คิดถึงเหรอ?

"ทำไมอยู่ๆ พี่เขาถึงกลับมาอีกล่ะ ไม่ใช่ว่าจะไม่มาให้แกเห็นหน้าอีกหรือไง"

มะนาวเอ่ยถามขึ้นในตอนที่สองคนกำลังเดินออกจากห้องเรียนหลังจากจบคลาสแล้ว คำถามค้างคาในใจเธอเพิ่งถูกระบายออกมาหลังจากติดอยู่ในหัวมาเกือบสองชั่วโมงได้

เสียงรองเท้าส้นสูงกระทบกับพื้นกระเบื้องเสียงดังตึกตึกสลับกับเสียงเดินลากเท้าของนักศึกษาคนอื่นก่อนอลิซจะได้ตอบกลับเพื่อน

"ไม่รู้สิ สงสัยคงคิดถึงฉันมั้ง"

"คิดถึงเหรอ? ดูไม่ค่อยเหมือนเลยนะ"

"หึหึ"

ริมฝีปากอวบอิ่มรูปกระจับคลี่ยิ้มเล็กน้อยด้วยความขบขันกับคำพูดเพื่อน เธอเป็นเด็กมีปัญหาในสายตาเขามาแต่ไหนแต่ไรคงไม่มีคำนั้นอยู่ในหัวสมองเขาหรอก เพียงแต่แค่เธอเองก็ไม่รู้ว่าเพราะอะไรที่เป็นเหตุให้เขากลับมาอีกครั้ง 

หากนับจากอายุแล้วปีนี้เขาก็อายุเข้าสามสิบห้าได้แล้ว เธอควรจะเรียกเขาว่าอาด้วยซ้ำเพราะพี่ชายเขาเป็นเพื่อนสนิทพ่อเธอแต่เธอไม่อยากเรียกแบบนั้น อามันดูไม่เข้ากับฐานะเขาในใจเธอสักเท่าไหร่เรียกพี่ยังดูเข้ากว่าเยอะเลย 

ส่วนที่มะนาวมันเรียกเขาว่าพี่แทนที่จะเรียกอา น้าหรือลุง เป็นเพราะเรียกตามเธอนั่นแหละ เรียกนานไปก็เลยชินติดปากไปแล้ว

"ว่าแต่คืนนี้ไปดื่มกันป่ะ ฉันได้ยินมาว่ามีคลับเปิดใหม่กำลังเป็นที่ฮิตของวัยรุ่นเลย ไปไหมเดี๋ยวชวนพวกออสตินกับคูเปอร์ไปด้วย"

"ก็ไปสิ วันนี้ใช้พลังงานไปเยอะอยากหาอะไรมาปลอบตัวเองหน่อย"

"จัดไป แล้วนี่แกจะกลับเลยไหมหรือจะไปไหนต่อ"

"กลับ เดี๋ยวเจอกันสองทุ่ม"

"โอเค แล้วเจอกัน"

หลังจากนัดแนะเวลาเจอกันเสร็จสรรพสองคนก็แยกย้ายกันกลับ อลิซเดินมายังรถเฟอร์รารี่สีแดงสดคันเก่งของตัวเอง สอดมือหากุญแจในกระเป๋าผ้าก่อนจะปลดล็อกรถด้วยกุญแจในมือที่เพิ่งคว้าออกมา ยืนนิ่งข้างรถคันสวยครู่หนึ่ง กวาดสายตามองรอบบริเวณเผื่อเจอกับคนที่เพิ่งเจอเมื่อเช้าแต่ก็ยังไร้วี่แววของเขา

หญิงสาวตัดสินใจเปิดประตูเข้าไปนั่งในรถ จัดการวางกระเป๋าบนเบาะข้างดึงสายตากลับมายังเบื้องหน้าแล้วสตาร์ทรถถอยออกจากจุดที่จอด เหลือบสายตาขึ้นมองยังกระจกมองหลังที่เห็นความเคลื่อนไหวของรถคันสวยที่จอดอยู่ในมุมสุด มุมปากสวยยกยิ้มน้อยๆ แล้วเคลื่อนขับออกจากคณะออกมาโดยมีรถอีกคันขับตามอยู่ห่างๆ ตลอด

.

.

เวลาสองทุ่มครึ่ง...

ณ ผับเปิดใหม่ที่กำลังเป็นที่ฮิตของเหล่าวัยรุ่นนักท่องราตรี เฟอร์รารี่คันสวยวิ่งเข้ามาจอดยังจุดจอดในลานจอดข้างผับใหญ่ที่กินเนื้อที่ไปกว่าเจ็ดพันห้าร้อยตารางเมตรด้วยกัน 

บานประตูรถสปอร์ตคันหรูถูกเจ้าของเปิดออกก่อนเท้าเรียวสวยบนรองเท้าส้นเข็มสีแดงสดจะก้าวลงจากรถ ทันทีที่ร่างบางหุ่นสวยหยัดกายขึ้นเต็มความสูงก็สามารถดึงสายตาของผู้คนที่กำลังจับจองที่จอดรถกันอยู่ให้หันความสนใจมองมายังเธอ อลิซหมุนตัวปิดประตูรถพร้อมกับกดล็อกไว้กวาดสายตามองรอบบริเวณแล้วกดยิ้มมุมปากเล็กน้อย

ใบหน้าสวยถูกแต่งเติมด้วยเครื่องสำอางราคาแพงในโทนสีแดงอมชมพู เรือนร่างสวยมีชุดเดรสสั้นสายเดี่ยวสีแดงเพลิงประดับอยู่ ผมสวยสีน้ำตาลช็อกโกแลตถูกเจ้าตัวดัดม้วนลอนใหญ่ ควบด้วยกระเป๋าแบรนด์ดังสายคล้องโซ่สีแดงบนไหล่บาง เธอไม่เห็นว่าจะมีคนตามเธอออกมาจากคอนโดเลย เช่นเดียวกับไม่เห็นว่ารถที่ขับตามเธอออกจากมหาลัยจะตามเข้าไปในเขตคอนโดด้วยเช่นกัน 

ไม่รู้ว่าตัวเองคิดไปเองตามสัญชาตญาณหรือเพราะว่าคนที่เจอกันเมื่อเช้าที่จงใจขับรถตามเธอกันแน่ แต่จนถึงตอนนี้ก็ยังไม่เห็นอะไรเคลื่อนไหวเกี่ยวกับเขาอีกเลย

ครืน~ครืน

เสียงสั่นในกระเป๋าแบรนด์เนมด์ดึงความสนใจของอลิซให้ละสายตาออกจากรอบบริเวณให้หลุบลงยังกระเป๋าที่อยู่ในมือ เธอสอดมือเข้าไปคว้ามือถือเจ้าของเสียงขึ้นมองรายชื่อของคนที่โทรเข้ามาก่อนจะกดรับเมื่อเห็นว่าเป็นสายของมะนาว พร้อมกับหมุนตัวเดินเข้าไปยังหน้าผับด้วย

หลังจากนัดแนะกับเพื่อนเสร็จร่างบางหุ่นสวยของอลิซก็เดินเข้ามาในผับซึ่งก็ผ่านการตรวจด้านหน้าจากการ์ดของผับตามระเบียบปกติ เท้าเล็กเดินขึ้นมายังโซนวีไอพีชั้นสองสอดส่องสายตามองหากลุ่มเพื่อนที่มาถึงก่อนหน้าแล้วเดินกรีดกรายเข้าไปหาท่ามกลางสายตาให้ความสนใจของผู้คนในโซนนี้

"ทำไมไม่นั่งข้างล่าง" ยอมรับว่าคลับนี้คนเยอะมากเลยทีเดียวแต่เธอชอบนั่งชั้นล่างมากกว่าเพราะจะได้สัมผัสถึงคลับจริงๆ ไปด้วย ส่วนโซนวีไอพีถึงจะได้ยินเสียงเพลงดังชัดเจนแต่ก็ไม่รู้สึกถึงความครึกครื้นเหมือนโซนธรรมดาชั้นล่าง

"พวกมันไม่ชอบเบียดกับคนอื่นแกก็รู้"

ก็นั่นแหละ พวกมันชอบเบียดกับคนอื่นซะที่ไหนกันล่ะ

อลิซถอนหายใจเบาๆ รับแก้วเหล้าในมือเพื่อนมายกขึ้นดื่ม เบือนสายตาออกไปยังบริเวณรอบข้างแล้วก็ต้องสะดุดกับการ์ดร่างใหญ่ที่ยืนอยู่หน้าบันไดทางขึ้นไปยังชั้นสาม 

ที่เธอสะดุดตาไม่ใช่แค่เพราะการ์ดหรอกนะ เธอรู้ว่าสถานที่แบบนี้ก็ต้องมีการ์ดคอยดูแลความปลอดภัยอยู่เป็นปกติแต่ที่สะดุดตาคือการ์ดที่ว่าเป็นคนของคนที่เธอกำลังหาอยู่นี่สิ ที่รู้เพราะว่าเป็นลูกน้องคนสนิทของเขาที่เพิ่งเดินขึ้นไปและยังเหมือนสั่งงานอะไรบางอย่างกับการ์ดที่ยืนอยู่หน้าทางขึ้นอีกด้วย

"วันนี้ไม่พาลูกน้องมาด้วยหรือไง"

เสียงหวานดึงความสนใจหันมาถามเพื่อนสองคนที่นั่งทำหน้านิ่งอยู่บนโซฟาตรงข้าม โดยเฉพาะคูเปอร์ที่ปรายตามองเธอเพียงนิดแล้วดึงสายตากลับราวกับไม่ได้สนใจในสิ่งที่เธอถามเลยสักนิด

"อย่าหาถามว่าไม่พาลูกน้องมาด้วยหรือไงเลย แค่ขยับตัวก็วิ่งกรูกันเข้ามาแล้วมั้ง" 

มะนาวแค่นหัวเราะเบาๆ พเยิดหน้าไปด้านหลังที่มีลูกน้องคนสนิทของสองคนกำลังนั่งจ้องมองมานิ่งๆ วันนี้พวกมันพกมาแค่คนสนิทเท่านั้นต่างจากทุกวันที่ยกโขยงมา คงเพราะผับนี้อยู่เขตในพื้นที่ความดูแลล่ะมั้ง

อลิซพยักหน้าเบาๆ หลุบตาลงยังแก้วเหล้าในมือตัวเองก่อนจะยกขึ้นดื่มอีกครั้ง เบนสายตามองรอบผับเป็นบางเวลาและหันมองหน้าทางขึ้นไปยังชั้นสามของผับเป็นครั้งคราวไปด้วย

.

.

"ผมสั่งให้คนจับตาดูคุณอลิซแล้วครับ"

"..."

นักรบใช้ความเงียบแทนการตอบลูกน้องคนสนิท แกว่งแก้วเหล้าสีอำพันในมือวนเป็นวงกลมเบาๆ โดยที่สายตายังคงจับจ้องมองไปยังเบื้องล่างอยู่

เขานั่งอยู่บนชั้นลอยชั้นส่วนตัวซึ่งรอบด้านจะเป็นกระจกดำมืดที่ไม่สามารถมองเข้ามาจากด้านนอกได้ แต่คนด้านในกลับมองออกไปยังด้านนอกได้ และยังมองเห็นรอบผับได้อย่างชัดเจนทั้งหนึ่งร้อยแปดสิบองศาด้วย 

มือหนายกกระดกเหล้าราคาแพงในมือลงคออย่างไม่สะท้านต่อรสขมบาดคอของมันเลยสักนิด หลังจากตามอลิซไปถึงหน้าคอนโดเธอเขาก็ให้คนด้านในรับหน้าที่ต่อซึ่งก็คือลูกน้องของพ่อเธอ ส่วนตัวเขาเองก็ตรงมายังคลับอีกสาขาที่เพิ่งเปิดใหม่แยกตัวจากเพื่อนได้ไม่นานของตัวเอง

ไม่คิดว่าอยู่ๆ เธอก็มาปรากฏตัวที่นี่ได้ และที่น่าหงุดหงิดมากกว่านั้นคือลูกน้องของพ่อเธอไม่ได้รายงานเขามาด้วยนี่สิ มันช่างน่าหงุดหงิดจริงๆ ไม่ใช่เพราะอะไรที่ทำให้เขาต้องหงุดหงิดที่ลูกน้องพ่อเธอไม่รายงาน แต่เพราะคำว่าหน้าที่มันทำให้เขาไม่อยากพลาดกับมันเพียงแค่เรื่องเล็กๆ แค่นี้ต่างหาก

ดวงตาคมหันมองยังตำแหน่งโซนวีไอพีที่ซึ่งมีร่างบางของคนที่ทำให้ไม่สบอารมณ์กำลังนั่งดื่มกับเพื่อนเธอด้วยแววตาเย็นชา ท่ามกลางห้องเงียบงันอากาศเย็นสบายแต่อิริยาบถของกายแกร่งบนโซฟาตัวยาวสีดำหม่นกลับแผ่รังสีเย็นยะเยือกมากกว่าเสียอีก นักรบละสายตาออกจากร่างของอลิซมายังเบื้องหน้าตัวเองอีกครั้งก่อนจะยกแก้วเหล้าในมือขึ้นดื่มดับหงุดหงิดในใจ