บทที่ 6 ต่างชนชั้น

“คือผมจะแต่งงานกับเอ๋ยครับ”

“แกพูดอะไรนะตาวี” ขจีย้อนถามลูกชายด้วยความไม่พอใจ

“ผมจะแต่งงานกับเอ๋ยครับคุณแม่”

“ไม่ได้ แม่ไม่ยอมแกแต่งงานกับยัยเอ๋ยนั่น” เธอจะยอมรับลูกคนใช้มาร่วมสกุลได้ยังไงกันแล้วจะไปพูดคุยกับใครเขาได้ถึงลิปการ์จะเป็นหลานของอดีตผู้ว่ากับคุณนายสิรามนแล้วไงล่ะในเมื่อมันเป็นอดีตไปแล้ว ตอนนี้พวกเขาไม่ได้มีหน้ามีตาและลิปการ์ก็ไม่ได้รับการยอมรับและยังใช้นามสกุลแม่ที่ไม่มีใครรู้จัก

“คุณแม่ครับ ผมรักเอ๋ยครับ”

“แล้วแกจะบอกใครๆว่ายังไงถ้าเขาถามว่าเมียแกเป็นลูกเต้าเหล่าใครมาจากตระกูลไหน” ขจีถามลูกชาย

“แล้วเกี่ยวอะไรกับชาติตระกูลครับคุณแม่ ผมรักเอ่ยอยากแต่งงานสร้างครอบครัวด้วยกันนะครับ” วีระกล่อมแม่และเขาไม่พูดถึงเรื่องครอบครัวของแฟนสาวกำลังจะถูกยึดบ้าน

“พ่อแกเป็นถึงรองผบช.ภาคและอีกไม่นานจะเลื่อนขั้นเป็นผบช.ภาคแล้วจะเอาหน้าไปไว้ไหน”

“คุณพ่อครับ”

“เรื่องนี้มันเป็นชีวิตของวีก็จริงแต่เราต้องดูความเหมาะสมผู้หญิงที่จะมาเป็นภรรยาของลูกก็ต้องเกื้อหนุนอาชีพหน้าที่การงานของลูกไม่ใช่ว่าดึงลูกให้ตกต่ำนะ วีคิดให้ดีๆและพ่อไม่เห็นด้วยที่วีจะแต่งงานกับหนูเอ๋ยไม่ใช่ว่าหนูเอ๋ยไม่ดีแต่หน้าที่การงานของวีกำลังก้าวหน้าถ้าแต่งงานกับคนที่สามารถช่วยเหลือเกื้อกูลหน้าที่การงานของลูกได้มันก็ดีใช่หรือไง” รองชายพูดกับลูกชายเขาไม่ได้รังเกียจลิปการ์แต่ลูกชายเป็นตำรวจหากอยากก้าวหน้าก็ต้องหาผู้หญิงที่สามารถผลักดันเกื้อกูลได้เหมือนที่เขาแต่งงานกับภรรยาก็เพราะความเหมาะสมแต่สุดท้ายก็รักกันและเขากับภรรยาได้ทาบทามลูกสาวเพื่อนร่วมรุ่มที่เป็นรองอธิบดีกรมตำรวจไว้แล้ว

“คุณพ่อ” วีระมองพ่ออย่างผิดหวังที่ท่านก็คิดเหมือนแม่

“ถ้าวีเลือกยัยเอ๋ยก็ไม่ต้องมาเรียกแม่ว่าแม่แล้วแม่จะยึดทุกอย่างคืนให้หมด” ขจีพูดจบก็ลุกขึ้นเดินผ่านหน้าลูกชายขึ้นห้องนอนทันทีและรู้ว่าลูกชายไม่กล้าขัดใจเธอแน่

“คุณแม่ครับ” วีระมองตามหลังแม่ก่อนจะหันมามองพ่อ “คุณพ่อครับ”

“พ่อมีลูกชายคนเดียวก็อยากเห็นลูกมีหน้าที่การงานก้าวหน้ามีคู่ครองที่ดี ถ้าวีเลือกหนูเอ๋ยวีก็จะเสียครอบครัวไปวีจะอยู่ได้เหรอลูก” เขารู้ดีว่าทุกวันนี้ลูกชายใช้ชีวิตหรูหราก็มาจากสมบัติของแม่หากแม่ไม่ช่วยก็จะไม่มีอะไรก่อนจะลุกขึ้นเดินตามภรรยาขึ้นไปบนบ้าน

วีระนั่งคอตกที่พ่อแม่ไม่สนับสนุนเขาแต่งงานกับแฟนสาวเพราะลิปการ์ไม่มีชาติมีตระกูลและยังเป็นลูกของคนรับใช้ที่พ่อไม่ยอมรับและตอนนี้บ้านกำลังจะถูกยึดอีกเขารักลิปการ์จริงแต่เขาก็อยู่ไม่ได้หากแม่ตัดความช่วยเหลือลำพังแค่เงินเดือนข้าราชการมันไม่พอใช้ เขารู้ว่าพ่อแม่หวังดีแล้วจะทำยังไงดี มิน่าล่ะลิปการ์ถึงได้ตกลงแต่งงานกับเขาหากพ่อแม่ของเขายอมรับเธอได้แล้วเขาต้องเลิกกับเธอจริงๆแล้วน่ะสิ

ฝ่ายลิปการ์ก็ก็คุยกับย่าตายายเรื่องที่วีระขอเธอแต่งงานและเธอตกลงหากพ่อแม่ของเขายอมรับเธอได้ทำให้คุณสิรามนและนางน้อมนายพยนต์สงสารหลานสาว

“ย่าขอโทษนะลูก” คุณสิรามนได้แต่ขอโทษหลานสาวที่ไม่สามารถช่วยเหลือได้

“คุณย่าไม่ต้องขอโทษเอ๋ยหรอกค่ะ เอ๋ยรู้ตัวดีว่าไม่เหมาะสมกับพี่วีแล้วที่คบกันพี่วีดีเขากับเอ๋ยและเอ๋ยที่เอ๋ยรับปากก็เพราะรู้ว่าพ่อแม่ของเขาไม่ยินยอมแน่และคราวนี้พี่วีจะได้ตัดใจจากเอ๋ยได้ค่ะ” ลิปการ์พูดอย่างเด็ดเดี่ยวอาจเป็นเพราะรู้จักกันมานานและเขาก็ดีกับเธอมาตลอดไม่รังเกียจที่เธอเป็นลูกคนใช้และพ่อไม่ยอมรับเป็นลูกและทำใจไว้ตั้งแต่เจอพ่อแม่ของเขาครั้งแรกเมื่อต้นปีแล้ว

“เอ๋ยไม่เสียใจเหรอลูก” นางน้อมถามหลานสาวเบาๆเมื่อเห็นดวงตาเด็ดเดี่ยวเจิดจ้าขึ้นตอนที่พูดเรื่องนี้

“ก็เสียใจค่ะยาย แต่เอ๋ยทำใจไว้นานแล้วตอนนี้ก็เฉยๆค่ะ เอ๋ยจะไม่มีแฟนมีครอบครัวเอ๋ยจะอยู่กับคุณย่าดับตายายจนแก่ค่ะ” เสียงหวานพูดยิ้มแย้มสดใสขึ้นทำให้ทุกคนยิ้มได้เมื่อเห็นหลานสาวเข้มแข็ง

“ย่ารักเอ๋ยนะลูก”

“เอ๋ยก็รักคุณย่ากับตายายค่ะ” ลิปการ์กอดย่าและตายาย

“งั้นไปนอนกันดีกว่าลูก พรุ่งนี้เอ๋ยจะได้ไปทำเรื่องลาออกแล้วเราจะไปเชียงใหม่ใด้วยกันหมดนี่แหละ” คุณสิรามนพูดกับทุกคนที่เป็นครอบครัวของเธอ

“ฝันดีค่ะตายาย” ลิปการ์บอกฝันดีตายายแล้วลุกขึ้นไปล้างหน้าล้างตาเปลี่ยนชุดนอนแล้วลงมานอนกับย่า

ทั้งสามมองตาหลานสาวคนเดียวทั้งรักและเป็นห่วงอยากให้เจอคนที่ดีรักจริงทั้งที่ตอนแรกก็คิดว่าหลานสาวเจอคนที่ดีแล้วแต่ต้องผิดหวังเพราะพวกเขาดูแค่ชื่อเสียงนามสกุลและฐานะไม่ได้ดูที่นิสัยใจคอและความจริงใจก่อนฐานะชื่อเสียเงินทอง

“ไม่เป็นไรหรอกนะแม่น้อมนายยนต์ แม่เอ๋ยอายุยังน้อยและเด็กดีกตัญญูอย่าแม่เอ๋ยต้องเจอคนที่ดีแน่นอน” คุณสิรามนพูดกับตายายของหลานสาว

“ผมก็หวังว่าอย่างนั้นแหละครับคุณมน” เขาก็หวังว่าหลานสาวจะเจอผู้ชายที่ดีสักวัน

“งั้นฉันไปนอนก่อนนะคะคุณมน”

“ไปเถอะจ้ะ” คุณสิรามนมองตามหลังสองสามีภรรยาเดินไปทางห้องนอนของพวกเขาแล้วถอนหายใจก่อนจะลุกขึ้นเดินไปห้องนอนของตัวเอง

วันถัดมาลิปการ์มาทำงานและทำเรื่องขอลาออกและคุยให้ผู้จัดการที่เป็นพี่ระหัสฟังเรื่องราวของเธอว่าทำไมถึงลาออกและผู้จัดการแสนใจดีก็อนุมัติทันทีไม่รอให้ถึงสิ้นเดือนเพราะมีพนักงานบัญชีหลายคนเรื่องงานจึงไม่มีปัญหา

“มีอะไรให้เจ้ช่วยก็บอกได้นะหนูเอ๋ย” ผู้จัดการหนุ่มหน้าใสใจสาวพูดกับพนักงานดีเด่นของบริษัทแม้จะเสียดายแต่ลิปการ์มีปัญหาใหญ่จริงและใครไม่เจอกับตัวก็จะไม่รู้

“ขอบคุณเจ้มากค่ะที่ช่วยเอ๋ย” หญิงสาวยกมือไหว้ผู้จัดการอย่างขอบคุณ

“ไม่เป็นไรจ้ะ เจ้ขอให้เอ๋ยโชคดีเจอแต่เรื่องดีๆนะจ้ะ”

“ค่ะเจ้ ถ้าเอ๋ยยังอยู่พิดโลกเอ๋ยจะแวะมาให้เจ้เลี้ยงนะคะ” ลิปการ์ยิ้มให้ผู้จัดการก่อนจะเดินออกไปทำงานวันสุดท้าย

หลังเลิกงานแล้วลิปการ์ก็บอกลาเพื่อนร่วมงานของเธอซึ่งทุกคนก็เข้าใจอวยพรให้เธอโชคดีก่อนจะแยกย้ายกันกลับบ้านและวีระก็มารอเธอที่หน้าบริษัทและขับรถตามกันไปที่ร้านกาแฟ

“พี่วีเป็นอะไรคะ” ลิปการ์เห็นหน้าแฟนหนุ่มชัดๆแล้วถามเขาเพราะเหมือนคนไม่ได้นอนและรู้คำตอบแล้ว

“คือพี่..” วีระพูดไม่ออกมองหน้าลิปการ์ด้วยความเสียใจแต่เขาก็ต้องเลือกครอบครัว

“มีอะไรก็พูดมาเถอะค่ะ เอ๋ยรับได้และเข้าใจดีค่ะ” ลิปการ์กระตุ้นให้วีระพูด

“คือคุณพ่อคุณแม่ท่านไม่ยอมรับเรื่องของเราครับ และพี่ก็..”

“ไม่เป็นไรค่ะพี่วี ถึงเราจะไม่ได้เป็นแฟนกันหรือแต่งงานกันเราก็เป็นพี่น้องกันเมือนที่ผ่านมาก็ได้นี่คะ” ลิปการ์หาทางออกให้เขาสำหรับเธอทำใจได้นานแล้ว

“เอ๋ยไม่เสียใจที่เรื่องของเราจบลงแบบนี้เลยเหรอ”

“ทำไมเอ่ยจะไม่เสียใจคะ พี่วีอยากให้เอ๋ยร้องไห้โวยวายที่เราเลิกกันเหรอคะ” ลิปการ์มองวีระที่กำลังจะกลายเป็นอดีตแฟนใช่ว่าเธอจะไม่เสียใจแต่มันนานมาแล้วจนทำใจได้แล้ว

“ไม่ใช่ครับ คือเอ๋ยนิ่งมากจนพี่คิดว่าเอ๋ยก็อยากเลิกกับพี่เหมือนกัน” วีระพูดกับแฟนสาวที่กำลังจะกลายเป็นอดีตที่ไม่มีท่าทีเสียใจที่เลิกกับเขา

“พี่วีก็คิดว่าเอ๋ยเป็นน้องสาวคนหนึ่งเหมือนที่ผ่านมานะคะ”

“ใครจะเป็นพี่น้องกับอดีตแฟนล่ะ” วีระมองแฟนสาวเพื่อจดจำเวลาดีๆที่มีร่วมกันเพราะฝืนคบกันไปก็จะมีแต่เสียใจเพราะมันเป็นไปไม่ได้ที่จะได้ร่วมชีวิตด้วยกันและหลังจากวันนี้ก็จะกลายเป็นอดีตของกันและกัน

“ไม่เป็นไรค่ะเอ๋ยเข้าใจ” ถ้าเขาไม่อยากเป็นพี่เป็นน้องกับเธอก็ไม่เป็นไร

“แล้วพี่มีทางเลือกด้วยเหรอครับ อย่าถึงกับตัดพี่ออกไปจากชีวิตของเอ๋ยเลยนะพี่ยังทำใจไม่ได้” วีระโอดครวญด้วยความเสียใจที่เขาอ่อนแอเพราะคู่ต่อสู้คือพ่อแม่ทำให้เขายอมแพ้และต้องตัดใจจากลิปการ์

“พี่วีจะเป็นพี่ชายที่ดีของเอ๋ยตลอดไปค่ะ” ลิปการ์บอกวีระแล้วยิ้มให้เขา

“พี่ขอโทษนะครับเอ๋ย”

“ไม่เป็นไรค่ะ งั้นเอ๋ยกลับบ้านก่อนนะคะ” ลิปการ์พูดจบก็ลุกขึ้นเดินออกไปจากร้านกาแฟแล้วขึ้นรถขับออกไปทันทีเพราะไม่อยากยืดเยื้ออยู่กับวีระเขาจะได้ตัดใจจากเธอได้ เมื่อกลับถึงบ้านก็ไปช่วยยายทำอาหารเย็นแล้วขึ้นไปอาบน้ำแล้วลงมาทานอาหารเย็นและพรุ่งนี้เช้าเธอจะทำความสะอาดห้องพักให้คุณย่าฉายกับน้าละมัยคนสนิทของท่านและคนขับรถ

วีระมองตามแฟนสาวที่กลายเป็นอดีตแล้วน้ำตาลูกผู้ชายก็ไหลออกมาก่อนจะเช็ดออกอย่างรวดเร็วแล้วหยิบแบงค์ห้าร้อยมาวางค่ากาแฟแล้วลุกขึ้นเดินออกไปจากร้านขับรถตรงไปที่ร้านอาหารริมแม่น้ำน่านแล้วสั่งเหล้ามาดื่มดับความทุกข์ในใจและเจอดรุณีหรือบีเพื่อนของลิปการ์ที่มากินเลี้ยงฉลองวันเกิดเพื่อนครูที่โรงเรียนและรู้เรื่องของเขากับลิปการ์ดีจึงปรับทุกด้วยแล้วสุดท้ายก็ไปจบที่คอนโดของวีระเพราะความเมา

วันถัดมา

คณหญิงฉายฤดีก็เดินทางจากกรุงเทพมาพิษณุโลกตั้งแต่เวลาหกนาฬิกาใช้เวลาเดินทางสี่ชั่วโมงกว่าก็ถึงบ้านของเพื่อนสนิทที่ทรุดโทรๆปตามกาลเวลา

“สวัสดีจ้ะฉาย แม่ละมัย เชิญในบ้านเถอะจ้ะ” คุณสิรามนออกมาต้อนรับเพื่อนพร้อมกับหลานสาวที่ยกมือไหว้คุณย่าฉายกับน้าละมัยคนสนิทของท่าน

“สวัสดีจ้ะมน หนูเอ๋ยไม่เจอกันนานสวยขึ้นนะลูก” คุณหญิงฉายฤดียิ้มทักทายเพื่อนและรับไหว้ลิปการ์หลานสาวของเพื่อนอย่างเอ็นดู

“ขอบคุณคุณย่าฉาย คุณย่าฉายก็ยังสาวยังสวยปิ้งจนเอ๋ยสู้ไม่ได้ค่ะ” ลิปการ์มองคุณหญิงฉายฤดีที่ยังดูสวยพริ้งทั้งที่อายุเจ็ดสิบกว่าแล้วและท่านไม่ให้เธอเรียกท่านว่าคุณหญิงและให้เธอเรียกท่านว่าคุณย่าฉาย

“ปากหวานจริงๆนะเรา”