Novels by Moondaytime

ตอนที่ 55คาชุดเสียงของลูกบิดดังขึ้น ประตูห้องถูกผลักออกอย่างแรง พอเพียงฝันในชุดนักศึกษาก้าวเข้ามาเพียงครึ่งก้าว ร่างสูงในชุดช็อปวิศวะก็โผล่เข้ามาขวางสายตา ดวงตาคมกริบแดงวาวเต็มไปด้วยแรงกดดัน“พี่คอป..”จ๊วบ!ยังไม่ทันเอ่ยจบ ริมฝีปากหยักก็ถูกกดบดลงมาทันที จูบรุนแรงจนเธอสะดุ้งเฮือก เสียงครางอู้อี้หลุดจากลำคอ มือเล็กยันอกหนาแต่กลับถูกโอบเอวรัดแน่นจนแทบหายใจไม่ออกจ๊วบ จ๊วบคอปเตอร์บดจูบหนัก ลิ้นหนาสอดรุกล้ำกวาดเกี่ยวพันในโพรงปาก ลากตวัดราวกับจะกวาดลมหายใจเธอออกไปทั้งหมด เสียงดูดจูบดัง คลอไปกับเสียงหอบถี่รัวเพียงฝันตัวสั่น น้ำตาคลอจากแรงอารมณ์ มือเล็กเปลี่ยนจากดันอกเป็นกำเสื้อช็อปของเขาแน่นราวกับหาที่พึ่ง ร่างเล็กถูกดันถอยหลังชนกับโซฟา ก่อนที่ร่างสูงจะกดเธอล้มลงอย่างไม่ให้ตั้งตัว“อื้อ…!” เธอร้องอู้อี้ ร่างเล็กนอนราบกับเบาะนุ่ม ขณะที่ร่างสูงทาบทับเต็มแรง กลิ่นเหงื่อจากชุดช็อปปะปนกับกลิ่นกายผู้ชายเข้มข้นทำให้เธอหายใจติดขัดคอปเตอร์ผละปากออกเพียงเสี้ยววินาที ดวงตาคมพร่าแดงก่ำจ้องลึกเข้ามาใกล้ใบหน้าหวานที่แดงจัด “คิดถึงจะบ้าตาย…คนดีของพี่”ยังไม่ทันให้เธอได้ตอบ ริมฝีปากร้อนก็ถูกกดลงมาอี

ตอนที่ 54ตัวเล็กตัวน้อยอาทิตย์ต่อมากลิ่นหอมของอาหารลอยคลุ้งไปทั่วห้อง คอปเตอร์ ยืนอยู่หน้าเตา มือใหญ่กำตะหลิวพลิกผัดอย่างตั้งใจ สีหน้าจริงจังราวกับกำลังทำภารกิจสำคัญทันใดนั้น แขนเล็ก ๆ ของ เพียงฝัน ก็พาดเข้ามาจากด้านหลัง พร้อมกับแก้มเนียนเกยลงบนไหล่กว้าง เธอยื่นคางเกยแนบเขาเบา ๆ น้ำเสียงออดอ้อน“ทำอะไรอยู่น่ะ…”คอปเตอร์สะดุ้งนิดหน่อย หัวใจเต้นแรงไม่เป็นจังหวะ แต่ก็พยายามทำหน้านิ่ง สายตายังจ้องกระทะ“ทำกับข้าว…มึงตาบอดรึไง”เพียงฝันหัวเราะคิก เสียงใส ๆ ดังข้างหูเขา ยิ่งทำให้ใบหูของชายหนุ่มแดงจัด เธอซุกคางลงแรงกว่าเดิม กระซิบเบา ๆ“หอมจัง…ทั้งกลิ่นกับข้าว ทั้งกลิ่นพี่เลย”คอปเตอร์ขบกรามแน่น รีบวางตะหลิวแล้วหันขวับมามอง เธอรีบถอยไปสองก้าวพร้อมทำตาแป๋วเหมือนไม่ได้พูดอะไร“มึงนี่นะ…” เสียงทุ้มต่ำติดหงุดหงิด แต่แววตาเต็มไปด้วยความหวั่นไหวคอปเตอร์ขบกรามแน่น มองร่างเล็กที่ยังทำหน้ายียวนไม่หยุด สุดท้ายความอดทนก็ขาดผึง เขาก้าวเข้ามาหา หมับ! อุ้มเพียงฝันขึ้นอย่างง่ายดายจนเธอร้องเสียงหลง“พี่คอป! จะทำอะไรเนี่ย”เขาไม่ตอบ เพียงก้าวยาวไปวางร่างเธอลงบนโต๊ะกินข้าวแผ่ว ๆ มือหนากดข้อมือเล็กให้นิ่

ตอนที่ 53เขินหนูเหรอแสงไฟสลัว ๆ ภายในร้านไอติมเปิดให้บรรยากาศดูอบอุ่น คนไม่พลุกพล่านมากนักเพียงฝันนั่งก้มหน้าบนโต๊ะเล็ก ๆ มือเล็กกำช้อนในมือแน่น น้ำตายังรื้นสะอื้นเป็นพัก ๆตรงข้ามกัน คอปเตอร์ นั่งกอดอกพิงเก้าอี้ สายตาคมจ้องเธอไม่วาง ริมฝีปากเม้มแน่นด้วยความหงุดหงิดที่ปนมากับความเป็นห่วง“ร้องไห้อีกแล้ว…” เสียงทุ้มต่ำเอ่ยห้วน ๆ “มึงไม่รู้นิสัยมันจริง ๆ เหรอวะ”เพียงฝันเงยหน้าขึ้นมา ตากลมแดงก่ำสั่นระริก “แพรไหมเป็นเพื่อนหนูนะพี่คอป...เสียเพื่อนดี ๆ ไปแบบนี้ เพราะหนูเองแท้ ๆ ที่ปล่อยให้เรื่องมันเป็นแบบนี้”คอปเตอร์ถอนหายใจแรง หยิบมือถือออกมากด ๆ อยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะวางลงบนโต๊ะตรงหน้า ติ๊ง หน้าจอสว่างขึ้น พร้อมคลิปวิดีโอที่ถูกเปิดเล่นภาพจากกล้องวงจรปิดชัดเจน แพรไหมแอบปิดกุญแจห้องน้ำวันนั้นเพียงฝันเบิกตากว้าง มือเล็กสั่นเทา ก้มมองจอสลับกับเงยหน้ามองชายหนุ่มอย่างไม่เชื่อสายตา“นี่…นี่มัน…ไม่จริง”คอปเตอร์ก้มตัวเข้ามาใกล้ เอ่ยเสียงเข้มแน่วแน่“เพราะงี้ไงกูถึงบอก…มันไม่มีอะไรน่าร้องไห้ให้เลยสักนิด”เพียงฝันตัวสั่น น้ำตาร่วงเผาะ แต่ครั้งนี้ไม่ใช่เพราะเสียใจอีกแล้ว มันคือความตกใจปนเจ็บป

ตอนที่ 52ไม่มีความหมายวันต่อมาอากาศสดใสของวันเปิดเทอมแรกเต็มไปด้วยความคึกคัก เพียงฝันเดินเข้ามาในบริเวณคณะ หลังจากหยุดยาวไปเดือนหนึ่ง สายตาเธอเหลือบไปเห็น แพรไหมและกิ่งแก้ว นั่งอยู่ด้วยกันตรงม้าหินอ่อนใต้ต้นไม้หัวใจเธอเต้นแรงเล็กน้อย แต่ก็รวบรวมความกล้า เดินเข้าไปใกล้พร้อมรอยยิ้มจาง ๆ“ไม่ได้เจอกันนานเลยนะ…ปิดเทอมไปเที่ยวไหนกันมา”เสียงใสเอ่ยขึ้นเรียบง่าย ก่อนที่เธอจะทรุดตัวลงนั่งข้าง ๆ ทั้งคู่แต่ยังไม่ทันจะได้พูดอะไรมากกว่านั้น แพรไหมก็ตวัดตามามองเพียงเสี้ยววินาที ก่อนจะลุกขึ้นยืนทันที โดยไม่พูดสักคำ เพียงฝันนั่งนิ่ง ใบหน้าชะงักค้าง รอยยิ้มจาง ๆ ค่อย ๆ เลือนหายไป หัวใจบีบแน่นอย่างเจ็บปวดเธอมองหน้าเพื่อนสาวที่นั่งก้มตานิ่งอยู่นาน ก่อนจะเอ่ยถามตรง ๆ“เพียงฝัน…ตกลงมันเกิดอะไรขึ้นกันแน่ ทำไมแพรไหมถึงทำท่าทางแบบนั้นกับเธอ”เพียงฝันเม้มปากแน่น สูดลมหายใจเข้าลึก ตัดสินใจเล่าทุกอย่างออกมา ทั้งเรื่องที่แพรไหมเจอเธออยู่กับคอปเตอร์ที่คอนโด และสีหน้าตกใจเสียใจที่ตามมากิ่งแก้วฟังเงียบ ๆ ไม่พูดแทรกแม้แต่คำเดียว จนเพียงฝันพูดจบ น้ำเสียงเธอสั่นพร่า“แล้วแก…จะเลิกคบเราเหมือนแพรไหมมั้ย”คำถาม

ตอนที่ 51อาจจะคิดถึงประตูดังขึ้น คอปเตอร์เดินนำเข้ามาก่อนโยนกุญแจลงบนโต๊ะเสียงดัง หัวใจยังเต้นแรงไม่หายตั้งแต่ตอนสนามบิน สายตาคมกริบตวัดมองร่างเล็กที่ลากกระเป๋าตามเข้ามาเพียงฝันยังยิ้มสดใส หันไปมองไปรอบห้องเหมือนคิดถึง “กลับมาแล้ว…คอนโดก็ยังเหมือนเดิมเลย”หมับ!แต่ยังไม่ทันได้พูดอะไรต่อ ร่างสูงก็พุ่งเข้ามา มือใหญ่คว้าแขนเธอไว้ ดึงแรงจนเธอเสียหลักไปนั่งคร่อมลงบนตักเขาทันทีบนโซฟา“พี่! ทำอะไรเนี่ย” เพียงฝันร้องเสียงหลง ใบหน้าแดงจัดเพราะความใกล้ชิดคอปเตอร์จ้องเธอด้วยแววตาคมกริบที่เต็มไปด้วยความคิดถึงและความหิวกระหาย เสียงทุ้มพร่าดังชิดข้างหู “กูรอมึงจนแทบบ้า…”แขนแข็งแรงกระชับรอบเอวเธอแน่นจนเธอขยับแทบไม่ได้ หัวใจเต้นแรงพร้อมกันทั้งคู่เพียงฝันหน้าแดงร้อน อ้ำอึ้งตอบเสียงสั่น “กะ…ก็หนูบอกแล้วว่าจะกลับมา พี่จะรีบร้อนอะไรนัก”คอปเตอร์กดหน้าซุกไหล่เธอแน่น ลมหายใจร้อนผ่าวรดต้นคอ “กูไม่อยากฟังอะไรทั้งนั้น”วงแขนแข็งแรงกอดรัดร่างเล็กแน่นคอปเตอร์ซุกหน้าลงไหล่เธอเพียงอึดใจ ก่อนจะเงยขึ้นมา สายตาคมกริบวาววับด้วยแรงอารมณ์ที่สะสม“พี่...”เพียงฝันยังไม่ทันพูดจบ ริมฝีปากหยักก็ทาบลงมาบดจูบอย่าง

ตอนที่ 50สวัสดีครับหลายวันผ่านไปควันบุหรี่ลอยวนคลุ้งกลางอากาศคอปเตอร์ยืนพิงระเบียง คีบบุหรี่ค้างอยู่ปลายนิ้ว แสงไฟในเมืองด้านล่างส่องสะท้อนเข้าตาคมที่หม่นลงอย่างเห็นได้ชัดเขาสูบเข้าลึกแล้วพ่นออกช้า ๆ ก่อนละสายตามามองโทรศัพท์ในมือ กรามขบแน่นเหมือนกำลังต่อสู้กับความคิดตัวเอง จะโทร…หรือไม่โทรดีวะแต่สุดท้าย ปลายนิ้วใหญ่ก็กดไปที่ปุ่มวิดีโอคอลโดยไม่ลังเลอีกเสียงรอสายดังอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนที่หน้าจอจะปรากฏใบหน้าเพียงฝันที่กำลังนั่งอยู่ในห้องนอนบ้านไม้เรียบง่ายหลังเก่า เธอสะดุ้งเล็กน้อยเมื่อเห็นชื่อที่เด้งขึ้นมา รีบกดรับทันที“พี่คอปเตอร์?” เธอเรียกเสียงเบา แววตาตื่นเต้นปนดีใจชายหนุ่มทำเป็นเฉย สูดควันอีกครั้งแล้วพูดเสียงห้าว ๆ “อยู่ไหน”“บ้านไงคะ…ก็กลับมาหาแม่แล้วนี่นา” เธอตอบพร้อมยิ้มจาง ๆ กล้องสั่นเล็กน้อยเพราะมือเธอไม่ได้จับมั่นคอปเตอร์มองภาพนั้นเงียบ ๆ อยู่พักใหญ่ ก่อนเอ่ยเสียงต่ำ “กู…ก็แค่โทรมาดูว่ามึงยังไม่หนีตามผัวไปไหน”เพียงฝันกลอกตาอย่างหมั่นไส้ แต่หัวใจกลับอุ่นวาบ “ปากนี่เนาะ”เสียงวิดีโอคอลยังดังอยู่ในห้องนอนเล็ก ๆ เพียงฝันยกมือถือขึ้นยิ้มกวน ๆ ก่อนจะหันกล้องไปทางครัวท

ตอนที่ 59อยู่อย่างนี้ตลอดไป1 ปีต่อมาค่ำคืนในโรงแรมห้าดาวชื่อดังถูกประดับประดาไปด้วยแชนเดอเลียร์ระย้าและแสงไฟสว่างอบอุ่นเหมือนแสงจากสายตาของคนสองคนที่กำลังเริ่มต้นชีวิตคู่บรรยากาศเต็มไปด้วยเสียงหัวเราะ เสียงชิงแก้ว และดนตรีจังหวะหวานที่ลอยคลอไปรอบห้องบอลรูมขนาดใหญ่ แขกจำนวนมากเต็มโต๊ะอย่างครึกครื้นบนเวที คู่บ่าวสาวยืนเคียงข้างกัน ไดม่อนด์ในชุดสูทเข้ารูปสีดำ น้ำชาในชุดเจ้าสาวสีขาวฟุ้งสวยราวเจ้าหญิง แสงสปอตไลต์ส่องลงมาบนทั้งคู่จนเหมือนเวลาทั้งหมดหยุดเคลื่อนไหวอยู่แค่ตรงนั้นพิธีกรยิ้มกว้างก่อนจะเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงเป็นกันเอง“เอาล่ะครับ…คำถามที่หลายคนอยากรู้คุณไดม่อนด์กับคุณน้ำชา พบกันได้ยังไงครับ?”เสียงเชียร์เบา ๆ ดังจากแขกโต๊ะข้างหน้า ไดม่อนด์หัวเราะในลำคอหนึ่งที ก่อนจะยกไมค์ขึ้นพูด“เจอกันตอนเรียนมหาวิทยาลัยครับ…”เขาหันมามองเจ้าสาวที่ยืนเคียงข้าง สายตาอ่อนโยนจนคนในงานกระซิบกันอย่างปลื้มปริ่ม“ตอนนั้นเธอ…เดินเข้ามาหาผมก่อนครับตอนเจอกันครั้งแรกก็รู้สึกได้เลยว่าคนนี้กวนดี”เสียงเฮฮาเริ่มดังขึ้นจากกลุ่มเพื่อนเจ้าบ่าวน้ำชาหันขวับ รีบสวนแทบจะทันที“คุณต่างหากที่กวนฉันก่อน

ตอนที่ 58คงจะมีเพียงเธอที่ทำให้โลกหยุดหมุนสองปีถัดมา…ไดม่อนในวัยทำงานสวมสูทเข้ารูปสีดำสนิท บุคลิกนิ่ง สุขุม และหล่อคมยิ่งกว่าเดิมหลายเท่าหลังเรียนจบเขาก็เข้ามาบริหารบริษัทของพ่ออย่างเต็มตัว ท่าทาง การพูด การเดิน ทุกอย่างมีอำนาจและน่าเกรงขามมากขึ้นจนพนักงานแทบจะไม่กล้ามองหน้าโดยตรงแต่พออยู่ต่อหน้าน้ำชา ผู้ชายที่ทั้งบริษัทกลัวกลับกลายเป็นผู้ชายที่ยิ้มง่ายที่สุดวันนี้เขายืนพิงรถหรูคันประจำ รออยู่หน้าตึกบริษัทที่น้ำชามาฝึกงานเป็นวันแรก มือหนึ่งถือช่อดอกไม้สีหวานรออยู่ก่อนหน้าแล้วไม่นานนักน้ำชาก้าวลงมาในชุดทำงานเรียบร้อย ก่อนที่เธอจะต้องชะงักทันทีเมื่อเห็นดอกไม้ในมือของคนตัวสูงหญิงสาวยิ้มกว้างจนแก้มขึ้นสี“ให้ดอกไม้ทุกวันเลยนะ ผ่านมากี่ปีแล้วก็ยังให้ทุกวัน…คุณนี่เสมอต้นเสมอปลายกับฉันจริง ๆ”ไดม่อนยักคิ้ว“ไม่ชอบเหรอ”“ชอบสิ…”ชายหนามเอื้อมมือเปิดประตูให้เธอ“ขึ้นรถได้แล้ว ยืนอยู่นานเดี๋ยวเมื่อย”น้ำชานั่งลง ปรับกระโปรงนิดหน่อย ก่อนที่ไดม่อนจะถามด้วยรอยยิ้มเหนื่อย ๆ“เป็นไงบ้าง…ฝึกงานวันแรก”“ก็ดีนะ“แล้วมีใครรังแกมึงมั้ย…บอกกูได้นะ”น้ำชาหลุดหัวเราะ“ไม่มีหรอก แต

ตอนที่ 57สิ่งที่สวยที่สุดวันต่อมาที่มหาลัยบรรยากาศหน้าตึกคณะค่อนข้างร่มรื่น แต่ไดม่อนกลับนั่งฟุบแขน หลุบตาลงเหมือนคนหมดอารมณ์จะทำอะไรทั้งสิ้นเวย์เดินมานั่งข้าง ๆ พร้อมถอนหายใจใส่เพื่อนหนุ่ม“ไอ้ม่อน ไปเล่นบาสป่ะ เดี๋ยวพวกกูจะไปละ”“ไม่ไป ไม่มีอารมณ์” เวย์เลิกคิ้ว “โถ่วะ มึงนี่ทำหน้าอย่างกับคนเบื่อโลก”ไดม่อนไม่ตอบ ทำเอาเวย์ได้แต่ส่ายหัวแต่ทันทีที่เงาของใครบางคนทอดลงมาตรงหน้า ไดม่อนก็เงยหน้าขึ้นมอง เห็นน้ำชาเดินผ่านพอดี ท่าทีเซ็ง ๆ เมื่อครู่ หายไปเหมือนไม่เคยมีมาก่อน เขาลุกพรวดขึ้นยืน หน้าตายิ้มจนเพื่อนอึ้ง “เห้ย…เมื่อกี้ยังทำหน้าเหมือนโดนทิ้งอยู่เลยไม่ใช่เหรอ”ไดม่อนทำเหมือนไม่ได้ยิน รีบเดินจ้ำไปหาน้ำชาแทบจะทันที“จะไปไหนน่ะ” เขาถามเสียงสดใสจนผิดหูผิดตาน้ำชาหันมายิ้ม “ก็แป้งหอมน่ะสิ ชอบรุ่นพี่อยู่ชมรมกีฬา เลยว่าจะไปสนามบาสกับยัยแป้งสักหน่อย”ไดม่อนรีบตอบทันทีเหมือนกลัวโดนแย่งพูด“พอดีเลย ฉันก็กำลังจะไปอยู่พอดี” “หื้ม? คุณจะไปเล่นบาสเหรอ”“อื้อ เมื่อกี้เพื่อนชวนอยู่พอดี” ไดม่อนพูดหน้าตาเฉยเหมือนเรื่องจริงทั้งที่ก่อนหน้านี้บอกเพื่อนตรงข้าม จากนั้นเขาก็หัน

ตอนที่ 56ใกล้กันอีกนิด1 เดือนต่อมารถคันหรูแล่นไปตามถนนยาวท่ามกลางลมอุ่นอ่อน ๆ น้ำชานั่งมองวิวด้านนอกอย่างผ่อนคลายก่อนจะหันกลับมาถามคนข้าง ๆ “จะพาไปไหนเหรอ”ไดม่อนไม่ได้ตอบทันที เพียงเลื่อนหางตาเหลือบมองเธอพร้อมยิ้มมุมปากทำหน้าชวนให้สงสัย“แล้วเธออยากไปที่ไหนล่ะ”คนตัวเล็กก้มมองมือตัวเองสักพัก ก่อนจะตอบด้วยน้ำเสียงเขินอาย“ที่ไหนก็ได้…ถ้าไปกับคุณ”มือหนาที่จับพวงมาลัยชะงักไปเสี้ยววินาที ชายหนุ่มแอบเบือนหน้าออกนอกกระจกเหมือนมองถนน แต่จริง ๆ คือกำลังหลบความเขินของตัวเองและสายตาหวานที่มองมา จากนั้นทั้งคู่ก็ตกอยู่ในด้วยเงียบผสานกันกับความเขินอายภายในรถจนกระทั่งรถหรูแล่นเข้ามาจอดนิ่งในลานจอดรถของ สวนสนุกขนาดใหญ่ เสียงดนตรีสนุก ๆ จากด้านในดังแว่วมาตามลม คนเป็นน้องที่ยังไม่ทันตั้งตัวก็ขมวดคิ้วมองป้ายทางเข้าอย่างงง ๆ ก่อนจะหันกลับมามองไดม่อนด้วยแววตาอยากรู้“พะ…พามาที่นี่ทำไมคะเนี่ย?”น้ำชาถามเสียงเบาแต่เต็มไปด้วยความตื่นเต้นที่ซ่อนอยู่ไม่มิด ไดม่อนดับเครื่อง ก่อนเอนตัวมาท้าวกับพวงมาลัย มองหน้าเธอแบบไม่บอกอะไรมากนัก“ก็พาเธอมาเปิดหู เปิดตาไง”น้ำชามองรอบข้างสวนสนุกด้วยความตื่

ตอนที่ 55ขอให้เธอมีความสุขเดือนต่อมา เสียงนาฬิกาปลุกดังขึ้นเบา ๆ ทำให้คนตัวเล็กที่นอยอยู่บนเตียง ค่อย ๆ ลืมตา ผ้าห่มยังคลุมถึงหน้าอก เธอเหยียดแขนไปข้างเตียงอย่างเคย แต่พื้นที่ที่ควรมีร่างอุ่น ๆ ของไดม่อนกลับว่างเปล่า“ไปไหนแต่เช้านะ”ปกติไม่ว่าจะตื่นกี่โมง ก็จะมีไดม่อนคอยนอนอยู่ข้าง ๆ ตลอดถึงแม้ว่าวันนั้นเขาจะตื่นก่อนแต่ชายหนุ่มก็จะก้มลงมาปลุกเธอทุกครั้งแต่วันนี้กลับไม่เป็นอย่างนั้นหญิงสาวรีบคว้าโทรศัพท์ขึ้นมา กดโทรหาเขาทันทีตู๊ด… ตู๊ด…ปลายสายเงียบงัน ไม่มีใครรับ ไม่มีแม้แต่เสียงตัดสายเหมือนทุกครั้ง“ไปไหนของเขานะ”ตัดภาพมาที่มหาลัยในช่วงสายน้ำชานั่งเหม่ออยู่ที่โต๊ะหน้าตึกเรียน นิ้วมือเธอเลื่อนหน้าจอโทรศัพท์ขึ้นลงซ้ำ ๆ แม้จะไม่มีข้อความใดตอบกลับแป้งหอมกับลีน่าเดินมาเห็นเข้าก็สบตากันก่อนจะรีบเข้ามานั่งประกบข้าง“ยายชา เป็นอะไรอ่ะ สีหน้าดูไม่ดีเลยนะ”แป้งหอมถามทันทีน้ำชาชะงักก่อนจะถอนหายใจออกมาเบา ๆ“ก็…ไดม่อนน่ะสิ หายไปตั้งแต่เช้า โทรไปก็ไม่รับ ส่งข้อความก็ไม่ตอบเลย ไม่รู้ว่าเป็นอะไรหรือเปล่า”“เอ๊ะ…ทะเลาะกันอีกรึเปล่า”“ไม่ได้ทะเลาะนี่สิ”“ปกติเขาไม่เคยหายไปแบบ

ตอนที่ 54รู้สึกดีขึ้นมั้ยเดือนต่อมาหนึ่งเดือนต่อมา ลมเย็นเฉียบพัดผ่านแผ่วเบา เสียงใบไม้ด้านบนเสียดสีกันดังกรอบแกรบอย่างเงียบงัน ไดม่อนในชุดเสื้อเชิ้ตสีดำยืนสงบอยู่หน้าหลุมศพที่มีชื่อปลายฟ้าสลักอยู่บนป้ายหินอ่อนสีซีดชายหนุ่มก้มลงช้า ๆ วางดอกลิลลี่ขาวลงตรงหน้า ก่อนจะสังเกตเห็นดอกไม้ช่อใหม่ที่ถูกวางทับอยู่ก่อนหน้าเหมือนกลับว่าเพิ่งมีคนมาไม่นานไดม่อนนิ่งไปครู่หนึ่ง ลมหายใจหนักลงเล็กน้อย แต่ก็ไม่ได้เอ่ยอะไร“ฉันแวะมาเยี่ยมนะ”เสียงทุ้มราบเรียบแต่แฝงบางอย่างที่ค้างคาในใจ“นี่น้ำชา แฟนฉันเอง”เขาเหลือบมองหญิงสาวข้างกายเล็กน้อยก่อนจะย้อนกลับไปมองชื่อบนป้ายหิน“พาเธอมารู้จักด้วย…เธอคงไม่โกรธอะไรฉันแล้วนะ”นิ้วมือไดม่อนแตะป้ายหินเบา ๆ ราวกับกำลังลูบหัวใครสักคน ชายหนุ่มหลับตาชั่วอึดใจ ริมฝีปากคล้ายจะยิ้มแต่ก็จางหายไปทันที“ขอโทษนะ”คำพูดสั้น ๆ แต่หนักแน่นคล้ายแบกความผิดติดค้างมานานน้ำชาเงียบไม่พูดอะไร เพียงยืนข้างเขาอย่างอ่อนโยนเหมือนเป็นหลักให้เขายืนพักใจร่างสูงย่อตัวนั่งยองอยู่ตรงหน้าสุสานอยู่นาน ลมพัดเส้นผมปลิวเบา ๆ แต่น้ำชาเห็นเพียงแผ่นหลังกว้างที่สั่นนิด ๆ ราวกับเขากำลั

ตอนที่ 69 ครอบครัว ผ่านไปห้าปี ชื่อของ เวกัสกลายเป็นที่รู้จักในวงการธุรกิจอย่างกว้างขวาง เขาคือซีอีโอหนุ่มที่ก่อตั้งและผลักดันบริษัทให้เติบโตอย่างก้าวกระโดด จนสื่อต่างประเทศยังต้องเอ่ยถึง ในวัยเพียงไม่ถึงสามสิบ เขาก็ได้ขึ้นแท่นเป็นหนึ่งในผู้บริหารที่อายุน้อยที่สุด แต่เต็มไปด้วยวิสัยทัศน์เฉียบแหลม สไตล์การทำงานเด็ดขาด ทว่ามีเสน่ห์เฉพาะตัวที่ทำให้คู่ค้าหลายรายยอมร่วมงานด้วยอย่างเต็มใจ ใบหน้าคมสันที่กาลเวลากลับเพิ่มความน่ามองมากกว่าลด ดวงตาคมที่เคยซุกซนในวัยเรียน ตอนนี้แฝงด้วยความมั่นใจและอำนาจ แต่เมื่ออยู่กับครอบครัวก็ยังคงอบอุ่นเหมือนเดิม เส้นผมสีดำสนิทถูกจัดทรงอย่างเรียบร้อยในชุดสูทตัดพอดีตัว บนเวทีงานมอบรางวัลนักธุรกิจดาวรุ่งแห่งปี แสงไฟสปอตไลต์สาดลงบนร่างสูงในชุดสูทสีดำเข้มของเวกัส เสียงปรบมือดังก้องทั่วฮอลล์เมื่อเขาก้าวขึ้นมายืนหน้ามายโครโฟน ชายหนุ่มสูดหายใจเล็กน้อย ก่อนจะส่งรอยยิ้มให้ผู้ฟัง “ผมอยากบอกว่ารางวัลนี้…ไม่ได้เกิดจากผมคนเดียว” เสียงทุ้มหนักแน่นแต่แฝงด้วยความอ่อนโยน เขาเว้นจังหวะ มองไปยังมุมหนึ่งของฮอลล์ที่คะแนนและลูกนั่งอยู่ “แรงผลักดันที่สำค

ตอนที่ 69หอมหน่อย|NCค่ำคืนเงียบสงัด เสียงลมอ่อน ๆ พัดแผ่วผ่านม่านหน้าต่าง ภายในห้องนอนมีเพียงแสงโคมไฟหัวเตียงสีส้มอุ่น ๆ ส่องสลัว ๆ ลูกน้อยนอนหลับสนิทอยู่ในเปลข้างเตียง เสียงลมหายใจสม่ำเสมอของเด็กน้อยทำให้บรรยากาศยิ่งสงบคะแนนนอนตะแคงอยู่บนเตียง กำลังเลื่อนสายตาอ่านหนังสือเล่มบาง ๆ อยู่เงียบ ๆ ข้างกาย เวกัสก็นอนพิงหมอนมองเธอด้วยสายตาที่ไม่ปกติเท่าไหร่ ริมฝีปากเขาแต้มรอยยิ้มบาง แต่ในแววตามีประกายซุกซนที่เธอคุ้นเคยดี“มองอะไร...หื้ม” เธอถามเสียงแผ่วโดยไม่ละสายตาจากหน้ากระดาษ“มองเมีย…คิดถึงเมีย…” เขาตอบตรง ๆ เสียงทุ้มต่ำแฝงความอ้อนอย่างเห็นได้ชัดคะแนนเหลือบตาขึ้นเล็กน้อย ยิ้มมุมปาก “ลูกเพิ่งหลับนะ อย่าเสียงดัง”เวกัสพลิกตัวเข้ามาใกล้ เธอรู้สึกได้ถึงความอุ่นจากร่างเขา ก่อนที่ปลายจมูกจะมาแตะข้างแก้มเธออย่างออดอ้อน “หอมหน่อย....น่าเอาจัง”เขาไม่รอให้เธอตอบต่อ มือหนาลูบจากเอวขึ้นไปจนถึงเนินอก บีบเคล้นเบา ๆ ผ่านเนื้อผ้าบาง ริมฝีปากก็กดจูบซอกคอช้า ๆ ลมหายใจร้อนเป่ารดจนเธอขนลุก“เวกัส…อย่า…” เสียงเธอสั่น แต่ปลายนิ้วกลับจิกผ้าปูเบา ๆ ราวกับไม่ได้ปฏิเสธจริงจังชายหนุ่มยิ้มร

ตอนที่ 68รับปริญญาคุณพ่อเดือนต่อมากลิ่นหอมอ่อน ๆ ของผัดผักกับซุปไก่ลอยคลุ้งไปทั่วครัว คะแนนยืนอยู่หน้าเตาในชุดผ้ากันเปื้อนสีครีม มือขวากำตะหลิวค่อย ๆ คนซุปในหม้ออย่างใจเย็น เส้นผมบางส่วนรวบขึ้นหลวม ๆ ปล่อยปอยผมลงมาปรกแก้มเล็กน้อยเสียงฝีเท้าหนัก ๆ ดังแผ่วจากด้านหลัง ก่อนที่ความอบอุ่นของอ้อมแขนกว้างจะโอบรอบเอวเธอเข้ามาอย่างแนบแน่น แผ่นอกอุ่นและกลิ่นน้ำหอมจาง ๆ ที่คุ้นเคยแตะจมูกในทันที“เวกัส…ทำอะไร” เธอเอ่ยถามพลางเหลือบมองไหล่เขาที่โน้มลงมาเกยข้างแก้ม“ก็คิดถึง”ชายหนุ่มกระชับวงแขนแน่นขึ้นเล็กน้อย ปลายคางวางพาดบนไหล่เธอ ดวงตาเหลือบมองในหม้อเหมือนจะสนใจอาหาร แต่สายตากลับหยุดอยู่ที่ใบหน้าของเธอมากกว่า“ทำอะไรกิน” เขากระซิบข้างหู น้ำเสียงทุ้มอุ่นจนเธอเผลอหัวเราะเบา ๆ“ก็อาหารเช้าไง คุณอย่ามากวน เดี๋ยวไหม้”“หอมจัง” เขาว่าพลางกอดรัดเอวเธอแน่นขึ้นอีกนิด เหมือนจงใจไม่ให้เธอขยับไปไหน“กับข้าวเหรอ”“มึง”คะแนนส่ายหน้าอย่างระอาแต่แก้มกลับร้อนขึ้นอย่างห้ามไม่อยู่ ความอบอุ่นจากวงแขนเขากับไอร้อนจากหน้าเตาทำให้เช้านี้เหมือนจะร้อนกว่าทุกวัน “รีบไปแต่งตัวสิ วันนี้รับปริญญาไม่ใช

ตอนที่ 67คุณพ่อมือใหม่เช้าวันใหม่ได้เริ่มต้นขึ้นตอนนี้ลูกชายอายุเดือนกว่า ๆ แล้ว เวกัสตื่นก่อนเสียงนาฬิกาปลุกเสียอีก แสงแดดอ่อนส่องลอดผ่านผ้าม่านสีขาวในห้องนอน เขาลุกขึ้นอย่างเงียบที่สุด กลัวจะปลุกคะแนนที่ยังนอนหลับสนิทอยู่ข้าง ๆเสียงกระซิบเบา ๆ จากเปลข้างเตียงทำให้เขาหันไปมอง เจ้าตัวเล็กขยับแขนเล็ก ๆ พลิกตัวไปมา ริมฝีปากขยับนิด ๆ ราวกับกำลังจะร้อง เวกัสเดินเข้าไปใกล้ โน้มตัวลงจนใบหน้าห่างเพียงคืบ “ตื่นเช้าจังนะ…เอเกนลูกป๊า” น้ำเสียงเขานุ่มราวกับกล่อมให้ลูกยังอยู่ในฝันดีต่อเขาเอื้อมมือไปรับตัวน้อยขึ้นมาอย่างชำนาญ แม้จะยังไม่คุ้นเคยนัก แต่เขาก็เรียนรู้วิธีอุ้มจากที่ดูพยาบาลสอนในโรงพยาบาล ชายหนุ่มวางเจ้าตัวเล็กพาดบ่า มืออีกข้างลูบหลังเบา ๆ เพื่อปลอบ เสียงฮึมฮัมต่ำ ๆ ของเขากลายเป็นจังหวะที่ทำให้ลูกค่อย ๆ สงบลง“มาม๊ายังหลับอยู่ ให้แม่พักอีกหน่อยนะ” เขาพูดพลางก้าวเท้าไปทางมุมห้องที่มีโต๊ะเปลี่ยนผ้าอ้อมเตรียมไว้ เวกัสค่อย ๆ วางลูกลงบนเบาะนุ่ม พลางแกะผ้าอ้อมออกด้วยท่าทางจริงจัง ริมฝีปากเม้มแน่น“ลูกป๊า”แม้จะมีจังหวะเงอะงะเล็กน้อย แต่เขาก็เปลี่ยนผ้าอ้อมได้สำเร็จ จากนั้นก

ตอนที่ 66ฝากลูกไว้ก่อน|NCหลายเดือนผ่านไปหลังจากคลอดลูกและพักฟื้น ร่างกายของคะแนนก็ค่อย ๆ กลับมาใกล้เคียงเดิม แม้จะยังมีร่องรอยความอ่อนโยนของความเป็นแม่ติดอยู่ แต่สำหรับเวกัสแล้ว เธอกลับยิ่งน่าหลงใหลกว่าเดิมค่ำคืนนี้บ้านเงียบสนิท ลูกน้อยหลับสนิทในห้องอีกฝั่ง เวกัสนั่งพิงหัวเตียง อ่านหนังสืออยู่ แต่สายตากลับเหลือบมองร่างของคะแนนที่เพิ่งออกมาจากห้องน้ำ ใส่เพียงชุดนอนผ้าบางที่เผยผิวเนียนและเรือนร่างโค้งเว้าอย่างชัดเจนเขาวางหนังสือลงทันที “รู้ไหม…ตั้งแต่เธอคลอด ฉันแทบอดทนไม่ไหว” เสียงทุ้มต่ำเอ่ยพร้อมรอยยิ้มเจ้าเล่ห์คะแนนหัวเราะเบา ๆ “แล้วนี่จะทำอะไรล่ะคะ”เขาไม่ตอบ แต่ตบมือลงบนตักเชิญให้เธอขึ้นมา เมื่อเธอก้าวขึ้นเตียง เวกัสก็จับเอวเธอไว้แล้วดึงให้มานั่งคร่อมเขาในทันที กลิ่นหอมอ่อน ๆ จากผิวเธอลอยเข้าจมูกจนหัวใจเขาเต้นแรง“ขอเอาหน่อย” เขากระซิบก่อนจะประทับจูบลงบนริมฝีปากเธออย่างร้อนแรงเต็มไปด้วยความโหยหามือหนาสอดเข้าใต้ชายเสื้อผ้าบาง ลูบผ่านแผ่นหลังขึ้นมาถึงตะขอเสื้อในแล้วปลดออกอย่างชำนาญ เนื้อผ้าหลุดลงเผยหน้าอกอิ่มเต็มที่ เวกัสโน้มตัวลงซุกไซ้ทันที ลิ้นร้อนลากผ่านยอดอก

ตอนที่ 64ตัวเล็กของพ่อโถงหน้าห้องคลอดมีกลิ่นยาฆ่าเชื้อจาง ๆ ปกคลุม เวกัสยืนเท้าแขนกับผนัง มือกำโทรศัพท์แน่นแต่ไม่ได้กดโทรหาใคร เสียงฝีเท้าพยาบาลกับล้อเตียงเข็นคนไข้ดังแว่วไปมา แต่หัวใจเขากลับเต้นแรงเกินกว่าจะรับรู้อะไรชัดชายหนุ่มก้มดูนาฬิกาข้อมือเป็นครั้งที่ไม่รู้แล้วว่ากี่รอบ ราวกับว่ามันจะช่วยให้เวลาผ่านไปเร็วขึ้น ทว่าทุกวินาทีกลับช้าลงจนน่าอึดอัดเสียงฝีเท้าเร่งรีบดังมาจากปลายทางเดิน เวกัสเงยหน้าขึ้นทันที เห็นยายของคะแนนเดินมาด้วยท่าทีร้อนรน ใบหน้าเต็มไปด้วยความกังวล“ยายครับ..คะแนนจะคลอดแล้ว” เขารีบเดินเข้าไปหา“เป็นยังไงบ้างลูก” ยายถามพลางหอบเล็กน้อยจากการเดินเร็วเวกัสพยักหน้ารับอย่างเครียด “หมอบอกว่าเริ่มเจ็บครรภ์คลอดแล้ว…ผมอยู่ข้างในไม่ได้ เลยต้องรออยู่ตรงนี้”ยายพยักหน้า สีหน้ากังวลไม่แพ้กัน เธอมองประตูห้องคลอดแล้วถอนหายใจยาว “ขอให้หลานกับคะแนนปลอดภัย”เวกัสเงยหน้ามองประตูบานนั้นด้วยแววตาแน่วแน่ภายในห้องคลอด เสียงเครื่องมือทางการแพทย์ดังเป็นจังหวะสม่ำเสมอ แต่กลับตีกับเสียงร้องกรี๊ดของคะแนนที่ดังลั่นไปทั่ว น้ำตาเอ่อเต็มดวงตาเพราะทั้งเจ็บและเหนื่อย“สูดหาย

ตอนที่ 8ยุ่งกับมัน ก็ห้ามมายุ่งกับกู“ซี๊ด! อื้ม ตะวันขา ช่วยเน่หน่อยสิคะ...”เสียงครางกระเส่าหวานออดอ้อนเล็ดลอดออกมาจอปลายสาย เนินอกขาวเนียนสะท้อนบนหน้าจอ ทว่าอีกฝ่ายกลับแสดงสีหน้าไร้อารมณ์“วันนี้อารมณ์ไม่ดี พอแค่นี้เถอะ”“เดี๋ยวสิคะ...เน่ทำให้ตะวันอารมณ์ดีได้น๊า”เสียงเล็กแหลมยังคงตอแยไม่เลิก ขณะร่างนั้นเอนอกเข้าหา คล้ายตั้งใจปลุกเร้าอารมณ์ของคนตรงหน้า“ฉันอาจจะอารมณ์ดีขึ้นก็ได้...ถ้าได้เห็นหน้าเธอ”“หื้ม....แล้วตรงนี้ของเน่ ทำให้ตะวันอารมณ์ดีไม่ได้เหรอคะ”นิ้วเรียวเล็กลากไล้แผ่วเบาบนเนินอกอวบที่มีเพียงบราสีหวานปกปิด“....”“หรือว่า...อยากจะดูตรงอื่น”น้ำเสียงนั้นหวานยั่วจนคนฟังยากจะไม่เผลอไหวเอน ทว่าตะวันกลับไม่เป็นเช่นนั้น ความหงุดหงิดที่อัดแน่นอยู่ในอกทำให้เขาไม่รับรู้อะไรนอกจากอารมณ์ขุ่นมัวของตัวเอง“ไว้วันหลังเถอะ แค่นี้นะ ฝันดี”“เดี๋ยวสิ...”ยังไม่ทันสิ้นเสียง ตะวันก็กดวางสายลงทันที น้ำเสียงก่อนตัดสายแข็งกระด้าง ปนความหงุดหงิดที่ไม่คิดปิดบัง คนที่ถูกตัดสายได้แต่นั่งนิ่ง มองหน้าจอที่มืดสนิท ความรู้สึกจุกวูบแล่นขึ้นมาในอก คล้ายจะเข้าใจอะไรบางอย่าง หรือว่าเขา

ตอนที่ 7ทำไมถึงไม่เหมือนที่คิดไว้ล่ะโรงภาพยนตร์ XXบรรยากาศสว่างไสวไปด้วยแสงไฟสีอุ่น ผู้คนเดินสวนกันขวักไขว่ เสียงพูดคุยปะปนกับกลิ่นป๊อบคอร์นหอมกรุ่นลอยคลุ้งทั่วโถงสองร่างหยุดยืนอยู่หน้าแผงโปสเตอร์ภาพยนตร์ อัยยากอดถังป๊อบคอร์นไว้แน่นราวกับกลัวจะหล่น สายตากวาดมองรายชื่อหนังอย่างตั้งใจ ขณะที่ตะวันยืนข้าง ๆ มือหนึ่งล้วงกระเป๋า สีหน้าดูสบาย ๆ ก่อนจะเอ่ยถามเสียงเรียบ“จะดูเรื่องอะไร” อัยยาคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะยกมือชี้ไปที่โปสเตอร์หนังโรแมนติกเรื่องหนึ่ง ดวงตาหลังกรอบแว่นมีแววลังเลปนคาดหวัง ตะวันเหลือบมองตาม ก่อนจะส่ายหน้าเบา ๆ อย่างไม่เห็นด้วย แล้วชี้ไปที่โปสเตอร์หนังแอ็กชันอีกฝั่ง“ดูเรื่องนี้แล้วกัน”พูดจบก็หมุนตัวเดินไปทางเคาน์เตอร์ขายตั๋วทันที ไม่เปิดโอกาสให้อัยยาได้โต้แย้ง ร่างเล็กได้แต่ยืนมองตาม ก่อนจะกระชับถัง ป๊อบคอร์นในอ้อมแขนแล้วรีบก้าวตามไป ท่ามกลางแสงไฟและเสียงจอแจของโรงหนังที่ยังคงคึกคักไม่ขาดสายภาพยนตร์บนจอยังคงดำเนินไปตามเรื่องราว ทว่าอัยยากลับแทบไม่ได้สนใจหน้าจอแม้แต่น้อย สายตาคมภายใต้กรอบแว่นเผลอไปหยุดอยู่ที่ใบหน้าด้านข้างของตะวันใบหน้าที่ตั้งใจมองจอหนัง

ตอนที่ 6อย่าเป็นตัวของตัวเองนักสิบริเวณทางถนนเดินในมหาวิทยาลัยคึกคักไปด้วยนักศึกษาที่เดินสวนกันขวักไขว่ เสียงพูดคุยปะปนกับเสียงฝีเท้าที่เร่งรีบอัยยาหญิงสาวร่างเล็กวิ่งฝ่าฝูงชนเข้ามา แว่นกรอบหนาเอียงเล็กน้อยตามแรงสะเทือน กระโปรงทรงเอกับเสื้อนักศึกษาตัวโคร่ง ปลิวไหวตามจังหวะก้าว มือทั้งสองข้างกอดหนังสือและถุงของกินไว้แน่น ลมหายใจถี่รัวขณะพยายามเร่งฝีเท้าตุ๊บ!“โอ้ย!”ด้วยความเร่งรีบจนไม่ทันมองทาง อัยยาเลยพุ่งชนเข้ากับใครบางคนอย่างจัง จนร่างเล็กเสียหลัก หนังสือในอ้อมแขนกระจายเกลื่อน ก่อนที่ตัวเธอจะเซล้มลงไปกับพื้นในพริบตา“เดินให้ในระวังหน่อยสิ ไม่มีตารึไง!”ชายหนุ่มตรงหน้าเอ่ยเสียงแข็ง ไม่แม้แต่จะยื่นมือมาช่วยพยุงหรือก้มลงเก็บของให้ แถมยังปรายตามองเธออย่างไม่พอใจ“ขะ...ขอโทษค่ะ...”“ซุ่มซ่ามฉิบหาย”ร่างสูงล้วงมือลงในกระเป๋ากางเกง ทำท่าจะหมุนตัวเดินหนี หากแต่ปลายเท้ายังไม่ทันก้าวพ้น ก็ต้องเซถลาเล็กน้อย เมื่อถูกแรงกระชากจากชายหนุ่มอีกคนที่กำลังคว้าชายเสื้อของเขาไว้แน่น“ใครวะ!ชายหนุ่มสะบัดตัวหลุดจากแรงฉุดอย่างแรง ก่อนจะหันกลับไปมอง สีหน้าฉายชัดถึงความไม่พอใจและหงุดหงิด

ตอนที่ 5ไม่เป็นไรวันต่อมาอัยยายืนมองตัวเองอยู่หน้ากระจก บรรจงสำรวจเงาสะท้อนของตัวเองอย่างตั้งใจ ร่างเล็กสวมชุดเอี๊ยมกระโปรงยีนส์ตัวยาวคลุมเข่า ผมยาวถูกถักเปียไว้สองข้างอย่างหลวม ๆ ใบหน้าถูกแต่งแต้มด้วยเครื่องสำอางเพียงบางเบา พอให้สีผิวดูสดใสขึ้นโดยแทบไม่ต่างจากเดิมนัก ก่อนจะหยิบแว่นตาเลนส์หนากรอบเดิมมาสวมลงบนสันจมูก ขยับมันเข้าที่จนคุ้นมือ“อ้าว อัยจะไปไหน แต่งตัวซะสวยเชียว”ทันทีที่หญิงสาวก้าวพ้นธรณีประตู เสียงทักของแม่ก็ดังขึ้นจากด้านหลัง อัยยาชะงักฝีเท้าเล็กน้อย ก่อนจะหันกลับไปมอง หญิงวัยกลางยืนพิงกรอบประตูห้องครัว มือหนึ่งถือผ้าเช็ดมือ อีกมือเท้าเอว มองลูกสาวตั้งแต่หัวจรดเท้าด้วยแววตาคล้ายจับผิด“เอ่อ…ไปมหาลัยค่ะ”อัยยาตอบเสียงเบา ขยับแว่นตาอย่างเคยชิน“วันนี้วันหยุดหนิ” อัยยาก้มหน้าลงเล็กน้อย ริมฝีปากเม้มเข้าหากัน ก่อนจะพึมพำตอบอย่างเขิน ๆ“วันนี้…มีนัดทำงานกลุ่มกับเพื่อนค่ะ”แม่มองท่าทีลูกสาวอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะพยักหน้า“ไปเถอะ ระวังตัวด้วยล่ะ” “ค่ะ เดี๋ยวหนูจะรีบกลับนะ”โรงภาพยนตร์อัยยายืนรออยู่ตรงหน้าโรงภาพยนตร์ กอดถังป๊อปคอร์นไว้แนบอก มืออีกข้างถือน้ำอ

ตอนที่ 4ถ้าตะวันเห็นค่าเราสักนิดก็คงดีกร๊ง! กริ๊ง! กริ๊ง!เมื่อห้องกลับมาเงียบลงหลังเพื่อน ๆ แยกย้ายกันไป เสียงโทรศัพท์ของตะวันก็ดังขึ้น เขาเหลือบมองชื่อบนหน้าจอเพียงแวบเดียวก่อนจะกดรับสายแทบจะทันที“เนเน่โทรหาตะวันตั้งหลายรอบ ทำไมเพิ่งรับล่ะคะ”น้ำเสียงเล็กแหลมออดอ้อนดังออกมาจากปลายสาย“เมื่อกี้เพื่อนอยู่ด้วยน่ะ เลยไม่ได้รับ กลัวพวกมันถามมาก ขี้เกียจตอบ”เขาตอบตามตรง พลางเอนตัวพิงพนักโซฟา“หื้ม…นึกว่าจะทิ้งเนเน่ไปแล้วซะอีก”“ใครจะกล้ากันล่ะ…แล้วโทรมาหาตั้งหลายสายแบบนี้ คิดถึงฉันมากขนาดนั้นเลยเหรอ”“ก็ใช่น่ะสิคะ…ไม่ได้ยินเสียงตะวันแล้ว เน่นอนไม่หลับเลย”“ปากหวานจังนะ อย่างอื่นจะหวานด้วยหรือเปล่า”ปลายสายหัวเราะคิก เสียงนั้นฟังดูตั้งใจยั่ว“ถ้าอยากรู้ว่าหวานไหมก็ต้องมาชิมเองสิคะ”ตะวันถอนหายใจยาวเหยียด“ช่างเถอะ พูดไปก็ไม่ให้ไปเจออยู่ดี”“หื้ม วันนี้อารมณ์ไม่ดีเหรอคะ…ทำไมฟังดูแปลก ๆ อยากให้เน่ช่วยไหม”“อยากสิ…แล้วจะช่วยยังไงล่ะ”“แล้วตะวันคิดว่าร่างกายของเนเน่ จะช่วยให้ตะวันมีความสุขได้มั้ย”ปลายสายเอ่ยด้วยน้ำเสียงยั่วเย้า เสียงหวานนุ่มคล้ายกำมะหยี่ถูไล้ผ่านประสาทสั

ตอนที่ 3คนที่เธอไม่เคยมองรุ่งเช้าอัยยาในชุดนักศึกษากระโปรงทรงเอยาวคลุมเข่า รีบเร่งมาหยุดยืนตรงหน้าตึกวิศวกรรมเหมือนทุกวัน กล่องข้าวในมือถูกยื่นให้ตะวันตามเคย ยังไม่ทันที่เธอจะได้นั่งลง ชายหนุ่มก็เอ่ยถามขึ้นด้วยน้ำเสียงแข็งกระด้าง“เมื่อวานบอกจะไปซื้อน้ำให้ ทำไมไม่เห็นโผล่มาล่ะ นึกว่าตายห่าไปล่ะ”ร่างเล็กชะงักไปเล็กน้อยก่อนตอบเสียงเบา“เอ่อ...เราเห็นมีคนซื้อให้ตะวันแล้ว ก็เลยคิดว่า…ตะวันคงไม่ต้องการน้ำจากเรา”พูดจบหญิงสาวก็นั่งลงตรงข้าม มือเรียวขยับแว่นตาอย่างเคยชิน ตะวันกอดอกมองเธออยู่ครู่หนึ่งก่อนจะถอนหายใจออกมาอย่างหงุดหงิด“แล้วนั่นทำอะไรอีก”“อ๋อ รายงานน่ะ ไม่ต้องห่วงนะ เราไม่รบกวนตะวันหรอก”ไม่นานนัก กลุ่มนักศึกษาสาวที่เดินผ่านก็เหลือบมองตะวันด้วยสายตาวาววับ ก่อนจะหันไปซุบซิบกันเมื่อเห็นอัยยานั่งอยู่ตรงนั้น“พี่คนนั้นหล่อมากเลยอะ”“นั่นแฟนเขาเหรอ ดูธรรมดาจัง ไม่เหมาะกันเลย”“ทำบุญวัดไหนเนี่ย…”เสียงหัวเราะคิกคักค่อย ๆ ห่างออกไป ก่อนที่ชายหนุ่มจะหันมามองเธออีกครั้ง สายตาคมฉายแววหงุดหงิดมากกว่าเดิมก๊อก! ก๊อก! ก๊อก! เสียงนิ้วเคาะโต๊ะจากฝั่งตรงข้ามดังขึ้น ก่อนที่ต