นางเอกเก่ง นางเอกเข้มแข็ง นิยาย เรื่องราว 소설 & 이야기

หลังจากที่ฉันเข้าไปในเกมผี เพราะความสายตาสั้นขั้นรุนแรงจนสายตาพล่ามัว เลยเลี้ยงผีโลลิตากระโปรงโลหิตราวกับเป็นลูกสาวแท้ ๆ แล้วปฏิบัติกับบอสใหญ่เหมือนเป็นสามี แถมยังยกอสูรลี้ลับโบราณให้เป็นพ่อแม่คอยปรนนิบัติด้วยความกตัญญูอีกด้วย ครั้งแรกที่ได้เจอกัน ฉันคว้าจับซิกแพ็กของบอสใหญ่อย่างไม่เกรงใจ พลางถอนใจชื่นชม “หุ่นดีไม่เบาเลยนะ แต่เสียดายที่เตี้ยไปหน่อย” บอสถึงกับหัวเราะอย่างกรอด ๆ ด้วยความโมโห เขายกศีรษะที่ขาดอยู่ในมือขึ้นเสียบกลับเข้าที่คอ ก่อนจะพูดขึ้นพลางมีเสียงฟันขบกันดังกรอด ๆ “ฉันสูงตั้ง 186 เซนติเมตร…ลองมองใหม่อีกทีสิ”

ในวันเกิดของข้า สามีของข้ากรีดผ่าอกและเอาจินตานของข้าไป เพื่อช่วยชีวิตคนรักสมัยเด็กของเขา เขาโอบข้าไว้ในอ้อมแขนอย่างอ่อนโยน ใช้มีดโค้งกรีดผ่าเปิดหน้าอกของข้า “ชิงอู๋ ขอแค่ได้กินจินตานของเจ้า โรคเก่าของชิงเหยาก็จะรักษาหาย ข้าจะได้อยู่เคียงข้างเจ้าตลอดไป” เขาไม่สนใจเสียงร้องอันโศกเศร้าทุกข์ตรมของข้า คว้านจินตานพร้อมกับกระดูกและเส้นเอ็นของข้าออกมา ข้าใช้แรงเฮือกสุดท้ายจับแขนเสื้อของเขาเอาไว้ ขอร้องอย่างน่าสงสารว่า “ถ้าไม่มีจินตานเม็ดนี้ ข้าจะต้องตายนะ....” เขาจรดจูบบนหน้าผากของข้า กล่าวปลอบเสียงแผ่วเบา “อย่าพูดจาเหลวไหล เผ่าหงส์เพลิงของพวกเจ้ามีจินตานสองเม็ด ขาดไปเม็ดเดียวไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไร” เขาประคองจินตานของข้าเอาไว้ แล้วรีบร้อนจากไป แต่เขาไม่รู้หรอกว่า จินตานเม็ดแรกของข้า ถูกเอาไป

ข้าเป็นหมอหญิงคนหนึ่ง ตอนที่ขึ้นเขาไปเก็บสมุนไพร ได้ช่วยชีวิตฮ่องเต้ที่บาดเจ็บสาหัส เขาตกหลุมรักข้าตั้งแต่แรกเห็น พยายามใช้ทุกวิถีทางเพื่อแต่งข้าเป็นภรรยา เพื่อข้าแล้ว เขายอมขับไล่นางสนมในวังหลังออก แต่งตั้งข้าเป็นฮองเฮาโดยไม่สนใจคำทัดทานของผู้คน สัญญากับข้าว่าจะรักเพียงข้าผู้เดียวตลอดชาติภพ แต่หลังจากข้าเป็นฮองเฮามาได้เจ็ดปี เขากลับพาตัวบุตรสาวจากจวนแม่ทัพเจิ้นกั๋วเข้ามาในวัง มอบความรักความโปรดปรานให้ทุกวัน แล้วยังพระราชทานปิ่นหงส์ที่เป็นของฮองเฮาให้นางอีก ข้าเห็นดังนั้นก็เขียนจดหมายไปหาท่านอาจารย์ “อาจารย์ ท่านกล่าวถูกต้องแล้ว ใต้หล้านี้บุรุษล้วนโลเลหลายใจ ฮ่องเต้ก็มิต่างกัน สามวันหลังจากนี้ ข้าจะแกล้งตายแล้วหนีออกจากวัง นับแต่นี้เป็นต้นไปข้าจะติดตามอยู่ข้างกายท่าน ไม่จากไปไหนอีก”

คนที่ชอบนัดข้าออกไปดูงิ้ว แต่กลับวางยาในน้ำชาจนข้าหมดสติไป ตอนที่ลืมตาขึ้นมาอีกครั้ง อาภรณ์บนร่างข้าก็ถูกถอดจนเปลือยเปล่าล่อนจ้อน ภาพเบื้องหน้ามืดสนิท แล้วยังมีมือหยาบกร้านของใครบางคนกำลังลูบคลำเพื่อตรวจวัดขนาดด้วย ข้าตั้งสติได้จึงส่งเสียงกรีดร้อง ทว่าปากกับถูกม้วนผ้าสกปรกอุดไว้ จึงส่งเสียงออกไปไม่ได้เลย สตรีที่อยู่ตรงหน้าคล้ายจำรำคาญจึงตบหน้าข้าสองครั้ง ความปวดแสบปวดร้อนแผ่ไปทั่วแก้มสองข้างทันใด สักพักหนึ่ง ผู้หญิงคนนั้นก็จากไป ข้าได้ยินเสียงอันคุ้นเคยดังมาจากห้องข้างๆ “ตรวจสอบแล้ว เป็นหญิงพรหมจรรย์จริงๆ รูปโฉมและเรือนกายก็ยอดเยี่ยมอย่างมาก สามร้อยตำลึงขาดตัว!” “ตกลง!”

เพราะฉันมองเห็นเวลาตายที่นับถอยหลังเหนือศีรษะของญาติพี่น้อง ครอบครัวจึงมองว่าฉันเป็นตัวโชคร้าย ฉันบอกเวลาตายของคุณปู่ พ่อ และแม่ พวกเขาเสียชีวิตจากอุบัติเหตุต่างๆ ภายในวันเดียวกัน พี่ชายทั้งสามคนเชื่อว่าเพราะคำสาปแช่งจากปากของฉัน เป็นสาเหตุทำให้พวกเขาตาย จึงเกลียดชังฉันอย่างที่สุด ส่วนน้องสาวที่แม่ตายระหว่างคลอด กลับเติบโตมาท่ามกลางความรักและการเอาใจใส่ พี่ชายบอกว่าน้องสาวเป็นดาวดวงน้อยที่นำโชค ตั้งแต่เธอเกิดมาทุกอย่างในบ้านก็ราบรื่น แต่แม่ก็ตายเพราะคลอดน้องนี่นา ในวันเกิดอายุสิบแปดของฉัน ฉันมองเห็นการเวลาตายของตัวเองผ่านกระจก ฉันซื้อโกศใส่อัฐิที่ชอบให้ตัวเอง แล้วทำอาหารเตรียมไว้เต็มโต๊ะ หวังจะกินมื้อสุดท้ายร่วมกับพี่น้อง แต่จนกระทั่งเวลานับถอยหลังสิ้นสุด ก็ไม่มีใครโผล่มาสักคน...

“เวยเวย ในครอบครัวช่วยลูกจัดเตรียมเรื่องการแต่งงานมาตั้งแต่เด็กแล้ว ตอนนี้ลูกก็ใกล้จะหายป่วยแล้วด้วย ลูกเต็มใจจะกลับมาแต่งงานที่เมืองหลวงไหม?” “ถ้าไม่เต็มใจ แม่จะไปคุยกับพ่อของลูก ให้ยกเลิกเรื่องงานแต่งครั้งนี้” ในห้องเงียบสนิท ซ่งสือเวยทำได้เพียงฟังเสียงอีกฝ่ายเงียบ ๆ ขณะที่ปลายสายคิดว่าครั้งนี้ก็คงไม่อาจโน้มน้าวเธอได้ เธอก็พูดขึ้นมาอย่างกะทันหันว่า “หนูเต็มใจจะกลับไปแต่งงานค่ะ” แม่ซ่งที่อยู่ปลายสายถึงกับชะงัก ดูเหมือนจะแปลกใจเล็กน้อย “ลูก ลูกตกลงแล้วเหรอ?” ซ่งสือเวยมีน้ำเสียงราบเรียบ “ตกลงค่ะ แต่หนูยังต้องการเวลาอีกนิดหน่อยเพื่อจัดการเรื่องทางฝั่งไห่เฉิงให้เรียบร้อย หนูจะกลับไปภายในครึ่งเดือน แม่ก็เตรียมงานแต่งให้เรียบร้อยก่อนเถอะค่ะ” หลังพูดจบก็กำชับอีกสองสามประโยค เธอจึงวางสาย

ฉันเติบโตอยู่ต่างประเทศตั้งแต่เด็ก แม่กลัวว่าฉันจะไปหาลูกเขยฝรั่งมาให้ เลยจัดการหาคู่หมั้นที่ทั้งเก่งและหน้าตาดีไว้ให้ฉันที่เมืองจิง แล้วเรียกให้ฉันกลับมาเพื่อหมั้นหมายกัน ฉันไปที่ร้านแบรนด์หรูเพื่อเลือกชุดหมั้น พอเห็นชุดเดรสยาวเกาะอกสีขาวนวลชุดหนึ่งที่ถูกใจ กำลังจะหยิบไปลองสวมใส่ ผู้หญิงที่ยืนอยู่ข้างๆ เหลือบมองชุดเดรสในมือของฉัน ก่อนจะหันไปบอกพนักงานว่า “ชุดนี้ดีไซน์ค่อนข้างเก๋เลย เอามาให้ฉันลองหน่อยสิ” พนักงานรีบเข้ามาอย่างหยาบคาย คว้าชุดเดรสไปจากมือของฉันทันที ฉันพูดอย่างไม่พอใจว่า “ทำอะไรก็ต้องมีมาก่อนมาหลัง ชุดนี้ฉันเป็นคนเห็นก่อนนะ พวกคุณยังมีเหตุผลกันอยู่ไหม?” แต่เธอกลับมองฉันอย่างดูแคลน แล้วพูดว่า “ชุดนี้ราคาเก้าแสนสี่หมื่นนะ คนจนอย่างเธอซื้อไหวเหรอ?” “ฉันเป็นน้องสาวบุญธรรมของ

ฉันชื่อบีเสี่ยวนวล อายุ 29 ปี แต่งงานมาสามปี อาศัยอยู่กับสามีชื่อเฉินเจ๋อหยานในคอนโดมิเนียมระดับไฮเอนด์เขตใจกลางเมือง ซึ่งมีสภาพแวดล้อมเงียบสงบ

ปีที่หกที่คบกับฟูไห่นาน ฉันพูดขึ้นว่า "ฟูไห่นาน ฉันจะแต่งงานแล้วนะ" เขาสะดุ้งโหยง ดึงสติกลับมาอย่างกะทันหัน พร้อมกับทำสีหน้าลำบากใจเล็กน้อย "จืออี้ คุณก็รู้ว่าบริษัทอยู่ในช่วงสำคัญของการระดมทุน ตอนนี้ผมยังไม่มีกะจิตกะใจจะ..." "ไม่เป็นไรค่ะ" ฉันยิ้มออกมาด้วยสีหน้าเรียบเฉย ฟูไห่นานเข้าใจผิดไปไกลเลย ฉันกำลังจะแต่งงานจริงๆ นั่นแหละ แต่ไม่ใช่กับเขา

ในวันที่จวนแม่ทัพตั้งโลงศพ สามีของข้ากลับประกาศว่าจะควบแต่งภรรยาสามเรือนเพื่อสืบทอดทายาท ใครจะคาดคิด พี่สะใภ้ใหญ่จะเอาหัวชนใส่เสาทันที ส่วนพี่สะใภ้รองก็เตรียมผูกคอตายตาม ทั้งคู่ต่างประณามว่าเขาเหยียบย่ำความบริสุทธิ์และศักดิ์ศรีของแม่ม่ายภรรยาวีรบุรุษ คนทั้งจวนคุกเข่าลงไปเป็นแถบ ต่างอ้อนวอนขอให้พวกนางช่วยสืบทอดทายาทให้แก่พี่ชายผู้ล่วงลับทั้งสองคน ข้าคิดว่าเรื่องนี้ช่างเหลวไหลสิ้นดี จึงพุ่งตัวไปข้างหน้าแล้วคว่ำโต๊ะเซ่นไหว้อย่างแรง ข้าชี้นิ้วด่ากราดใส่หน้าสามีว่าเป็นพวกหน้าซื่อใจคดและเดรัจฉานในคราบคน ทั้งยังด่าพวกพี่สะใภ้ว่าทำเป็นรักนวลสงวนตัวทว่าเนื้อแท้คือหญิงแพศยา พร้อมกับด่าคนอื่น ๆ เสียจนไม่มีชิ้นดี ข้าไม่อาจกลืนกล้ำความอัปยศนี้ลงไปได้ จึงลากพวกนางขึ้นโรงขึ้นศาล ฟ้องร้องข้อหาลักลอบสม