ผลของการอยากลองดีกับเจ้าหญิงมาเฟีย

ร่างบางในชุดนักศึกษารัดรูปอวดโชว์สัดส่วนร่างกายนาฬิกาทรายเดินกรีดกรายเข้ามาในคณะโดยมีสายตาหลายคู่กำลังหันมาให้ความสนใจเธอราวกับเป็นคนดัง แต่จะบอกว่าเธอไม่ใช่คนดังก็ออกจะไม่ใช่เสียทีเดียว เพราะไม่มีใครที่ไม่รู้จักเธอแน่

อลิซเดินมาทิ้งตัวลงบนเก้าอี้หินอ่อนวางกระเป๋าผ้าแบรนด์ดังอย่างชาแนลลงบนโต๊ะ ยกขาขึ้นนั่งไขว่ห้างทำให้กระโปรงทรงเอขนาดสิบสี่นิ้วร่นขึ้นมาอยู่บนต้นขาเรียวสวย มือบางยกขึ้นมาวางเท้าคางเชิดหน้าเล็กน้อยก่อนจะรั้งโทรศัพท์มือถือขึ้นมากดเล่นฆ่าเวลารอเพื่อน

เธอกับมะนาวเรียนรัฐศาสตร์ ที่เลือกคณะนี้เพราะแค่อยากเรียนอะไรก็ได้ให้มันจบๆ ไป ตอนแรกว่าจะเรียนนิติศาสตร์แต่ไม่อยากให้เพื่อนอยู่คนเดียวเลยเลือกที่จะมาเรียนเป็นเพื่อนด้วยเลย หลายคนสงสัยว่าทำไมเธอไม่เรียนบริหารธุรกิจจบแล้วจะได้ช่วยตาเธอดูแลบริษัทต่อ แต่แล้วไง เธอต้องฟังงั้นเหรอ เธอพอใจเรียนอะไรก็เรื่องของเธอขนาดตากับยายเธอยังไม่ยุ่งเรื่องนี้เลย 

ส่วนสองหนุ่มทายาทมาเฟียเรียนคนละคณะ ออสตินเรียนนิติศาสตร์เป็นหลักควบกับวิศวกรรมเคมี คูเปอร์เรียนเทคนิคการแพทย์เป็นหลักควบกับกฎหมายไปด้วย พวกมันชอบบอกว่าที่เรียนกฎหมายเพราะแค่จะศึกษาไว้เท่านั้น เพราะอาชีพหลักๆ ของพวกมันเป็นอะไรที่ไม่มีสอนในตำราแค่ศึกษาให้มีประดับหัวไว้เท่านั้น

หึ! ฟังแล้วเหมือนกำลังอวยตัวเองเลย แต่ว่าไม่ได้พวกมันฉลาดจริงๆ นั่นแหละ

"อลิซ!"

หญิงสาวบนเก้าอี้หินอ่อนดึงดวงตากลมเฉี่ยวขึ้นมองเจ้าของเสียงที่ตะโกนเรียกเสียงดังมาแต่ไกล กดปิดหน้าจอมือถือในมือแล้วจับจ้องยังใบหน้าสวยของเพื่อนเงียบๆ

"แก! แฮ่ก! เหนื่อยอ่ะ" เธอวิ่งจากลานจอดรถคณะมายังตึกเรียนเหนื่อยแทบแย่ มือเรียวยกขึ้นเท้าเอวโก่งตัวลงเล็กน้อยหอบหายใจหนักเพราะหายใจไม่ทัน

"วิ่งหนีอะไรมาเนี่ย หอบเป็นแม่เบี้ยเลย"

"ฉัน.."

"ไม่มีมารยาทเลยสักนิด คิดว่ามหาลัยเป็นของตัวเองหรือไงอยากทำอะไรก็ทำ พวกลูกคนรวยนี่ยังไงเน้อชอบทำตัวเหมือนตัวเองใหญ่โตเหนือคนอื่นงั้นแหละ"

ในขณะที่กำลังรอเพื่อนพูดอยู่เสียงนกเสียงกาก็แว่วมาให้ได้ยิน อลิซหันจ้องยังกลุ่มนักศึกษาที่คาดว่าน่าจะเป็นรุ่นพี่ด้วยแววตาเจือรอยยิ้มนิดๆ แต่กลับเต็มไปด้วยความน่ากลัวอยู่ในที 

ร่างบางหุ่นสวยหยัดกายขึ้นจากเก้าอี้เดินมายังกลุ่มรุ่นพี่นักศึกษาหญิงพลางยกมือขึ้นกอดอกไปด้วย ดวงตากลมปรายลงมองเจ้าของคำพูดที่กำลังจ้องเธอกลับอย่างไม่เกรงกลัวพร้อมกับเชิดหน้ายิ้มมุมปากไปด้วย

"เมื่อกี้ได้ยินไม่ชัดเลยค่ะกรุณาช่วยพูดดังๆ อีกทีได้ไหมคะ"

"คิดว่าตัวเองเป็นทายาทอรุณพิโรจน์แล้วจะมีสิทธิ์เหนือคนอื่นทุกอย่างเหรอ เธอขึ้นไปอยู่ในจุดสูงสุดได้ก็ตกลงมาอยู่ในจุดที่ต่ำสุดได้เช่นกัน ทำตัวไม่สมเกียรติเจ้าหญิงมาเฟียระวังจะเจ็บตัวเอาได้ง่ายๆ นะ" เหยียดยิ้มอย่างเย้ยหยันไม่ได้สนใจเลยว่าอีกฝ่ายจะเป็นใคร

"หึ แล้วรู้ไหมคนที่คิดอยากลองดีกับเจ้าหญิงมาเฟียจะเจอกับอะไร"

"ฮ่าๆ นี่เธอยังไม่รู้เหรอว่าตัวเองน่ะตกกระป๋องไปแล้ว ข่าวหน้าหนึ่งของเว็บไซต์ข่าวยังไม่ประจักษ์ตาเธออีกเหรอว่าพ่อเธอน่ะไม่เอาเธอแล้ว เจ้าหญิงมาเฟียหรือลูกสาวมาเฟียตอนนี้เหลือแค่ชื่อแล้วยังคิดว่าตัวเองใหญ่คับฟ้าอยู่อีกเหรอหื้อ? เป็นเด็กที่ช่างน่าสงสารจริงๆ เลยนะอลิซ เรนเดียร์ ครอส"

นักศึกษาสาวสี่คนหันหัวเราะกันอย่างมีความสุขที่สามารถทำให้หญิงสาวที่มีฉายาว่าเจ้าหญิงมาเฟีย หรือลูกสาวมาเฟียที่รู้จักกันในวงกว้างหน้าเปลี่ยนสีได้ แค่ข่าวที่ออกมาประจักษ์แก่สายตาผู้คนยังไม่ชัดเจนอีกเหรอว่าพ่อเธอตัดหางเธอปล่อยวัดแล้วที่กล้าไปทำอะไรแบบนั้นในงานสำคัญของท่าน 

ถึงส่วนใหญ่คนจะรู้จักพ่อเธอในฐานะนักธุรกิจต่างชาติที่ทรงอำนาจ แต่ก็ใช่ว่าจะไม่รู้เลยว่าพ่อเธอเป็นมาเฟียที่สืบทอดตระกูลจากรุ่นสู่รุ่นมาจากตระกูลมาเฟียในอิตาลี โดยแวดวงธุรกิจต่างรู้จักพ่อเธอในอีกฐานะหนึ่งเป็นอย่างดี

อลิซปั้นหน้านิ่งเหวี่ยงสองแขนออกจากกอดอกเดินเข้ามาจิกผมสวยดัดลอนใหญ่ของเจ้าของคำพูดกระชากแรงๆ จนใบหน้าแต้มเครื่องสำอางหนาเตอะจนมองไม่เห็นเค้าโครงหน้าธรรมชาติของเธอแหงนขึ้นฟ้า ใบหน้าสวยบิดเบ้ด้วยความเจ็บในขณะเดียวกันเพื่อนเธอก็ต่างส่งเสียงกรีดร้องด้วยความตกใจไม่เว้นแม้แต่นักศึกษาที่อยู่ในเหตุการณ์ด้วย

"ไม่มีใครมาเปลี่ยนแปลงอะไรตัวฉันได้ แม้แต่คำว่าลูกสาวมาเฟียก็ไม่มีใครสามารถมาเปลี่ยนแปลงได้เพราะฉันเป็นลูกสาวมาเฟีย จำไว้!"

มือบางกระแทกใบหน้าสวยของรุ่นพี่นักศึกษาลงบนกระเป๋าของเจ้าตัวที่วางบนโต๊ะแรงๆ เหลือบมองแก้วน้ำหวานสีแดงที่วางอยู่ไม่ไกลมากนักก็รีบคว้าขึ้นมาเทลงไปบนหัวเธอที่กำลังถูกจับกดไว้แน่น มุมปากสวยยกขึ้นเล็กน้อยด้วยความพอใจกับเสียงกรีดร้องที่ดังออกมาแม้แต่เพื่อนของเธอก็ยังไม่กล้าสอดมือเข้ามายุ่ง

"หยุดเดี๋ยวนี้!" 

ในขณะที่อลิซกำลังจัดการกับคนที่กล้ามาท้าทายเธออยู่นั้น เสียงทรงอำนาจของใครบางคนก็ตวาดดังแทรกขึ้นมาจนเสียงและผู้คนรอบกายหยุดนิ่งไปราวกับถูกกดสต๊อปไว้ มะนาวรีบเดินเข้ามาดึงเพื่อนออกจากรุ่นพี่สาว ไม่ตกใจกับการกระทำของเพื่อนตัวเองเลยสักนิดเพราะมันไม่ใช่ครั้งแรกที่เพื่อนเธอจัดการกับคนที่เข้ามาหาเรื่องด้วยวิธีแบบนี้

ดวงตากลมเฉี่ยวหันกลับมามองเจ้าของเสียงเข้มดุดันคุ้นเคย ยกยิ้มมุมปากเล็กน้อยยกมือขึ้นกอดอกดึงสายตากลับทำลอยหน้าลอยตาเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น ส่วนรุ่นพี่สาวที่กล้ามาท้าทายเธอก็รีบดันตัวลุกขึ้นปัดหยาดน้ำเหนียวเหนอะออกจากกายแล้วกรีดเสียงไม่ดังมากนัก จ้องเขม็งมายังร่างบางหุ่นสวยอย่างเคียดแค้น

.

.

"ครั้งนี้อาจารย์จะถือว่าตักเตือนแต่หากว่ายังมีครั้งหน้าอีกต้องรับผิดชอบร่วมกันทั้งสองคน"

เสียงเด็ดขาดของอาจารย์สาวแต่กลับไม่ได้ทำให้อลิซรู้สึกเกรงกลัวเลยสักนิด ใบหน้าสวยตามแบบฉบับลูกครึ่งยังคงเชิดนิ่ง สองมือกอดอกมีเพียงสาวรุ่นพี่ที่นั่งข้างๆ ที่ดิ้นเร่าๆ เป็นปลาขาดน้ำแต่ไม่สามารถแสดงอาการได้มากนัก

"ออกไปได้"

อาจารย์สาวหลุบลงมองยังเอกสารด้านหน้าตัวเองแล้วผ่อนหายใจเบาๆ รู้สึกได้ว่าต่อจากนี้ไปคงไม่ได้อยู่อย่างสงบแน่ ไม่มีใครสามารถจัดการหรือทำอะไรอลิซได้แม้แต่ทางมหาลัยเองก็ยังต้องปล่อยผ่านเรื่องนี้ แค่เรียกเข้าพบเพื่อตักเตือนเป็นพิธีเท่านั้นแต่ก็ไม่กล้าพูดอะไรมาก ไม่รู้ว่านักศึกษาที่กล้าไปหาเรื่องลูกสาวมาเฟียคิดอะไรอยู่ถึงได้กล้าหาเหาใส่หัวตัวเองแบบนั้น

อลิซเดินออกมาจากห้องพักอาจารย์ภาควิชาด้วยใบหน้าคงเดิม แอบยิ้มเล็กน้อยเมื่อเห็นว่าเจ้าของเสียงเข้มดุดันยังคงยืนหันหน้าออกไปทางทิวทัศน์ของตึกสูงเหมือนตอนที่เธอเข้าไปในห้อง ร่างสูงสง่าของเขาดึงดูดสายตาทุกคนที่เดินผ่านไปมาไม่เว้นแม้แต่เธอ

ส่วนนักศึกษารุ่นพี่สาวกระแทกลงเท้าหนักๆ เดินออกไปจากบริเวณด้วยความไม่สบอารมณ์ แต่ใครสนล่ะภาพของร่างสูงสง่าในชุดเสื้อเชิ้ตสีดำกับกางเกงสแล็คราคาแพงเรียบกริบนั่นน่าสนใจมากกว่าอีก

"อาจารย์ว่าอะไรบ้าง"

"ไม่ได้ว่าอะไร แกก็รู้ว่าฉันเป็นใคร แล้วใครกันที่จะกล้ามาว่าอะไรฉันได้"

"จ้าาาา แต่จะว่าไปแล้วก็มีอยู่หนึ่งคนนะที่กล้า" บุ้ยหน้าไปยังเจ้าของร่างสูงที่หมุนตัวกลับมาเผชิญหน้ากัน ใบหน้าคมคายหล่อเหลายังคงราบเรียบติดไปทางเย็นชาเสียมากกว่า ดวงตาคมหลุบมองยังร่างบางของอลิซก่อนที่เธอจะเดินเข้าไปหาเขา

สองคนมองสบตากันนิ่งแต่ต่างความรู้สึก อลิซสบตาคมเรียวด้วยแววตาพราวระยับต่างจากคนตัวสูงที่มองเธอนิ่งๆ แววตาว่างเปล่ามีแต่ความเย็นชา

"และแล้วพี่ก็หนีอลิซไม่พ้นนะคะ พี่นักรบ"

"..."

"อลิซบอกแล้วไงคะว่ายังไงพี่ก็ต้องเป็นของอลิซ"

"..."

นักรบยังคงใช้ความเงียบในการตอบกลับเธอ ร่างสูงหมุนตัวเดินออกไปจากบริเวณทันทีโดยไม่พูดอะไร หากไม่ใช่ว่าเธอกำลังหาเรื่องเพื่อนร่วมสถาบันอยู่เขาคงไม่ออกมาให้เจอแบบนี้ งานที่เขาได้รับมอบหมายคือมาดูแลความปลอดภัยให้เธอ ตอนแรกว่าจะอยู่ในมุมมืดเงียบๆ แต่ไม่คิดว่าเพียงวันแรกที่เริ่มงานกลับต้องมาเจอเรื่องให้ปวดหัวแล้ว

รอยยิ้มหวานหยดแต่อาบไปด้วยเล่ห์เหลี่ยมมากมายในหัวผุดขึ้นบนใบหน้าสวย ดวงตากลมนัยน์ตาสีน้ำข้าวมองตามร่างสูงที่เดินไปยังลิฟต์ของตึกที่อยู่ไม่ไกลมากนัก ไม่รู้ว่าทำไมคนที่ประกาศกร้าวว่าจะไม่มาให้เธอเห็นหน้าอีกถึงได้ปรากฏตัวให้เธอเห็นอีกได้ แต่อะไรมันคงไม่สำคัญไปกว่าการที่ได้เจอเขาอีกครั้งหรอก 

พี่นักรบ... ไม่ว่าพี่จะอยากหนีไปยังไงก็หนีอลิซไม่พ้นหรอก เลิกวิ่งหนีสักที