บทที่ 3

ตอนที่ 2

คนโรคจิตคนนั้น

ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก!

เสียงเคาะประตูห้องดังขึ้นอีกครั้ง ทำให้เจย์ ชายหนุ่มร่างสูงที่กำลังสูบบุหรี่อยู่ถึงกับชะงักเป็นครั้งที่สอง

บุหรี่ในมือถูกเขี่ยทิ้งลงกับที่เขี่ยอย่างไม่ใส่ใจ กลิ่นควันยังคงลอยตลบอบอวลไปทั่วทั้งห้อง

ชายหนุ่มเหยียดตัวลุกขึ้นจากโซฟาในท่าทีสบาย ๆ ราวกับไม่ได้รีบร้อนอะไร ทว่าดวง ตาคมที่หรี่ลงเล็กน้อยนั้น กลับฉายแววรำคาญอย่างชัดเจน

ข้าวหอมยืนอยู่หน้าประตูห้องหนึ่งภายในคอนโดหรูใจกลางเมือง ท่าทีของเธอดูประหม่าอยู่ไม่น้อย มือเล็กกำชายกระโปรงแน่นเล็กน้อยราวกับพยายามเรียกสติให้ตัวเอง

มือบางเพิ่งละจากบานประตูเมื่อครู่ ตอนนี้เหลือเพียงรอเวลาให้คนข้างในมาเปิดต้อนรับเท่านั้น หัวใจดวงเล็กเต้นแรงขึ้นอย่างไม่ทราบสาเหตุ

แกร๊ก

“สวัสดีค่ะ ฉันข้าวหอม…มาแทนน้ำค่ะ”

ทันทีที่ประตูถูกเปิดออก ร่างเล็กก็รีบพูดออกไปแทบจะในทันที น้ำเสียงรวดเร็วเล็กน้อยเหมือนกลัวว่าจะลืมสิ่งที่ต้องพูด ใบหน้าเรียวเล็กก้มลงต่ำอย่างมีมารยาท โดยที่เธอยังไม่กล้าเงยหน้าขึ้นไปสบตาเจ้าของห้องตรง ๆ

“เข้ามาก่อนสิ”

น้ำเสียงทุ้มต่ำของชายหนุ่มดังขึ้น โทนเสียงที่ควรจะเรียบเฉย กลับแฝงความนุ่มลึกบางอย่างอย่างน่าประหลาด ทำให้ข้าวหอมที่ก้มหน้าอยู่นั้น อดเผลอจินตนาการไม่ได้ว่าเจ้าของเสียงนี้จะมีใบหน้าแบบไหนกัน

จากนั้นหญิงสาวค่อย ๆ เงยหน้าขึ้นอย่างลังเล และในวินาทีนั้นเองอสายตาของเธอก็ได้สบเข้ากับชายหนุ่มตรงหน้าเป็นครั้งแรก ภาพที่เห็นทำให้ลมหายใจของข้าวหอมชะงักไปชั่วขณะ

“คะคุณ…”

พลันภาพเหตุการณ์ก่อนหน้านี้ก็ผุดขึ้นมาในหัว ชายหนุ่มคนนี้คือคนที่คว้าตัวเธอไปจูบต่อหน้าต่อตาเพื่อนสนิท ทว่าในตอนนี้อีกฝ่ายกลับไม่มีท่าทีสะทกสะท้านหรือตื่นตระหนกเหมือนเธอเลยสักนิด ซ้ำร้ายยังแสดงสีหน้างุนงงกลับมาเสียอย่างนั้น

“อะไร…”

“นะ...นี่ คุณจำฉันไม่ได้เหรอ”

ร่างเล็กขยับยืนกอดอกพร้อมกับช้อนสายตาสบประสานตรง ๆ แววตาคู่สวยยังคงฉายแววขุ่นเคืองไม่จางหาย

“พูดเรื่องอะไรของเธอ”

เจย์ยกแขนขึ้นกอดอกพลางเอนหลังพิงขอบประตู นัยน์ตาคมจ้องลึกกลับมายังใบหน้าหวานอย่างเรียบเฉย

ข้าวหอมลังเลอยู่ชั่วครู่ ก่อนจะเอ่ยออกมาเสียงแผ่ว

“ก็ที่คุณ…คุณจูบฉันไง”

ร่างสูงนิ่งคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะพูดออกมาอย่างเรียบเฉย สีหน้าไม่สะทกสะท้านแม้แต่น้อย

“อ๋อ…เธอนี่เองที่ตบหน้าฉัน ตอนนั้นมันมืดฉันจำไม่ได้ว่าเป็นใคร…”

“แล้วตกลงจะรับงานไหม”

เจย์ขยับยิ้มบาง ทว่าประโยคถัดมากลับเปลี่ยนโหมดเข้าเรื่องทันทีโดยไม่เปิดโอกาสให้อีกฝ่ายได้ตั้งตัว

“ถ้าจะรับก็เข้ามา ไม่รับก็เชิญกลับ เสียเวลา”

สิ้นคำพูดอันเอาแต่ใจ ร่างสูงก็หมุนตัวเดินนิ่งกลับเข้าห้องไป โดยไม่คิดจะหันมาเหลียวแลหญิงสาวสาวเลยแม้แต่น้อย

ข้าวหอมได้แต่นิ่งอึ้งอยู่กับที่ มือบางกำหมัดแน่นด้วยความโกรธระคนเจ็บใจ ความขุ่นเคืองตีตื้นขึ้นมาในอกจนแทบจะระเบิดออกมาอยู่รอมร่อย

แต่สุดท้ายแล้ว เธอก็จำต้องก้าวเดินตามแผ่นหลังของชายหนุ่มเข้าไป เพราะหากเลือกหันหลังกลับไปตอนนี้ คนที่ต้องลำบากคงไม่ใช่ใครอื่นนอกจากตัวเธอเอง

“เอ่อ…”

ทันทีที่ร่างเล็กก้าวเข้ามาภายในห้อง เธอก็ต้องชะงักไปเล็กน้อย ภาพตรงหน้าช่างต่างจากที่คาดไว้โดยสิ้นเชิง

ภายในห้องดูรกรุงรัง เสื้อผ้าถูกพาดทิ้งไว้ทั้งบนโซฟาและเก้าอี้อย่างไม่เป็นระเบียบ สวนทางกับเจ้าของห้องที่ดูดีเสียจนไม่น่าจะเป็นคนแบบเดียวกันได้

ข้าวหอมเม้มปากแน่น ก่อนจะค่อย ๆ สืบเท้าไปนั่งลงบนโซฟาตรงมุมที่ยังพอมีพื้นที่ว่าง มือบางวางประสานบนตักด้วยความรู้สึกเกร็งพะวักพะวน ก่อนจะเอ่ยถามทำลายความเงียบด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา

“เอ่อ อยากให้…ทำอะไรเหรอ”

เจย์มองใบหน้าหวานนั้นนิ่ง ๆ อยู่ครู่หนึ่ง ราวกับกำลังพิจารณาอะไรบางอย่าง

“แล้วทำอะไรได้บ้างล่ะ”

“ก็ชงเหล้าอย่างเดียว…”

“อ่อ…แล้วพวก…เรื่องอย่างอื่นล่ะ”

ชายหนุ่มเปรยขึ้นเสียงเรียบ ทว่ากลับค่อย ๆ ขยับใบหน้าหล่อเหลาเข้ามาใกล้เธอทีละนิด ใกล้เสียจนคนตัวเล็กสัมผัสได้ถึงกระแสลมหายใจอุ่นจัดของอีกฝ่ายที่เป่ารดแผ่วผ่านผิวแก้มใส

ข้าวหอมชะงักงันไปทั้งตัว หัวใจเต้นแรงจนแทบหลุดออกมาจากอก คนตัวเล็กไม่กล้าขยับเขยื้อนกายเลยแม้แต่นิด ด้วยกลัวว่าการเคลื่อนไหวเพียงน้อยนิด จะยิ่งทำลายระยะห่างอันน้อยนิดให้ขยับชิดกันมากกว่าเดิม

“อย่างอื่น ที่ว่าคืออะไรเหรอ”

“ก็พวก…เอาอกเอาใจ แล้วก็เรื่องบนเตียง”

พลั่ก!

แทบจะทันทีที่เจย์พูดจบ มือเรียวเล็กของข้าวหอมก็ยกขึ้นผลักเขาออกห่างอย่างรวดเร็ว

“จะบ้ารึไง!”

ข้าวหอมโพล่งออกมาอย่างเหลืออด ทว่าชายหนุ่มกลับหัวเราะหยันในลำคอเบา ๆ

“ทำไมเหรอ”

เขาเอียงคอมองเธอเล็กน้อย สายตาคมฉายแววเย็นชา

“ผู้หญิงแบบพวกเธอ…แบกหน้ามาถึงที่นี่”

เจย์เว้นจังหวะสั้น ๆ ก่อนจะพูดต่ออย่างไม่ใส่ใจ

“ก็เพื่อสิ่งนี้ไม่ใช่เหรอ”

“แต่สำหรับฉัน…ไม่ใช่”

ข้าวหอมตอบออกไปทันควัน น้ำเสียงแข็งขึ้นอย่างไม่ยอมถอย ความโมโหพลุ่งพล่านอยู่ภายในจนแทบกลั้นไม่อยู่

ตรงกันข้ามกับเจย์ที่เอนหลังพิงพนักโซฟาอย่างสบาย ๆ ท่าทีผ่อนคลายราวกับไม่ได้รับผลกระทบจากคำพูดของเธอแม้แต่น้อย

“อ๋อ…งั้นถ้าฉันบอกว่าอยากให้เธอไปปรนนิบัติบนเตียง....”

สุ้มเสียงทุ้มต่ำเอ่ยเนิบนาบ แววตาคู่คมจ้องลึกคล้ายจะกดข่มอีกฝ่ายอยู่กลาย ๆ

“ฉันจะให้สิบเท่า…เธอจะยอมไหม”

ข้าวหอมชะงักไปเพียงเสี้ยววินาที ก่อนจะตอบกลับทันควัน

“ต่อให้คุณให้ฉันร้อยเท่า…ฉันก็ไม่ทำ…วันนี้ฉันมาที่นี่แค่ชงเหล้า ถ้านอกเหนือจากนี้…ฉันขอตัว”

สิ้นประโยค ร่างเล็กก็ผุดลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ใบหน้าหวานยังคงบึ้งตึง คลื่นความโกรธฉายชัดในแววตาอย่างไม่คิดจะปิดบัง

“เดี๋ยวสิ”

เสียงทุ้มเอ่ยเรียกไว้ ทำให้ข้าวหอมที่กำลังจะหมุนตัวกลับหยุดชะงักเล็กน้อย

“ไวน์อยู่ทางนั้น เอามารินให้ทีดิ”

เจย์เพยิดหน้าไปอีกฝั่งของห้องที่มีขวดไวน์ราคาแพงวางเรียงอยู่สามสี่ขวดอย่างไม่ใส่ใจนัก

เสียงของเหลวสีเข้มถูกเทลงกระทบแก้วใสอย่างแผ่วเบา ข้าวหอมยืนรินไวน์อย่างระมัดระวัง ก่อนจะยกไปวางตรงหน้าเจย์ จากนั้นร่างเล็กก็กลับมานั่งลงที่เดิมบนโซฟา ท่าทียังคงเกร็งเล็กน้อย ก่อนจะเอ่ยถามเสียงเรียบ

“จะให้ฉันดื่มเป็นเพื่อนไหม”

“ตามใจ”

ชายหนุ่มตอบเพียงสั้น ๆ โดยไม่แม้แต่จะเงยหน้ามอง

บรรยากาศภายในห้องเงียบลงชั่วครู่ ก่อนที่เสียงทุ้มจะเอ่ยขึ้นอีกครั้ง

“เธอชื่ออะไรนะ”

“ข้าวหอม แล้วคุณ…”

ร่างสูงยกแก้วไวน์ขึ้นจิบช้า ๆ ก่อนจะตอบกลับเรียบ ๆ

“ฉันเจย์”

“อ๋อ”

ข้าวหอมพยักหน้าเบา ๆ

“มาทำงานแบบนี้ พ่อแม่ไม่ว่าเหรอ”

ชายหนุ่มเอ่ยถามขึ้นอีกครั้ง น้ำเสียงเรียบเรื่อย

“งานแบบนี้คือแบบไหนกัน”

หญิงสาวสวนกลับทันที น้ำเสียงเริ่มมีแววไม่พอใจ

“มันก็เป็นงานสุจริตไม่ใช่เหรอ”

เจย์เลิกคิ้วเล็กน้อย ก่อนจะพูดสั้น ๆ

“ก็แสดงว่า…ไม่ว่า?”

“เปล่า…พ่อแม่ไม่รู้ต่างหาก”

คำตอบนั้นทำให้ชายหนุ่มหัวเราะในลำคอเบา ๆ ก่อนจะยกแก้วขึ้นจิบอีกครั้ง ข้าวหอมเม้มปากเล็กน้อย ก่อนจะพูดต่อ

“ฉันเป็นเด็กต่างจังหวัด ขึ้นมาเรียนมหาวิทยาลัยที่นี่ ก็แค่…ไม่อยากรบกวนพ่อแม่มาก เลยหาอะไรทำไปด้วยเท่านั้นเอง”

“…”

เจย์ไม่ได้พูดอะไรต่อ เพียงเอื้อมมือไปหยิบบุหรี่ขึ้นมาจุดอีกมวน ปลายไฟสีส้มวาบขึ้นเล็กน้อย ก่อนที่เขาจะยกมันขึ้นแตะริมฝีปาก

ควันสีจางถูกพ่นออกมาอีกครั้งจากปากหยักได้รูป ดวงตาคมแหงนมองเพดานอย่างเหม่อลอย ราวกับกำลังคิดอะไรบางอย่างอยู่เงียบ ๆ

“ค่อก…ค่อก…”

เสียงไอแผ่ว ๆ ดังขึ้นจากคนข้าง ๆ ทำให้ร่างสูงหันไปมองทันที ภาพที่เห็นคือข้าวหอมกำลังขยี้จมูกตัวเองเบา ๆ สีหน้าดูไม่ค่อยสู้ดีนัก

เจย์ชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะเอ่ยออกมาเรียบ ๆ

“โทษที…มันชินน่ะ”

พูดจบชายหนุ่มก็ดับบุหรี่ลงกับที่เขี่ยอย่างไม่ลังเล ควันจาง ๆ ค่อย ๆ สลายหายไปในอากาศ

“แค่นี้แหละ…เธอกลับไปได้แล้ว”

เมื่อกลิ่นควันจางหายไปในอากาศ เจย์ก็เอ่ยขึ้นเรียบ ๆ คำพูดนั้นทำเอาข้าวหอมชะงักไปเล็กน้อย คิ้วเรียวขมวดเข้าหากันอย่างงุนงง

“อะไรนะ… นี่ฉันมายังไม่ถึงครึ่งชั่วโมงเลยด้วยซ้ำ คะ…แค่นี้เองเหรอ”

“แล้วจะอยู่ทำไม”

ร่างสูงสวนกลับทันควัน น้ำเสียงราบเรียบจนจับอารมณ์ไม่ได้ ก่อนจะพูดต่อหน้าตาเฉย

“ถ้าจะอยู่ต่อ…ก็ไปนอนรอที่เตียง”

“จะบ้าเหรอ!”

ข้าวหอมโพล่งขึ้นทันที ดวงตาใสวาววับด้วยความไม่พอใจ ร่างเล็กกอดอกแน่น ริมฝีปากเม้มเข้าหากันเล็กน้อย ก่อนจะชะงักไปครู่หนึ่ง เหมือนนึกอะไรบางอย่างขึ้นมาได้ คิ้วเรียวขมวดเข้าหากัน ก่อนจะเอ่ยถามออกไปตรง ๆ

“แล้วทำไมเจ๊บอกว่ายัยน้ำอยากจับคุณเป็นแฟน… แต่ไม่ติดล่ะ”

“ก็จริง”

คำตอบนั้นยิ่งทำให้คนตัวเล็กเบ้ปากอย่างไม่เชื่อ

“ไม่เชื่อ… คุณคุยแต่เรื่องบนเตียงกับฉัน ยัยน้ำนี่เหรอคุณจะไม่คุย ยัยนั่นยิ่งเชี่ยวชาญเรื่องแบบนี้อยู่ด้วย คงไม่พลาดหรอก”

มุมปากของชายหนุ่มยกขึ้นเป็นรอยยิ้มบาง ๆ เขาโน้มตัวเข้ามาใกล้ทีละนิด ใกล้จนข้าวหอมสัมผัสได้ถึงลมหายใจอุ่นปนกลิ่นแอลกอฮอลอ่อน ๆ ดวงตาคมที่เริ่มพร่าเลือนเล็กน้อยเพราะฤทธิ์แอลกอฮอลจ้องเธอไม่วาง ก่อนจะเอ่ยเสียงต่ำชิดริมฝีปาก

“ก็เธอน่าเอา…กว่าคนชื่อน้ำนั้นตั้งเยอะ แล้วเธออยากพลาดโอกาสดีๆนี้ไปเหรอ”

“ฉะ…ฉันว่าฉันกลับดีกว่า”

ข้าวหอมลุกพรวดขึ้นทันที หัวใจเต้นแรงจนแทบควบคุมไม่อยู่ ตรงกันข้ามกับเจย์ที่กลับไปเอนหลังพิงพนักโซฟาอย่างสบายอารมณ์

ชายหนุ่มยกแก้วเหล้าขึ้นกระดกช้า ๆ ราวกับไม่รู้สึกรู้สาอะไรกับท่าทีร้อนรนของเธอ

“อื้อ… ค่าจ้างเดี๋ยวฉันโอนให้เจ๊เธอแล้วกัน”

น้ำเสียงเรียบเฉยถูกเอ่ยออกมาโดยที่สายตาไม่ได้มองเธอแม้แต่นิดเดียว ยิ่งทำให้ ข้าวหอมเม้มปากแน่น ความรู้สึกบางอย่างจุกอยู่ในอกอย่างบอกไม่ถูก ก่อนที่เธอจะรีบหมุนตัวเดินออกไปแทบจะทันที

เพราะถ้าขืนอยู่นานขึ้นกว่านี้อีกหน่อย…ก็อาจจะเป็นตัวเธอเองที่จะไม่ปลอดภัย