บทที่7

บทที่7

Good :Say

ดื้อ! อวดดี!

ไอ้เด็กแซนด์เป็นอย่างที่ผมคิดไว้ไม่มีผิด การที่ไม่ได้เจอกันหลายปีไม่ได้ทำให้ความดื้อ และเอาแต่ใจของแซนด์หายไปเลยสักนิดเดียว ถึงภายนอกจะดูเปลี่ยนไปมาก จนผมเกือบจำไม่ได้ นี่ถ้าคุณน้ำหวาน ประชาสัมพันธ์ที่อยู่ข้างล่างไม่โทรมาบอกก่อนว่าเป็นแซนด์ ผมก็คงจะคิดว่าเป็นคนอื่นไปแล้ว

เพราะเมื่อก่อนแซนด์ยังตัวเล็กอยู่ และหน้าก็กลมๆ เหมือนซาลาเปาแบบนั้นเลย แต่ตอนนี้ไอ้เด็กดื้อมันสูงขึ้น ถึงจะสูงไม่เท่าผมแต่ก็สูงกว่าเมื่อก่อนหลายเซ็นอยู่ ถึงแม้จะดูผอมบางไปสักหน่อย แถมตอนนี้แก้มซาลาเปาก็หายไปแล้วด้วย จนอดที่จะคิดไม่ได้ว่าไอ้เด็กแซนด์มันดู ‘น่ารัก’ ขึ้นกว่าแต่ก่อนเยอะเลย

แต่ก็นั่นแหละ แค่ภายนอกเท่านั้นที่เปลี่ยน เพราะแค่ได้คุยกันแค่ไม่กี่คำเมื่อสักครู่ มันก็ทำให้ผมรู้ได้ทันทีว่าแซนด์ ยังดื้อและเอาแต่ใจเหมือนเดิม

พูดไม่มีหางเสียง ชักสีหน้าใส่ และอาการไม่พอใจอื่นๆ ที่ผมสังเกตเห็นนั่นอีก ล้วนแล้วแต่เป็นสิ่งที่ผมไม่อยากเจอแทบทั้งสิ้น

แต่ในเมื่อเลี่ยงไม่ได้ ทางออกที่จะทำให้เราสองคนอยู่ร่วมกันได้อย่างมีปัญหาน้อยที่สุดก็คือต้องทำข้อตกลงบางอย่างร่วมกัน ไม่อย่างนั้นมีหวังได้ตีกันตายไปข้างหนึ่งแน่ๆ

เสียงโทรศัพท์ของผมที่วางอยู่บนโต๊ะดังขึ้น ผมจึงหันความสนใจไปยังเสียงนั่นแทน เป็นแม่ของผมเองที่โทรมา และถ้าเดาไม่ผิดก็น่าจะโทรมาเรื่องแซนด์นั่นแหละ

“ครับแม่”

“แซนด์มาถึงหรือยังตากู๊ด” นั่นไง คิดผิดเสียที่ไหนกัน

“เพิ่งมาถึงครับ ตอนนี้น่าจะกำลังจัดของอยู่ในห้อง”

“น้องเป็นไงบ้างกู๊ด ไม่ได้เจอกันตั้งหลายปีเลยนี่ เราสองคนน่ะ”

“ดื้อ!” ผมตอบกลับไป ซึ่งมันเป็นความจริงที่ผมสัมผัสได้ในตอนนี้

“และก็ท่าทางจะเอาแต่ใจไม่เปลี่ยน”

“เรามีอคติหรือเปล่า เพิ่งเจอน้องไม่ใช่เหรอ รู้ได้ยังไงว่าน้องดื้อ” แม่ผมนี่ไม่ค่อยจะเข้าข้างไอ้เด็กนั่นเลยเนอะ

ก็อย่างว่าแหละตอนเด็กๆ แม่ผมรักแซนด์จะตายไป เอาใจอย่างกับลูกเวลาที่คุณน้าพาแซนด์มาเที่ยวที่บ้าน จนผมกลายเป็นคนใจร้ายในสายตาคนอื่นไปเลย

“ก็เพราะเพิ่งเจอไงครับ ถึงได้รู้ว่าแซนด์มันดื้อมาก และก็เอาแต่ใจไม่เปลี่ยน”

“แต่ยังไงเราก็ต้องดูแลน้องให้ดีรู้มั้ย แม่อุตส่าห์รับปากแม่ของแซนด์เอาไว้ อย่าให้แม่เสียผู้ใหญ่เด็ดขาดเลยนะตากู๊ด”

“ครับแม่ ผมจะพยายามนะครับถึงมันจะดูยากเหลือเกิน”

“ยากแค่ไหนก็ต้องทำ เข้าใจมั้ย? แม่โทรมาถามแค่นี้แหละ”

“ครับแม่ ครับ สวัสดีครับ”

ผมวางสายจากแม่อย่างเซ็งๆ ไม่ได้เซ็งที่แม่โทรมาหรอก แต่เซ็งกับคำสั่งของแม่มากกว่า

ตอนนี้ผมรู้สึกได้ถึงสงครามประสาทลูกย่อมๆ ที่กำลังก่อตัวขึ้นยังไงก็ไม่รู้ ผมคงต้องหาวิธีรับมือกับไอ้เด็กแซนด์เวอร์ชั่นนี้เสียแล้ว ตอนเด็กๆ อาจจะดื้อแบบแสดงออกมาเต็มที่ อยากได้อะไรก็จะเอาให้ได้ทันที แต่ตอนนี้เหมือนมันจะใช้ความนิ่งเข้าช่วย ประมาณว่าไม่ปฏิเสธ แต่ไม่ทำ! ประมาณนั้น