ทรยศรักนายมาเฟีย

เซอร์คานชายหนุ่มลูกครึ่งจีน อเมริกัน วัย 33 ปี ย้อมผมสีทองทั้งหัว คิ้วโก่งราวกับคันธนู รับกับใบหน้าได้รูปที่เด่นสะดุดตา

เขาเป็นเจ้าของคาสิโนที่ใหญ่อันดับต้น ๆ ในมาเก๊า ลูกชายคนโตของตระกูลเอเรน มาเฟียที่มีอิทธิพลมากที่สุดในมาเก๊า ชื่อองค์กร “เกรทเพอร์เซิล”

เมื่อพูดถึงเกรทเพอร์เซิล ไม่มีใครที่ไม่รู้จัก ทุกคนต่างพากันกลัวจนหัวหดเลยทีเดียว เซอร์คานเป็นผู้รับช่วงต่อกิจการคาสิโนและธุรกิจทั้งหมด ตั้งแต่พ่อของเขาวางมือเพราะวัยที่แก่ชรา เกินกว่าที่จะมานั่งบริหารงานแล้ว ดังนั้นหน้าที่รับช่วงต่อ ก็คงไม่พ้นลูกชายคนโตของตระกูล

ในเวลานี้เซอร์คานกำลังนั่งเอาขาไขว่ห้างอยู่บนเก้าอี้หนังอย่างดี สักพักร่างสูงราว 188 เซนติเมตร ก็ลุกขึ้นยืนเต็มความสูง แล้วเดินมาหยุดอยู่ตรงหน้าต่างบานใส เขามองออกไปสุดลูกหูลูกตา ราวกับว่าตอนนี้มีเรื่องให้ครุ่นคิดอย่างหนัก

“นายครับมีคนมาขอสมัครงานครับ”

เสียงของไรอัลลูกน้องมือขวาเอ่ยขึ้น ดึงสติเซอร์คานให้กลับมาอยู่กับเนื้อกับตัว เขาหมุนตัวกลับไปมองลูกน้องคนสนิท พลางพยักหน้าให้เรียกผู้ชายคนนั้นเข้ามา

ไรอัลรับคำสั่งมาเฟียหนุ่ม แล้วเดินออกไปเรียกชายหนุ่มสูงราว 180 เซนติเมตร ให้เข้ามาในห้องทำงานของเซอร์คานทันที

“เข้าไปได้ นายรออยู่”

เสียงไรอัลเอ่ยขึ้น ก่อนที่ประตูจะถูกเปิดเข้ามา เมื่อคนตัวสูงเดินมาหยุดอยู่ตรงหน้าเซอร์คาน เซอร์คานถึงกับตกตะลึงกับผู้ชายที่อยู่ตรงหน้า เขาคนนั้นก็เช่นกัน

อิริคชายหนุ่มสัญชาติไทย อเมริกัน ผมดกดำ จมูกโด่งเป็นสัน หน้าตาดูสะอาดสะอ้านน่ามอง หัวใจเขาหล่นวูบไปอยู่ที่ตาตุ่ม เมื่อได้พบเจอกับเซอร์คานอีกครั้ง

“เซอร์คาน”

“อิริค”

เซอร์คานจ้องมองอิริคด้วยแววตาวาวโรจน์โกรธจัดอย่างเห็นได้ชัดเมื่อเจอร์โจทก์เก่า คนตัวเล็กกว่ากำลังจะหันหลัง เพื่อที่จะเดินกลับออกไปจากห้องต้องหยุดชะงัก

“มาที่นี่แล้วคิดจะเดินออกไป มันไม่ง่ายขนาดนั้นหรอกนะอิริค!!”

เมื่อได้ยินน้ำเสียงเย็นยะเยือก ที่เอื้อนเอ่ยออกมาจากปากเซอร์คาน เขาแทบจะกลืนน้ำลายฝืดๆ ก้อนใหญ่ ที่อยู่ในลำคอไม่ลง

“ผม...ผมไม่สมัครแล้วครับ”

“ที่นี่ที่ของฉัน...มาเหยียบที่นี่แล้วนายไม่มีสิทธิ์เดินออกไปง่าย ๆ ถ้าฉันไม่อนุญาต!!”

เซอร์คานเอ่ยด้วยน้ำเสียงเคร่งขรึม สายตาเย็นเฉียบจ้องมองคนตรงหน้าไม่ลดละ เขาค่อย ๆ เดินเข้าไปประชิดตัวอิริค มือหนายกขึ้นบีบคออิริคไว้แน่น สายตาดุจดั่งพญาเหยี่ยวจ้องมองอิริคไม่วางตา จนคนตรงหน้าต้องหลบสายตาที่แสนน่ากลัวคู่นั้น

“เรื่องนั้นมันจบไปนานแล้วนะครับ”

อิริคเอ่ยด้วยน้ำเสียงแข็งกร้าว เมื่อนึกถึงเรื่องในอดีต พลางหันกลับมาจ้องมองดวงตาคู่นั้นของเซอร์คาน ที่จ้องมองมายังเขา ราวกับจะเอาเรื่อง

“รู้ไหมฉันตามตัวนายมาตั้งนาน ไม่อยากเชื่อสุดท้ายนายจะเป็นฝ่ายเดินเข้ามาหาฉันเอง หึ ๆ”

เสียงหัวเราะเบา ๆ แต่สร้างความยำเกรง ให้ก่อเกิดภายในใจของอิริคได้ไม่น้อย ปืนกระบอกสีดำถูกหยิบขึ้นมาจากด้านหลัง แล้วเอามาเกลี่ยไปมา ที่บริเวณใบหน้าของอิริค ราวกับคนซาดิส

คนที่ตัวเล็กกว่ารู้สึกสั่นกลัวอย่างเห็นได้ชัด อิริคไม่รู้เลยว่าเซอร์คานคิดจะทำอะไร เขาคิดในใจไม่น่ามาสมัครงานที่คาสิโนแห่งนี้เลย ถ้ารู้ว่าเป็นคาสิโนของเซอร์คาน เขาคงไม่เข้ามาเหยียบที่นี่เด็ดขาด

“คุณ...คุณจะทำอะไร ไม่ให้ผมออกไป จะให้ผมทำอะไร?”

อิริคเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงตะกุกตะกัก สายตาสั่นระริกด้วยความหวาดกลัว ราวกับลูกนกที่พลัดตกจากรัง เซอร์คานเอาลูกกระสุนปืนออกจากลูกโม่ แล้วบรรจุกระสุนเข้าไปเพียงนัดเดียว เขาเอาปืนมาจ่อที่กลางหน้าผากของอิริค

“เซ็นสัญญาเป็นลูกน้องของฉัน”

“ผมไม่ทำแล้วไง ผมจะไม่ทำงานที่นี่”

แกร๊ก!! เสียงไกปืนลั่นแต่ไม่มีกระสุนออกมาจากลำเพลิง ทำเอาอิริคสะดุ้งสุดตัว เขาตัวสั่นเทิ้มไปหมด

“นายไม่มีสิทธิ์เลือก ถ้าอยากมีลมหายใจก็เซ็นซะ...รอฉันร่างสัญญาก่อน”

อิริคโดนผลักให้นั่งลงที่โซฟาหนังสีน้ำตาลเข้มตัวนิ่มอย่างไม่เต็มใจนัก

“ไม่!!...ผมไม่เซ็น”

“จะเซ็นหรือไม่เซ็น!!”

แกร๊ก!! เสียงไกปืนนัดที่สองดังขึ้น แต่ยังเป็นโชคดีของอิริค ที่มันไม่มีกระสุนลั่นออกมา ตอนนี้อิริคเริ่มสั่นกลัว ไม่รู้จะต้องทำอย่างไรดี

“จะเซ็นหรือไม่เซ็น!!”

เซอร์คานเค้นเสียงเหี้ยมเกรียม ใช้สายตากดต่ำจ้องมองอิริค เพื่อรอฟังคำตอบจากเขา แต่ก็ยังไร้เสียงตอบกลับจากชายหนุ่มรูปร่างกำยำ ที่กึ่งนั่งกึ่งนอนอยู่บนโซฟาตัวสีน้ำตาล

“ไม่ครับ!!”

แกร๊ก!! เสียงของไกปืนนัดที่สามดังขึ้น อิริคถึงกับโล่งอก เมื่อมันไม่มีกระสุนออกมา แต่เขาเหลือทางรอดอีกไม่เท่าไรแล้ว เขาจะทำเช่นไรดี อิริคมีเวลาทบทวนได้ไม่นาน กับสิ่งที่กำลังจะเกิดขึ้นต่อจากนี้

“งั้นก็ตาย หึๆ”

นิ้วชี้ข้างขวาเตรียมจะเหนี่ยวไกปืน

“ผม...ผมยอมแล้วครับ”

อิริคตอบไปด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ เมื่อได้ยินที่อิริคเอ่ย เซอร์คานถึงกับยกยิ้มมุมปากอย่างผู้มีชัย

“ดีที่รู้จักเลือก...งั้นนั่งรอก่อน เดี๋ยวฉันไปเตรียมสัญญามาให้นายเซ็น”

พูดจบเซอร์คานก็หันหลัง เดินไปที่โต๊ะทำงานของเขา เขาเปิด Note Book พิมพ์รายละเอียดของสัญญาอยู่พักใหญ่ ๆ

“มานั่งตรงนี้”

เซอร์คานเรียกอิริคให้ไปนั่งตรงเก้าอี้หน้าโต๊ะทำงานของเขา สายตาของอิริคสั่นระริกด้วยความหวาดกลัว ต่างจากเซอร์คาน ที่ดวงตาคู่นั้นไร้แวว แฝงไปด้วยความเย็นชาและดุดัน