บทที่8

บทที่8

Sand :Say

หลังจากเข้ามาภายในห้องผมก็จัดการเก็บข้าวของเข้าตู้จนเรียบร้อย แล้วถึงจะจัดการรื้อกระเป๋าอีกใบที่พี่ซีบอกว่ามีแต่ของสำคัญทั้งนั้น ซึ่งผมเองก็ไม่รู้ว่าข้างในมันคืออะไรกันแน่ แต่พอได้เปิดดูเท่านั้นแหละ ผมถึงกับชะงัก เมื่อเห็นข้าวของมากมายที่อยู่ในกระเป๋า

อะไรกันครับเนี่ย? โคลนมาส์กหน้าจากญี่ปุ่นสองสามกล่อง ไนท์ครีม เดย์ครีม บลาๆ และไม่ใช่แค่กระปุกสองกระปุกนะ นี่เล่นขนมาให้เป็นโหลๆ ใจคอจะให้ใช้ไปถึงชาติหน้าเลยหรือไง

ให้ตายเถอะ! นี่ผมหนีจากสิ่งเหล่านี้มาถึงที่นี่ พี่ซีก็ยังจะจับยัดมาให้ผมอีก ดูเอาเถอะครับว่าพี่ผมเนี่ยอยากได้น้องสาวเข้าขั้นรุนแรงขนาดไหน

ผมรื้อข้าวของทุกอย่างที่พี่ซีขนมาให้ กองจนเกลื่อนเต็มพื้นห้องไปหมด จะทำยังไงกับข้าวของพวกนี้ดี แต่ที่แน่ๆ ผมไม่มีทางใช้พวกมันอย่างแน่นอน

และในระหว่างที่ผมกำลังคิดว่าจะทำยังไงกับของที่วางอยู่ทั้งหมดนี้ดี เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นผมจึงเดินเลี่ยงข้าวของที่วางเกลื่อนกลาด เพื่อไปเปิดประตู

“กูจะมาถามว่าพรุ่งนี้มึงมีเรียนกี่โมง” พี่กู๊ดถามขึ้นทันทีที่ผมเปิดประตู

“แปดโมงเช้า”

“กูก็เรียนเช้าเหมือนกัน จะได้ไปพร้อมกันเลย” พี่กู๊ดมันพูดนิ่งๆ มองเข้ามาภายในห้องอย่างแปลกๆ ก่อนที่จะเดินก้าวเข้ามาข้างใน ที่ตอนนี้กำลังรกได้ที่เลย

“อะไรของมึงเนี่ย?” พี่กู๊ดมองข้าวของที่กองอยูเต็มพื้นอย่างงงๆ

“ก็ ของใช้ส่วนตัว” ผมจะอายดีไหมที่ตอบไปแบบนั้น เพราะแต่ละอย่างมันเป็นสิ่งที่ผู้ชายเขาไม่ค่อยจะใช้กันแทบทั้งสิ้น

“มึงใช้ไอ้นี่ด้วยเหรอ?” พี่กู๊ดหยิบแผ่นมาส์กหน้าที่กองอยู่ขึ้นมาชูให้ผมดู

“อ๋อ ใช้สิ ก็หน้าจะได้ใส่ๆ ไงไม่น่าถาม” ผมพูดเหมือนมันเป็นเรื่องปกติ ทั้งที่ตอนนี้ผมโคตรจะทำหน้าไม่ถูกเลยจริงๆ

พี่ซีจะรู้ไหมว่ากำลังทำให้น้องชายตัวเองขายหน้าสุดๆ อยู่ตอนนี้เนี่ย

“หึ”

หึ คืออะไรวะ? พี่กู๊ดมันต้องกำลังคิดไม่ดีอยู่แน่ๆ เลย

“กูไม่เห็นต้องใช้เลย” ไม่พูดเปล่า ยังหยิบของอื่นๆ ที่วางกองอยู่กับพื้นขึ้นดูทีละอย่าง อย่างพิจารณาอีกต่างหาก

ก็แน่ล่ะ เบ้าหน้าฟ้าประทานแบบนี้ ตื่นมาคงหล่อเลยละมั้งครับพ่อ

ตอนนี้ถ้าเอาหน้ามุดพื้นห้องหนีความอายได้ ผมคงทำไปแล้ว

“เพิ่งรู้ว่าเด็กผู้ชายสมัยนี้ เขาก็ใช้ของพวกนี้กันด้วย นึกว่ามีแต่พวกผู้หญิงเท่านั้นที่ใช้”

หน้าผมแหกยับไม่มีชิ้นดีเลยจริงๆ

“เดี๋ยวนี้ใครๆ เขาก็หันมาดูแลตัวเองกันทั้งนั้นแหละ” แถไปก่อนแล้วกัน ตอนนี้อายมากบอกเลย ความแมนที่สั่งสมมาเหมือนจะลดลงห้าสิบเปอร์เซ็นต์

“เหรอ?”

“อื้อ”

“โอเค กูไม่กวนล่ะ” พูดจบพี่กู๊ดก็ลุกเดินจะออกจากห้อง ผมก็เลยจะเดินตามออกไปเพื่อไปปิดประตู แต่ผมกลับเหยียบกระปุกอะไรสักย่างจนมันลื่น ซึ่งมันทำให้ผมเสียการทรงตัว จน

ผลั่ก!

อ๊าก!!!

ผมร้องลั่นเมื่อรู้สึกเหมือนตัวเองกำลังจะหน้าทิ่ม พี่กู๊ดมันหันมาทันทีที่ได้ยินเสียงผม แล้วร่างของผมก็ล้มลงไปหาพี่กู๊ดอย่างจังแล้ว โดยที่พี่มันก็ไม่ทันได้ตั้งตัว

เฮ้ย!

โครม!!!

สุดท้ายคือเราสองคนล้มลงไปกองกับพื้นอย่างไม่เป็นท่า

ล้มแบบไม่เป็นท่าจริงๆ เพราะถ้าคิดท่าได้ผมจะไม่ล้มลงไปในท่านี้เด็ดขาด ท่าที่ผมนอนทับอยู่บนตัวของพี่กู๊ด โดยที่ปากของเราสองคน จุ๊บ กันพอดี

มันจะเหมาะเจาะเกินไปแล้ว?

หน้าอายที่สุด

ผมรีบดันตัวเองลุกขึ้นทันที ในขณะที่พี่กู๊ดมันยังดูอึ้งๆ อยู่

ไม่ต้องอึ้งนานครับ เพราะมันจะยิ่งทำให้ผมอายมากกว่าเดิม แค่นี้ก็แทบจะแทรกแผ่นดินหนีแล้วเนี่ย

“เป็นอะไรหรือเปล่า?” พี่กู๊ดมันถาม หลังจากที่หายอึ้งและลุกขึ้นมายืนอยู่ข้างหลังผม

“มะ ไม่เป็นไร” ผมตอบทั้งๆ ที่ไม่ได้หันไปมองหน้า เสียงผมโคตรจะผิดปกติจนรู้สึกได้อ่ะ

“ถ้าอย่างนั้นกูไม่กวนมึงละ”

“อื้อ” ผมตอบไปแค่นั้น และเหมือนเสียงพี่กู๊ดจะเงียบไป พร้อมกับเสียงประตูที่ปิดลง

โอ้ย!!! ผมอยากจะบ้าตาย

นี่ผมทำอะไรลงไปเนี่ย? ผมจุ๊บกับพี่กู๊ดเหรอวะ? ตั้งแต่เกิดมาก็เพิ่งเคยเอาปากไปแตะปากผู้ชายด้วยกันก็คราวนี้แหละ แถมผู้ชายคนนั้นยังเป็นพี่กู๊ดอีกต่างหาก

ผมจะไม่อะไรเลยถ้าเราไม่ได้อยู่ด้วยกัน ไม่ต้องเจอหน้ากันอีก แต่นี่เราต้องเจอหน้ากันทุกวันนี่สิ ผมไม่รู้จะมองหน้าพี่มันยังไงเลย

แค่นี้ก็ทำตัวไม่ถูกจะแย่อยู่แล้ว กลายเป็นหนักกว่าเดิมเลยคราวนี้

โอ้ย! อยากตายจริงๆ

เป็นเพราะเดย์ครีมของพี่ซีคนเดียวเลย!!!