแต่สาวๆ รุมล้อมอย่างมึงยังจะต้องมีเรื่อ
Read more
บทที่4
บทที่4“ถึงจะเป็นอดีตเดือน แต่ก็ดังไม่แพ้น้องเดือนปีนี้เลยนะ” จีนมันบอก นี่มึงจะเอาให้ได้เลยใช่ไหม“ช่วยหน่อยเถอะวะกู๊ด มันก็ไม่ได้เสียหายสักหน่อย” ไอ้นอร์ทมันรีบเสริมเลยแหม! ช่วยกันทำมาหากินจริงๆ พวกมึง“แล้วมึงไม่แสดงเองเลยล่ะ จะมาบังคับกูทำไม” ผมหันไปบอกกับไอ้เพื่อนเวร ที่พยายามยัดเยียดผมให้ไปเป็นพระเอกละคร“กูเสนอตัวเองไปแล้ว แต่จีนไม่เอา” ไอ้นอร์ทมันทำหน้าสลดมึงก็กล้าเนอะ เสนอตัวเองเป็นพระเอกโดยที่ไม่ได้คำนึงถึงส่วนสูงของตัวเองบ้างเลย“ก็นอร์ทส่วนสูงไม่ได้ ถึงแม้จะหล่อมากก็ตาม” จีนมันบอกผมงงว่ามันชมหรือด่ากันแน่ แต่ไอ้นอร์ทมันเสือกยิ้มกับคำพูดของแฟนมันซะงั้น!“จีนว่านอร์ทหล่อจริงดิ?”ให้ตายเถอะ! มันโฟกัสเรื่องความหล่อ มากกว่าความสูงของมันว่ะ ไอ้นอร์ทคือผู้ชายคิดบวกครับ“แน่นอนสิ แฟนจีนหล่อที่สุดอยู่แล้ว” จีนมันหันไปจับแก้มทั้งสองข้างของไอ้นอร์ทดึงไปมาอย่างน่าเอ็นดู ซึ่งผมดูแล้วมันน่าถีบมากกว่า“แล้วใครเป็นนางเอกวะจีน?” ไอ้นายถามบ้าง“มีนา นางเอกประจำเอกนั่นแหละ คนนี้ก็ถูกเสนอชื่อในที่ประชุมเหมือนกัน”“ว้าวๆๆ น้องมีนาคนสวยเป็นนางเอกเสียด้วย งานนี้พี่นายไม่พลาด”ไอ้นายมึงดูมีควา
Read more
บทที่5
บทที่5Sand:Sayหนึ่งอาทิตย์ต่อมาวันนี้เป็นวันที่ผมต้องย้ายไปอยู่กับพี่กู๊ดที่คอนโดตามที่ได้ตกลงกับแม่เอาไว้ ผมรู้สึกโล่งใจมากที่จะได้ไม่ต้องอยู่เป็นตุ๊กตาให้พี่ซีจับแต่งตัวตามใจชอบอีกต่อไปแล้ว แต่อีกความรู้สึกหนึ่งที่ตามมาคือ หนักใจ และกังวลใจอย่างบอกไม่ถูก ที่ต้องย้ายเข้าไปอยู่กับพี่กู๊ดมันเราไม่ได้เจอกันเป็นเวลานานมาก แล้วอยู่ๆ ก็ต้องย้ายเข้าไปอยู่ด้วยกันผมเลยรู้สึกวางตัวไม่ค่อยถูก ไม่รู้ว่าไอ้พี่กู๊ดตอนนี้มันจะเป็นแบบไหน จะยังดุเหมือนเมื่อก่อนหรือเปล่าก็ไม่รู้แต่ก็คงไม่หรอกมั้ง เพราะตอนนี้ผมไม่ใช่เด็กๆ แบบเมื่อก่อนแล้ว และก็มีเหตุผลมากกว่าเมื่อก่อนตั้งเยอะ (รึเปล่า?)ผมพาตัวเองมายืนเอ๋อ อยู่ที่หน้าคอนโดของไอ้พี่กู๊ดอย่างกับคนหลงทาง จะเอายังไงดีวะ? เบอร์ติดต่อก็ไม่มี มีแต่ที่อยู่กับเบอร์ห้องที่พี่ซีให้ไว้แค่นั้นเองรู้อย่างนี้ให้พี่ซีมาส่งดีกว่า ไม่น่าอวดดีอยากมาเองเลยผมมองซ้ายมองขวา ก่อนจะเดินตรงไปยังเคาน์เตอร์ประชาสัมพันธ์ที่อยู่ข้างใน“สวัสดีค่ะ มีอะไรให้ช่วยหรือเปล่าคะ” พี่ประชาสัมพันธ์คนสวยเอ่ยทักทาย“คือผมจะมาหาคนที่ชื่อกันตพลน่ะครับ ไม่ทราบว่าเขาอยู่หรือเปล่า”“มาหาคุณกู
Read more
บทที่6
บทที่6“จู่ๆ ก็หยุดเดิน ใครจะไปตั้งตัวทัน” ผมเถียงออกไป มือก็คลำที่จมูกตัวเองไปด้วย ยังเจ็บอยู่เลยเนี่ย“กูจะบอกเรื่องห้องพัก ใครจะคิดว่ามึงจะเดินใจลอยไม่มองหน้ามองหลัง”เจ็บอีกแล้วครับเจอคำพูดแดกดันของพี่กู๊ดมันสองครั้งติดเลยวันนี้“แล้วจะให้พักห้องไหน?” พี่กู๊ดชี้ไปทางห้องที่อยู่ด้านซ้ายมือ“ห้องนั้นของมึง ส่วนนี่ห้องกู” แล้วพี่มันก็ชี้ไปอีกห้องที่อยู่ด้านขวามือ ที่อยู่ฝั่งตรงข้ามกับห้องของผม โดยที่มีห้องรับแขกขั้นกลางระหว่างห้องผมกับห้องพี่กู๊ดจะบอกทำไม? ไม่เห็นจะอยากรู้“ตามสบายนะ คิดเสียว่าเป็นห้องของตัวเองก็แล้วกัน” พี่กู๊ดมันบอก แล้วก็เดินไปทางห้องครัวก่อนจะหยิบน้ำในตู้เย็นมาให้ผมอย่างน้อยๆ พี่กู๊ดมันก็ยังมีความเป็นเจ้าของบ้านที่ดี เอาน้ำมาต้อนรับแขกเหมือนกันนะ“ขอบคุณ” ผมบอก หลังจากที่พี่มันวางแก้วน้ำไว้ตรงหน้าผม“แล้วนี่มายังไง เอารถมาเหรอ?” พี่กู๊ดนั่งลงฝั่งตรงข้ามกับผม โดยที่มันไม่คิดจะไปแต่งตัวให้เรียบร้อยกว่านี้แม้แต่น้อยรู้แล้วว่าหุ่นดี ไม่ต้องโชว์มากก็ได้หรอกนะผมก็เพิ่งจะได้พิจารณาพี่กู๊ดมันก็ตอนนี้แหละ ว่าความจริงแล้วหน้าตาพี่มันก็ไม่ได้แตกต่างจากเมื่อก่อนมากนัก ย
Read more
บทที่7
บทที่7Good :Sayดื้อ! อวดดี!ไอ้เด็กแซนด์เป็นอย่างที่ผมคิดไว้ไม่มีผิด การที่ไม่ได้เจอกันหลายปีไม่ได้ทำให้ความดื้อ และเอาแต่ใจของแซนด์หายไปเลยสักนิดเดียว ถึงภายนอกจะดูเปลี่ยนไปมาก จนผมเกือบจำไม่ได้ นี่ถ้าคุณน้ำหวาน ประชาสัมพันธ์ที่อยู่ข้างล่างไม่โทรมาบอกก่อนว่าเป็นแซนด์ ผมก็คงจะคิดว่าเป็นคนอื่นไปแล้วเพราะเมื่อก่อนแซนด์ยังตัวเล็กอยู่ และหน้าก็กลมๆ เหมือนซาลาเปาแบบนั้นเลย แต่ตอนนี้ไอ้เด็กดื้อมันสูงขึ้น ถึงจะสูงไม่เท่าผมแต่ก็สูงกว่าเมื่อก่อนหลายเซ็นอยู่ ถึงแม้จะดูผอมบางไปสักหน่อย แถมตอนนี้แก้มซาลาเปาก็หายไปแล้วด้วย จนอดที่จะคิดไม่ได้ว่าไอ้เด็กแซนด์มันดู ‘น่ารัก’ ขึ้นกว่าแต่ก่อนเยอะเลยแต่ก็นั่นแหละ แค่ภายนอกเท่านั้นที่เปลี่ยน เพราะแค่ได้คุยกันแค่ไม่กี่คำเมื่อสักครู่ มันก็ทำให้ผมรู้ได้ทันทีว่าแซนด์ ยังดื้อและเอาแต่ใจเหมือนเดิมพูดไม่มีหางเสียง ชักสีหน้าใส่ และอาการไม่พอใจอื่นๆ ที่ผมสังเกตเห็นนั่นอีก ล้วนแล้วแต่เป็นสิ่งที่ผมไม่อยากเจอแทบทั้งสิ้นแต่ในเมื่อเลี่ยงไม่ได้ ทางออกที่จะทำให้เราสองคนอยู่ร่วมกันได้อย่างมีปัญหาน้อยที่สุดก็คือต้องทำข้อตกลงบางอย่างร่วมกัน ไม่อย่างนั้นมีหวังได้ตีกันตา
Read more
บทที่8
บทที่8Sand :Sayหลังจากเข้ามาภายในห้องผมก็จัดการเก็บข้าวของเข้าตู้จนเรียบร้อย แล้วถึงจะจัดการรื้อกระเป๋าอีกใบที่พี่ซีบอกว่ามีแต่ของสำคัญทั้งนั้น ซึ่งผมเองก็ไม่รู้ว่าข้างในมันคืออะไรกันแน่ แต่พอได้เปิดดูเท่านั้นแหละ ผมถึงกับชะงัก เมื่อเห็นข้าวของมากมายที่อยู่ในกระเป๋าอะไรกันครับเนี่ย? โคลนมาส์กหน้าจากญี่ปุ่นสองสามกล่อง ไนท์ครีม เดย์ครีม บลาๆ และไม่ใช่แค่กระปุกสองกระปุกนะ นี่เล่นขนมาให้เป็นโหลๆ ใจคอจะให้ใช้ไปถึงชาติหน้าเลยหรือไงให้ตายเถอะ! นี่ผมหนีจากสิ่งเหล่านี้มาถึงที่นี่ พี่ซีก็ยังจะจับยัดมาให้ผมอีก ดูเอาเถอะครับว่าพี่ผมเนี่ยอยากได้น้องสาวเข้าขั้นรุนแรงขนาดไหนผมรื้อข้าวของทุกอย่างที่พี่ซีขนมาให้ กองจนเกลื่อนเต็มพื้นห้องไปหมด จะทำยังไงกับข้าวของพวกนี้ดี แต่ที่แน่ๆ ผมไม่มีทางใช้พวกมันอย่างแน่นอนและในระหว่างที่ผมกำลังคิดว่าจะทำยังไงกับของที่วางอยู่ทั้งหมดนี้ดี เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นผมจึงเดินเลี่ยงข้าวของที่วางเกลื่อนกลาด เพื่อไปเปิดประตู“กูจะมาถามว่าพรุ่งนี้มึงมีเรียนกี่โมง” พี่กู๊ดถามขึ้นทันทีที่ผมเปิดประตู“แปดโมงเช้า”“กูก็เรียนเช้าเหมือนกัน จะได้ไปพร้อมกันเลย” พี่กู๊ดมันพูดนิ
Read more
บทที่9
บทที่9เช้านี้ผมออกมามหาวิทยาลัยตั้งแต่เช้าโดยที่ไม่ได้รอมาพร้อมกับพี่กู๊ด อย่างที่เขาบอกเอาไว้ตั้งแต่เมื่อวานว่าจะให้มาพร้อมกันใครจะกล้ามาด้วยวะเพิ่งจะสร้างวีรกรรมที่น่าอับอายเอาไว้หยกๆ ไม่รู้จะมองหน้ายังไง และก็ทำตัวไม่ถูกด้วยแหละ หนีออกมาก่อนแบบนี้มันดีที่สุดแล้ว ถ้าพี่กู๊ดมันถามก็เนียนๆ ไปว่ามีงานด่วนทีคณะก็แล้วกัน“มาแต่เช้าเลยนะมึง” เสียงของไอ้ภีม เพื่อนสนิทของผมเองที่เอ่ยทักขึ้น“เออ! กะเวลาผิดไปหน่อยว่ะ เพิ่งจะย้ายออกมาอยู่แถวนี้เมื่อวาน เลยลืมไปว่าไม่ต้องรีบตื่น” ผมอ้างไปเรื่อยเปื่อย ไม่อยากให้มันรู้ว่าความจริงแล้วผมหนีอะไรมา“มีแบบนี้ด้วยเหรอวะ?”“เออ แบบนี้แหละ” ผมกับไอ้ภีมพากันมานั่งที่ม้านั่งหน้าคณะ ซึ่งเวลาเช้าๆ แบบนี้ไม่ค่อยมีนักศึกษาเท่าไหร่“ว่าแต่ มึงย้ายออกมาอยู่ข้างนอกจริงดิ” ไอ้ภีมมันทำท่าเหมือนไม่อยากจะเชื่อ เพราะมันรู้ดีว่าที่บ้านของผมไม่อยากให้ออกมาอยู่ข้างนอกสักเท่าไหร่“อื้อ! ออกมาอยู่กับลูกชายเพื่อนแม่ที่คอนโดใกล้ๆ มหาลัยนี่แหละ”“อ้าวนึกว่ามึงออกมาอยู่คนเดียวเสียอีก”“ฝันไปเถอะว่าแม่กับพี่ซีจะยอมให้กูออกมาอยู่คนเดียว กูเลยต้องยอมออกมาอยู่กับลูกชายเพื่อนแม
Read more
บทที่10
บทที่10ในช่วงเย็นผมกับไอ้ภีมมายังหอประชุมใหญ่ของคณะตามที่พี่จีนนัดเอาไว้ ซึ่งมีบรรดาเด็กปีหนึ่งอย่างพวกผม และบรรดารุ่นพี่ปีสองกับปีสามอีกหลายคนที่เข้าร่วมประชุมในครั้งนี้ด้วย“นั่นไงพี่นอร์ทแฟนพี่จีน” ไอ้ภีมมันสะกิดให้ผมดูผู้ชายหน้าตาหล่อๆ ที่ยืนอยู่ข้างพี่จีน“มึงนี่มันแสนรู้จริงๆ แหละภีม กูเชื่อเลย” ผมบอกมันไปอย่างระอา“ใครๆ เขาก็รู้จักกันทั้งนั้น มีแต่มึงเท่านั้นแหละแซนด์ที่ไม่รู้” ไอ้นี่มันย้อน“โน่นๆ นางเอกละครมาโน่นแล้ว” คราวนี้มันทำท่าตื่นเต้นจนออกนอกหน้าเลย เมื่อเห็นพี่คนสวยทีเดินเข้ามาภายในหอประชุม เห็นสาวๆ เป็นไม่ได้เลยนะมึงแต่ก็ใช่ว่าจะมีแต่ไอ้ภีมเท่านั้นที่ตื่นเต้น เพราะทุกคนในหอประชุมต่างก็ส่งเสียงฮือฮาเมื่อนางเอกละครเวทีที่ไอ้ภีมมันบอกเดินเข้ามาข้างใน“แล้วไหนวะพระเอกที่มึงว่าหล่อนักหล่อหนา” ผมพยายามมองไปรอบๆ เพื่อหาพี่กู๊ดของไอ้ภีมที่เป็นพระเอกละคร แต่ก็ไม่เห็นว่าจะมีใครที่หล่อเทพ อย่างที่ไอ้ภีมมันบอกเลยสักคน“กูก็ยังไม่เห็นเหมือนกันว่ะ สงสัยจะยังไม่มา” ไอ้ภีมมันว่า“สวัสดีครับน้องๆ ทุกคน” เสียงประกาศจากพี่จีนประธานชมรมดังขึ้น ผมสองคนจึงเลิกสนใจที่จะมองหาคนที่จะมาเป็น
Read more
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status